Türkiye'nin dış ilişkileri
![]() | Bu maddede birçok sorun bulunmaktadır. Lütfen sayfayı geliştirin veya bu sorunlar konusunda tartışma sayfasında bir yorum yapın.
|
Makale serilerinden |
Türkiye'de siyaset |
---|
![]() |
Türkiye Cumhuriyeti, bulunduğu konum nedeniyle Avrupa ve Asya'yı birbirine bağlamaktadır. Türkiye, hem bulunduğu konum, hem de dünya siyasetindeki aktif rolü sebebiyle dünyada diplomatik ağı en geniş ülkelerden birisidir.[1][2] Türkiye dış ilişkiler konusunda birçok ülkeye, ülkelerin kalkınması için Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı ile yardım etmektedir. Türkiye aynı zamanda birçok ülkenin eğitiminin gelişmesi ve yardım ettiği ülkelerin vatandaşlarının daha iyi eğitim alması için Türkiye Maarif Vakfı ve Türkiye Bursu ile yardımlarda bulunmaktadır. Türkiye neredeyse bütün Afrika ülkelerinde Türkiye Bursu vermektedir.
Türkiye kurulduğu dönemlerde yeteri kadar güçlü olmadığı için küresel sorunlarda genellikle tarafsız kalmıştır. Ülke yaşadığı savaşları geride bırakıp gelişmeye başladıktan sonra uluslararası problemlerde daha fazla söz sahibi olmaya başlamıştır. 2000'lerde ise bulunduğu Balkanlar ve Orta Doğu'da bölgesel güç haline gelmiştir.[3]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Diplomatic_relations_of_Turkey.svg/220px-Diplomatic_relations_of_Turkey.svg.png)
Türkiye sürdürdüğü dış politikası sayesinde dünyada bir nüfuza sahiptir ve İslam dünyası'nda, Orta Doğu'da, Türk devletlerinde ve Afrika'da gözle görünür bir etkisi vardır. Dış politikada Türkiye'nin en çok yardım sağladığı ülkeler genellikle Afrika ülkeleridir.
Tarih
[değiştir | kaynağı değiştir]Dünya Savaşları
[değiştir | kaynağı değiştir]I. Dünya Savaşı bittikten bir yıl sonra Türk Kurtuluş Savaşı başlamış ve Türkiye bu savaş sonrası 1923 yılında kurulmuştur. Ülke kurulduktan sadece 12 yıl sonra dünyada gerginlik artmış ve 1939 yılında II. Dünya Savaşı başlamıştır. Müttefik Devletler çok uğraşsa da, Türkiye teknolojik olarak Avrupa'nın gerisinde kalması ve yaptığı savaşların etkisini daha yeni atlatmaya başlaması nedeniyle bu savaşa katılmamıştır. Ancak 1944'teki Normandiya Çıkarması sonrası dünyadaki birçok ülke gibi Türkiye'de Müttefik Devletler'e katılmış ve bu sayede Birleşmiş Milletler'in kurucu üyelerinden birisi olmuştur.[4]
Soğuk Savaş
[değiştir | kaynağı değiştir]II. Dünya Savaşının bitiminin ardından 1947'de başlayan Soğuk Savaş döneminde Türkiye, Amerika Birleşik Devletleri'nin Sovyetler Birliği'ne karşı en önemli müttefiklerinden birisi olmuştur. Bu dönemde Yunanistan'da komünist isyanının bastırılmasında zorluk yaşanması ve Sovyetler Birliği'nin Türk Boğazları'nda askeri üs talep etmesi nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri 1947'de Truman Doktrini'ni ilan etmiştir. Doktrinin amacı; Türkiye ve Yunanistan'da güvenliğin sağlanması ve bu iki ülkenin komünizme karşı daha güçlü olmasıydı. Bu doktrin ile ABD, Türkiye'ye 100 milyon dolar hibe etmiştir.
Türkiye ve Yunanistan 1948 yılında Avrupa ekonomisinin yeniden inşası için Marshall Planı ve OEEC'ye dahil edildi,[5] daha sonra 1961 yılında OECD'nin kurucu üyesi haline geldi.[6]
Türkiye 1950'de başlayan Kore Savaşı'na katılmış ve 18 Şubat 1952'de NATO'ya üye olmuştur.[7]
İkili ilişkiler
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye'yi tanıyan ilk devlet Ermenistan'dır ama Türkiye ile Ermenistan arasında hiçbir zaman diplomatik ilişkiler kurulmamıştır.
Avrupa
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye Cumhuriyeti, bulunduğu konum nedeniyle Avrupa ve Asya'yı birbirine bağlamaktadır. Ülkenin %3'ü Avrupa kıtasında[8] olmasına rağmen, Türkiye birçok konuda Avrupa ülkeleri ile birlikte hareket etmekte ve Avrupa Birliği dışında bütün Avrupa örgütlerine üyedir. Türkiye'nin, Avrupa ile birlikte hareket ettiği birçok konudan biri de spordur. Türkiye, bütün spor müsabakalarında Avrupa'ya bağlıdır.
Avrupa Birliği, 27 üye ülkeden oluşan ve toprakları büyük ölçüde Avrupa kıtasında bulunan siyasi ve ekonomik bir örgütlenmedir. Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik süreci, 1963 yılında Türkiye'nin Avrupa Ekonomik Topluluğu ile ortaklık antlaşması imzalamasıyla başlayan ve 1987 yılında tam üyeliğe başvurmasıyla ivme kazanan süreçtir. 1999 yılında AB üyeleri tarafından aday olarak kabul edilen Türkiye, 2005 yılında tam üyelik müzakerelerine başladı.
Türkiye ile Avrupa Birliği'nin ilişkileri 31 Temmuz 1959'da Türkiye'nin Avrupa Ekonomik Topluluğu'na yaptığı ortaklık başvurusu ile başladı. AET Bakanlar Konseyi'nin başvuruyu kabul etmesi sonrasında 12 Eylül 1963 tarihinde Ankara Anlaşması imzalanmıştır. Ankara Anlaşması ortaklık yaratan bir anlaşmadır. Bunu 1970 yılında imzalanan Katma Protokol izlemiştir. Türkiye'nin, sonradan Topluluk üyesi olan birçok ülkeden daha önce Topluluk ile ilişkilerini başlatmış olan bu iki önemli belge, o tarihlerden sonra ve 17 Aralık 2004 tarihli Avrupa Konseyi Sonuç Bildirgesi sonrasında hâlen devam etmekte olan süreçte Türkiye–AB ilişkilerinin hukuki dayanaklarındandır.[9]
Avrupa merkezli örgütler
[değiştir | kaynağı değiştir]Sosyal
[değiştir | kaynağı değiştir]Kuruluş | Üyelik durumu | Üye olduğu tarih |
---|---|---|
Güneydoğu Avrupa İşbirliği Süreci | Üye | 1996 |
Avrupa Birliği | Aday Ülke | |
Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı | Kurucu üye | 25 Haziran 1973 |
Avrupa Konseyi | Kurucu üye | 9 Ağustos 1949 |
Europol | Stratejik ortak |
Teknik
[değiştir | kaynağı değiştir]Kuruluş | Üyelik durumu | Üye olduğu tarih |
---|---|---|
Avrupa Patent Ofisi | Üye | 1 Kasım 2000 |
Avrupa Sivil Havacılık Konferansı | Kurucu üye | 1955 |
Avrupa Telekomünikasyon Standartları Enstitüsü | Üye | |
Avrupa Yayın Birliği | Kurucu üye (TRT) | 1950 |
Spor
[değiştir | kaynağı değiştir]Kuruluş | Üyelik durumu | Üye olduğu tarih |
---|---|---|
Avrupa Ragbi Federasyonları Birliği | Üye | 2013 |
Avrupa Futbol Federasyonları Birliği | Üye | 1962 |
Uluslararası Futbol Federasyonları Birliği | Üye | 1923 |
Uluslararası Olimpiyat Komitesi | Üye | 1911 |
Balkanlar
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye ve Türk halkı, Balkan ülkeleri ile ortak tarihe ve birçok ortak değere-kültüre sahiptir. Osmanlı İmparatorluğu bu bölgeye 14. yüzyılda girmiş, bölgenin çoğunluğunu ve en önemli bölgelerini 19. yüzyıla kadar elinde tutmuştur. 20. yüzyılda kaybettiği savaşlar sonucu birçok bölgede hakimiyetini kaybetmiştir ve elinde sadece Doğu Trakya bölgesini tutabilmiştir.
Türkiye'nin şu anki topraklarının %3'ü Balkanlar'ın Doğu Trakya bölgesine aittir.
Türkiye'deki birçok vatandaşın Balkan kökenli olduğu düşünülmektedir. Özellikle ülkede Arnavut, Boşnak, Bulgar, Makedon ve Yunan kökenli vatandaşlara rastlamak mümkündür. Bu nedenle Türkiye'de 10 milyondan fazla vatandaşın balkan kökenli olduğu tahmin edilmektedir. Ancak kimliğini koruyabilen vatandaşların sayısı oldukça azdır. Örneğin 3.5-6 milyon Türk vatandaşının kökeninin Arnavut olduğu düşünülse de şu anda kimliğini koruyabilen Arnavut vatandaşların sayısı 80 bin ila 500 bin arasındadır. Türkiye'de kökene dayalı nüfus sayımı yapılmadığı için kesin sonuçlara ulaşmak oldukça zordur.
Balkanlar'ın birçok şehrinde Osmanlı İmparatorluğu'nun izlerine, Osmanlılar'ın mimarilerine rastlamak mümkündür. Bu izlere özellikle de Belgrad, Selanik, Sofya, Filibe, Varna ve Mostar gibi şehirlerde rastlanılabilir.
Ülke | Bilgiler | Notlar | |
---|---|---|---|
Arnavutluk-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
![]()
| |
Bosna-Hersek-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
| |
Bulgaristan-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
| |
Hırvatistan-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
| |
Türkiye-Yunanistan ilişkileri | |||
![]() |
![]() |
![]() ![]()
|
|
Kosova-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
![]()
| |
Karadağ-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
| |
Kuzey Makedonya-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
| |
Romanya-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
| |
Sırbistan-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
![]()
| |
Slovenya-Türkiye ilişkileri | |||
![]() |
|
|
Doğu Avrupa
[değiştir | kaynağı değiştir]Ülke | Bilgiler | Notlar |
---|---|---|
Belarus-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
| |
Çek Cumhuriyeti-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
| |
Estonya-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
![]()
|
Letonya-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
| |
Litvanya-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
|
Moldova-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
|
Polonya-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
|
Rusya-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
![]()
|
Slovakya-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
|
Türkiye-Ukrayna ilişkileri | ||
![]() |
|
![]()
|
Afrika
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye şu anda Afrika ülkelerine en çok yardım sağlayan ülkelerden birisidir.[kaynak belirtilmeli] Özellikle Müslüman Afrika ülkelerinde sevilen bir ülkedir.[133]
Faaliyetler
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye Afrika ülkelerindeki sorunları çözmek için "Afrika'nın sorunlarına Afrikalı çözümler" ilkesi ile hareket etmektedir.[133]
Türkiye Büyükelçiliklerin yanı sıra Afrika'da; TİKA, AFAD, Yunus Emre Enstitüsü, Maarif Vakfı, Türkiye Diyanet Vakfı, Anadolu Ajansı ve Türk Hava Yolları'da faaliyet göstermektedir.[133]
1992 yılından, 2020 yılına kadar 13.119 Afrikalı öğrenci Türkiye'de lisans, lisansüstü ve doktora eğitimi almıştır.[133]
Ticaret
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye'nin, Afrika ülkeleri ile ticaret rakamları 2003 yılında 5,4 milyar $ seviyelerindeyken bu sayı 2020 itibarıyla 25,3 milyar $ bandına çıkmıştır.[133] 2003 yılında Sahra Altı Afrika ülkeleri ticaret 1,35 milyar $ seviyelerindeyken 2020'den sonra bu sayı 10 milyar $'a çıkmıştır.[133]
1970'ler
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye'nin Sahraaltı Afrika ülkelerine yönelik ilk açılımı 1978-79 yıllarında gerçekleşmiştir. Bu amaçla Dışişleri Bakanlığı'nda Afrika işlerine bakacak bir daire kurulmuş ve ekonomik ilişkileri geliştirme ağırlıklı çalışmalara başlanmıştır.
Afrika ülkeleriyle ekonomik ilişkileri geliştirmek için kamu ve özel kesim temsilcilerinden oluşan bir heyet 12-18 Şubat 1979 tarihlerinde Nijerya ve Kenya'yı ziyaret etmiş, daha sonra da üç gruba ayrılarak Uganda, Etiyopya ve Sudan'da temaslarda bulunmuştur. Aynı dönemde Tanzanya ve Somali'de büyükelçilikler açılmış, Zimbabwe'nin bağımsızlığı için mücadele eden örgütlere yardım sağlanmıştır.[134]
2000'ler
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye, 2002'de kurulan Afrika Birliği'nin, 2005 yılında gözlemci üyesi, 2008'de ise stratejik ortağı olmuştur.[133][135]
Türkiye'nin Afrika'ya açılma politikası 2013 yılına kadar başarılı şekilde sürdürülmüş ve Türkiye bu doğrultuda Afrika ortaklık politikasına başlamıştır.[133]
Türkiye'nin 2002 yılında 12 Afrika ülkesinde büyükelçiliği bulunurken bu sayı 2019'da 42'ye yükselmiştir.[133] 2008 yılında Türkiye'de 10 Afrika ülkesinin büyükelçiliği bulunurken, 2019 yılında da bu sayı 36'ya çıkmıştır.[133] Son olarak Sierra Leone Türkiye'de büyükelçilik açmıştır ve Ankara'daki büyükelçilik sayısı 37 olmuştur.[133]
Kuzey Afrika ülkeleri
[değiştir | kaynağı değiştir]Ülke | Bilgiler | Notlar |
---|---|---|
Cezayir-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
Recep Tayyip Erdoğan'ın 2006 yılında Cezayir ziyareti sırasında imzalanan "Dostluk ve İşbirliği Anlaşması'na ilişkin projelerden biri olarak tarihe geçmiştir.
restorasyonunun da ülkemizce yapılması kararlaştırılmıştır. |
Mısır-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
ettikten sonra 1841'de Kavalalılar Hanedanı tarafından yönetilecek olan, iç işlerinde serbest dış işlerinde Osmanlı Devleti'ne bağlı Mısır Hidivliği'ni kurmuştur. Böylece Mısır Eyaleti ortadan kalkmıştır.
