Ülkü Ocakları

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Ülkü Ocakları
Eğitim ve Kültür Vakfı
Ülkü Ocakları Logo.png
Kısaltma Ülkü Ocakları
Slogan "Türk Milletinin Gençlik Aşısı Ülkü Ocakları!"
Kuruluş 18 Mart 1966 (54 yıl önce) (1966-03-18)
Yasal statü Vakıf
Merkez Oğuzlar, Çankaya, Ankara
Kurucu Alparslan Türkeş
Genel Başkan Sinan Ateş
Genel Sekreter Ömer Çağrı Özdemir
Resmî site ulkuocaklari.org.tr

Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı[1] veya kısa adıyla Ülkü Ocakları.[2] Türkiye’nin yakın siyasî tarihinin son yarım asrında önemli bir figür olarak yer alan, Türkiye’nin en büyük gençlik hareketlerinden biri olan Ülkü Ocakları, ilk defa 18 Mart 1966 tarihinde Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi, Dil Tarih Coğrafya Fakültesi ve Ziraat Fakültesi’nde kurulmuştur.[3][4] Bu okullarda açılan Ülkü Ocakları, dernekler statüsüne göre kurulan ve faaliyet gösteren teşkilatlar değil üniversitelerde öğrencilere tanınan “kulüp kurma”, “pano açma” gibi haklardan faydalanılarak o okullardaki ülkücü öğrenciler tarafından kurulan öğrenci toplulukları/kulüpleriydi. O dönem üniversitelerde sol görüşlü öğrenciler tarafından kurulan fikir kulüplerine karşılık Türk milliyetçisi gençler de “Ülkü Ocağı” adıyla üniversitelerde örgütlenmişlerdir. Ülkü Ocakları’nın kuruluşuyla ilgili çalışmalar iki yıl kadar kesintiye uğradıktan sonra, 1968’in Eylül ayından itibaren tekrar ivme kazanmış ve bütün üniversitelerde peş peşe Ülkü Ocağı şubeleri açılmıştır. Genç Ülkücüler Teşkilatı ortaöğrenimde, Ülkü Ocakları ise üniversitelerde teşkilatlandı. CKMP Genel Başkan Yardımcısı Dündar Taşer, Ülkü Ocakları’nın kurulması ve teşkilatlanması ile bizzat ilgilenmiş ve CKMP Gençlik Kolları’nı bu işle görevlendirmiştir. Ülkü Ocakları’nın ilk kurulduğu okullar: Ankara’da, Ankara Üniversitesi, ODTÜ, Gazi Eğitim Enstitüsü, Hacettepe; İstanbul’da, İstanbul Üniversitesi, Işık Mühendislik Okulu; İzmir’de, Ege Üniversitesi, İzmir İktisadi ve İdari Bilimler Akademisi; Eskişehir’de, Eskişehir İTİA’dır.[5] Ülkü Ocakları ilk yürüyüşü olan “Milli Hareket Yürüyüşü”nü bu dönem içinde Ankara’da 1 Haziran 1968’de gerçekleştirmiştir.

Tarih[değiştir | kaynağı değiştir]

Ülkü Ocakları Birliği[değiştir | kaynağı değiştir]

Ülkü Ocakları’nın kurulmasıyla birlikte o güne kadar okullara hakim olan sol gruplar, ülkücüler üzerinde terör havası estirmeye başlamışlardır.[6] 4 Ocak 1968 tarihinde Ankara Üniversitesi öğrencilerinden Ruhi Kılıçkıran Ankara Site Öğrenci yurdunda TİP’li öğrenciler tarafından öldürülmüştür.[7] Bu cinayet 12 Eylül öncesinde ülkücülere yönelik olarak solcular tarafından gerçekleştirilen ilk cinayettir.[8] Kurulan ocakların hiçbirisi dernek statüsünde olmadığı için aralarında birlik ve koordinasyon bulunmamaktadır. Ocaklar, 1969'un Mayıs ayından itibaren MHP Gençlik Kolları Genel Merkezi’nin koordinasyonuyla, merkezileşmeye başlamış ve “Ülkü Ocakları Birliği”ne dönüşmüştür. SBF Ülkü Ocağı başkanı Aytekin Yıldırım, Hukuk Fakültesi Ülkü Ocağı başkanı Kürşat Özkan, Tıp Fakültesi Ülkü Ocağı başkanı İbrahim Doğan’ın başvurusuyla resmen 15 Mayıs 1969’da Ülkü Ocakları Birliği kurulmuştur. ÜOB’nin ilk genel başkanlığına Aytekin Yıldırım getirilmiştir.[9]

Ülkü Ocakları’nın okullardaki teşkilatlanmalarına hız verdiği bu dönemde sol grupların ülkücü gençler üzerindeki baskısı daha artmaktadır. Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi öğrencisi Süleyman Özmen, solcular tarafından 72 saat mahsur bırakılan arkadaşlarını kurtarmak için geldiği Yüksek Öğretmen Okulu’nda silahla vurularak öldürülmüştür.[10][11] Aynı şekilde İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi öğrencisi Ülkücü Yusuf İmamoğlu, 8 Haziran 1970’te komünistler tarafından üniversitede silahla vurularak öldürülmüştür.[12] Ülkü Ocakları Birliği üyesi olan Erkek Teknik Yüksek Öğretmen Okulu öğrencisi Dursun Önkuzu 23 Kasım 1970’de komünist militanlarca öldürülmüştür.[13][14] Özkuzu’nun yapılan işkencenin ardından okulun üçüncü kattan atılarak katledilmesi üzerine ülkücülerin ülke genelinde başlattıkları kitlesel eylemler ile komünist örgütler protesto edilmiştir.[15]

24 Aralık 1970 tarihinde TRT’de düzenlenen ve gençlik liderlerinin katıldığı açık oturumda Ülkü Ocakları ve Ülkücü Gençliği temsilen ÜOB Başkanı Ramiz Ongun programa katılmıştır.[16] Milliyet Gazetesi yazarlarından Örsan Öymen’in moderatörlüğündeki programın diğer konukları Devrimci Gençlik adına Dev-Genç başkanı Ertuğrul Kürkçü ve Sosyal Demokratlar adına SDDF başkanı Semih Eryıldız’dır.[17][18] Dönemin Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay, yeni yıl resepsiyonu dolayısıyla, Köşk’e çağrılan siyasî parti liderleriyle ülke meseleleri üzerinde fikir alışverişinde bulunurken, CHP lideri İsmet İnönü’nün Ülkü Ocakları’nı suçlayan açıklamalarına, Ülkü Ocakları Başkanının TRT’deki tartışma esnasında sergilediği tavrı örnek göstererek, İnönü’ye; “Ülkü Ocakları vatansever gençlerin toplandığı yerdir.” şeklinde cevap vermiştir.[19][20] Sunay’ın ülkücülerle övgü dolu sözleri üzerine, Ülkü Ocakları mensupları Cumhurbaşkanına teşekkür telgrafları çekmişlerdir.

