Yaşar Kemal

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Yaşar Kemal
Yaşar kemal.jpg
Takma ad Kemal Sadık Göğceli1
Doğum Kemal Sadık Gökçeli
6 Ekim 1923(1923-10-06)2
Hemite, Osmaniye, Türkiye
Ölüm 28 Şubat 2015 (91 yaşında)
İstanbul, Türkiye
Meslek Yazar
Vatandaşlık Türkiye
Dönem 1943–2015
Önemli ödülleri
Evlilikler Thilda Serrero (e. 1952; ö. 2001)
Ayşe Semiha Baban (e. 2002; dul 2015)

İnternet sitesi
www.yasarkemal.net
Notlar
1 Köy köy dolaşarak folklor ürünleri toplayan yazar, şiirlerini Kemal Sadık Göğceli adı ile Türksözü (1939), Yeni Adana (1939) ve Vakit (1940) gazetelerinde ve Varlık, Kovan, Ülkü, Millet, Beşpınar dergilerinde yayımladı.
2 Nüfus kaydında, 1926 olarak geçmektedir.[1]

Yaşar Kemal (d. Kemal Sadık Gökçeli,[1] 6 Ekim 1923; Hemite,[2] Osmaniye - ö. 28 Şubat 2015), Kürt kökenli[3][4][5] Türk romancı, senaryo ve öykü yazarı. Türk edebiyatının en önde gelen yazarlarından biridir. İlk öykü kitabı Sarı Sıcak'ta da yer alan Bebek öyküsü ile ilk romanı İnce Memed, Cumhuriyet'te tefrika edildi. İnce Memed, yaklaşık kırk dile çevrilerek yayımlandı. Kitaplarının yurt dışındaki baskısı yüz kırktan fazladır.[1]

Yaşar Kemal pek çok yapıtında Anadolu'nun efsane ve masallarından yararlanmıştır. PEN Yazarlar Derneği üyesiydi. Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterilen ilk Türk yazardır.[6] 1952–2001 yılları arasında Thilda Serrero ile evli kalmış, 2002 yılında Ayşe Semiha Baban ile 2. evliliğini yapmıştır. 28 Şubat 2015 tarihinde organ yetmezliği sebebiyle yoğun bakımda olduğu hastanede vefat etmiştir.[7] Cenazesi 2 Mart 2015 tarihinde düzenlenen törenin ardından Zincirlikuyu Mezarlığına defnedilmiştir.[8][9]

Çocukluğu[değiştir | kaynağı değiştir]

Yaşar Kemal, Nigâr Hanım ile çiftçi Sadık Efendi'nin oğlu olarak aslen Van-Erciş yolu üzerinde ve Van Gölü'ne yakın Muradiye ilçesine bağlı Ernis (bugün Ünseli) köyünden olan bir ailenin çocuğu olarak Adana'nın Osmaniye ilçesinin Hemite (o zamanki adı: Gökçeli ya da Göğceli; bugünkü adı: Gökçedam) köyünde doğdu.[1] Yazarın doğum tarihi hakkında çeşitli kaynaklarda farklı bilgiler mevcuttur. Behçet Necatigil tarafından yazılan Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü'nde 1922;[10] Tuba Tarcar Çandar tarafından hazırlanan Yaşar Kemal Fotobiyografi'sinde Ocak 1923 olarak belirtilmiştir.[11] Doğum tarihinin nüfus cüzdanında 1926 yazdığını söyleyen Yaşar Kemal, nüfus cüzdanını ilkokulu bitirdikten sonra aldığını, kendi hesaplarına göre doğum tarihinin 1923 olduğunu ifade etmiştir.[12] Bu tarihin de hatalı olabileceğini belirten yazar, köylülerin yayladan döndüklerinde doğduğunu, bunun da ekim ayına denk geldiğini söylemiştir. Kendi anlatımına göre bir Türkmen köyünde tek Kürt ailenin çocuğu olarak doğup büyüyen Yaşar Kemal, evde Kürtçe, köyde ise Türkçe konuşurdu.[13] Luvan aşiretinden olan babası, Birinci Dünya Savaşı çıkınca ailesiyle birlikte ikâmet ettikleri köyden ayrılıp göç etmeye başlamışlardır.[12] Van'dan Diyarbakır'a, buradan da Çukurova'ya bir buçuk yıl süren göç sonucu gelmişlerdir. O zamanlar Kadirli'ye bağlı olan altmış hanelik Türkmenlerin yaşadığı Hemite köyüne yerleşmişlerdir.[12]