1914 yılında I. Dünya Savaşı'nın başında İngiltere Mısır'ı ilhak ettiğini açıklamıştır. Lozan Antlaşması'nın 17. maddesinde "Türkiye'nin, Mısır ve Sudan üzerindeki bütün hak ve dayanaklarından feragatinin hükmü 5 Kasım 1914 tarihinden geçerlidir." hükmü yer almıştır.
Recep Tayyip Erdoğan ve başbakan Binali Yıldırım, askerî müdahaleyi darbe olarak nitelendirmiştir. Erdoğan Sisi’yi “tiran” olarak nitelemiştir, Sisi ise "Türkiye içişlerimize karışmayı bırakmalı" şeklinde açıklamalarda bulunmuştur. |
Libya-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
karşılaştırıldığında çok az da olsa bir Osmanlı mirasını paylaşmaktadır.
Türk eşyalarını almaya tercih edilmesinde karar vermiştir.
ile ilişkileri kesen ilk ülkeler arasında yer aldı ve Kaddafi'ye görevi bırakmasını ve sürgüne gitmesini teklif etti.[148] Kaddafi ise bunu reddetti.[149]
Hafter'in Türkiye karşıtı tutumu, Türkiye ile Tobruk hükûmeti arasında süren düşmanlığa katkıda bulunmuş, Türkiye de Trablus'taki hükûmete silah ve mühimmat taşımıştır.[150][151]
konuşlandırmanın ayrıntıları miktar ve zamanlama açısından henüz açıklanmadı.[152] 6 Ocak'ta Türk birlikleri Libya'ya gönderilmeye başladı.[153] 8 Ocak 2020'de Türkiye cumhurbaşkanları Tayyip Erdoğan ve Hafter'i destekleyen Rusya devlet başkanı Vladimir Putin arasındaki görüşmelerden sonra, Türkiye ve Rusya Libya'daki tüm tarafları 12 Ocak gece yarısından itibaren ateşkes ilan etmeye çağırdı.[154] |
Fas-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
|
![]()
ve 34 sahra topu ile Fas'a yardımda bulunmuştur.[158]
Savaştan sonra Fas, Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı olarak varlığını sürdürmüştür. |
Tunus-Türkiye ilişkileri | ||
![]() |
[[ملف:Turkish and Tunisian prime ministers.jpg|bağlantı=https://ar.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D9%84%D9%81:Turkish_and_Tunisian_prime_ministers.jpg%7Cküçükresim%7CRecep Tayyip Erdoğan ve Ali Larayedh.]]
100.000 asker ve 300 gemi ile 1574 yılında İspanyollar ile savaşmıştır ve kesin zafer ile ayrılarak Tunus topraklarını sınırlarına katmıştır.
|
Sahra Altı Afrika ülkeleri
[değiştir | kaynağı değiştir]Ülke | Notlar | Bilgiler | |||
---|---|---|---|---|---|
Angola-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|||||
Benin-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|||||
Botsvana-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|||||
Burkina Faso-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|
| |||
Burundi-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
Ancak kısa bir süre sonra ilişkiler normale dönmüştür.[172]
| ||||
Kamerun-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Yeşil Burun Adaları-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Orta Afrika Cumhuriyeti-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|
| |||
Çad-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Komorlar-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|
| |||
Kongo Cumhuriyeti-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|
| |||
Fildişi Sahili-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Kongo Demokratik Cumhuriyeti-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Cibuti-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Eritre-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Ekvator Ginesi-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Esvatini-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Etiyopya-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Gabon-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Gambiya-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Gana-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Gine-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Gine-Bissau-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Kenya-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Lesotho-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Liberya-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Madagaskar-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|
| |||
Mali-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Malavi-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Mauritius-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Moritanya-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Mozambik-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Namibya-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Nijer-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Nijerya-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Ruanda-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
São Tomé ve Príncipe-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|
| |||
Senegal-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Seyşeller-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Sierra Leone-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Somali-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
![]() |
![]() | |||
Güney Afrika Cumhuriyeti-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|
| |||
Güney Sudan-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
Ana Madde: Güney Sudan-Türkiye ilişkileri |
| |||
Sudan-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|
| |||
Tanzanya-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Togo-Türkiye ilişkileri | |||||
![]() |
|||||
Türkiye-Uganda ilişkileri | |||||
![]() |
|||||
Türkiye-Zambiya ilişkileri | |||||
![]() |
| ||||
Türkiye-Zimbabve ilişkileri | |||||
![]() |
Okyanusya
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye'nin Okyanusya ülkeleri ile etkileşimi tarihsel olarak Suriye ve Lübnan bölgelerinden Avustralya'ya yapılan göçlerle başlamıştır. I. Dünya Savaşı'nda Anzak birliklerinin Gelibolu'daki serüveni, savaş sonrasında ilişkileri olumlu etkilemiş, Avustralyalı devlet adamlarıyla asker ailelerinin Gelibolu’daki anıt mezarları ziyaretleri ile iki ülke ilişkileri ileri dönemde de artarak gelişmiştir.
Diplomatik ilişkiler ise 1967-1968 yıllarında karşılıklı açılan büyükelçilikler ile başlamıştır. 23-25 Nisan 2015 tarihlerinde İstanbul ve Çanakkale’de gerçekleştirilen Çanakkale Savaşları ’nın 100. Yıldönümü Anma Etkinliklerine katılmak üzere dönemin Avustralya Başbakanı Tony Abbott Türkiye'yi ziyaret etmiştir. Ayrıca dönemin Yeni Zelanda Başbakanı John Key, anma etkinlikleri kapsamında İstanbul’da düzenlenen Barış Zirvesi’nde ana konuşmacılardan biri olmuştur. 10 binden fazla Yeni Zelandalı ve Avustralyalının katıldığı Anzak Günü törenleri de başarıyla gerçekleştirilmiştir.[309][310][311]
-
Atatürk'ün Anzaklar'a notu, Çanakkale
Uluslararası örgütler
[değiştir | kaynağı değiştir]Sosyal
[değiştir | kaynağı değiştir]Kuruluş | Üyelik durumu | Üye olduğu tarih |
---|---|---|
Asya Karşılıklı Tedbir ve Güvenlik Önlemleri Konferansı | Üye | 1993 |
Avustralya Grubu | Üye | |
Akdeniz için Birlik | Üye | 13 Temmuz 2008 |
Güney Doğu Asya Ülkeleri Birliği | Diyalog Ortağı | 6 Ağustos 2017 |
Güneydoğu Avrupa İşbirliği Süreci | Üye | 1996 |
Asya İşbirliği Diyaloğu | Üye | 26 Eylül 2013 |
Şangay İşbirliği Örgütü | Diyalog Ortağı | 26 Nisan 2013 |
Avrupa Birliği | Aday Ülke | |
Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı | Kurucu üye | 25 Haziran 1973 |
Avrupa Konseyi | Kurucu üye | 9 Ağustos 1949 |
Birleşmiş Milletler | Kurucu üye | 24 Ekim 1945 |
Interpol | Üye | |
Europol | Stratejik ortak | |
İslam İşbirliği Teşkilatı | Kurucu üye | 25 Eylül 1969 |
Afrika Birliği | Stratejik ortak | Ocak 2008[312] |
Akdeniz İçin Birlik | Kurucu üye | 13 Temmuz 2008 |
Türk Konseyi | Kurucu üye | 3 Ekim 2009 |
Türk Devletleri Parlamenter Asamblesi | Kurucu üye | 21 Kasım 2008 |
Uluslararası Türk Kültürü Teşkilatı | Kurucu üye | 12 Temmuz 1993 |
Portekizce Konuşan Ülkeler Topluluğu | Gözlemci | 2008 |
Ekonomik
[değiştir | kaynağı değiştir]Kuruluş | Üyelik durumu | Üye olduğu tarih |
---|---|---|
Asya Kalkınma Bankası | Üye | 1991 |
Avrupa İmar ve Kalkınma Bankası | Üye | 20 Mart 1991 |
Dünya Ticaret Örgütü | Üye | 26 Mart 1995 |
G-20 | Kurucu üye | 1976 |
D-8 | Kurucu üye | 1997 |
Birleşmiş Milletler Latin Amerika ve Karayipler Ekonomik Komisyonu | Üye | 26 Temmuz 2017 |
Ekonomik İşbirliği Teşkilatı | Kurucu üye | 1985 |
Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü | Kurucu Üye | 14 Aralık 1960 |
Karadeniz Ülkeleri Ekonomik İşbirliği Teşkilatı | Kurucu üye | 25 Haziran 1992 |
Uluslararası Para Fonu | Üye | 11 Kasım 1947 |
Uluslararası Ödemeler Bankası | Üye | |
Uluslararası İmar ve Kalkınma Bankası | Üye | |
Dünya Bankası | Üye | 1947 |
İslam Kalkınma Bankası | Kurucu üye | 10 Ağustos 1974 |
Askeri
[değiştir | kaynağı değiştir]Kuruluş | Üyelik durumu | Üye olduğu tarih |
---|---|---|
Karadeniz Donanma İş Birliği Görev Grubu | Kurucu üye | 2 Nisan 2001 |
Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü | Üye | 18 Şubat 1952 |
Avrasya Askeri Statülü Kolluk Kuvvetleri Teşkilatı | Kurucu Üye | 25 Ocak 2013 |
Teknik
[değiştir | kaynağı değiştir]Kuruluş | Üyelik durumu | Üye olduğu tarih |
---|---|---|
Avrupa Patent Ofisi | Üye | 1 Kasım 2000 |
Avrupa Sivil Havacılık Konferansı | Kurucu üye | 1955 |
Avrupa Telekomünikasyon Standartları Enstitüsü | Üye | |
Avrupa Yayın Birliği | Kurucu üye (TRT) | 1950 |
Dünya Posta Birliği | Kurucu üye | 1 Temmuz 1875 |
Uluslararası Telekomünikasyon Birliği | Kurucu üye | 1 Ocak 1866 |
Uluslararası Denizcilik Örgütü | Üye | 1958 |
Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu | Üye | |
Uluslararası Enerji Ajansı | Üye | 2015 |
Nükleer Enerji Ajansı | Üye | |
Nükleer Tedarikçiler Grubu | Üye | |
Spor
[değiştir | kaynağı değiştir]Kuruluş | Üyelik durumu | Üye olduğu tarih |
---|---|---|
Avrupa Ragbi Federasyonları Birliği | Üye | 2013 |
Avrupa Futbol Federasyonları Birliği | Üye | 1962 |
Uluslararası Futbol Federasyonları Birliği | Üye | 1923 |
Uluslararası Olimpiyat Komitesi | Üye | 1911 |
Savaşlar
[değiştir | kaynağı değiştir]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/MG08_on_the_minaret_of_the_Ayasofya_Museum_1941.jpg/320px-MG08_on_the_minaret_of_the_Ayasofya_Museum_1941.jpg)
II. Dünya Savaşı
[değiştir | kaynağı değiştir]II. Dünya Savaşı öncesinde Çekoslovakya'nın ve Arnavutluk'un işgallerinden endişelenen Türk hükûmeti, 1939'da İngiltere ve Fransa ile ortak bir bildiri yayımladı. 19 Ekim 1939'da Ankara'da bu iki devlet ile Türkiye arasında ittifak kuruldu.[313][314] Buna göre Akdeniz'de bir savaşın olması halinde üç devlet yardımlaşacaktı. Maddeler arasında askerî ve maddi yardımdan da bahsedilmekteydi. Ancak savaş zamanı Türkiye, Sovyet Rusya unsurunu gerekçe göstererek savaşa fiilen katılmadı.[314] 25 Mart 1941 tarihinde Türkiye ile Sovyet Rusya arasında saldırmazlık halini duyuran bildiri yayımlandı.[315] Aynı yıl Nazi Almanyası ile Sovyet Rusya arasında saldırmazlık paktı geçerliyken Balkan Seferi başladı. İşgal ihtimali üzerinden baskı yapan Müttefiklere rağmen Türkiye çatışmaya girmedi ve Alman büyükelçisi Von Papen aracılığıyla diplomatik ilişkiler geliştirildi; 18 Haziran 1941'de Türk-Alman Dostluk Paktı imzalandı.[316][317]
Aynı zamanda Almanya'ya 90.000 ton krom madeninin satımı başladı, bunun karşılığında Türkiye'nin silah ve araç ihtiyacı Almanya tarafından karşılanacaktı.[316][318] İmzalanan antlaşmadan dört gün sonra Barbarossa Harekatı başladı; 12 Temmuz 1941'de İngiltere-Sovyet Rusya ortak hareket antlaşması imzalandı.[319] Bu harekâtın ardından Alman Dışişleri Bakanı Ribbentrop, büyükelçi aracılığıyla Alman kuvvetlerinin Türkiye üzerinden Kafkaslara ve Irak'a sevkiyatı için baskı yapmaya başladı, bu isteğin yerine getirilmesi halinde Türkiye'ye Balkanlar'da bazı toprakların ve Ege'de bir adanın teslim edileceği taahhüt edildi.[320] Her iki tarafın baskılarına rağmen Türkiye savaşa girmedi, bu süre zarfında Almanya, Stalingrad Muharebesi'ni kaybetti ve Türkiye'nin denge politikası devam etti. İki tarafla imzalanan saldırmazlık paktlarına rağmen Türkiye temkinli davranmaktaydı; zira komşu ülke İran, saldırmazlık paktına rağmen Ağustos 1941'de Sovyet-İngiliz ortak saldırısına uğradı, aynı şekilde saldırmazlık paktı imzalanalı 2 yıl olmadan Almanya da Sovyet Rusya'ya saldırmıştı.[321] 14 Ocak 1943'te Müttefik devlet başkanlarının katılımıyla Casablanca Konferansı düzenlendi, konferansta Türkiye'nin güçlendirilmesi ve savaşa sokulması kararlaştırıldı.[322][323] Amaç, Nazi Almanyası'nın uydu devleti Romanya'daki petrol kuyularını vurmaktı.[322] Konferanstan sonra ABD'nin diplomatik ve maddi temasları İngiltere üzerinden kurmayı tercih etmesi Türkiye'de tepkiyle karşılandı.[322] Balkanlar'da yeni bir cephe açılmasını düşünen Churchill, bu cephede Müttefiklere Türkiye'nin de destek vermesini sağlamak için 30 Ocak 1943'te Adana'ya geldi.[324] Adana'nın 23 kilometre dışında bulunan Yenice istasyonunda bir tren vagonunun içinde yapılan Yenice görüşmelerinde, Sovyetler'e olan güvensizlik ve Türk ordusunun donanımsızlığı gerekçeleriyle Churchill'in talepleri reddedildi.[324] Bölgede varlığı devam eden Almanya ile ilişkileri zayıflatmamak için basın yoluyla Türkiye'nin dış politikada değişime başvurmayacağı açıkça ifade edildi.[325] 1943'ten sonra Müttefiklerin baskıları devam etse de Türkiye'nin denge politikası bir süre devam etti, Müttefiklerin savaştaki üstünlüğü Türk-Alman ilişkilerini de etkiledi ve 20 Nisan 1944'te Almanya'ya krom sevkiyatı durduruldu.[326] Müttefikler, sevkiyatın durdurulmaması halinde ambargo uygulayacaklarını belirtmişlerdi.[326] Almanya'nın buna tepkisi büyükelçi aracılığıyla nota vermek oldu.[327] Ağustos 1944'te Bulgaristan Krallığı, savaştan çekildi ve ülkeye Sovyet ordusu girdi; bu gelişmelere paralel olarak Türkiye, Almanya ve Japonya ile bütün ilişkilerini kestiğini duyurdu.[328]
Sıkı Yönetim ve Kısmi Seferberlik
[değiştir | kaynağı değiştir]20 Kasım'da İstanbul, Kırklareli, Edirne, Tekirdağ, Çanakkale ve Kocaeli illerinde sıkıyönetim ilan edildi ve ertesi gün bu bölgeyi kapsayan sıkıyönetim komutanlığına Jandarma Genel Komutanı Korgeneral Ali Rıza Artunkal atandı.