Ülkü Ocakları, 12 Mart 1971 Muhtırasından sonra Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı’nın 27 Mayıs 1971 günü yayımladığı bildiriyle; başta Dev-Genç olmak üzere pek çok Marksist kurum ve kuruluşlarla birlikte kapatılmıştır.[21]

Ülkü Ocağı Birliği Genel Başkanlığı yapmış isimler: Aytekin Yıldırım, İbrahim Doğan, Ramiz Ongun.[22]

Ülkü Ocakları Derneği[değiştir | kaynağı değiştir]

Ülkü Ocakları Birliği’nin 12 Mart Muhtırasından sonra kapatılmasıyla ülkücü harekette özellikle üniversitelerde büyük bir boşluk meydana gelmiştir. Bu boşluk döneminde yeniden yapılanmaya gidilerek 15 Şubat 1972’de Çankırı’da geçici olarak Türk Ülkücüler Teşkilatı kurulmuştur.[23] Ülkü Ocakları, MHP Genel Başkanı Alparslan Türkeş’in yönlendirmesi ile 15 Eylül 1973’te Bursa’da yeniden açılmıştır.[24] 23 Aralık 1973’te Bursa’da düzenlenen kurultayda Ülkü Ocakları Derneği’ne dönüştürülen derneğin başkanlığına Muharrem Şemsek getirilmiştir.[25] Genel merkezi Ankara’ya taşınan Ülkü Ocakları Derneği, ülke genelinde şubeler açarak teşkilatlanmaya başlamıştır. Ülkü Ocakları Genel Başkanı Muharrem Şemsek, Türk Ülkücüler Teşkilatı Genel Başkanı Şevket Barutçu ve Başkent İTİA araştırma görevlisi Devlet Bahçeli ile tüm yurdu dolaşarak kısa sürede büyük bir teşkilatlanma sağlamışlardır. Ülkü Ocakları ülke genelinde 400 şubeye ulaşmıştır. Ülkü Ocakları Derneği Genel Merkezi’nin periyodik olarak düzenlediği konferanslara konuşmacı olarak katılanlar arasında MHP lideri Alparslan Türkeş de yer almaktadır.

Ülkü Ocakları Derneği, Kıbrıs Barış Harekatı sebebiyle Kıbrıs’ta Rum ve Yunan ordusuna karşı Kıbrıs Türklerinin yanında savaşmak için gönüllüler kampanyası başlatmıştır. 23 Temmuz 1974 günü ÜOD Başkanı Muharrem Şemsek’in de bulunduğu bir heyet, Genelkurmay Başkanlığı’nı ziyaret etmiş, Genelkurmay’ı temsil eden bir Korgenerale Kur’an-ı Kerim, Türk bayrağı ve kılıç hediye etmişlerdir.[26] ÜOD Genel Merkezinin yayımladığı basın bildirisinde; “Şerefli ve kudretli silahlı kuvvetlerimizin, soydaşlarımızı ve Kıbrıs’ımızı kıyamete kadar Türk olacak şekilde Yunanlıya yeni bir 9 Eylül göstereceğine inanıyoruz. Bu yönde bütün hareketleri coşkunlukla karşılayacak, vereceği görevlere gönüllü koşacağız” denilmiştir.[27] Kıbrıs davasına bu dönemde de sahip çıkan Ülkü Ocakları, 25-31 Ekim tarihleri arasında Ziya Gökalp Haftası düzenlemiştir.[28] Ülkücüler sadece Türkiye ile değil esir Türklerle de ilgileniyordu ve Ülkü Ocakları Derneği bu çerçevede “Esir Türkler Haftası” düzenlemiştir.[29] İzmir’deki fakülte ve yurtlara sokulmayan öğrencilerin dertlerini ilgili makamlara duyurmak isteyen Ülkücüler 9 Aralık 1975’te İzmir’den Ankara’ya yürümüşlerdir.

Ülkücülere yönelik sol örgütlerin terör saldırıları artarak devam ediyordu. 1976 yılı içerisinde 35 ülkücü genç, komünistler tarafından gerçekleştirilen saldırılarda hayatını kaybetti. Ülkü Ocakları hızla büyüyerek Anadolu’nun her yerinde şube açan tek dernek statüsüne sahip olmuştur. ÜOD, 1111. şubesinin açılışını, 26 Mayıs 1977 tarihinde Yozgat’ta binlerce ülkücünün katılımıyla gerçekleştirdi.[30] O dönem Türkiye’de hiçbir siyasî hareketin Ülkü Ocakları kadar Anadolu’ya yayılmış bir teşkilatlanması yoktu.[31]

Ülkeyi saran terör, her yeri kana bulayarak her gün birkaç ülkücünün ölümüne sebep oluyordu. Ülkede tırmanan terör, giderek ülkücülere yönelik kitlesel katliamlara dönüşüyordu. Melih Kunter, Ali Alpay ve Sabahattin Güler adındaki üç ülkücünün hayatını kaybettiği 4 Eylül 1976 Elazığ Olayları,[32][33] 17 Mart 1978 tarihinde Ömer Bayraktar, Salih Uluğ, Bahri Bilgin, Cevat Koca ve Sinan Koca olmak üzere beş ülkücü işçinin işkenceyle katledildiği Ümraniye Katliamı,[34][35][36] Muslim Teke, Yılmaz Kızılay, Özcan Doyuk, Davut Korkmaz, Ahmet Güleç ve Tarık Tokat adındaki altı ülkücü öğretmenin kaldıkları lojmanda taranarak öldürüldüğü 19 Eylül 1979 Adana Katliamı,[37][38] Serdar Erkenez ve Levent Erkenez’in amcaoğulları Uğur Erkenez’le birlikte babalarının gözleri önünde kaldıkları evde gece yarısı  kurşunlanarak öldürüldükleri 21 Şubat 1980 Beşiktaş Katliamı,[39][40] ülkücülere ve Ülkü Ocakları’na yönelen terörün, şiddetin en örneklerindendir.