"Babam, anam Doğu Anadoludan, 1915'te Rus ordusu Van'ı işgal edince, oradan bir buçuk yılda Çukurova'ya gelerek bu köye yerleşmişler. Köyde bizimkilerden başka Kürtçe konuşan hiç kimse yoktu. Ben kendimi bildiğimde Kürtçe sadece bizim evin içinde konuşuluyordu. Ben doğduğumda babam çok yaşlı, belki elli yaşın üstündeydi, anam da çok gençti. On yedi yaşında. Evde babamın bir kardeşi, onun karısı, bir de akrabaları bir genç kız vardı. Amcamın karısının bir elini Van'da bir top gülle parçası almış götürmüştü. Aile bir bey ailesiydi. Ailenin mensup olduğu Luvan aşiretinin son beyi Gulihan Bey babamın amcasıydı."[12]

Üç buçuk yaşlarında iken bir kurban kesimi sırasında halasının kocasının elindeki bıçağın kayarak gözüne saplanması sonucu sağ gözü kör oldu.[14] Dört buçuk yaşındayken, babası camide namaz kıldığı sırada Van'dan göç ederken ölümden kurtarıp besleyip büyüttüğü Yusuf adındaki oğulluğu tarafından öldürüldü.[12][15] Bu olaydan sonra on iki yaşına kadar kekemeliğe tutuldu.[14]

"Ben babamın camide, o, namaz kılarken yanındaydım, hançerlendiği akşamdan sonra, sabaha kadar yüreğim yanıyor, diye ağladım. Ardından da kekeme oldum ve on iki yaşıma kadar zor konuştum. Yalnız türkü söylerken kekemeliğim geçiyordu. Hiç kekelemiyordum. Kitap okurken de, okur yazar olduktan sonra, hiç kekelemedim. On iki yaşımdan sonra kekemeliğim geçti."

Babasının öldürülmesinden sonra annesi Nigâr Hanım, yazarın amcası Tahir Efendi ile evlendi.[12] Babası varlıklı biriyken ölümü sonrası ailesinin maddi durumu değişmiş ve köyün en fakir ailelerinden olmuşlardır.[12] Sekiz yaşındayken köye gelen çerçinin köy kadınlarının borcunu bir deftere yazdığını gördü ve yazılanın yazı olduğunu öğrendi. Dokuz yaşındayken Adana'nın Burhanlı köyündeki ilkokula giderek üç ayda okuma ve yazmayı öğredndi.[12] Ortaokul ikinci sınıftayken sınavla Türk Maarif Cemiyeti'nde yatılı olarak okumaya başladı fakat üç ayı bulan devamsızlığından ötürü yatılı okuma hakkıı kaybetti. Son sınıftayken okuldan tasdikname ile ayrılarak çeşitli işlerde çalıştı. Kuzucuoğlu Pamuk Üretme Çiftliği'nde ırgat kâtipliği (1941), Adana Halkevi Ramazanoğlu kitaplığında memurluk (1942), Zirai Mücadele'de ırgatbaşlığı, daha sonra Kadirli'nin Bahçe köyünde öğretmen vekilliği (1941-42), pamuk tarlalarında, batozlarda ırgatlık, traktör sürücülüğü, çeltik tarlalarında kontrolörlük yaptı.[1]

Sanat hayatı[değiştir | kaynağı değiştir]

1978 yılında yaptığı bir söyleşide sanat çalışmalarına ilkokula başlamadan önce şiirle işe koyulduğunu ve okula başladığında "yaşlı halk şairleriyle atıştığını" anımsadığını belirtti.[16] İlkokulun son sınıfındayken arkadaşı Aşık Mecit, çok iyi saz çalarken kendisi annesinden ötürü sazı "berbat" çalmaktaydı. Bunun nedenini şu sözlerle dile getirdi:

"Benim saz çalamamamın sebebi var, anam aşık olacağım da diyar diyar dolaşacağım diye saza, aşıklığa düşman olmuştu. Onun tek çocuğuydum ve gözünden ayırmıyordu beni. Okulda, düğünlerde, bayramlarda beni hep Aşık Mecitle atıştırırlardı. Aşık Mecitle, Kadirli'de bir kahvede bir gece sabaha kadar atıştığımı şimdi iyice anımsıyorum."[16]

