Tarihî yarımada

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Tarihî yarımada'nın Bizans dönemindeki hâli
Tarihî yarımada'nın Bizans dönemindeki hâli
 
Tarihî yarımada'nın Bizans dönemindeki hâli
İstanbul'un 1922 tarihli bir haritasında tarihî yarımada

Tarihî yarımada ya da Suriçi; Haliç, İstanbul Boğazı ve Marmara Denizi ile çevrili olan; İstanbul şehrinin ilk kurulduğu ve geliştiği bölgeye verilen addır. Tarihî yarımadada ilk yerleşim yeri İ.Ö. 685 yılında Megara'dan gelen Yunanlar tarafından Byzantion adıyla kurulmuştur. Tarih boyunca yarımadadaki şehir değişik adlarla anılmış; Türkler tarafından ele geçirildikten sonra ise Dersaadet ve İstanbul gibi adlarla anılmıştır.

Bizans döneminden kalma şehir surları yarımadanın batı sınırını oluşturmaktadır. Osmanlı döneminden bu yana yarımada Suriçi olarak da adlandırılmaktadır. Cumhuriyetin ilk kurulduğu yıllarda İstanbul'un merkez ilçesi statüsünde bulunan bölgede 2009 yılına değin Fatih ve Eminönü olmak üzere iki ilçe bulunuyordu. Bu tarihte Eminönü Belediyesi fesholunarak Fatih ilçesine bağlandı.

Bölgenin tarihî yarımada olarak adlandırılmasının nedeni İstanbul'un en eski yerleşim yeri olmasının yanı sıra, içinde bulundurduğu sayısız tarihî eserdir. Bizans ve Osmanlı dönemlerinden kalma onlarca saray, cami, kilise, çeşme, dikiltaş ve konut tarihî yarımadanın simgeleridir.

15.910.168 m² yüzölçümü ile Tarihî Yarımada 12 Temmuz 1995 tarihli 6848 numaralı bir kararla I. derece arkeolojik, kentsel-arkeolojik, kentsel-tarihi sit alanı ilan edilmiştir.[1]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Dinçer, İclal; Enlil, Zeynep; Evren, Yiğit ve Som, Senem Kozaman (Mart 2011) (Türkçe). İstanbul'un Tarihi ve Doğal Miras Değerleri - Potansiyeller, Riskler ve Koruma Sorunları. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları. ss. 74, 75. 978-605-399-192-2.