Savaşın başlamasından kısa bir süre sonra kısmi seferberlik ilan edilerek 1920, 1921, 1922 doğumlular silah altına alındı. 1. Ordu'ya bağlı üç Kolordu Edirne sınırına kaydırıldı. Karargâhı Ankara'da bulunan 2. Ordu ise olası bir İstanbul'un işgaline karşı, başkent Ankara'yı koruması için Balıkesir'e kaydırıldı. Karargâhı Erzurum'da bulunan 3. Ordu, Sovyetler Birliği, İran, Irak ve Suriye sınırını korumakla görevlendirildi. Ordunun asker sayısı 1.300.000 kişiye çıkarıldı.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Wikisource-logo.svg/38px-Wikisource-logo.svg.png)
Hitler'in İsmet İnönü'ye mektubu
[değiştir | kaynağı değiştir]Hitler'in İsmet İnönü'ye mektubu; Resmî olarak 1 Eylül 1939 sabah saat 5.45’te Alman ordularının Polonya sınırına saldırmasıyla başlayıp 2 Eylül 1945’te Japonya'nın teslimiyet belgesinin imzalanması ile sonuçlanan İkinci Dünya Savaşı sırasında, Almanya Devlet Başkanı Adolf Hitler'in Almanya Büyükelçisi Von Papen aracılığı ile Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'ye yazdığı 1 Mart 1941 tarihli mektuptur.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/German-Turkish_Treaty_of_Friendship_and_Non-Aggression.jpg/250px-German-Turkish_Treaty_of_Friendship_and_Non-Aggression.jpg)
Mektupların metni, 1967’de Milliyet’te yayınlandı. Haberde İnönü Türkiyesi’nin Hitler Almanyası’na ‘müzahir’ (arka çıkan) olduğu diye değil, İnönü’nün ülkesini her saldırıya karşı korumaya hazır olduğu şeklinde yorumlanmıştı. Ayrıca şu belirtilmişti: O sırada “kudretinin zirvesinde olan Hitler, bu gibi sözlere nadiren muhatap olmuştu.".[329]
Türk-Alman Dostluk Paktı
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye yönetiminin bu öneriyi kabul etmesi, Müttefiklerle ilişkilerini bir dar boğaza sürüklemiştir. 18 Haziran 1941'de imzalanan saldırmazlık anlaşması Türkiye’nin Almanya ile olan ilişkileri yönünden bir kilometre taşı oldu. Ne var ki 10 Ağustos 1941'de Rusya ve İngiltere, ortak notayı Türkiye hükûmetine ilettiler. Bu notada, Türkiye'nin toprak bütünlüğüne saygılı olunacağı ancak, Montrö Antlaşması gereği Türkiye'nin boğazları savaş gemilerine kapalı tutma taahhüdüne sadık kalmasının gereği belirtilmiştir. İzleyen yıllar, Müttefiklerin Türkiye'nin kendi cephelerinde savaşa girmesi konusunda baskılarının giderek arttığı yıllar olmuştur
Kore Savaşı
[değiştir | kaynağı değiştir]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/99/WaltonWalker%26TahsinYazici.jpg/200px-WaltonWalker%26TahsinYazici.jpg)
II. Dünya Savaşı'nın bitip Soğuk Savaş'ın başlamasıyla Türkiye, uluslararası ortamda kendini yalnız buldu. II. Dünya Savaşı'nda tarafsız kalarak bütünlüğünü Almanya'ya karşı korumuş ancak savaş sonrasında Sovyetler Birliği'nin Doğu Anadolu Bölgesi'nde toprak ve Boğazlar'da üs ve ortak savunma talepleriyle karşılaşmıştır. Böylece Sovyet tehdidine karşı müttefik arayan Türkiye Batı Bloku'na ve Amerika'ya yaklaşmaya başladı.
Türkiye, NATO'ya girişini hızlandırmak için, başlayan Kore Savaşı'na birlikler göndermiştir. Özellikle sol kesimler tarafından "Türk gencinin kanının Amerika'ya satılması" şeklinde eleştirilen bu davranış, Türkiye ile Batı Bloku arasındaki yakınlaştırmayı hızlandırmış ve 18 Şubat 1952'de Türkiye bir NATO üyesi olmuştur.
Konuşlandırma
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye Cumhuriyeti, başlangıçta Kore’ye topçu taburu takviyeli bir piyade alayı göndermeyi düşündüğü halde, sonradan bu birliğin bir tugay seviyesinde olmasına karar verdi.
Üç piyade taburundan oluşan 241. Piyade Alayı, bir topçu taburu, bir istihkam bölüğü, bir uçaksavar bataryası, bir ordudonatım bölüğü, bir ulaştırma bölüğü, bir tanksavar takımı ve bir depo bölüğünden oluşuyordu.
Gönüllü olanlardan seçilmiş olan bu tugay 259 subay, 18 askerî memur, 4 sivil memur, 395 astsubay, 4414 erbaş ve er olmak üzere 5090 kişiydi.[330] Tugay komutanlığına Tuğgeneral Tahsin Yazıcı seçilmişti.
Ankara’da oluşturulan tugay demiryolu ile İskenderun’a aktarıldıktan sonra Amerika’nın tahsis ettiği gemilerle Kore’nin Pusan limanına nakledildi. Burada bekletilmeden Daegu şehrine alınarak kışlaya yerleştirildi.
Taegu’da Türk Tugayı Amerikan malzemesi ile yeniden donatıldı. Eskimiş malzemeler ise geri gönderildi. Bu yeni malzemeyi kullanmak için eğitiminden geçen tugay 10 Kasım 1950’de cepheye hareket etti. Önce Seul’un 60–100 km kuzeyinde bölgenin emniyet sorumluluğunu üstlenen tugay daha sonra Kunu-ri bölgesine nakledildi.
Kunu-ri Muharebesi
[değiştir | kaynağı değiştir]Çin’in savaşa dahil olmasının ardından BM kuvvetlerinin cephesi yarılmıştı. ABD Kara Kuvvetleri 9. Kolordusu’nun ihtiyat tugayı olan Türk Tugayı, Kunu-ri bölgesinde direnerek 8. Ordu’nun[kaynak belirtilmeli] yok olmadan çekilmesini sağladı.
Douglas MacArthur "Türklerin kahramanca çarpışmaları Birleşmiş Milletler Kuvvetlerinin salimen yeni müdafaa hatlarına çekilmelerini mümkün kılmıştır."dedi.
Kumyangjang-ni Muharebesi
[değiştir | kaynağı değiştir]Türk Tugayı birlikleri, 6 Ocak 1951'de Chonan'da 20 gün ihtiyatta kaldıktan sonra 24 Ocak'ta Chonan'dan hareket ederek Çin Halk Gönüllü Ordusu'nun savunma mevziinin bir kısmını almak üzere saldırıya geçti ve bölgeyi savunan Çin Halk Gönüllü Ordusu 150. Tümeni'ne bağlı 447. ve 448. alayları ile mücadeleye girdi. Başlangıçta inisiyatif Çin birliklerindeydi. Ancak silah üstünlüğünü Çinliler elde edememişlerdi. Çinlilerin el bombası sayısı azdı. Türk tugayı Çinlilerden daha fazla el bombasına sahipti. Bunun nedenlerinden biri de ABD tarafından silah ve cephane ile desteklenmesiydi.
Savaşın başında mevzilerinde bulunan Çinliler etkili bir şekilde ateş yağdırmaya başladılar. Ancak önceden mevzilendirilen Türk 1. Takımı görünmeden Çinlilerin mevzilerine yaklaşıp el bombası kullanarak Çinlilerin mevzilerini aldı. Çinlilerin bu bölgedeki mevzileri yeniden ele geçirebilmek için uğraşması sonucu Türk 2. Taburu 185 rakımlı tepeyi ve ardından 156 rakımlı tepeyi süngü hücumuyla aldı. Alay taarruz grubu da rahat bir şekilde Kumyangjang-ni kasabasını aştı.
Savaş Sonrası
[değiştir | kaynağı değiştir]1960 yılında 200 kişilik bir bölük gücüne ve 1965 yılında bir manga gücüne düşürüldü. 1971 yılında tamamen geri çekildi.
Körfez Savaşı
[değiştir | kaynağı değiştir]Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra Batı açısından stratejik önemini kaybedeceğini düşünen Türkiye'nin endişeleri Irak'ın Kuveyt'i işgaliyle birlikte ortadan kalktı. Özellikle Cumhurbaşkanı Turgut Özal, doğan fırsatı kullanarak Türkiye'nin stratejik öneminin azalmadığını göstermek istiyordu. Körfez krizinde aktif politika izlemek isteyen Özal, temkinli bir siyasetten yana olan Başbakan Yıldırım Akbulut, Dışişleri Bakanı Ali Bozer ve Genelkurmay Başkanı Necip Torumtay ile karşı karşıya kaldı, Özal'ın tutumuna tepki gösteren Dışişleri Bakanı Ali Bozer (11 Ekim 1990), Millî Savunma Bakanı Safa Giray ve Genelkurmay Başkanı Necip Torumtay (3 Aralık 1990) görevlerinden istifa ettiler. Ayrıca Özal'ın uygulamak istediği aktif siyaset muhalefet tarafından sert biçimde eleştirildi.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Bush_ozal_bos.jpg/250px-Bush_ozal_bos.jpg)
ABD bu kriz sırasında Ankara'dan 3 konuda yardım istedi; Türkiye'deki üslerin Irak'a yönelik hava harekâtlarında kullandırılması ve Saddam'ın Kuveyt cephesindeki asker sayısını azaltması için Türkiye'nin Irak sınırına asker kaydırması. Türkiye bu iki talebe olumlu cevap verirken, Suudi Arabistan'da toplanan koalisyon kuvvetlerine birlik gönderilmesi isteği ise Özal'ın tüm ısrarlarına rağmen Türk Silahlı Kuvvetleri'nin karşı çıkması sonucu gerçekleşmedi. Türkiye bu doğrultuda 180,000 kadar askeri Irak sınırına kaydırarak, Irak'ın kuzeyde 8 tümen tutmasını sağladı ve böylece kara savaşında koalisyon güçleri üzerindeki yükü hafifletmiş oldu.
Türkiye, Körfez krizinin başında ılımlı bir politika izlemesine rağmen 8 Ağustos 1990'da, BM'nin Irak'a ambargo kararlarına uyarak Kerkük-Yumurtalık Petrol Boru Hattını kapattı. Irak'a yönelik uluslararası ambargoya katılmasına ve İncirlik Hava Üssü'nün Amerikan uçakları tarafından kullanılmasına müsaade etmesine rağmen Türkiye, Körfez Savaşı'na fiili olarak katılmadı. Sadece Irak'ın Türkiye topraklarına olası bir füze saldırısında bulunmasından Saddam'ı caydırmak amacıyla Irak sınırına asker yığmakla yetindi.
Özal'ın Musul ve Kerkük'ün alınmasından, bölgedeki Arap ülkeleriyle geliştirilecek ekonomik ve ticari ilişkiler ile bu ülkeleri potansiyel silah pazarı olarak görme planları uzun vadede sonuç vermedi. Aksine, savaştan sonra Kerkük-Yumurtalık Petrol Boru Hattını kapatılmasından dolayı Türkiye'nin uğradığı zararın tazmin edilmesi için körfez ülkeleri tarafından verilen 3 milyar dolarlık yardımın ödenmesinde bile isteksiz davranıldı. Körfez ülkelerinden ve ABD'den alınan yardımlar ve tazminatlar, Türkiye'nin, Körfez Savaşı'ndan sonra da yaklaşık 12 yıl yürürlükte kalan BM ambargosuna uyması nedeniye uğradığı 100 milyar ABD Dolarının üzerindeki zararın karşılanmasında çok yetersiz kaldı.
Ayrıca savaştan sonra ayaklanan Kürtlerin Saddam kuvvetleri tarafından saldırıya uğraması sonucunda, 1,5 milyon Kürt Türkiye sınırından geçti. Türkiye duruma kayıtsız kalmayıp Kürtlerin sığındıkları dağlardan indirilip, Irak tarafındaki düzlüklere yerleştirilmesi için burada bir tampon bölge oluşturulması fikrini ABD'ye iletti. Bundan sonra Irak'ın kuzeyinde Kürtler için oluşturulan Güvenlik Bölgesi'nin korunması için aralarında Türkiye, ABD, İngiltere ve Fransız askeri kuvvetlerinin bulunduğu Çekiç Güç'ün Türkiye sınırları içinde de konuşlanmasına izin verildi (Temmuz 1991). 2003'teki Irak Savaşı'na kadar görev yapan Çekiç Güç'ün varlığı Türkiye'de büyük tartışmalara yol açtı.