Annesi ilk zamanlar şiir okumasına karşı çıkarken daha sonraları babasının koruyucusu olan Zalanınoğlu adındaki eşkıyanın öldürüldüğünü duyan Yaşar Kemal, sabahlara kadar ağıt yaktı. Yaktığı ağıtı annesi dinlemiş ve onun bu ağıtını beğenmiştir. Yaşar Kemal'in ifadesiyle artık annesini de yenmiştir ve bir halk aşığı olma yolunda hiçbir engel kalmadı.[14] Ortaokuldan ayrıldıktan sonra folklor derlemelerine başladı ve 1940-1941 yılları arasında Çukurova'dan ile Toroslardan derlediği ağıtları içeren ilk kitabı olan Ağıtlar, Adana Halkevi tarafından 1943 yılında yayımladı.[16] 1944 yılında ilk hikâyesi Pis Hikâye'yi yayımladı. Bunu, Kayseri'de askerlik yaparken yazmıştı. 1940'larda Adana'da çıkan Çığ dergisi çevresinde Pertev Naili Boratav, Nurullah Ataç, Güzin Dino gibi isimlerle tanıştı.[17] Özellikle, ressam Abidin Dino'nun ağabeyi Arif Dino'yla kurduğu yakınlık onun düşün ve yazın dünyasının gelişimini önemli bir ölçüde etkilemiştir.[17] Bebek, Dükkâncı, Memet ile Memet öyküleri 1950'lerde yayımlandı.

İnce Memed'e 1947'de başlamış, yarım bırakmıştım. Bu romanı 1953-54'te bitirdim. Aynı yıl da, İnce Memed'i bitirdikten bir ay sonra Teneke'ye başladım. Onu da bitirdim. İki romanı arka arkaya okursak, o romanları ayrı ayrı yazarların yazdığını sanırız.

İnce Memed eseriyle ilgili Yaşar Kemal'in sözleri.[18]

Kemal Sadık Göğceli adı ile çeşitli yayımlarda yazarken Yaşar Kemal adını Cumhuriyet gazetesine girince kullanmaya başladı ve ) 1951-1963 yılları arasında gazetede fıkra ve röportaj yazarı olarak çalıştı.[19] 1952 yılında yayımlanan ilk öykü kitabı olan Sarı Sıcak'ta da yer alan Bebek öyküsü burada tefrika edildi.[20] 1947'de İnce Memed'i yazdı fakat yarım bıraktı ve 1953-54’te bitirdi.[18] Romanı yazma nedeni eşkiya olan ve dağda vurulan amcasının oğlunun vurulması olduğunu 1987 yılındaki bir söyleşisinde belirtti. Ayrıca aynı söyleşide, çocukluğunun eşkiyalığın içinde geçtiğini, dayısının "en büyük" eşkiyalardan biri olduğunu, o çevrede 1936'lara kadar beş yüze yakın eşkiya bulunduğunu ve bunlardan birinin de Kurtuluş Savaşı'nda Kadirli'yi ilk örgütleyenlerden olan Karamüftüoğlu ailesinden ünlü Remzi Bey olduğunu söyledi.[21] Remzi Bey'in kendisine, ilk İnce Memed hikâyesinde "Çakırdikeni" diye yer alan diken hikâyesini anlattı ve Yaşar Kemal'le "eşkıyalığın felsefesini" yaptı.[21]

Yaşar Kemal'in dünyada ilk kez yayımlanan eseri, Bebek öyküsüdür ve önce Fransızcaya, sonra İngilizceye, İtalyancaya, Rusçaya, Romenceye ve diğer dillere çevrildi.[22]

Temalar[değiştir | kaynağı değiştir]

"Halka kim zulmediyorsa, etmişse, halkı kim eziyor, ezmişse, onu kim sömürmüş, sömürüyorsa, feodalite mi, burjuvazi mi... Halkın mutluluğunun önüne kim geçiyorsa ben sanatımla ve bütün hayatımla onun karşısındayım. [...] Ben etle kemik nasıl biribirinden ayrılmazsa, sanatımın halktan ayrılmamasını isterim. Bu çağda halktan kopmuş bir sanata inanmıyorum."