Ülkü Ocakları Derneği hakkında 1977 Mayıs’ında açılan ve Ankara’da devam eden dava, CHP’nin iktidara gelmesinin ardından Ankara Valiliğine atanan Vali Tekin Alp’in açtığı yeni bir dava ile hızlandırılmıştır.[41] Bunun üzerine Konya’da kurulu bulunan Ülkücü Gençler Derneği’ni, Ülkü Ocakları’nın yerine yapılandırma çalışmaları başlamıştır. Süreç sonunda Ülkü Ocakları Derneği 22 Kasım 1978 tarihinde kapatılmıştır.[42] Bu tarihten 12 Eylül 1980’e kadar ülkücü gençler “Ülkü Ocağı” adıyla çalışmalarına devam edememişlerdir. 15 Haziran 1977’de Konya’da kurulan Ülkücü Gençler Derneği’nin adı, 25 Mayıs 1978’de yapılan kongre ile Ülkücü Gençlik Derneği olarak değiştirilmiş ve genel merkezi de Konya’dan Ankara’ya taşınmıştır. Ülkü Ocakları Derneği’nin kapatılması üzerine Türkiye’deki 1250 Ülkü Ocakları şubesi Ülkücü Gençlik Derneği şubesine dönüştürülmüştür.[43] Ancak ÜGD’ye yönelik baskılar da artarak devam edince, Nevşehir’de daha önce kurulmuş olan Ulu Ülkü Derneği’nin adı, 2 Mart 1980’de gerçekleştirilen kurultayda yapılan tüzük değişikliğiyle Ülkü Yolu Derneği’ne dönüştürülmüştür. Merkezi Nevşehir’de olan Ülkü Yolu Derneği, 12 Eylül’e kadar geçen sürede Ülkücü Hareket’in sözcülüğünü yapmıştır.[44]

Ülkü Ocakları Derneği Genel Başkanlığı yapmış isimler: Muharrem Şemsek, Sami Bal, Ali Batman, Selahattin Sarı, Muhsin Yazıcıoğlu, Lütfi Şahsuvaroğlu.[45]

İsim ve sembolizm[değiştir | kaynağı değiştir]

Ülkücü selamı.

Örgütün üyeleri, "idealistler" anlamına gelen ülkücüler olarak bilinir.[46] Gayri resmi olarak kullanılan Bozkurtlar ismi ise, Türklerin kökeniyle ilişkili Ergenekon efsanesindeki[47] dişi kurt olan Asena'dan esinlenerek yaratılmıştır.[48] Türkiye'de kurt aynı zamanda onuru simgelemektedir.[49][50]

Ülkücüler ayrıca, akademisyen Ahmet İnsel'in ''Amerika'dan ithal edilmiş faşist sloganlar'' olarak tanımladığı, ''Ya Sev Ya Terk Et! '' (Love it or leave it) ve "Komünistler Moskova'ya" (Communists to Moscow) gibi sloganlar kullanır.[51]

Ülkücü selamı, serçe ve işaret parmağının kaldırıldığı bir yumruktur.[52] Şubat 2019'da Avusturya’da yasaklanmıştır.[53][54] Almanya'da ise CDU ve Sol Parti, 2018’de selamı faşist olarak nitelendirmeyi teklif etmiştir.[55]

İdeoloji[değiştir | kaynağı değiştir]

Ülkücüler, tüm Türk milletini birleştirmeye çalışır. Bu harita, Türkçe konuşan milletlerin yaşadığı Avrasya'nın bazı bölgelerini gösterir.

Ülkü Ocakları, aşırı bir Türk milliyetçiliğine bağlı kalmaktadır. Akademisyenler,[56][57][58][59][60] ana akım medya,[61][62] ve solcu kaynaklar tarafından neo-faşist olarak nitelendirilmiştir.[63][64] 1981’de New York Times yazarı RW Apple Jr., MHP’yi ve uydu gruplarını “şiddete batmış, yabancı düşmanı, fanatik milliyetçi, nefretçi bir ağ” olarak nitelendirmiştir.[61] Örgütün ideolojisi, Orta Asya’daki Türk devletlerinin erken tarihini vurgulamakta ve İslam’la harmanlamaktadır. Türk kimliğinin ve İslam'ın sentezi, söylemlerinde ve faaliyetlerinde yaygın olarak görülmektedir. "Doktorunuz bir Türk olacak ve ilacınız İslam olacak." gibi sloganlara da sahiptirler.[50] Diğer kaynaklar ise örgütü laik olarak tanımlamıştır.[65]

İdeolojileri, Türk ırkının ve Türk milletinin üstünlüğüne dayanmaktadır.[66] Peters’e göre örgüt, “Sünni İslamcı ve tek milletten oluşan, yalnızca “gerçek” Türklerin yaşadığı” olarak tanımladıkları “ideal” bir Türkiye için çalışmaktadır.[67] Bir Türk ise, Türkiye topraklarında yaşayan, Türk hisseden ve kendilerini Türk olarak tanımlayan biri olarak tanımlanmaktadır.[67] İdeolojilerinde ve etkinliklerinde, Kürtler, Aleviler,[68] Ermeniler, Yunanlar, genel olarak Hıristiyanlar ve Yahudiler de dahil olmak üzere, Türkiye’deki neredeyse tüm Türk ve Sünni olmayan unsurlara düşmanlık bulunmaktadır.[69][70][71] Örgüt anti-Semitik komplo teorilerini de benimsemektedir. Ülkücüler, Adolf Hitler'in Mein Kampf kitabının Türkçe çevirisini dağıtmıştır.[72] Ülkücüler Pan-Türkist'tir ve Türk halklarını Balkanlardan Orta Asya'ya uzanan bir devlette birleştirmeyi amaçlarlar.[52][70][73] 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Ülkü Ocakları, eski Sovyetler Birliği'nin yeni bağımsız Orta Asya devletlerini kucaklayan canlanmış bir Türk imparatorluğu" çağrısında bulunmuştur.[47][74] Pan-Türkist idealleri nedeni ile Ocak, İran[73] ve Rusya'ya karşı düşmanca tavırlar izlemektedir.[75]