Dönemin Başbakanı Yıldırım Akbulut'un Millî Düşünce Merkezi'nde bu konuyu anlattığı konferans yayınlanmıştır.[331]
Bosna Savaşı
[değiştir | kaynağı değiştir]Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nin dağılmasının ardından Bosna Savaşı başladı. Durum 1992'de kötüleşmeye başladı ve NATO 1993'te Bosna'da uçuşa yasak bölgeye, Uçuş Yasağı Harekâtı ile Bosna Savaşı'na müdahale etmeye başladı. Türkiye bu savaşta ABD ile iş birliği yaparak ve Bosna askerlerine silah yardımında bulunarak destek verdi.[332][333] Savaşta ABD mali destekte bulunurken Türkiye de Bosna ordusuna eğitim desteği verdi.[333] Türkiye 1994 yılının Temmuz ayında Bosna'nın Zenica şehrine 1500 asker göndererek ateşkesin gözlemcisi olmuştur.[333] Hırvatistan Ankara Büyükelçisi, Dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'in, Hırvat Cumhurbaşkanı ile konuşmasının barışa zemin oluşturduğunu söylemiştir.[333]
Yugoslavya'ya Ambargo
[değiştir | kaynağı değiştir]27 Mayıs 1992'de, kuşatma altında bulunan Saraybosna'da, Vase Miskin sokağında meydana gelen patlama sonucunda 17 sivil hayatını kaybetti, 108 kişi de yaralandı. Onlarca sivilin ölmesi üzerine İngiltere Başbakanı John Major, ABD Başkanı George H. W. Bush, Türkiye Dışişleri Bakanı Hikmet Çetin ve başka siyasi liderleri hemen bu olayın Sırplar tarafından yapıldığını anlamıştı.[kaynak belirtilmeli] Neticede, üç gün sonra, 30 Mayıs 1992'de, BM Güvenlik Konseyi, Sırpların yaptığı ekmek bekleyen insanlara saldırı nedeniyle Yugoslavya Federal Cumhuriyeti'ne petrol satışının yasaklanması ve hava bağlantısının kesilmesini de kapsayan geniş bir ekonomik ambargo uygulanmasını kabul etti.
Savaş Sonrası
[değiştir | kaynağı değiştir]Bosna-Hersek İslam toplumunun başkanı Mustafa Cerić, “Türkiye bizim annemiz, öyleydi, öyle kalacaktır” dedi.[16] Dönemin Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, 11 Temmuz 2012 tarihinde Srebrenitsa Katliamı'nın Srebrenitsa'daki anma törenlerine katıldığı zaman, Aliya İzzetbegoviç'in kendisini hastanede ziyaret ederken, "Bosna, size emanet, buralar Osmanlı’nın bakiyesidir" dediğini söylemiştir.[334] Son yıllarda Boşnak politikacılar arasında Türk nüfuzu artıyor. Erdoğan, iki büyük Boşnak siyasi partisinin, Demokratik Eylem Partisi'nin ve Bosna-Hersek Sosyal Demokrat Partisi'nin uzlaştırılması konusundaki gayretiyle bilinmektedir.[335]
Türkiye savaş bittikten sonra savaş sırasında Hırvatlar tarafından yıkılan Mostar Köprüsü'nün restorasyonunu üstlenmiştir.
Kosova Savaşı
[değiştir | kaynağı değiştir]1998-1999 Kosova Savaşı,[336] Yugoslavya Federal Cumhuriyeti ordusunun, bağımsızlık isteyen Kosova Kurtuluş Ordusu’na ve bu örgüt yanında yer alan milis güçlerine karşı yürüttüğü operasyon ve buna karşı NATO'nun başlattığı müdahaledir.
NATO'nun Yugoslavya'ya karşı hava saldırılarına başlamasıyla, Yugoslavya kimliği altında Sırp ordusu ve milis güçleri tarafından Kosovalı Müslüman sivillere karşı etnik temizlik girişimi başlatılmıştır.
Kosova Savaşı'nın başlaması ile milyonlarca insan ülkesinden başka ülkelere göç etmek zorunda kaldı. Göç edenlerin en çok göç ettikleri ülkeler Arnavutluk, Kuzey Makedonya, Karadağ ve Türkiye oldu. Türkiye bu olanlara sessiz kalmamış ve 1999 yılında Kosova'ya yardım etmiştir.[337] Türk uçakları ilk olarak denetim uçuşları yapmıştır ve daha sonra da Barış Gücünün bir parçası olmuştur.[337] Kosova'da Türklerin yaşıyor olması da Türkiye'nin Kosova'ya yardım etmesini tetikleyen unsurlardan birisi olmuştur.[337] Savaşın sonunda bağımsızlığı ilan eden Kosova'yı tanıyan ilk devletlerden birisi Türkiye olmuştur.[337]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/Coat_of_arms_of_the_Kosovo_Force.svg/120px-Coat_of_arms_of_the_Kosovo_Force.svg.png)
Tarihsel Geri Plan
[değiştir | kaynağı değiştir]Sırplar ve Arnavutlar, 20. yüzyıl boyunca bölgenin kontrolü için yarışmışlardır. Sırplar toplam nüfusun % 10'una sahip olmalarına rağmen, tarihsel ve duygusal olarak bölgenin önemi onlar için çok büyüktür. Kosova’da yaşayan bir diğer millet olan Türkler, Sırp-Arnavut çekişmesinde çeşitli sosyal ve kültürel sebeplerden dolayı genellikle Arnavut tarafında yer almışlardır. Sırpların ta 1389 senesine I. Kosova Muharebesi’ne dayanan ve Türklere karşı olan ters duruşları, Kosova meselesinde merkezde olmuştur. 1990’larda artan Sırp milliyetçiliğinin beslendiği ve hatta temellendiği bu husus, son Kosova Savaşı öncesinde Kosova’daki Türkleri ve Arnavutları (Müslüman olmaları sebebiyle Goralılar, Boşnakları da) karşı cephede tutmuştur.
Kosovo Force
[değiştir | kaynağı değiştir]Kosovo Force (KFOR), Kosova'da güvenliği sağlamakla görevli NATO önderliğinde çok uluslu bir barış gücüdür.[338]
Türkiye, barış gücüne 752 asker göndermiştir ve şu anda ise 402 asker ile bölgede gözlemci konumundadır. Türkiye bölgede en çok asker bulunduran 3. ülkedir.
Afganistan Savaşı
[değiştir | kaynağı değiştir]Afganistan Savaşı, 2001 Ekim'inin 7. gününde başlamıştır. Amerika Birleşik Devletleri tarafından 11 Eylül saldırıları gerekçesi ile yapılmıştır. ABD Başkanı George W. Bush'un "terörle mücadele" politikası kapsamında yaptığı bir savaştır. Harekât Usame bin Ladin'in yakalanmasına değin sürecekti. Aynı zamanda Taliban ve diğer Taliban yandaşı güçlerin ortadan kaldırılması ile harekât sona erecekti. Böylelikle Afganistan'da iç güvenlik sağlanmış olacaktı.
ABD ve Birleşik Krallık önce hava bombardımanı daha sonra da takviye güçlerle beraber Afganistan'a asker indirdi. 2002'de Amerikan ve İngiliz askerleri Kuzey İttifakı ile savaşa katıldı. Daha sonra gerginlikler üzerine NATO güçleri (Koalisyon güçleri) Afganistan'a asker indirdiler. Daha sonra Amerikan hükûmeti kalıcı barışı sağlamak amacı ile bölgede asker bulundurup varlıklarını hissettireceklerini açıkladı.
Başlangıçtaki atak Taliban'ı güçten düşürdü, fakat Taliban kuvvetleri yeniden toparlandılar.[339] Savaşın amacı olan El-Kaide'nin hareketlerini kısıtlamak, tam olarak başarıldı denemez.[340] 2006'dan bu yana artan Taliban kaynaklı isyancı hareketler, gelişen yasa dışı uyuşturucu üretimi ve zayıf yönetimin Kabil'in dışındaki kısıtlı kontrolü dolayısıyla Afganistan'ın istikrarı tehlikede görülmektedir.[341]
Türkiye'nin desteği
[değiştir | kaynağı değiştir]Kararlı Destek Misyonu ile Afganistan'a yardım ve destek amaçlı koalisyon kurulmuştur. Kurulan koalisyona Türkiye, Uluslararası Güvenlik Destek Gücü ile birlikte toplamda 1.327 asker göndererek katkı vermiştir. Ayrıca Türkiye bu savaşta Çerçeve Ülke görevini üstlenen devletlerden birisi olmuştur. Bu savaş sonrası Türkiye 2020 yılına kadar Hamid Karzai Uluslararası Havaalanının güvenliğini ve işletmesini üstlenmiştir.
Harekâtlar
[değiştir | kaynağı değiştir]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Operaci%C3%B3n_Atila._Monumento_la_Operaci%C3%B3n_Jul_Ago_1974.jpg/200px-Operaci%C3%B3n_Atila._Monumento_la_Operaci%C3%B3n_Jul_Ago_1974.jpg)
Kıbrıs Harekâtı
[değiştir | kaynağı değiştir]20 Temmuz 1974'te Başbakan Bülent Ecevit’in liderliğinde Türk Silahlı Kuvvetlerinin Kıbrıs'ta başlattığı askerî harekât. Harekâtın ilk ayağı Yunanistan hükûmetinin desteğiyle gerçekleştirilen 15 Temmuz 1974 darbesinin ardından düzenlendi. 14 Ağustos günü başlatılan ikinci harekâtla Kuzey Lefkoşa da dahil olmak üzere adanın yüzde 37'sinin Türk kontrolüne geçmesiyle sonuçlandı.[342] 140 bin[343][344] ila 200 bin[345] Rum adanın kuzeyinden, 42 bin[346] ila 65 bin[347] Türk adanın güneyinden göçmen oldu.
Zürih ve Londra Antlaşması
[değiştir | kaynağı değiştir]Zürih ve Londra Antlaşması, 11 Şubat 1959 tarihinde Birleşik Krallık, Türkiye, Yunanistan devletleri Kıbrıs'taki Rum ve Türk toplumları arasında imzalanan, bağımsız bir devlet olarak Kıbrıs halklarının durumunu belirleyen ve Kıbrıs Cumhuriyeti anayasasını onaylayan antlaşmadır. Rum tarafını Başpiskopos Makarios, Türk tarafını ise Fazıl Küçük temsil etmekteydi.
Bunu takip eden 19 Şubat 1959 tarihli Londra Antlaşması ile Kıbrıs Cumhuriyeti'nin bağımsız bir devlet olarak 16 Ağustos 1960 tarihinde kurulması sağlanmış oldu.
Harekât kararı
[değiştir | kaynağı değiştir]Kıbrıs'ta bir darbe yapıldığı haberi, Lefkoşa'da bulunan Türk Büyükelçiliği'nin gönderdiği şifreli mesajla 15 Temmuz 1974 sabahı Türk Dışişleri tarafından öğrenildi.[348] Kıbrıs'taki durumun Türkiye'nin bir askerî müdahalesini gerektirecek kadar ciddi olduğu değerlendirmesini yapan Türk hükûmeti, 1960 yılında Kıbrıs Cumhuriyeti Garanti Antlaşması'nın garantör devlet olarak Türkiye'ye verdiği müdahale hakkını kullanmadan önce, diğer bir garantör devlet olan İngiltere'nin yetkilileriyle görüşerek birlikte hareket etmek üzere girişimde bulundu. İngiltere kabul etmezse, Türkiye'nin yalnız başına hareket etmesi; görüşmeler sırasında Türk Silahlı Kuvvetleri'nin hazırlık yapması kararlaştırıldı.[349]
Dışişleri yetkilileri bu düşünce ve planlarını 16 Temmuz'da İngiltere ve ABD'nin Ankara büyükelçiliklerine bildirdi.[349] 16 Temmuz 1974'te muhalefet partilerinin başkanlarıyla da üç saate yakın bir toplantı yapan başbakan[348] Ertesi gün konuyu müzakere için Londra'ya gitti.[350] Kimi kaynaklara göre heyet henüz Etimesgut Askeri Havaalanı'ndan yeni kalkmışken Başbakan Vekili Erbakan Milli Güvenlik Kurulunu acil gündem koduyla toplamış; toplantı devam ederken Erbakan, dönemin Genelkurmay Başkanı Orgeneral Semih Sancar'a gemilerin yola çıkması için emir vermiştir.[351]
Türkiye heyeti, İngiltere Başbakanı Harold Wilson, İngiltere Dışişleri Bakanı James Callaghan ve Kıbrıs meselesini görüşmek üzere Londra'ya gelen ABD Dışişleri Bakan yardımcısı Joseph Sisco ile ayrı ayrı görüşmeler yaptı.[348] İngiltere ve ABD konuya Türkiye gibi yaklaşmamaktaydı. Bu arada Türkiye'de Başbakan Yardımcısı Necmettin Erbakan ve Maliye Bakanı Deniz Baykal, muhalefet partilerinin başkanlarıyla bir toplantı yaptı. Toplantının sonunda tüm muhalefet parti başkanlarının hükûmetin kararlığını gördüğü ve destek verdiği ifade edilir.[348]
Türk heyeti, 18 Temmuz 1974 akşamı saat 20.30'da Londra'dan Ankara'ya hareket etti;[349] Başbakan Ecevit, 19 Temmuz'da 02:00'da Ankara'ya varınca Genelkurmay başkanlığında komutanlar ile bir toplantı yaptı. İngiltere'deki görüşmelerin aktarıldığı ve hazırlıkların gözden geçirildiği bu toplantıda başbakan harekâtın amacı ve adının "Barış Harekatı" olduğunu belirtti.[352] Genelkurmaydaki toplantının ardından Bakanlar Kurulu toplanıp oy birliği ile Kıbrıs'a müdahale kararı aldı. Bakanlar Kurulunun yazılı kararı, 19 Temmuz 1974 sabahı Genelkurmay Başkanlığına ulaştırıldı.[348]
Hazırlıklar
[değiştir | kaynağı değiştir]Kıbrıs'taki Sampson darbesinden sonra siyasal, diplomatik etkinliklerle birlikte askeri hazırlıklar yapılmış; Genelkurmay, 1964 yılından beri hazırlanmış ve geliştirilmiş planlar üzerine çalışmaya başlamış ve görev alacak birlikler alarma geçirilmişti.[352] Bu hazırlıklar çerçevsinde Türk ordusunun harekâta katılabilecek satıh birlikleriyle muharebe ve idari destek birlikleri Mersin-Taşucu bölgesi ve civarında yığınak yaptı.[353] Deniz ve Hava Kuvvetleri bir yandan savaş hazırlıklarını yürütürken buna paralel olarak Mersin-Taşucu-Kıbrıs üçgeni ve civarında keşif ve devriye harekâtını sürdürdü.[353] Türk Ordusu Güney'de Kıbrıs'a karşı hazırlanırken, Batıda da olası bir Yunan savaşına karşı önlem aldı. Trakya'daki 2. ve 5. Kolordu birlikleri Yunan sınırına hareket etti; Batı Anadolu'daki Ege Ordusu sefer görev yerini aldı.[353] Donanma Ege ve Akdeniz'e açıldı, bazı sivil gemiler ordu emrine alındı.