Yaşar Kemal'in edebi çalışmalarında halka dönük bir düşünce hakim oldu ve bunu, bir yerde politik düşünce ile birleştirerek yürüttü. Yapıtlarında, halk şiirinde, epopelerde olduğu gibi insan değerlerinden kopmamaya çalıştı.[16] Yaşar Kemal, siyasi görüşü ile sanatının paralel olduğunu, "halk ve doğa"ya inandığını, sanatının proletaryanın çıkarlarının emrinde olduğunu dile getirmiştir.[22]

Etkilendikleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Yaşar Kemal hem Dünya edebiyatından hem Türk edebiyatından etkilenmiştir. Beşinci sınıftayken Alphonse Daudet'nin Le Petit Chose kitabı yazarın okuduğu ilk romandır, daha sonra Kerem ile Aslı'yı okur.[12][23] On yedi yaşındayken okuduğu Don Kişot yazarı etkileyen ilk kitaptır.[14] Romanı okuduktan sonra günlerce etkisinde kaldığını şu sözlerle belirtmiştir:

"Don Kişot'u okuyunca yeni bir dünya buldum. Günlerce etkisinde kaldım. Cervantes bütün insanlığımı, yüreğimde sakladığım birçok gizi açıklamıştı. Bir karanlığa gömülmüş, sonra da içimde bir yücelme olmuştu."[12]

Abidin Dino'dan alıp okuduğu Sait Faik Abasıyanık'ın Medarı Maişet Motoru'na "hayran" kalmıştır. On yedi yıl boyunca roman, sanat, sosyalizm tartıştığı Arif Dino ile şiir, edebiyat, resim konuştuğu Abidin Dino, yazarı etkilemişlerdir. Dilde ise Karacaoğlan'ın etkisinde "çok" kaldığını belirtmiştir.[12] Alexandre Dumas'nın Kamelyalı Kadın'ını defalarca okumuştur ve romanının sürükleyici olmasını kendi romanlarında temel ilke haline getirdiğini belirtmiştir.[24] Bunların dışında Balzac, Dostoyevski, Gogol, Çehov, Köroğlu etkilendiği diğer yazar ve şairlerdir.[14] Yazar, yazmaya başlamadan önce dilini canlı tutabilmek için Türk edebiyatından Nâzım Hikmet'i okumuştur.[25]

Siyaset hayatı ve davaları[değiştir | kaynağı değiştir]

17 yaşından ölümüne değin sosyalist politikanın içinde yer aldı.[21] 1950'de komünizm propagandası yaptığı iddiasıyla tutuklanıp Kozan Cezaevi'nde bir sene boyunca tutuldu ve 1951 yılında serbest bırakıldı. 1961 Anayasası'ndan sonra kurulan Türkiye İşçi Partisi'ne (TİP) 1962'de katıldı.[22] Emekçi sınıfının tamamen yönetime gelmesini isteyen Kemal,[22] TİP'te sekiz yıl çalıştı ve partinin yöneticilerinden birisi oldu.[18] 1987'deki bir söyleşisinde Türkiye'de bir Marksist partiye ihtiyaç olduğunu belirtmiştir.[21] Aynı söyleşideki "Nasıl bir sol modelden yanasınız?" sorusuna, şu cevabı vermiştir:

"Her ülke sosyalist modelini kendisi kurar. Sovyetlerin 70 yıldır yaşama geçmiş modelini kabul edemeyiz. Yüzde yüz bağımsızlıktır sosyalizm. Kişi bağımsızlığı, ülke bağımsızlığı, politik bağımsızlık, ekonomik bağımsızlık, özellikle de kültürel bağımsızlık... Sosyalizmin başka bir anlamı yok benim için. Bu çağa gelinceye kadar kültürler birbirlerini beslemişlerdir, yok etmemişlerdir. Oysa çağımızda, kültürler kültürleri yok etmek için bilinçli olarak kullanılmışlardır emperyalistler tarafından. Benim için dünya bin çiçekli bir kültür bahçesidir; bir çiçeğin bile yok olmasını, dünya için büyük bir kayıp sayarım."