Ülkücüler katı bir şekilde komünizm karşıtıdır ve tarihte solculara karşı şiddet uygulamışlardır.[76][49][77]

Üye yapısı[değiştir | kaynağı değiştir]

Sosyolog Doğu Ergil'e göre Ülkücüler, Milliyetçi Hareket Partisi'nin eylemsizliğinden memnun olmayan Türk etnik milliyetçilerinin militan gençlik kanadıdır ve 2014 itibarıyla Türk seçmenlerinin %3,6'sı tarafından desteklenmektedir.[78] Analist Ankaralı Jan'a göre, Ülkücüler büyük ölçüde Türkiye'nin üniversitelerinde gayri resmi bir varlığa sahiptir, ancak örgütün gerçek gücü sokaklarda, ağırlıklı olarak Türk Sünni mahallelerindeki muhalif insanlar arasında bulunmaktadır.[79] Bir kaynak, MHP ve Ülkü Ocakları'nın ordu içinde güçlü bir desteğe sahip olduğunu da iddia etmiştir.[63]

Genel başkanları[değiştir | kaynağı değiştir]

Alaattin Aldemir dönemi[değiştir | kaynağı değiştir]

Alaattin Aldemir Gençlik Kültür ve Sanat Ocakları genel başkanlığının ardından Ülkü Ocakları genel başkanı olmuştur. Daha sonra Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfını kurmuş olup aynı zamanda kurucu genel başkanlık yapmıştır.

Atila Kaya dönemi (1997-2003)[değiştir | kaynağı değiştir]

Devlet Bahçeli'nin MHP Genel Başkanlığı'na seçilmesiyle birlikte Ülkü Ocakları'nın yapısında da önemli değişimler başlamıştır. Ülkü Ocakları'nın kapatılarak yerini Gençlik kollarına bırakacağı iddiaları tüm teşkilatlar büyük yankı bulmuştur. Bu çerçevede Ülkü Ocakları'nın MHP'den bağımsız bir şekilde sürdürülmesi kararını almıştır. Bu karar çevresinde Atila Kaya Ülkü Ocakları genel başkanlığına getirilmiştir.

Atila Kaya, Azmi Karamahmutoğlu'ndan sonra yaklaşık 6 yıllık Ülkü Ocakları Genel Başkanlığı'ndan sonra MHP Lideri Devlet Bahçeli tarafından parti divanına yan kuruluşlardan sorumlu genel başkan yardımcısı olarak alınmıştır. Yapılan son Genel Seçimlerde İstanbul Milletvekili seçilen Atila Kaya, milletvekilliği dönemini sürdürmektedir.

Alişan Satılmış dönemi (2003-2005)[değiştir | kaynağı değiştir]

Atila Kaya'nın genel başkanlığı döneminde Ülkü Ocakları 2.başkanı olan Alişan Satılmış, Devlet Bahçeli'nin Ülkü Ocakları'nın başına getirdiği ikinci isim olmuştur. Alişan Satılmış yaklaşık 1,5 yıl Genel Başkanlık yaptıktan sonra yerine üniversite öğrencisi Harun Öztürk getirilmiştir. Alişan Satılmış Genel Başkanlıktan alındıktan sonra bir süre Ortadoğu Gazetesi'nde yazarlık yapmıştır.

Harun Öztürk dönemi (2005-2012)[değiştir | kaynağı değiştir]

Ocak başkanlarının yaş ortalaması 26 civarına çekilerek önemli bir gençleştirme operasyonu yapılmıştır. Bu dönemde eğitim faaliyetleri üzerinde hassasiyetle durulmuş ve yayın politikası internet üzerinden de güçlendirilmiştir. Liderik okulları açılarak liderlikte yeni döneme geçilmiş ve daha iyi bireyler kazanmak için güçlendirmeler yapılmıştır. 7 yıl görev yaptıktan sonra 10 Mayıs 2012 tarihinden itibaren görevden ayrılmıştır. Aynı gün MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli tarafından Genel Başkan Başdanışmanı ve Gençlik Kuruluşları Koordinatörü olarak atanmıştır.

Olcay Kılavuz dönemi (2012-2018)[değiştir | kaynağı değiştir]

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli tarafından Vekaleten Ülkü Ocakları Genel Başkanlığına Mayıs 2012'de atanan Olcay Kılavuz 9 Aralık 2012 tarihi itibarıyla Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkanlığına getirilmiştir. Daha öncesinde Niğde Ülkü Ocakları İl Başkanlığı ve Teşkilatlardan sorumlu Genel Başkan Yardımcılığı görevinde bulunmuştur. Bu dönemde kültürel ve sosyal faaliyetlerin arttığı, Ülkü Ocaklarının eğitim programlarının geliştiği görülmüştür.[80] Ülkü Ocakları' nın etkinliklerinde görev almaya hazır olduğunu söyleyen Osman Öztunç’ u Genel Merkez Sanatçısı yapmıştır.[81] 24 Haziran 2018 Türkiye Genel Seçimi' nde Milliyetçi Hareket Partisi Mersin 1. sıra milletvekili seçilmiştir. 1 Ocak 2019 itibarıyla görevi bıraktığını açıklamıştır.[82] 11 Ocak 2019 tarihinde yerine MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli tarafından Dr. Sinan Ateş atanmıştır.[83]

Sinan Ateş dönemi (2019-2020)[değiştir | kaynağı değiştir]