Türk heyetinin olumlu bir sonuç elde edemeden Londra'dan dönüşünden sonra Genelkurmay'da yapılan toplantıda hazırlıklar gözden geçirildi. Ordu, daha önce de kararlaştırıldığı gibi 20 Temmuz 1974 Cumartesi sabahı harekete hazırdı.[349] Türk çıkartma filosu 19 Temmuz sabahı saat 11.30'da Mersin'den Girne'nin batısına doğru hareket etti.[348] 6 tane boş Türk ticaret gemisinden oluşan sahte çıkarma filosu ise Mağusa'ya doğru yol aldı.[348]
Savaşı gerektirecek durumun baş göstermesi nedeniyle Ankara, İstanbul, Tekirdağ, Kırklareli, Edirne, Çanakkale, Balıkesir, Manisa, İzmir, Aydın, Muğla, Adana, İçel ve Hatay'da 20 Temmuz sabah saat 07.00'den itibaren bir ay süre ile, anayasanın 12. maddesi hükmüne dayanarak sıkıyönetim ilan edildi.[348][354]
Sonuçlar
[değiştir | kaynağı değiştir]Kıbrıs Barış Harekâtı sonunda tarafların kayıpları şöyleydi: Türk Silahlı Kuvvetleri'nden 415 Kara, 65 Deniz, 5 Hava, 13 Jandarma olmak üzere toplam: 498 ölü ve 1.200 yaralı vermiştir. Kıbrıs Türk tarafı ise, 70 mücahit ölü, 270 sivil ölü, 1,000 yaralı.[355] Kıbrıs Türkleri genel olarak 1672 ölü ve binlerce yaralı vermiştir. Rumlar ve Yunanlar ise 4 bin ölü, 12 bin yaralı vermiştir.[356]
Savaşın dışında olmasına rağmen BM Barış Gücü askerleri de kayıp vermişti: 3 Avusturyalı asker ölmüş, 24 Avusturyalı, 17 Finlandiyalı, 4 İngiliz ve 3 Kanadalı asker de yaralanmıştı.
1975 yılında Kıbrıs Türk Federe Devleti, 15 Kasım 1983'te ise Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti kurulmuştur.
PKK'ya karşı harekâtlar
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye-PKK çatışması, PKK ve Türk Silahlı Kuvvetleri arasında örgütün 1978'de yılında kurulması ile beraber başlayan ve halen devam eden çatışmaları kapsamaktadır. 1984 yılına kadar küçük ölçekli silahlı çatışmalar yaşanmışsa da; Türk güvenlik güçleri ve PKK mensupları arasındaki topyekün silahlı mücadele 1984 yılında PKK'nın gerçekleştirdiği Eruh ve Şemdinli saldırıları ile başlamıştır. Çatışmalar genellikle; Türkiye, Suriye ve Irak'da gerçekleşmektedir.
1980'den beri Suriye'de bulunan Abdullah Öcalan, Türkiye'nin yoğun baskıları sonucu Suriye'den çıkartılmıştır. Önce Rusya, ardından da sırasıyla İtalya, Yunanistan ve Kenya'ya giden Öcalan, 15 Şubat 1999'da Nairobi'deki Yunanistan Büyükelçiliğinde yakalanmış, Türkiye'ye getirilmiş ve burada yargılanmıştır.[357]
TSK tarafından PKK’yı hedef alan sınır ötesi harekâtlar 1983 yılında başlatıldı. Terörle mücadele sürecinin bir parçası olan bu operasyonlar, Irak’ın kuzeyinde bulunan kampları ve bölgedeki peşmergeleri hedef aldı ve yıllar içinde TSK bu bölgeye pek çok hava ve kara harekâtı düzenledi.[358]
2012 yılının yaz mevsiminde, Kürtlerin Kuzey Suriye'de denetimi ele geçirmesi ile Türkiye-PKK çatışması farklı bir boyut almıştır. Türkiye, Suriye rejimini PKK'nın Suriye kolu olan PYD/YPG'yi desteklemekle suçlamıştır.[359]
Sınır ötesi operasyonlar
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye, PKK ve ilgili gruplara karşı Suriye ve Irak'ta çok sayıda hava saldırısı ve kara operasyonu düzenledi.
Tarih | Yer | Operasyon | Türk kuvvetleri
ölen (yaralanan) |
Türkiye müttefikleri
ölen (yaralanan) |
PKK ve müttefikleri
ölen (yakalanan) |
---|---|---|---|---|---|
5 Ekim – 15 Kasım 1992 | Kuzey Irak | Ekim 1992 sınır ötesi harekatı | 28 (125) | — | 1,551 (1,232) |
20 Mart – 4 Mayıs 1995 | Kuzey Irak | Çelik Harekâtı | 64 (185) | — | 555 (13) |
12 Mayıs – 7 Temmuz 1997 | Kuzey Irak | Çekiç Harekâtı | 114 (338) | — | 2,730 (415) |
25 Eylül – 15 Ekim 1997 | Kuzey Irak | Şafak Harekâtı | 31 (91) | — | 865 (37) |
21 - 29 Şubat 2008 | Kuzey Irak | Güneş Harekâtı | 27 | — | 240[360][361][362] |
24 - 25 Temmuz 2015 | Kuzey Irak | Şehit Yalçın Operasyonu | - | - | 160 |
24 Ağustos 2016 - 29 Mart 2017 | Suriye | Fırat Kalkanı Harekâtı* | 71 | 614 | 131 (37) |
25 Nisan 2017 | Suriye, Kuzey Irak | Nisan 2017 Suriye ve Irak hava harekâtı | 0 | — | 70 |
20 Ocak – 24 Mart 2018 | Suriye | Zeytin Dalı Harekâtı | 55 | 318 (Türkiye iddiası)
2,541 (SDF iddiası) |
820 (SDF iddiası)
4,558 (Türkiye iddiası) |
19 Mart 2018 – günümüz | Kuzey Irak | Dicle Kalkanı Harekâtı | 112 (17) | — | 234[363][364] |
15 Ağustos 2018 | Sinjar, Irak | Sinjar'a hava harekâtı | — | — | 5 |
28 Mayıs 2019 – günümüz | Kuzey Irak | Pençe Harekatı | — | — | 2 |
7 Ekim 2019 – günümüz | Suriye | Barış Pınarı Harekâtı | 9 (100) | 130 (417) | 702 |
15 Haziran 2020 – günümüz | Kuzey Irak | Pençe-Kartal Operasyonu | — | — | — |
Toplam: | 511 (856) | 1062-3,285 (417) | 8,065-11,803 (1,734) |
*: Fırat Kalkanı Harekâtı'nda Türkiye ve Özgür Suriye Ordusu beraber IŞİD'e karşı savaşırken, YPG de IŞİD'e karşı savaşmaktaydı. ABD tarafından desteklenen YPG ve Türkiye, tam çatışmaya girmekten kaçındı. Türkiye'nin stratejik hedefi, Afrin kantonunun YPG kontrolündeki Münbiç ve diğer Rojava bölgelerine bağlanmasını engellemekti. Bu durum dolayısıyla olaylardaki kayıpların yalnızca küçük bir bölümü Türkiye-YPG arasındaki çatışma sebebiyle gerçekleşti.
Suriye'ye yapılan operasyonlar
[değiştir | kaynağı değiştir]Suriye İç Savaşı'nın çıkması ile birlikte Türk ordusu, Türkiye'nin sınır güvenliğini sağlamak amacıyla terör örgütü olarak tanıdığı IŞİD ve PKK'nın Suriye kolu olduğunu belirttiği PYD, YPG'ye karşı sınır ötesi operasyonlar düzenlemiştir.[365] Türk ordusunun Suriye'ye ilk harekâtı Şah Fırat Operasyonu ile 22 Şubat 2015'te gerçekleşmiştir.[366] Suriye Silahlı Kuvvetlerinin Suriye'nin kuzeyinde kontrolü kaybetmesi sebebiyle[367] Türk ordusu ile Suriye ordusu sık sık karşı karşıya gelmemiştir. Son olarak Türk ordusu ile Suriye ordusu arasında İdlib'de yaşanan olaylar sonrası Bahar Kalkanı Harekâtı başlatılmıştır. Bu harekât Türk Silahlı Kuvvetlerinin 2020 itibarıyla Suriye'ye yaptığı son askerî harekât durumundadır.[368] Bu operasyonlar neticesinde İdlib, Cerablus, El-Bab, Azez, Rasulayn, Tel Abyad gibi şehirler Türk ordusu tarafından kontrol edilmektedir.[369]
Operasyonlar listesi
[değiştir | kaynağı değiştir]Operasyon adı | Yer | Amaç | Başlangıç | Bitiş | Lider veya komutan | Sonuç | Kaynak |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Şah Fırat Operasyonu | Kobani - Halep | Artan IŞİD saldırıları sonrası Süleyman Şah'ın naaşı ve 38 personelin ülkeye getirilmesi. | 22 Şubat 2015 | 23 Şubat 2015 | Necdet Özel | Süleyman Şah'ın naaşı Türkiye'ye getirildi. | [370] |
Fırat Kalkanı Harekâtı | Cerablus, El-Bab - Halep | IŞİD'i Türkiye sınırından uzaklaştırmak, Menbic'i ele geçiren YPG'nin Afrin Kantonu ile Menbic Kantonu'nu birleştirip koridor kurmasını engellemek. | 24 Ağustos 2016 | 29 Mart 2017 | Hulusi Akar | Cerablus ve El-Bab Türk ordusu tarafından ele geçirildi. IŞİD Halep'in kuzeyinden çıkarıldı. Menbic-Afrin arası bağlantı kesildi. | [371] |
İdlib operasyonu | İdlib | Olası bir göçü engellemek için İdlib'de gerginliği düşürmek. | 8 Ekim 2017 | 27 Şubat 2020 | Hulusi Akar | Operasyon, Bahar Kalkanı Harekâtı olarak genişletildi. | [372][373] |
Zeytin Dalı Harekâtı | Afrin, Halep | YPG'yi Afrin'den atarak Hatay, Kilis ve Gaziantep sınırlarını güvene almak. | 20 Ocak 2018 | 24 Mart 2018 | Hulusi Akar | YPG Afrin'den çıkarıldı. | [374] |
Barış Pınarı Harekâtı | Rasulayn, Tel Abyad | Suriye Kürdistanı'nda bulunan YPG'yi Türkiye sınırından uzaklaştırmak | 9 Ekim 2019 | 18 Ekim 2019 | Hulusi Akar | Türk Silahlı Kuvvetleri, Resulayn, Tel Abyad, Suluk dahil olmak üzere 600 yerleşim yerini ele geçirdi, M4 Karayolu'nun Fırat'ın doğusunda kalan kısmını büyük ölçüde kontrol etti ve 4820 kilometrekare alanda hakimiyet sağladı. | [375][376][377][378] |
Bahar Kalkanı Harekâtı | İdlib | Olası göçü engellemek. | 27 Şubat 2020 | 5 Mart 2020 | Hulusi Akar | Ateşkes yapıldı, çatışmalar ve Türkiye sınırına doğru göç hareketleri durdu. | [379] |
-
Türk ordusu Burseya Dağı'nda
-
Türk ordusu mensubu askerler ve Türk ordusu tarafından eğitip donatılan Suriye Milli Ordusu üyeleri tarafından Afrin'deki hükûmet binasına asılan Türk bayrağı, 18 Mart 2018
-
Türk ordusunun Afrin'de ilerleyişi
-
Türk Silahlı Kuvvetlerinin Rasulayn'a operasyonu sırasında oluşan görüntü
-
Rasulayn Türk ordusu tarafından bombalanıyor, 10 Ekim 2019
-
Türk ordusunun Barış Pınarı Harekâtı'nda ilerleyişi
-
Türk ordusunun Suriye'nin kuzeyinde kontrol ettiği bölgeler. Mavi:Zeytin Dalı Harekâtı bölgesi, yeşil: Fırat Kalkanı Harekâtı bölgesi, kahverengi: Barış Pınarı Harekâtı bölgesi (Bahar Kalkanı Harekâtı dahil edilmemiştir)
-
Türk ordusunun İdlib'deki askerî gücü
NATO ve Türkiye
[değiştir | kaynağı değiştir]NATO-Türkiye ilişkileri, Türkiye'nin, NATO üyesi olmak için girdiği Kore Savaşı ile 1952 yılında[380] başlamıştır.
Katkılar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Ege Denizi'ndeki düzensiz geçişin önlenmesi, keşif gözetleme ve denetim konularında destek sağlanması. Aynı zamanda Türkiye NATO'nun faaliyetlerine daimi katılım sağlamaktadır.
- Irak'a askeri eğitmen ve askeri danışmanlık sağlanması. Irak'ta kuvvet koruma timi konuşlandırılması.
- IŞİD ile mücadele koalisyonu kapsamında gerçekleşen NATO uçaklarının uçuşlarına yakıt ikmali gerçekleştirilmesi.
- Doğu Avrupa'ya yönelik yapılan tedbirlerde gerçekleşen uçuşlara yakıt ikmali yapılması.
- Konya Hava Üssü'nün NATO'ya sunulması.
- NATO Daimi Deniz Güçlerine ve NATO Daimi Mayın Karşı Tedbir Güçlerine daimi surette katılım.
Savaşlar
[değiştir | kaynağı değiştir]İstanbul İş Birliği Girişimi
[değiştir | kaynağı değiştir]NATO'nun sınırlarını genişletmek ve Akdeniz Diyaloğu adı altında daha fazla Müslüman devlet ile iş birliği yapmak için 2004 yılında gerçekleştirdiği zirvedir. Türkiye, NATO'ya üye en gelişmiş Müslüman devlet olduğu için bu zirve İstanbul'da yapılmıştır.