TİP'ten ayrılan yazar, nedenini partinin niteliğini yitirmesine, bürokratların eline geçmesine ve emekçilerden kopmasına bağladı.[22] Sovyetler Birliği çökmesinin, sosyalizmin de çökmesi değil, tam tersine dünya sosyalizminin zaferi olduğunu 1993'teki bir söyleşisinde dile getirmiştir.[18]

4 Şubat 1974'te yetmiş şair ve yazarın ilk toplantısıyla Türkiye Yazarlar Sendikası kuruldu ve Yaşar Kemal, ilk toplantı sonucu "Kuruluş Kurulu" içinde yer aldı.[26] Ayrıca genel kurulda Yaşar Kemal sendikanın genel başkanlığına getirildi. 1950'de Halide Edip Adıvar'ın öncülüğünde Türk PEN Kulübü kuruldu fakat kulüp, 12 Eylül 1980 askerî darbesi üzerine kapandı, 1989'da Yaşar Kemal'in öncülüğünde tekrar açıldı.[27] Kemal, bu dönemde kulübün başkanlığına getirildi.

Ocak 1995'te Alman Der Spiegel dergisinde Türkiye'de devletin Kürtlere yönelik yıllardır süren baskı politikasını, o günlerde tüm şidddetiyle süren savaşı anlatan "Yalanlar Seferi" başlıklı bir makalesi yayınlandı.[28] Terörle Mücadele Yasası'na göre "bölücülük propagandası" yapmakla suçlanan Kemal'e Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde (DGM) dava açıldı.[28] Kemal aslında makaleyi Düşünce Özgürlüğü ve Türkiye başlıklı derleme kitap için yazmıştı. Kitap Şubat 1997'de yayımlandı ve raflara çıkışının ikinci gününde toplatıldı.[28] 23 Ocak 1995'te yapılan ilk duruşmada aralarında Orhan Kemal, Demirtaş Ceyhun, Erdal Öz, Adalet Ağaoğlu'nun bulunduğu yüzlerce kişi Yaşar Kemal'e destek vermek için mahkemeye gitti.[29] Yazar, 2 Aralık 1995'te beraat etti.[30] Aynı yıl Index on Censorship dergisinde "The dark cloud over Turkey" (tr. Türkiye Üzerinde Kara Bulutlar) yazısı yayımlandı[31] ve yazı, Düşünce Özgürlüğü ve Türkiye içinde yer aldı. Bu yazısından ötürü 7 Mart 1996'da Türk Ceza Kanunu'nun 312. maddesine dayanılarak yargılandı ve yayıncıya 3 milyon 491 bin 666 TL para, Yaşar Kemal ise bir yıl sekiz ay hapis ile para cezası verildi ve ceza ertelendi. Makalenin halkı kin ve nefrete teşvik ettiği ileri sürülen karar 18 Ekim 1996'da da Yargıtay tarafından onandı.[32] Bunun üzerine C.S.Y. Yayınevi, kitabın toplatılmasıyla düşünce ve ifade özgürlüğünü garanti altına alan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) 10. maddesinin ihlal edildiğini belirterek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'e (AİHM) başvurdu. Yaşar Kemal de kendi başvurusunda Türkiye'nin 10. maddenin yanında toplatma kararını mahkemeden önce almakla suçsuzluk ilkesini bozduğunu belirtti. Bu nedenle AİHS'nin 6 ve kanunsuz cezalandırmayı yasaklayan 7. maddelerinin de ihlal edildiğini vurguladı.[32] AİHM, sözleşmenin 6 ve 7. maddelerine aykırılık iddialarını reddeden mahkeme, maddi tazminata yer olmadığını, 10. maddesinin ihlal edildiğine dair tespitin, yazarın manevi zararını gidermeye yeteceğine karar verdi.[33]

Ödülleri ve başarıları[değiştir | kaynağı değiştir]

Yaşar Kemal, Türkiye'den aldığı birçok ödülün yanı sıra Uluslararası Cino del Duca ödülü, Légion d'Honneur nişanı, Commandeur payesi, Fransız Kültür Bakanlığı Commandeur des Arts et des Lettres nişanı, Premi Internacional Catalunya, Fransa Cumhuriyeti tarafından Légion d'Honneur Grand Officier rütbesi, Alman Kitapçılar Birliği Frankfurt Kitap Fuarı Barış Ödülü'nün de bulunduğu yirmiyi aşkın ödül, ikisi yurt dışında beşi Türkiye'de olmak üzere, yedi fahri doktorluk payesi almıştır.[34] 1973'te Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterildi.[35] Nobel'e aday gösterilen ilk Türk olan Kemal, verdiği bir röportajda "Ölene kadar da aday olacağım." dedi.[35]