9 Ocak 2019 tarihinde MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli tarafından Genel Başkan olarak atanmıştır.[84] Ülkü Ocakları'nın ilk akademisyen Genel Başkanıdır. Hacettepe Üniversitesi'nde doktorasını yapmış aynı üniversitede öğretim üyesidir.[85] Ülkü Ocakları Dergisini akademik bir formata dönüştürmüş, göreve geldiğinde 10 bin olan tirajı kısa sürede 50 bin yapmıştır. Ülkü Ocakları bünyesinde Bilge Türk adıyla bir gençlik dergisi ile Dönence adıyla bir edebiyat dergisi çıkararak Ülkü Ocakları bünyesine iki yeni dergi kazandırmıştır. Tiyatro grupları kurmuş, Türkiye genelinde Ülkü Ocaklarına tiyatro gösterileri yaptırmaktadır. “Çevrecilik milliyetçiliktir” sloganıyla Ülkü Ocakları'nda yoğun bir çevrecilik faaliyeti başlatmıştır. Nesli tükenen hayvanlara yönelik çalışmalar yapmıştır. Ülkü Ocakları bünyesinde çocuk yayınları çıkarmıştır (Çocuklar için Nutuk ve Kutadgu Bilig). Yoğun yayın faaliyeti başlatmıştır. Ülkü Ocakları Genel Merkez sanatçılığını kaldırmıştır. Askerliğini kısa dönem deniz er olarak yapmıştır.

Yayınları[değiştir | kaynağı değiştir]

Ülkü Ocakları Dergisi[değiştir | kaynağı değiştir]

Son dönemlerde, teşkilat yönetimlerinin daha da merkezileştirilmesi ve disiplinin sağlanması için, Devlet Bahçeli'nin isteğiyle mahalle ya da köy gibi çok küçük yerleşim birimlerindeki ocaklar kapatılmıştır. Ülkü Ocakları adlı dergi Ülkü Ocakları Eğitim Kültür Vakfı tarafından çıkarılmaktadır. Ülkü Ocakları dergisinin bazı temsilcilikleri aynı zamanda Ülkü Ocakları'nın şubeleri olarak kullanılmaktadır.

Yaş Türkistan Dergisi[değiştir | kaynağı değiştir]

Ülkücü Hareket'in kızılelması olan Turan davasına katkıda bulunmak ve dergisine Yaş Türkistan yani Genç Türkistan adını veren Mustafa Çokay Beğ'in aziz hatırasını canlandırmak amacıyla Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Merkezinin hazırladığı “Yaş Türkistan (e-dergi) 3 Aylık Fikir ve Kültür Dergisi” çıkarılmaktadır. Günümüz teknolojisinden faydalanarak hazırlanan dergi internet dergisi formatındadır. Bu dergi internetten ulaşılabilmesi yönüyle de Türk siyaset ve fikir alanında da ender yayınlardan olma unvanına sahiptir. Dergiye ulaşmak ve detaylı bir malumat almak isteyenler adresinden dergiye ulaşabilirler.

Genç Arkadaş Dergisi[değiştir | kaynağı değiştir]

Ülkücü Hareketin önemli yayın organlarından biri olan Genç Arkadaş, 15 Ocak 1975’te İstanbul Ülkü Ocakları tarafından çıkarıldı. 15 günde bir yayınlanan ve logosunun altında “Bütün karanlıklar seninle aydınlanacak” sloganı bulunan Genç Arkadaş, 1 Ağustos 1976’dan itibaren Ülkü Ocakları Derneği Genel Merkezi tarafından yayınlanmaya başladı. Yayın yeri Ankara’ya taşınana Genç Arkadaş dergisi Şubat 1979 kadar yayınlandı.[86] 1990'ların sonunda Genç Ülküdaş adıyla tekrar yayın hayatına başladı ve daha sonrasında tekrar Genç Arkadaş adını almıştır. Dergi bir müddet ara verdikten sonra Ülkü Ocakları Genel Merkezi tarafından "Genç Arkadaş (e-dergi) Fikir ve Kültür Dergisi" olarak Ekim 2011'de tekrar yayına başlamıştır. Teknolojisinden faydalanarak hazırlanan dergi internet dergisi formatında olup oldukça kullanışlı bir yapıdadır.

Liseli Bozkurtlar[değiştir | kaynağı değiştir]

Liseli Bozkurtlar, 1969 yılında Alparslan Türkeş'in desteğiyle emekli binbaşı Dündar Taşer tarafından kurulan Ülkü Ocakları'nın lisedeki yapılanmasına verilen isimdir.

12 Eylül darbesi öncesi Sacit Çeyiz, Cevat Kahraman, Ayhan Yazıcı, Muzaffer Taş, Yavuz Sonbay olmak üzere 100'ün üzerinde ülkücü liseli öldürülmüştür. Ankara Kurtuluş Lisesi'nde okuduğu sırada, 11 Nisan 1980 cuma günü Abdi İpekçi Parkı'nda öldürülen Sacit Çeyiz ülkücü liseliler adına büyük çalışmalar yapmış, 1976 yılında kendi imkanlarıyla milliyetçi çizgide Liseli Genç, 1978 yılında ise Liseli Arkadaş dergisini çıkarmıştır. Sacit Çeyiz'in 'Liseli Arkadaş' dergisinde yazdığı yazının ilk cümlesi şöyleydi: Ülkücü, Ülküsünü bütün unsurlarıyla yaşayan, göründüğü gibi olma gayretinde olan insandır.

12 Eylül 1980 darbesi sonrası Ülkücü Kuruluşların kapatılması sonucu hareket 1990'lı yıllara kadar sekteye uğradıysa da Ülkü Ocakları'nın açılmasıyla birlikte yeniden yapılanma sürecine girmiştir. Türkiye'nin birçok lisesinde yapılanan Liseli Bozkurtlar'ın amacı lise gençliğinin milli ve manevi duygulardan yoksun yetişmesini önlemektir. Bu amaçla her lisenin Ülkü Ocakları çatısı altında haftalık seminerleri yapılmaktadır. Bu seminerlerde pozitif bilimlerin yanında dini eğitimler de verilir.