Girişimde birliği katılması için görüşülen ülkeler;
Afganistan
Avustralya
Bahreyn
Birleşik Arap Emirlikleri
Güney Kore
Irak
Japonya
Katar
Kuveyt
Moğolistan
Pakistan
Venezuela
Yeni Zelanda
Ayrıca Bakınız: İstanbul İş Birliği Girişimi
NATO ile bağlantılı tesis ve karargâhlar
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkiye NATO'nun komuta ve kuvvet yapısına en çok katkıyı yapan ülkelerdendir. NATO'nun Kara Komutanlığının (LANDCOM) merkezi İzmir'de yer almaktadır.[381] NATO Mukabele Kuvveti (NRF) kapsamındaki Çok Yüksek Hazırlık Seviyeli Görev Gücüne, 2021 yılında Türkiye liderlik edecektir.
Tesis/Karargâh | Şehir | Kullanan Ülkeler | Açıklama |
---|---|---|---|
![]() |
ABD'nin Türkiye'deki en önemli
askeri üssü. Bu üste nükleer silah olduğu iddia ediliyor.[382] | ||
![]() |
|||
NATO'nun 6 eğitim merkezinden ilkidir.[382] | |||
ABD'nin Türkiye'deki karargâhlarından
birisidir. ABD askeri koordinasyonlarını buradan yönetmektedir.[382] | |||
![]() |
ABD'nin acil durumlarda inmek için kullandığı
karargâhlardan birisidir. Yedek karargâh konumundadır.[382] | ||
![]() |
Füzelerin komutasını sağlayan merkezdir.[382] | ||
Birçok askerin ve uçağın bulunduğu bir hava
üssüdür.[382] | |||
![]() |
2001 yılında NATO'ya tahsis edilen bir
karargâhtır.[382] | ||
Ege Denizinin korunması amacıyla oluşturulan
bir merkezdir. | |||
![]() |
NATO'nun Kara Komutanlığı merkezidir.[382] | ||
![]() |
İtalya'ya ait hava savunma sistemi SAMP/T'nin
bataryasının bulunduğu yerdir.[382] | ||
![]() |
Irak Savaşı sırasında kullanılan hava üssüdür.[382] | ||
![]() |
ABD'nin acil durumlarda inmek için kullandığı
karargâhlardan birisidir. Yedek karargâh konumundadır.[382] | ||
NATO'ya ait hava üssüdür.[382] | |||
![]() |
İncirlik'in korunması ve denizden taşınabilecek
unsurlar için kullanılan üstür.[382] |
Ayrıca bakınız
[değiştir | kaynağı değiştir]- Türkiye'nin üye olduğu uluslararası kuruluşlar listesi
- Türkiye'nin diplomatik temsilcilikleri listesi
- Türkiye'deki diplomatik temsilcilikler listesi
- Ülkelerin diplomatik temsilcilik sayısına göre listesi
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ England, Andrew. "UAE vs Turkey: the regional rivalries pitting MBZ against Erdoğan". Financial Times. 26 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Aralık 2020.
- ^ Gardner, David. "Erdoğan is in danger of overreaching with foreign interventionsErdogan is in danger of overreaching with foreign interventions". www.ft.com. 7 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Aralık 2020.
- ^ "İşte 2020 raporu! Dünyanın en güçlü orduları açıklandı". Milliyet. 16 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2021.
- ^ "Growth in United Nations membership (1945–2005)". United Nations. 3 Temmuz 2006. 17 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Ekim 2006.
- ^ Huston, James A. (1988). Outposts and Allies: U.S. Army Logistics in the Cold War, 1945–1953 (İngilizce). Susquehanna University Press. s. 134. ISBN 0-941664-84-8.
- ^ "Members and partners". OECD. 2 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Ağustos 2014.
- ^ "NATO Bilgi Notu" (PDF). T.C. Dışişleri Bakanlığı. 31 Mart 2020 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi.
- ^ "Türkiye Hangi Kıtada, Dünyanın Hangi Bölgesinde Bulunuyor?". Milliyet. 14 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2021.
- ^ "Müzakere sürecinde mevcut durum". 1 Nisan 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Ağustos 2008.
- ^ a b c "Türkiye-Arnavutluk İlişkileri". 31 Ocak 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye-Arnavutluk ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 31 Ocak 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b Xhudo 1996, ss. 50–53.
- ^ a b "İzmir'de meydana gelen 6,6 şiddetindeki depremin ardından dünyadan Türkiye ile dayanışma mesajları". NTV. 1 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Ekim 2020.
- ^ a b c d e f g h "Türkiye-Bosna-Hersek Siyasi İlişkileri". 31 Ekim 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b Ivo Pukanić (10 Haziran 2003). "Ante Gotovina: "Spreman sam razgovarati s haaškim istražiteljima u Zagrebu"" [Ante Gotovina: "I am ready to talk to ICTY investigators in Zagreb"]. Nacional (weekly) (Hırvatça). 24 Temmuz 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2012.
- ^ a b Borić, Faruk (21 Ekim 2011). "Zukorlić daje Sandžak za BiH". Dani (Boşnakça). 27 Nisan 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2012.
- ^ "Osnovne škole" (Boşnakça). Sarajevo Center Municipality. 27 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2012.
- ^ "Bilter 19.05.2009" (Boşnakça). Ministry of Interior of Una-Sana Canton. 19 Mayıs 2009. 26 Nisan 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2012.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Sofya Büyükelçiliği". sofya.be.mfa.gov.tr. 19 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Filibe Başkonsolosluğu". filibe.bk.mfa.gov.tr. 16 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Burgaz Başkonsolosluğu". burgaz.bk.mfa.gov.tr. 1 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Bulgaria". 15 Haziran 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d e "Türkiye-Bulgaristan Siyasi ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 13 Nisan 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye-Hırvatistan ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 1 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Croatia". 10 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Athens". atina.be.mfa.gov.tr. 27 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Gümülcine Başkonsolosluğu". gumulcine.bk.mfa.gov.tr. 10 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Consulate General In Athens". atinapire.bk.mfa.gov.tr. 9 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Rodos Başkonsolosluğu". rodos.bk.mfa.gov.tr. 1 Kasım 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "T.C. Dışişleri Bakanlığı Selanik Başkonsolosluğu". selanik.bk.mfa.gov.tr. 1 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Greece". 15 Eylül 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Turkish Minority of Western Thrace". 23 Nisan 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Yunanistan turizm pazarı 5 yıl sonra toparlandı, Türk turist sayısı gerilemeye başladı..." www.turob.com. 6 Aralık 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2021.
- ^ a b c d "Türkiye-Yunanistan ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 1 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "99 Marmara Depremi'nde Yardımımıza Uzanan Vefalı Bir El; "Dayan Komşu"". ListeList. 26 Temmuz 2018. 22 Ağustos 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2021.
- ^ "DHKP/C arrests in Greece coordinated by CIA, MİT, EYP". Hürriyet Daily News. 23 Eylül 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ocak 2018.
- ^ "Captured DHKP-C terrorists in Athens plotted attacking Erdoğan, Greek media says". 1 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ocak 2018.
- ^ "Arrested DHKP-C militants plotted to assassinate Erdoğan in Athens: Greek media". Hürriyet Daily News. 8 Mart 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ocak 2018.
- ^ "Greek court rules to extradite suspected terrorist to Turkey". 8 Mart 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Haziran 2021.
- ^ "Türkiye'nin Orman Yangını İçin Yaptığı Yardım Teklifine Yunanistan'dan Ret: Zaten Yağmur Yağacak". Haberler.com. 24 Temmuz 2018. 24 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2021.
- ^ "'Yangın söndürme uçakları Yunanistan'a yardım için bekliyor". www.aa.com.tr. 25 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2021.
- ^ "Delta varyantı sonrası COVID-19 belirtileri güncellendi: İşte en yaygın belirtiler - Sayfa 1". CNN Türk. 14 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2021.
- ^ a b "Relations between Turkey and Kosovo". 18 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Türkiye - Kosova Siyasi İlişkileri, Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı, Erişim tarihi: 19 Nisan 2009.
- ^ "Sayın Bakanımızın Türkiye´nin Kosova´yı Tanıdığına Dair Açıklaması, 18 Şubat 2008" 23 Mart 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı, Erişim tarihi: 19 Nisan 2009.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 5 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Haziran 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 5 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Nisan 2022.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 5 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Haziran 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 6 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Haziran 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 7 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Nisan 2022.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy in Podgorica". podgorica.be.mfa.gov.tr. 9 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Montenegro". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye-Karadağ ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 25 Kasım 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Kuzey Makedonya Cumhuriyeti'nin Ekonomisi". 5 Eylül 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye-Kuzey Makedonya ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 8 Eylül 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı ÜSKÜP BÜYÜKELÇİLİĞİ". uskup.be.mfa.gov.tr. 14 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2021.
- ^ a b "Relations between Turkey and Romania". 28 Eylül 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 26 Şubat 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Haziran 2021.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Belgrade". belgrad.be.mfa.gov.tr. 23 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Serbia". 9 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye-Sırbistan ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 1 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Demirel İran için devrede 2 Ocak 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Milliyet, 31 Temmuz 1999.
- ^ *Türkiye Cumhuriyeti Dış İşleri Bakanlığı. "Türkiye - Sırbistan Siyasi İlişkileri". 11 Temmuz 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Ocak 2012. (3 Ocak 2012).
- ^ Başbakan Erdoğan, Kosova'da birlik ve beraberlik mesajları vererek, "Türkiye Kosova, Kosova Türkiye'dir" dedi. 2 Ocak 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Anadolu Ajansı, 23 Ekim 2013.
- ^ Sırbistan'dan Türkiye'ye Kosova tavrı 1 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Sabah, 27 Ekim 2013.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Ljubljana". ljubljana.be.mfa.gov.tr. 24 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Slovenia". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye - Slovenya siyasi ilişkileri". 1 Ocak 2021.
- ^ a b "T.C. Dışişleri Bakanlığı Minsk Büyükelçiliği". minsk.be.mfa.gov.tr. 2 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ http://www.mfa.gov.tr/turkey_s-political-relations-with-belarus.en.mfa 14 Ocak 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Turkish Ministry of Foreign Affairs about relations with Belarus
- ^ "Relations between Turkey and Belarus". 11 Ocak 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Relations between Turkey and Belarus". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 11 Ocak 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye-Belarus İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 11 Şubat 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy in Prague". prag.be.mfa.gov.tr. 26 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d "Relations between Turkey and the Czech Republic". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Türkiye-Çek Cumhuriyeti İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 1 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Tallinn". tallin.be.mfa.gov.tr. 6 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Estonia". 12 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Riga". riga.be.mfa.gov.tr. 4 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Relations between Turkey and Latvia". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Dışişleri bakanlığı". 24 Ekim 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Cesis Türk Şehitliği'nin hikayesi nedir?". Letonya Rehberi. 28 Haziran 2016. 8 Temmuz 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mayıs 2021.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Vilnius". vilnius.be.mfa.gov.tr. 17 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Lithuania". 28 Mayıs 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d e "Türkiye-Litvanya İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 1 Haziran 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b Krickus, Richard. "Lithuania: Nationalism in the Modern Era." pp. 157-81 in Ian Bremmer and Ray Taras, eds., Nations and Politics in the Soviet Successor States. New York: Cambridge University Press, 1993.
- ^ Bremmer, Ian, and Ray Taras, eds. Nations and Politics in the Soviet Successor States. New York: Cambridge University Press, 1993.
- ^ a b "Relations between Turkey and Lithuania". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 28 Mayıs 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Kişinev Büyükelçiliği". kisinev.be.mfa.gov.tr. 17 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Moldova". 25 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye-Moldova İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 1 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Warsaw". varsova.be.mfa.gov.tr. 1 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Commercial and Economic Relations between Turkey and Poland". 12 Nisan 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Polonya, Türkiye'den SİHA satın alan ilk NATO üyesi oluyor". BBC News Türkçe. 23 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Mayıs 2021.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı St. Petersburg Başkonsolosluğu". stpetersburg.bk.mfa.gov.tr. 19 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and the Russian Federation". 27 Kasım 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 10 Ağustos 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Haziran 2016.
- ^ 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı
- ^ Kırım Savaşı
- ^ Rusya Federasyonu Türkiye Büyükelçiliği internet sitesi 25 Haziran 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. 27 Ekim 2011 tarihinde erişilmiştir.
- ^ "Yurt dışı müteahhitlik gelirindeki kayıp, turizmin 2 katını buldu". tr.sputniknews.com. 16 Şubat 2017. 20 Şubat 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Şubat 2019.
- ^ KIRCI, Murat (2007). "TÜRKİYE'DEKİ BAVUL TİCARETİ GELİŞMELER VE YENİ ALTERNATİFLER" (PDF). havakargoturkiye.com. 4 Nisan 2018 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Şubat 2019.
- ^ "Rusya'daki Türk vatandaşlarının sayısı yüzde 11 azaldı". hurriyet.com.tr. 19 Ocak 2016. 20 Şubat 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Şubat 2019.
- ^ "YABANCI NÜFUS ADNKS 2016". antalyahayat.com. 3 Şubat 2017. 20 Şubat 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Şubat 2019.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 8 Mayıs 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Haziran 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 10 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Haziran 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 16 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Haziran 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 15 Ağustos 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Haziran 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 10 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Haziran 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 13 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Ekim 2016.
- ^ NATO'dan Patriot füzelerine onay. Erişim adresi http://www.aljazeera.com.tr/haber/natodan-patriot-fuzelerine-onay 11 Ocak 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ Onuş, S. (2015, 18 Ağustos). ABD ve Almanya, Patriotlar'ı neden çekiyor? Erişim adresi https://www.bbc.com/turkce/haberler/2015/08/150818_patriot_turkiye 25 Ekim 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ Ntv. (2017, 29 Aralık). Türkiye ile Rusya arasında S-400 anlaşması imzalandı. Erişim adresi https://www.ntv.com.tr/turkiye/turkiye-ile-rusya-arasinda-s-400-anlasmasi-imzalandi,rGJzdHMSW0qLGc0J-AEN1Q 31 Ocak 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ S-400 deliveries to Turkey completed, new deal under discussion, Russia says. Erişim adresi https://www.dailysabah.com/defense/2019/10/23/s-400-deliveries-to-turkey-completed-new-deal-under-discussion-russia-says 31 Ocak 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ S-400 - ABD Dışişleri Bakanı Pompeo: Türkiye'nin adımları kaygı verici - BBC News Türkçe. (2019, 26 Kasım). Erişim adresi https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-50565654 27 Kasım 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ Ankara: S-400 savunma sistemi Nisan 2020'de faal olacak. (2019, 15 Eylül). Erişim adresi https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-49706558 24 Ekim 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ TürkAkım doğalgaz boru hattı açıldı. (2020, 8 Ocak). Erişim adresi https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-51033412 19 Ocak 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Bratislava". bratislava.be.mfa.gov.tr. 23 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Relations between Turkey and Slovakia". 28 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye-Slovakya Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 1 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c Bradley, J.F.N. Czechoslovakia: A Short History. Edinburgh: Edinburgh University Press, 1971.