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 "Yaşar Kemal biyografisi". yasarkemal.net. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160304212908/http://www.yasarkemal.net/biyog/index.html. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. 
  2. ^ http://www.hurriyet.com.tr/yasar-kemal-dogdugu-koyde-anildi-40061398
  3. ^ Henri J. Barkey, Graham E. Fuller, Turkey's Kurdish question, Rowman & Littlefield, 1998, ISBN 9780847685530, s. 119.
  4. ^ Esther E. Gottlieb, Identity Conflicts: Can Violence be Regulated?, Transaction Publishers, 2007, ISBN 9781412806596, s. 116.
  5. ^ Özkök, Ertuğrul (31 Ekim 2010). "Ne zamandan beri Kürt oldun". Hürriyet. 29 Ekim 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20131029190411/http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/ShowNew.aspx?id=5345760. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. 
  6. ^ "Ölene kadar Nobel adayı olacağım". Hürriyet. 2 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20150202215839/http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=5621617&tarih=2007-07-02p. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. 
  7. ^ "Yaşar Kemal hayatını kaybetti". Radikal. 28 Şubat 2015. 1 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20151001021956/http://www.radikal.com.tr/kultur/yasar_kemal_hayatini_kaybetti-1303528/. Erişim tarihi: 3 Mart 2015. 
  8. ^ "Yaşar Kemal'i uğurladık". Haberturk.com. 2 Mart 2015. 24 Nisan 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160424032523/http://www.haberturk.com/gundem/haber/1048588-yasar-kemali-ugurluyoruz. Erişim tarihi: 3 Mart 2015. 
  9. ^ "Yaşar Kemal son yolculuğuna uğurlandı". CNN Türk. 3 Mart 2015. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160304112010/http://www.cnnturk.com/haber/turkiye/yasar-kemal-son-yolculuguna-ugurlandi. Erişim tarihi: 3 Mart 2015. 
  10. ^ Necatigil, Behçet. Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü. Varlık Yayınları. ISBN 9789750835940. 
  11. ^ Çandar, Tuba Tarcar (1987). Yaşar Kemal Fotobiyografi. Dönemli Yayınları. s. 103. 
  12. 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 Bosquet, Alain (2004). Yaşar Kemal Kendini Anlatıyor. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları. 
  13. ^ "Seksen yıldır 'Bu adamlar niçin dağlardadırlar' diye düşünmedik". Radikal. 25 Temmuz 2009. 4 Mart 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20120304121819/http://www.radikal.com.tr:80/Radikal.aspx?aType=RadikalDetayV3&Date=25.7.2009&ArticleID=946557. Erişim tarihi: 28 Şubat 2011. 
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 Kabacalı, Alpay. Bir Destan Rüzgârı Fotoğraflarla Yaşar Kemal.. İstanbul: Sel Yayıncılık. 
  15. ^ Gassner, John; Quinn, Edward (2002) (İngilizce). The Reader's Encyclopedia of World Drama. Courier Dover Publications. ss. 925. ISBN 9780486420646. 
  16. 16,0 16,1 16,2 16,3 Sönmez, Tekin (29 Mayıs 1978). "Tekin Sönmez'in Yaşar Kemal'le Uzun Bir Söyleşisi". www.yasarkemal.net. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160304141433/http://www.yasarkemal.net/soylesi/docs/tekinsonmez.html. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. 
  17. 17,0 17,1 Andaç, Feridun (2003). Yaşar Kemal’in Sözlerinde Yaşamak. İstanbul: Dünya Yayıncılık. 
  18. 18,0 18,1 18,2 18,3 Naci, Fethi (1-2 Mayıs 1993). "Yaşar Kemalle Edebiyat ve Politika". Aydınlık. www.yasarkemal.net. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160304120226/http://www.yasarkemal.net/soylesi/docs/fethinaci.html. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. 