Yan kuruluşlar[değiştir | kaynağı değiştir]

Türk Dünyası Araştırma Vakfı[değiştir | kaynağı değiştir]

TDEAV faaliyetleri Amerika Birleşik Devletleri merkezli olarak Türk Dünyası'nın geniş bir bölgesinde devam ettirmektedir. TDEAV Türk Dünyası'ndan Avrupa ve Amerika Birleşik Devletlerine lisans ve yüksek lisans eğitimi için gelen öğrencilere burs sağlamakta ve Newyork Avrasya Stratejik Araştırmalar Merkezi (NASA) isimli lobi merkezini fonlamaktadır. TDEAV'nin 5 yıllık master planında Newyork ve Boston'da 2 yeni Türk evi kurulması öngörülmüştür. TDEAV politika ve eğitim merkezi olarak iki ana kolda örgütlenmiştir. Politika ve strateji dairesi Türk Dünyası'nda siyasi parti, dergi ve basın yayın kuruluşlarının kurulması ve yönetilmesi, eğitim ve ARGE dairesi ise Türk Dünyasından ABD'ye gelen doktora öğrencileri ile ilişkiler ve burs konularında faaliyet göstermektedir

KKTC Ülkü Ocakları[değiştir | kaynağı değiştir]

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti' nde faaliyet göstermektedir. Çoğunlukla Türkiye'den Kıbrıs'a okumaya gelen üniversite öğrencileri gitmektedir. Teşkilat, daha çok gurbette birliktelik amacıyla hareket etmektedir. Ülkü Ocakları'na bağlıdır. Başkanı, Ülkü Ocakları Genel Başkanı tarafından dört yılda bir atanmaktadır.

Yasa dışı uyuşturucu ticareti iddiaları[değiştir | kaynağı değiştir]