- ^ Kosta, Jin. Neue Reformansätze im Wirtschaftssystem der CSSR. (Berichte des Bundesinstituts fur ostwissenschaftliche und internationale Studien, 21-1985.) Cologne: Bundesinstitut fur ostwissenschaftliche und internationale Studien, 1985.
- ^ a b "Relations between Turkey and Slovakia". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 28 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Kyiv". kiev.be.mfa.gov.tr. 1 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye Cumhuriyeti Odessa Başkonsolosluğu".[ölü/kırık bağlantı]
- ^ a b "Arşivlenmiş kopya". 10 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Haziran 2021.
- ^ "Türkiye-Ukrayna Siyasi İlişkileri". Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı. 2011. 22 Nisan 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Nisan 2019.
- ^ "Türkiye Cumhuriyeti ile Ukrayna Arasında Dostluk ve İşbirliği Anlaşmasının Onaylanmasının Uygun Bulunduğuna Dair Kanun" (PDF). Türkiye Büyük Millet Meclisi. 1993. ss. 32-35. 27 Nisan 2019 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Nisan 2019.
- ^ "NATO'dan flaş açıklama". Bugün. 4 Aralık 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2016.
- ^ Serkan Demirtaş (3 Mart 2014). "Türkiye'nin Kırım'da savaş endişesi". BB Türkçe.
- ^ "Ukrayna'dan Türkiye'ye destek". Milliyet. 30 Kasım 2015. 8 Aralık 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2016.
- ^ "Ukrayna ile Türkiye ortak silah üretecek". Sabah. 16 Şubat 2016. 10 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2016.
- ^ a b c d e f g h i j k l "TÜRKİYE-AFRİKA İLİŞKİLERİ". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 6 Ekim 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Selçuk İncesu (30 Ocak 2020). "Afrika açılım politikası". Cumhuriyet. 16 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2020.
- ^ "Türkiye 2005 yılında Afrika Birliği gözlemci üye statüsünü elde etti". 18 Eylül 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.
- ^ "Turkey-Algeria Economic and Trade Relations". 9 Haziran 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Türkiye-Cezayir ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 13 Mayıs 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Embassy of Turkey in Cairo". kahire.be.mfa.gov.tr. 21 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Consulate General in Alexandria". iskenderiye.bk.mfa.gov.tr. 9 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Turkey-Egypt Economic and Trade Relations". 5 Mayıs 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye-Mısır ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 30 Eylül 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Egypt". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 16 Haziran 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Turkish Embassy In Tripoli". trablus.be.mfa.gov.tr. 20 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d e "T.C. Dışişleri Bakanlığı Consulate General of the Republic of Turkey in Misrata". misurata.bk.mfa.gov.tr. 30 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Turkey-Libya Economic and Trade Relations". 9 Haziran 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Traynor, Ian (24 Mart 2011). "Turkey and France clash over Libya air campaign". 22 Eylül 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020 – www.theguardian.com vasıtasıyla.
- ^ "Turkey to make 'necessary contribution' to protect Libyan people". Trend.Az. 20 Mart 2011. 1 Şubat 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ "Turkey says offered Gaddafi "guarantee" to quit Libya". 10 Haziran 2011. 11 Nisan 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020 – www.reuters.com vasıtasıyla.
- ^ "Turkey recognises Libyan rebels". France 24. 3 Temmuz 2011. 10 Temmuz 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ "Haftar displeasure over Qatar, Turkey on display at Palermo". english.alarabiya.net. 14 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ "Haftar accuses Turkey of violating arms embargo on Libya - AW staff". AW. 23 Mart 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ "Turkey's parliament approves military deployment to Libya". www.aljazeera.com. 2 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ "Turkey deploys troops to bolster Libyan government". BBC News. 6 Ocak 2020. 6 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ "Turkey, Russia call for ceasefire in Libya on Jan 12". Reuters. 8 Ocak 2020. 10 Nisan 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı Rabat Büyükelçiliği". rabat.be.mfa.gov.tr. 29 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Turkey-Morocco Economic and Trade Relations". 9 Şubat 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Türkiye-Fas ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 15 Şubat 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Osmanlı-Fas ittifakının zaferiyle sonuçlanan Vadisseyl Savaşı Fas'ta anıldı". Anadolu Ajansı. 6 Ağustos 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2021.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı T.C. Tunus Büyükelçiliği". tunus.be.mfa.gov.tr. 23 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Turkey-Tunisia Economic and Trade Relations". 9 Haziran 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Angola". 13 Mart 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d e "Relations between Turkey and Angola". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 13 Mart 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Benin". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 11 Mart 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 8 Mart 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Haziran 2021.
- ^ "Türkiye - Benin Parlamentolar Arası Dostluk Grubu". TBMM. Erişim tarihi: 16 Ocak 2024.
- ^ "Relations between Turkey and Botswana". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye - Bostvana ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d "Relations between Turkey and Botswana". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Burkina Faso". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 25 Eylül 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye - Burkina Faso ilişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 14 Şubat 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Burundi". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b “L’Engrenage de la Violence au Burundi.” Revue Française d’Études Politiques Africaines 9 (July 1973): pp. 48-69.
- ^ Morris, Roger, et al. Passing By: The United States and the Genocide in Burundi, 1972. Washington, D.C.: Carnegie Endowment for International Peace, 1993.
- ^ Mpozagara, Gabriel. La République du Burundi. Paris: Éditions Berger-Levrault, 2009.
- ^ Gildea, R. Y., and A. Taylor. “Rwanda and Burundi.” Focus 13, no. 6 (February 1993).
- ^ "Relations between Turkey and Cameroon". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Relations between Turkey and Cape Verde". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and the Central African Republic". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 27 Mayıs 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Chad". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 19 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ocak 2015.
- ^ "Arşivlenmiş kopya" (PDF). 6 Şubat 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 15 Haziran 2021.
- ^ a b c d e "Arşivlenmiş kopya". 12 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ocak 2015.
- ^ a b c "Relations between Turkey and the Comoros". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Charpantier, Jean. "Le regime d'Ali Soilih Moroni, 1975-1978: Analyse structurelle (troisième partie)," Le mois en Afrique: Etudes politiques, économiques et sociologiques africaines [Paris], Nos. 223-224, 1984, pp. 29-47.
- ^ Ostheimer, John M. "Political Development in Comoros," African Review [Dar-es-Salaam], 3, No. 3, 2003, pp. 491-506.
- ^ "Relations between Turkey and the Comoros". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Congo". 15 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d "Türkiye-Kongo Demokratik Cumhuriyeti İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 25 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Côte d'Ivoire". 22 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d e f "Türkiye - Fildişi Sahili İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 6 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and the Democratic Republic of Congo". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b Mabiala Mantuba-Ngoma, P. “La nouvelle histoire du Congo. Mélanges eurafricains offerts à Frans Bontinck, C.I.C.M.” Cahiers Africains 65–66–67 (2004), pp. 1–365.
- ^ "Relations between Turkey and the Democratic Republic of Congo". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Djibouti". 29 Kasım 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye - Cibuti Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 2 Ekim 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Şentop, Cibuti 2. Abdülhamid Han Camisi'ni açtı". www.aa.com.tr. 30 Kasım 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Mayıs 2021.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Eritrea". 13 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c Okbazghi Yohannes (1991). A Pawn in World Politics: Eritrea. University of Florida Press. ss. 31-32. ISBN 0-8130-1044-6.
- ^ Siegbert Uhlig (2005). Encyclopaedia Aethiopica: D-Ha. Otto Harrassowitz Verlag. s. 951. ISBN 978-3-447-05238-2.
- ^ a b c "Türkiye - Eritre Siyasi İlişkileri". Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı. 8 Haziran 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Equatorial Guinea". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye Ekvator Ginesi ilişkileri". Türkiye Cumhuriyet Dışişleri Bakanlığı. 1 Kasım 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Eswatini". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 13 Ocak 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Daniel, J. ‘The Political Economy of Colonial and Post-colonial Swaziland’, South African Labour Bulletin, 7, 6 (1982), pp. 90–113.
- ^ a b Kuper, H. Sobhuza II Ngwenyama and King of Swaziland: The Story of an Hereditary Ruler and His Country (London: Gerald Duckworth and Co. Ltd., 2018).
- ^ a b c "Relations between Turkey and Ethiopia". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Türkiye - Etiyopya Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 2 Nisan 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Etiyopya'daki Osmanlı torunları Türkiye özlemi çekiyor". Anadolu Ajansı. 16 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Haziran 2021.
- ^ Ethiopian Ambassador to Turkey: Ethiopia does not need political reform 27 Eylül 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Walta Information Center
- ^ a b c "Relations between Turkey and Gabon". 30 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Gabon". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 30 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Baker, Charles. "Reflexions sur les sources de l'histoire gabonaise." Paideuma 33 (2017): pp. 133-141.
- ^ a b "Relations between Turkey and Gambia". 9 Nisan 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Ajayi, Simon Ademola. Yahya Jammeh ve Gambiya Devrimi: 1994–2001. Ibadan, Nigeria: Stirling-Horden, 2003.
- ^ a b "Türkiye - Gambiya İlişkileri". Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı. 16 Eylül 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Ghana". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d "Türkiye-Gana ilişkileri". Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı. 9 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Gana'da lojistik merkez kurulacak". www.itohaber.com. 24 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mayıs 2021.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Guinea". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Guinea Bissau". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye Dışişleri Bakanlığı, Türkiye - Gine Bissau ilişkileri". 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Kenya". 12 Nisan 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d "Türkiye - Kenya Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 10 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Lesotho". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye - Lesotho Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 27 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Liberia". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Clegg III, Claude A. The Price of Liberty: African Americans and the Making of Liberia. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2004.
- ^ Chan, Stephen. Grasping Africa: A Tale of Achievement and Tragedy. New York: Palgrave Macmillan, 2007.
- ^ Wright, Stephen. African Foreign Policies. Boulder, Colo.: Westview, 1998.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Madagascar". 10 Şubat 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye - Madagaskar Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 30 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Mali". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 14 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Mali-Türkiye ilşkileri". 27 Haziran 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Malawi". 27 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Africa Since 1914: A Historical Bibliography. Santa Barbara: ABC-Clio Bilgi Servisi, 1985.
- ^ Brown, Edward, et al. A Bibliography of Malawi. Syracuse: Syracuse Üniversitesi Yayınları, 1965.
- ^ a b Hodgkin, T. Afrika Siyasi Partileri. Harmondsworth: Penguen, 1961.
- ^ "Türkiye Malavi siyasi ilişkileri". Türkiye Cumhuriyet Dışişleri Bakanlığı. 18 Mayıs 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Türkiye - Mauritius Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 12 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Haziran 2021.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Mauritania". 5 Mayıs 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Mozambique". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 5 Mayıs 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Relations between Turkey and Namibia". 16 Eylül 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Dickson, David. United States Foreign Policy towards Sub-Saharan Africa. Lanham, Md.: University Press of America, 1985.
- ^ "Türkiye - Namibya Siyasi ve Ekonomik İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 30 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Niger". 5 Ağustos 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d e f "Türkiye-Nijer İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 26 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "T.C. Dışişleri Bakanlığı'ndan". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 26 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Ekim 2020.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Nigeria". 30 Aralık 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Nigeria". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 30 Aralık 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c de St. Jorre, John. The Nigerian Civil War. London: Hodder and Stoughton, 1972.
- ^ a b c Akindele, R.A., and Bassey E. Ate. "Nigeria's Foreign Policy, 1986-2000 A.D.: Background and Reflections on the Views from Kuru," Afrika Spectrum [Hamburg], 3, 21, 2016, pp. 363-70.
- ^ "Türkiye - Nijerya İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 17 Aralık 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Rwanda". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 24 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Berkman, Steve. The World Bank and the Gods of Lending. Sterling, Va.: Kumarian Press, 2008.
- ^ Uvin, Peter. Aiding Violence: The Development Enterprise in Rwanda. West Hartford, Conn.: Kumarian Press, 1998.
- ^ "Türkiye Ruanda İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 10 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and São Tomé and Príncipe". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 5 Mayıs 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b Serels, Mitchell. Jews of São Tomé and Príncipe: A Brief History. Brooklyn: Sepher-Hermon Press, 1997.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Senegal". 7 Temmuz 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Gellar, Sheldon. Senegal: An African Nation Between Islam and the West. Boulder, CO: Westview Press, 1982.
- ^ Diagne, Pathé. Sénégal: Crise économique et sociale et devenir de la démocratie. Dakar: Sankore, 1984.
- ^ Dieng, Amady Aly. "L'accumulation du capital et la répartition des revenues au Sénégal." Présence africaine 93 (1st Quarter, 1975): pp. 25-57.
- ^ "Relations between Turkey and Senegal". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 7 Temmuz 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Manning, Patrick. Francophone Sub-Saharan Africa: 1880-1985. Cambridge: Cambridge University Press, 1988.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Seychelles". 27 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye - Seyşeller Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 22 Kasım 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Sierra Leone". 5 Mayıs 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Türkiye - Sierra Leone İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 7 Kasım 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Somali'ye Türk firma havalimanı yapacak". aksam.com.tr. 18 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ a b "Holidays in Mogadisu". www.portstrategy.com. 7 Nisan 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ a b "Somalia hands over Mogadishu seaport to Turkish company - Diplomat News Network %". Diplomat News Network. 21 Eylül 2014. 1 Ekim 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ a b "Türkiye - Somali Siyasi İlişkileri". Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı. 16 Kasım 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Temmuz 2016.
- ^ Black, Jeremy (1996). Cambridge Illustrated Atlas, Warfare: Renaissance to Revolution, 1492-1792. Cambridge University Press. s. 9. ISBN 0521470331. 22 Mayıs 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Temmuz 2016.