  19. ^ Kemal, Yaşar (2011). Röportaj Yazarlığında 60 Yıl. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları. 
  20. ^ Ünlü, Mahir; Özcan, Ömer (2003). Yirminci yüzyıl Türk edebiyatı: 1940-1960 II. İnkılâp Kitabevi. ISBN 9751019923. "Bebek hikâyesini Cumhuriyet'e getirdim. Cumhuriyet'te, aşağı yukarı Türk basınında da, ilk çıkan yazım odur." 
  21. 21,0 21,1 21,2 21,3 Kışlalı, Ahmet Taner (22-28 Mart 1987). "Demokrasi, Roman, Dil, Eğitim, Sanat, Politika Üzerine". Haftaya Bakış. www.yasarkemal.net. 6 Mart 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20150306062312/http://www.yasarkemal.net:80/soylesi/docs/tanerkislali.html. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. 
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 22,4 İpekçi, Abdi (19 Nisan 1971). "Edebiyat ve Politika". Milliyet. www.yasarkemal.net. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160304185706/http://www.yasarkemal.net/soylesi/docs/abdiipekci.html. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. 
  23. ^ "Yaşar Kemal yeni romanını anlattı". Yapı Kredi Yayınları. 4 Kasım 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20121104180728/http://www.kalemsuare.com:80/2012/10/yasar-kemal-yeni-romann-anlatt.html. Erişim tarihi: 10 Mayıs 2017. 
  24. ^ Çiftlikçi, Ramazan (1993), Yaşar Kemal: yazar, eser, üslup, http://openaccess.inonu.edu.tr:8080/xmlui/handle/11616/1504, erişim tarihi: 31 Mayıs 2017 
  25. ^ Çiftlikçi 1993, s. 35.
  26. ^ "TYS Tarihçesi". 26 Mart 2013. 30 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170330083453/http://www.turkiyeyazarlarsendikasi.org/index.php?option=com_content&view=article&id=15&Itemid=5. Erişim tarihi: 29 Mart 2017. 
  27. ^ "Tarihçe". 30 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170330084417/http://www.pen.org.tr/tr/tarihce. Erişim tarihi: 29 Mart 2017. 
  28. 28,0 28,1 28,2 BİA Haber Merkezi (17 Aralık 2014). "Yıl 1995, Yaşar Kemal "Yalanlar Seferi"ni Yazdı". İstanbul: Bianet. 30 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170330083504/http://bianet.org/bianet/medya/160862-yil-1995-yasar-kemal-yalanlar-seferi-ni-yazdi. Erişim tarihi: 29 Mart 2017. 
  29. ^ Özdabak, Mustafa (23 Ocak 2015). "20 yıl sonra Yaşar Kemal’in yargılandığı mahkemedeler". İstanbul: DHA. 30 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170330174706/http://www.hurriyet.com.tr/20-yil-sonra-yasar-kemal-in-yargilandigi-mahkemedeler-28032241. Erişim tarihi: 29 Mart 2017. 
  30. ^ "Yaşar Kemal'e Beraat". Milliyet. 2 Aralık 1995. s. 16
  31. ^ Yaşar, Kemal (1995). "The dark cloud over Turkey". Index on Censorship Volume 24: 141-147. DOI:10.1080/03064229508535853. http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/03064229508535853. 
  32. 32,0 32,1 "2003-03-04 Aihm'de Yaşar Kemal Davasi". ab.gov.tr. 4 Temmuz 2007. 30 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170330084251/http://www.ab.gov.tr/index.php?p=28486&l=1. 
  33. ^ Önderoğlu, Erol (5 Mart 2003). "Türkiyeye Yaşar Kemal Mahkumiyeti". Strasbourg: Bianet. 30 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170330083643/http://bianet.org/bianet/medya/17072-turkiyeye-yasar-kemal-mahkumiyeti. Erişim tarihi: 29 Mart 2017. 
  34. ^ Kemal, Yaşar (2004). Peri Bacaları Bu Diyar Baştanbaşa 3 (2. bas.). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları. ISBN 9789750807107. 
  35. 35,0 35,1 "Ölene kadar Nobel adayı olacağım". Hürriyet. 15 Aralık 2006. 30 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170330090518/http://www.hurriyet.com.tr/olene-kadar-nobel-adayi-olacagim-5621617. Erişim tarihi: 29 Mart 2017. 

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]