Ülkü Ocakları üyeleri ve liderlerinin, 1980'lerden bu yana uluslararası uyuşturucu kaçakçılığına dahil olduklarına dair savlar ortaya konmuştur.[87][88] 1980’lerin başında ABD Dışişleri Bakanlığı’nın terörle mücadele görevlileri, Türkeş’in Türkiye’den Batı Avrupa’ya yapılan yasa dışı eroin ticareti ile ilgili olduğuna “geniş ölçüde inanıldığını” bildirdi.[61] Amerikan Başkanları olan Dwight D. Eisenhower ve Richard Nixon'ın resmi biyografilerini hazırlamış tarihçi Stephen E. Ambrose'a göre, Ülkücü liderleri 1980'lerin sonlarında askeri teçhizat için uyuşturucu ticareti yaparak saldırı helikopterlerinden tanklara kadar bir ordu inşa ettiler. Uyuşturucuların organize suçun yaygın olduğu İtalya'ya taşındığı iddia edildi.[76] Amerikan Savaş Makinesi kitabının yazarı Kanadalı diplomat ve tarihçi Peter Dale Scott'a göre, günümüzde Ülkü Ocakları ve yakın ilişkide olduğu siyasi parti MHP ile uyuşturucu üreten ve pazarlayan gruplar arasında belirgin bağlar vardır.[89]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Referanslar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "Siirt Ülkü Ocakları Başkanı Yeşilkök". Radikal. 2 Kasım 2011. Siirt Ülkü Ocakları Başkanı Abidin Yeşilkök, "Ülkü Ocakları olarak siyasal bir kuruluş değiliz. Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfıyız" dedi. 
  2. ^ Jenkins, Gareth (2008). Türkiye'de siyasal İslam. New York: Palgrave Macmillan. s.   130. ISBN   978-0-230-61245-7. 1966 yılında Türkeş, Ülkü Ocakları adında bir gençlik örgütü ağı oluşturdu; Her ne kadar onlar ve diğer MHP yanlısı eylemciler, Türkeş’in Orta Asya’daki Türk halklarının ulusal sembolü olduklarını iddia ettikten sonra halk arasında Bozkurtlar veya Bozkurtçular olarak tanınacaklardı. 1968'de Türkeş, genç milliyetçilere ideolojik ve paramiliter eğitim veren Anadolu'ya dağılmış 100'den fazla komando kampı kurdu.
  3. ^ https://www.ulkuocaklari.org.tr/ulku-ocaklari-hakkinda/
  4. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 224.
  5. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 225.
  6. ^ https://www.ulkuocaklari.org.tr/ulku-ocaklari-hakkinda/
  7. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 148.
  8. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 148.
  9. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 234.
  10. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 242.
  11. ^ https://www.ulkuocaklari.org.tr/ulku-ocaklari-hakkinda/
  12. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 264.
  13. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 284.
  14. ^ https://www.ulkuocaklari.org.tr/ulku-ocaklari-hakkinda/
  15. ^ https://www.ulkuocaklari.org.tr/ulku-ocaklari-hakkinda/
  16. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 306.
  17. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 306.
  18. ^ https://www.takvim.com.tr/yazarlar/emin_pazarci/2012/08/21/bdplilerin-cemaziyelevvelini-bilirim
  19. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 307.
  20. ^ https://www.yenicaggazetesi.com.tr/oncesi-ve-sonrasiyla-12-eylul-1980-172623h.htm
  21. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 316.
  22. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 332.
  23. ^ https://www.ulkuocaklari.org.tr/ulku-ocaklari-hakkinda/
  24. ^ https://www.ulkuocaklari.org.tr/ulku-ocaklari-hakkinda/
  25. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 346.
  26. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 358.
  27. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 358.
  28. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 365.
  29. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 388.
  30. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 432.
  31. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 432.
  32. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 414.
  33. ^ http://gazetearsivi.milliyet.com.tr/GununYayinlari/rHK2EvDFTor4UZ_x2B_uUGs2rA_x3D__x3D_
  34. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 478.
  35. ^ https://www.yenicaggazetesi.com.tr/umraniyede-ulkucu-diye-5-isciyi-oldurmuslerdi-17-mart-1978-133513h.htm
  36. ^ http://gazetearsivi.milliyet.com.tr/GununYayinlari/hmoHSl_x2B_0vZqevqjSuONoIQ_x3D__x3D_
  37. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 568.
  38. ^ http://gazetearsivi.milliyet.com.tr/GununYayinlari/3jcJlHIY2SJ3QApJi7vthA_x3D__x3D_
  39. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 579.
  40. ^ http://gazetearsivi.milliyet.com.tr/Arsiv/1980/02/22
  41. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 496.
  42. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 500.
  43. ^ https://www.ulkuocaklari.org.tr/ulku-ocaklari-hakkinda/
  44. ^ https://www.ulkuocaklari.org.tr/ulku-ocaklari-hakkinda/
  45. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 2. Cilt", Ankara 1999, s. 502.
  46. ^ Idiz, Semih (29 Mart 2013). "Türkiye'nin Ultra Milliyetçileri Ateşle Oynuyor". Al-Monitor.
  47. ^ a b Zaman, Amberin(20 April 1999). "Turkey's Gray Wolves Nip at Heels of Power"Los Angeles Times.
  48. ^ H. Akin Ünver (Nisan 2009). "Turkey's "Deep-State" and the Ergenekon Conundrum" (PDF). Middle East Institute. s. 2. 28 Mart 2019 tarihinde kaynağından Arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 24 Mart 2019. The "grey wolf " sign, as well as the unique hand gesture used by Turkish nationalist groups, refers to the she-wolf depicted in the Ergenekon legend. 
  49. ^ a b "Crying "Wolf": Why Turkish Fears Need Not Block Kurdish Reform"Europe Report N°227. Brussels: International Crisis Group. 7 October 2013. pp. 9–10. Archived from the original on 1 September 2014.
  50. ^ a b Koutroubas, T., Vloeberghs, W. and Yanasmayan, Z. 2009. Political, Religious and Ethnic Radicalisation Among Muslims in BelgiumArchived 2014-10-25 at the [./https://en.wikipedia.org/wiki/Wayback_Machine Wayback Machine]. MICROCON Policy Working Paper 5, Brighton: MICROCON.
  51. ^ İnsel, Ahmet (7 Ekim 2007). "Amerika'dan ithal faşist slogan". Radikal. 29 Kasım 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  52. ^ a b Østergaard-Nielsen, Eva (2003). Transnational Politics: The Case of Turks and Kurds in Germany. London: Routledge. pp. 51–52ISBN 978-0-415-26586-7.
  53. ^ "Turkey condemns Austria's ban on 'Grey Wolves' salute". Hurriyet Daily News. 14 Şubat 2019. 
  54. ^ Boş kaynak (yardım) 
  55. ^ "Germany seeks to ban Turkish 'Gray Wolves' far-right symbols". Deutsche Welle. 9 Ekim 2018. 
  56. ^ Sullivan, Colleen (2011). "Grey Wolves". In Martin, GusThe SAGE Encyclopedia of Terrorism(2nd ed.). Sage Publications. pp. 236–7.
  57. ^ Karasapan, Omer (1989). "Turkey and US Strategy in the Age of Glasnost". Middle East Report, 160, s. 7. doi:10.2307/3013440. JSTOR 260523. The US also established contacts with the neofascist Nationalist Movement Party and its militants, the Grey Wolves. 
  58. ^ Aslan, Fikret; Bozay, Kemal, ed. (2012). Graue Wölfe Heulen wieder: Türkische Faschisten und ihre in Deutschland Vernetzung [ kurt yine feryat: Türk faşistleri ve ağlarını ] (Almanca) (3. basım). Unrast Verlag. ISBN   978-3-89771-035-1.
  59. ^ Canefe, Nergis; Bora, Tanıl (2004). "Türk Siyasetinde Avrupa Anti-Avrupa Düşüncelerinin Entelektüel Kökenleri: Radikal Türk Milliyetçiliği Örneği". Ali Çarkoğlu'nda; Rubin Barry. Türkiye ve Avrupa Birliği: İç Politika, Ekonomik Bütünleşme ve Uluslararası Dinamik. Routledge. s.   125, 129. ISBN   978-1-135-76120-2.
  60. ^ Cooley, John K. (2002). Unholy Wars: Afghanistan, America and International Terrorism (3rd bas.). London: Pluto Press. s. 195. ISBN 978-0-7453-1917-9. A Turkish Fascist youth group, the "Grey Wolves," was recruited to fight with the Chechens. 
  61. ^ a b c Apple Jr, R. W. .(25 May 1981). "Trial of Mehmet Ali Agca: 6 years of neofascist ties"The New York Times.
  62. ^ Starr, Stephen (15 Şubat 2016). "Turkey protective of ethnic Turkmens in Syria". The Irish Times. ...the Grey Wolves, a neo-fascist, militant youth group... 
  63. ^ a b Dixon, Norm (28 Nisan 1999). "Kurds defy repression with strong vote for HADEP". Green Left Weekly. 
  64. ^ Maass, Alan; Gagné, Tom (11 Ağustos 2016). "The coup that followed the coup in Turkey". socialistworker.org (Socialist Worker). ...the far-right Nationalist Movement Party (MHP), with its openly fascist "Grey Wolves" youth organization... 
  65. ^ Bale, Jeffrey M. "Definition of Terrorism". Monterey Terrorism & Research Education Program. Middlebury Institute of International Studies at Monterey. 7 Ocak 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  66. ^ Wangmo, Tenzin; Yazilitas, D. (2004). "Turkish and Kurdish Identity and Nationalism in the Netherlands". New York: Humanity In Action. Archived from the original on 19 October 2014.
  67. ^ a b Peters, L.S. (2010). "The big world experiment: the mobilization of social capital in migrant communities". FMG: Amsterdam Institute for Social Science Research (AISSR). s. 152. 8 Aralık 2015 tarihinde kaynağından Arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mart 2019. 
  68. ^ Jégo, Marie (30 Nisan 1999). "Turquie: les différents masques du loup". Le Monde (Fransızca). Pour la minorité religieuse alévie – ces « protestants » de l'islam, près de quinze millions de personnes, et parmi elles nombre de Kurdes –, marquée par les terribles massacres perpétrés en particulier par les « Loups gris » à Maras (1978) ou à Sivas (1979, 1993), le retour du MHP n'est pas une bonne nouvelle. 
  69. ^ "2013 Annual Report on the Protection of the Constitution"(PDF)German Federal Ministry of the Interior. p. 27. Archived from the original(PDF)on November 7, 2014. The Turkish nationalist "Ülkücü" movement is ideologically rooted in exaggerated nationalism, linked with an overstated image of its own ethnicity. The ideology is characterized by very distinct, often also racist, enemy concepts of ethnic minorities in Turkey. These minorities include Kurds, Armenians, Greeks and Jews.
  70. ^ a b Baumgärtner, Maik; Diehl, Jörg (15 February 2014). "Türkische Nationalisten in Deutschland: Die unheimlichen Grauen Wölfe [Turkish nationalists in Germany: The Uncanny Grey Wolves]"Der Spiegel(in German). Archived from the original on 2 November 2014. In Deutschland sollen mindestens zehntausend Personen zu dieser Szene zählen. [...] Die Grauen Wölfe träumen von der Vereinigung aller Turkvölker zu einer Großtürkei, die vom Balkan bis Zentralasien reichen soll. Die Liste derer, die sie verachten und bekämpfen, ist lang: Kurden, Armenier, Griechen, Juden, Schwule und Christen.
  71. ^ "Murder in Anatolia: Christian missionaries and Turkish ultranationalism" (PDF). Berlin: European Stability Initiative. 12 Ocak 2011. ss. 1–2. 24 Mart 2019 tarihinde kaynağından Arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 24 Mart 2019. Both in Malatya and in Istanbul the local branches of the ultranationalist Grey Wolf youth organisation (Ulku Ocaklari) had also organised demonstrations against Christians. 
  72. ^ Vermaat, Emerson (19 Temmuz 2010). "Resurgence of Anti-Semitism in Turkey and Amsterdam". Investigative Project on Terrorism. 8 Şubat 2019 tarihinde kaynağından Arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mart 2019. 
  73. ^ a b Hunter, Shireen T. (2010). Iran's Foreign Policy in the Post-Soviet Era: Resisting the New International Order. Santa Barbara, California: ABC-CLIO. s. 158. ISBN 978-0-313-38194-2. For different reasons, two groups in Turkey have a hostile view of Iran: [...] (2) the ultranationalists with pan-Turkist aspirations, exemplified by groups such as the Grey Wolves (Bozkurt). 
  74. ^ Tunander, Ola (1995). "A New Ottoman Empire? The Choice for Turkey: Euro-Asian Centre vs National Fortress". Security Dialogue. 26 (4), s. 413–427. Turkey is not preparing for military competition with Russia in the former Soviet republics, nor for a pan-Turkish extension of the Turkish nation-state, as has been proposed by the right-wing extremists, the 'Grey Wolves'. 
  75. ^ Nuriyev, Bulat (3 Kasım 2012). "Так будет ли у Т. Эрдогана достойный конкурент? [Will Erdogan have a worthy competitor?]" (Rusça). Echo of Moscow. И, в-третьих, это националисты, или «серые волки», далеко недружелюбно посматривающие в сторону Москвы. 
  76. ^ a b Atkins, Stephen E. (2004). "Grey Wolves (Turkey)". Encyclopedia of Modern Worldwide Extremists and Extremist Groups. Westport, Connecticut: Greenwood Press. pp. 110–111ISBN 978-0-313-32485-7.
  77. ^ http://www.dw.com/en/erdogans-plans-for-power-hinge-on-turkish-nationalist-feud/a-19259604
  78. ^ Ergil, Doğu (22 Nisan 2014). "Partiler ve siyasi kimlikler". Today's Zaman. 19 Ekim 2014 tarihinde orijinalinden 19 Ekim 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. arşivlendi . Türk etnik milliyetçilerinin militan gençlik kanadı olan Bozkurtlar, Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) kampının ataletinden memnun olmayan seçmenlerin yüzde 3,6'sını oluşturuyor.
  79. ^ MacDonald, Alex (14 September 2015). "Increasing tensions see resurgence of Turkey's far-right street movements"Middle East Eye.
  80. ^ http://www.ulkuocaklari.org.tr/turkiye-geneli-bilgi-yarismamizin-finali-yapildi.html
  81. ^ http://www.akcakurt.com/v2/index.php/ulkucu-hareketten/881-osman-oztunc-ulku-ocaklari-genel-merkezini-ziyaret-etti
  82. ^ http://www.yurtgazetesi.com.tr/politika/ulku-ocaklari-nda-flas-degisim-h115603.html
  83. ^ https://www.internethaber.com/ulku-ocaklari-genel-baskani-sinan-ates-oldu-sinan-ates-kimdir-1933461h.htm
  84. ^ [1]
  85. ^ [2]
  86. ^ Hakkı Öznur, "Ülkücü Hareket 4. Cilt", Ankara 1999, s.16-17.
  87. ^ Kaynak hatası: Geçersiz <ref> etiketi; Lee 1998 LA Times isimli refler için metin temin edilmemiş (Bkz: Kaynak gösterme)
  88. ^ Gingeras, Ryan (2014). Heroin, Organized Crime, and the Making of Modern Turkey. Oxford University Press. ss. 226–228. ISBN 978-0-19-871602-0. 
  89. ^ Fijnaut, Cyrille J. C. F. The Containment of Organised Crime and Terrorism: Thirty-Five Years of Research on Police, Judicial and Administrative Cooperation (İngilizce). BRILL. s. 281. ISBN 9789004281943. 