- ^ Welch (1950), s. 25.
- ^ COINS FROM MOGADISHU, c. 1300 to c. 1700 by G. S. P. Freeman-Grenville pg 36
- ^ "Turkey raises $201 million for Somalia". 8 Eylül 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Temmuz 2016.
- ^ "WARAH: Why Turkish aid model is proving to be a success". Daily Nation (İngilizce). 10 Kasım 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2020.
- ^ a b "Somalia: UN Envoy Says Inauguration of New Parliament in Somalia 'Historic Moment'". 14 Ekim 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2020.
- ^ "Press Release: Erdogan's Somalia Visit". Goobjoog News English. 25 Ocak 2015. 17 Kasım 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2020.
- ^ "The Turkey's president formally opens Digfeer Hospital". Goobjoog News English. 25 Ocak 2015. 10 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ "Dayniile Online daily news From Somalia". web.archive.org. 16 Şubat 2015. 16 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ "Erdogan says Somalia has invited Turkey to explore for oil in its seas: NTV". Reuters (İngilizce). 20 Ocak 2020. 21 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ "SOMALIA: Ministry of Defense signs an agreement of military support with Turkish Defense ministry". 13 Nisan 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ "Turkey's president pledges to construct 10 thousand new houses in Mogadishu". Goobjoog News English. 25 Ocak 2015. 21 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ "Turkey opens military base in Mogadishu to train Somali soldiers". Reuters (İngilizce). 30 Eylül 2017. 3 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ "Turkey sets up largest overseas army base in Somalia". www.aljazeera.com. 1 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Nisan 2020.
- ^ a b c d "Relations between Turkey and the Republic of South Africa". 7 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d "Türkiye - Güney Afrika Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 17 Mart 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and South Sudan". 24 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Relations between Turkey and South Sudan". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 24 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye-Güney Sudan Cumhuriyeti Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Sudan". 19 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Lin, Christina. "Neo-Ottoman Turkey's 'String of Pearls'". Asia Times. 22 Ekim 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2020.
The same year, Turkey signed trade and investment deals with Sudan, including to lease Suakin Island for 99 years as a possible military base. The island is located in the Red Sea close to Saudi Arabia and was once a key naval base of the Ottoman Empire.
- ^ Kocyigit, Omer. ""The Ottoman State's Perception about the Sudanese Mahdi Uprising", International Journal of Turcologia, 9/18, Paris 2014". Academia.edu. 1 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ Masters, Bruce (29 Nisan 2013). "The Arabs of the Ottoman Empire, 1516-1918: A Social and Cultural History". Cambridge University Press. s. 208. 2 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020 – Google Books vasıtasıyla.
- ^ Rogan, Eugene (10 Mart 2015). "The Fall of the Ottomans: The Great War in the Middle East". Basic Books. 1 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020 – Google Books vasıtasıyla.
- ^ "Darfur: The history behind the bloodshed". History Extra. 4 Şubat 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ TERZI, TURKMEN. ""Political Islam Divides Both Sudan and Turkey"". Politurco.com. 30 Mart 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ "Sudan accepted economic assistance from UAE, Russia, Turkey: oil..." Reuters.com. 23 Ocak 2019. 23 Ocak 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2020.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Tanzania". 7 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Türkiye - Tanzanya ilişkileri". 1 Ocak 2021. 2 Mart 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b "Relations between Turkey and Togo". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 5 Mayıs 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Relations between Turkey and Togo". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 5 Mayıs 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Turkey-Uganda Relations". 9 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Zambia". 2 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d "Türkiye Zambiya İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 2 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Relations between Turkey and Zimbabwe". Ministry of Foreign Affairs of Turkey. 15 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye - Zimbabve İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 20 Şubat 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "Türkiye - Avustralya Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 16 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mayıs 2020.
- ^ "Türkiye - Yeni Zelanda Siyasi İlişkileri". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 10 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mayıs 2020.
- ^ "Osmanlı Arşiv Belgelerine Göre Osmanlı-Avustralya İlişkileri". Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi. 14 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Kasım 2016.
- ^ "Afrika Birliği (AfB)". T.C. Dışişleri Bakanlığı. 7 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Mayıs 2021.
- ^ Çelik, s. 57
- ^ a b Özçelik, s. 255-256
- ^ Özçelik, s. 260
- ^ a b Özçelik, s. 259
- ^ Çelik, s. 55
- ^ Mumcu, s. 43
- ^ Mumcu, s. 37
- ^ Mumcu, s. 51-52
- ^ Özçelik, s. 260-261
- ^ a b c Köklü, s. 52-53
- ^ Özçelik, s. 261
- ^ a b Çelik, s. 72
- ^ Çelik, s. 73
- ^ a b Çelik, s. 84
- ^ Çelik, s. 85
- ^ Çelik, s. 86
- ^ "Hitler İle İnönü'nün 1941 Martındaki Mektuplaşması". Altan Öymen. Milliyet Gazetesi. 1 Mart 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2016.
- ^ Tarihi Değiştiren Savaşlar, Ali Çimen-Göknur Göğebakan, Timaş yayınları, İstanbul 2006, ISBN 975-263-486-9
- ^ Youtube konferans
- ^ "Türkiye Bosna'ya silah sağladı". 9 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Nisan 2016.
- ^ a b c d "Türkiye'nin Bosna Hersek Savaşı'ndaki Politikası". Gülçin Sağır Keskin. 12 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2021.
- ^ "Tayyip Erdogan: Alija mi je ostavio Bosnu u amanet". Bitno (Boşnakça). 11 Temmuz 2012. 17 Temmuz 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2012.
- ^ Bjelica-Šagovnović, Sanja (18 Ekim 2012). "Erdogan miri Tihića i Lagumdžiju". Dnevni list. 3 Temmuz 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Ekim 2012.
- ^ Kosova Savaşı'nda Organ Kaçakçılığı[ölü/kırık bağlantı]
- ^ a b c d Editör (26 Mart 2015). "1999 Kosova Krizi ve NATO Müdahalesi". TUİÇ Akademi. 30 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Mayıs 2021.
- ^ "NATO's role in Kosovo". Nato.int. 10 Haziran 2010. 11 Haziran 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2010.
Today, just under 10,000 troops from the NATO-led Kosovo Force (KFOR), provided by 31 countries (24 NATO and 7 non-NATO), are still deployed in Kosovo to help maintain a safe and secure environment.
- ^ "The Taliban Resurgence in Afghanistan". 27 Eylül 2006 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Ocak 2008.
- ^ "Afghanistan: and the troubled future of unconventional warfare By Hy S. Rothstein". 27 Haziran 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Ocak 2008.
- ^ "Afghanistan could return to being a 'failed State,' warns Security Council mission chief". 11 Temmuz 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Ocak 2008.
- ^ Hoffmeister, Frank (2006). Legal aspects of the Cyprus problem: Annan Plan and EU accession (İngilizce). EMartinus Nijhoff Publishers. ss. 39-47. ISBN 978-90-04-15223-6.
- ^ Tocci, Nathalie (2007). The EU and Conflict Resolution: Promoting Peace in the Backyard (İngilizce). Routledge. s. 32. ISBN 9781134123384.
- ^ Borowiec, Andrew (2000). Cyprus: A Troubled Island (İngilizce). Greenwood Publishing Group. s. 2. ISBN 9780275965334. 26 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Aralık 2017.
- ^ Michael, Michális Stavrou (2011). Resolving the Cyprus Conflict: Negotiating History. Palgrave Macmillan. s. 130. ISBN 9781137016270. 15 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Aralık 2017.
- ^ Katholieke Universiteit Brussel, 2004 17 Ekim 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. "Euromosaic III: Presence of Regional and Minority Language Groups in the New Member States", p. 18
- ^ Smit, Anneke (2012). The Property Rights of Refugees and Internally Displaced Persons: Beyond Restitution (İngilizce). Routledge. s. 51. ISBN 9780415579605.
- ^ a b c d e f g h Açıkgöz, Serkan. "Kıbrıs Barış Harekatı (20 Temmuz 1974)". tez.yok.gov.tr/. Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. 7 Kasım 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Kasım 2016.
- ^ a b c d Yellice, Gürhan. "20 Temmuz 1974 Kıbrıs Barış Harekatı'nı Hazırlayan Koşullar". tez.yok.gov.tr. Dokuz Eylül Üniversitesi Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü yüksek lisans tezi, 2007. 7 Kasım 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Kasım 2016.
- ^ "1974 Kıbrıs Barış Harekâtının Türk-Ingiliz Ilişkilerine Etkileri" (PDF). johschool.com. doi:10.14225/joh729. 22 Kasım 2016 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Ocak 2021.
- ^ "Kıbrıs Harekâtı'nın asıl mimarı Erbakan'dı". dunyabulteni.net. Dunyabulteni.net 20 Temmuz 2012. 4 Kasım 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Kasım 2016.
- ^ a b Yıldırım, Mehmet. "Bütün yönleriyle 1974 Kıbrıs Harekatı". tez.yok.gov.tr/. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü yüksek lisans tezi, 2004. 7 Kasım 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Kasım 2016.
- ^ a b c Akgün, Sibel. "Askeri Açıdan Kıbrıs Barış Harekatının Oluşumu, Gelişmesi ve Sonuçları". arsivbelge.com. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültes. 26 Aralık 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Kasım 2016.
- ^ Özer, Sarp. "Kıbrıs Barış Harekatı 40 yaşında". aa.com.tr. Anadolu Ajansı, 19 Temmuz 2014. 7 Kasım 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Kasım 2016.
- ^ Haydar Çakmak: Türk dış politikası, 1919-2008, Platin, 2008, ISBN 9944137251, sayfa 688 4 Kasım 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ Kaynak hatası: Geçersiz
<ref>
etiketi;ReferenceA
isimli refler için metin sağlanmadı (Bkz: Kaynak gösterme) - ^ Weiner, Tim (20 Şubat 1999). "U.S. Helped Turkey Find and Capture Kurd Rebel". New York Times. 6 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Aralık 2007.
- ^ Yüksel, Emincan. "TSK'nın Sınır Ötesi Harekatları". www.dogrulukpayi.com. 2 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2021.
- ^ Turkey accuses Assad of arming PKK 8 Eylül 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ "Twenty-five killed in clashes between Turkish soldiers, PKK - Monster…". Archive.vn. 4 Eylül 2012. 12 Ekim 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ocak 2019.
- ^ "38 killed in PKK attack on Turkish border posts". Thaindian News. 14 Ağustos 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ocak 2019.
- ^ "Archived copy". 7 Şubat 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Nisan 2011.
- ^ "April 2018 Large Drop In Violence In Iraq". Musingsoniraq.blogspot.co.uk (İngilizce). 20 Mayıs 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Mayıs 2018.
- ^ "March 2018 The Return Of The Islamic State Insurgency". Musingsoniraq.blogspot.co.uk (İngilizce). 3 Mayıs 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Mayıs 2018.
- ^ "Suriye sınırında hazırlık: Türkiye'nin önceki askeri operasyonlarında neler yapıldı?". T24. 16 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "TSK'dan Süleyman Şah karakoluna". www.ntv.com.tr. 16 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "Suriye'nin kuzeyi PKK'ya geçti !". 22 Temmuz 2012. 10 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Mayıs 2020.
- ^ "Hulusi Akar açıkladı: Bahar Kalkanı Harekatı başladı!". www.sozcu.com.tr. 2 Mart 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "Suriye Son Durum Haritası (Mart 2020)". Stratejik Ortak. 3 Mart 2020. 16 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "Adım adım Şah Fırat operasyonu". Al Jazeera Turk - Ortadoğu, Kafkasya, Balkanlar, Türkiye ve çevresindeki bölgeden son dakika haberleri ve analizler. 24 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "'Fırat Kalkanı Harekatı başarıyla sonuçlandı'". Anadolu Ajansı. 29 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "Son dakika: Türk askeri bu sabah top atışı yaptı... İdlib'te son durum..." www.hurriyet.com.tr. 11 Ekim 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "İdlib operasyonu başladı". www.sozcu.com.tr. 16 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "Zeytin Dalı Harekatı'nın ikinci yıl dönümü". Anadolu Ajansı. 20 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "Akar: 600 yerleşim yeri kontrol altına alındı". www.gazeteduvar.com.tr. 11 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "القوات التركية والفصائل تحاصر مدينة رأس العين (سري كانييه) بشكل كامل، ولا صحة لسيطرة "النظام السوري" على سجون قوات سوريا الديمقراطية ضمن المناطق التي انتشرت بها • المرصد السوري لحقوق الإنسان". المرصد السوري لحقوق الإنسان (Arapça). 17 Ekim 2019. 17 Ekim 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "INFOGRAPHIC - Turkey's anti-terror operation in N Syria, one week on". www.aa.com.tr. 18 Ekim 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "30 يوما من نبع السلام: "قسد" تخسر نصف مساحة سيطرتها تقريبا.. وروسيا و"النظام" لاعب جديد في الشمال السوري.. وانتهاكات الفصائل التركية تجبر المدنيين على الفرار.. وأكثر من 870 شهيداً وقتيلاً.. وأوضاع إنسانية وصحية كارثية تهدد المنطقة • المرصد السوري لحقوق الإنسان". المرصد السوري لحقوق الإنسان (Arapça). 9 Kasım 2019. 9 Kasım 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "Bakan Akar: İdlib'de başlatılan Bahar Kalkanı Harekatı başarıyla sürdürülmekte". Anadolu Ajansı. 2 Mart 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2020.
- ^ "Arşivlenmiş kopya" (PDF). 31 Mart 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.
- ^ "Home". lc.nato.int (İngilizce). 14 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Mayıs 2021.
- ^ a b c d e f g h i j k l m "Türkiye ve Suriye'deki ABD ve NATO askeri üsleri". tr.sputniknews.com. 21 Kasım 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Mayıs 2021.
Notlar
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Arnavutlar
- ^ Boşnaklar
- ^ Mostar Köprüsü
- ^ Çek Cumhuriyeti-Türkiye ilişkileri
- ^ Estonya-Türkiye ilişkileri
- ^ Estonya-Türkiye ilişkileri
- ^ Estonya-Türkiye ilişkileri
- ^ Estonya-Türkiye ilişkileri
- ^ Estonya-Türkiye ilişkileri
- ^ Eski Osmanlı topraklarında şu an bulunan devletler listesi
- ^ Eski Osmanlı topraklarında şu an bulunan devletler listesi