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Zürcher, E.J.; Linden, H. van der (2004). The European Union, Turkey and Islam (PDF). Netherlands Scientific Council for Government Policy: Amsterdam University Press. ISBN 90-5356-712-7. Archived from the original (PDF) on 2014-11-07.
  • Avagyan, Ashot, ed. (2013). Պանթուրքական երազանք կամ "Գորշ գայլեր" [Pan-Turkic dream or "Grey Wolves"] (PDF) (in Armenian). Yerevan: Asoghik. ISBN 978-99941-2-834-1. Archived from the original (PDF) on 2014-11-05.

Okuma listesi[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Barbara Hoffmann, Michael Opperskalski, Erden Solmaz: Graue Wölfe. Koranschulen. Idealistenvereine. Türkische Faschisten in der Bundesrepublik [Grey Wolves. Koranic schools. Idealists clubs. Turkish fascists in Germany]. Köln 1981, 3-7609-0648-6.
  • Jean-Christophe Grangé: Das Imperium der Wölfe [The Empire of the Wolves]. Bergisch Gladbach 2005, 3-404-15411-8.
  • Poulton, Hugh (1997). The Top Hat, the Grey Wolf, and the Crescent: Turkish Nationalism and the Turkish Republic. NYU Press. ISBN 978-0-8147-6648-4.
  • "Graue Wölfe [Grey Wolves]". Jugendkultur, Islam und Demokratie (in German). Federal Agency for Civic Education. 19 March 2012. Archived from the original on 2 November 2014.

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]