Ali Çetinkaya Garı

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Koordinatlar: 38°45′50.5″K 30°33′8.5″D / 38.764028°K 30.552361°D / 38.764028; 30.552361

Afyonkarahisar Ali Çetinkaya Garı
TCDD Taşımacılık istasyonu
Afyon Ali Cetinkaya.jpg
Afyonkarahisar Ali Çetinkaya Garı
Konum Ali Çetinkaya Mahallesi, İstasyon Caddesi, 03200
Afyonkarahisar Merkez, Afyonkarahisar
Türkiye
Sahip TCDD
İşletmeci TCDD Taşımacılık
Hat(lar) TCDD Taşımacılık:
Konya Mavi Treni
Pamukkale Ekspresi
Eskişehir-Afyonkarahisar Bölgesel Treni
Platformlar 1 yan, 1 ada platform
Raylar 21
Tren işletmecileri TCDD Taşımacılık
Yapı
Yapı türü Hemzemin
Otopark Hayır
Bisiklet altyapısı Evet
Engelli erişimi Evet
Diğer bilgiler
Ücret bölgesi 7. Bölge
Tarihçe
Açılış 1895
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı

Afyonkarahisar Ali Çetinkaya Garı, TCDD'nin Afyonkarahisar'deki ana tren istasyonudur. Günümüzde lojman olarak kullanılan tarihî gar binasının yerine 1939 yılında inşa edilen yeni gar binası eski Afyonkarahisar milletvekili ve Ulaştırma Bakanı Ali Çetinkaya'nın adını taşımaktadır.

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

Osmanlı Hükûmeti tarafından İngiliz "The Smyrna Cassaba Railway (SCR)" Şirketi'ne demiryolu inşa etme ve işletme imtiyazı verilmiştir. İzmir (Basmane)-Turgutlu (Kasaba) Demiryolu hattının inşası 1864 yılında başlamıştır. Demiryolu hattı, 10 Ocak 1866 tarihinde ise Turgutlu'ya ulaşarak hizmete girmiştir. Daha sonrasında SCR Şirketi'ne verilen yeni imtiyazlar ile demiryolu hattı 1875 yılında Alaşehir'e ve 1890 yılında da Soma'ya uzatılmıştır. Sonrasında Osmanlı hükûmeti, hattı rasyonalize etme kararı alarak tamamen satın almış (rachat hakkı) ve imtiyazı sonlandırmıştır. Ancak demiryolu hattı Osmanlı hükûmeti tarafından 17 Şubat 1893'te Uluslararası Yataklı Vagon Şirketi'nin sahibi olan Georges Nagelmackers'a satılmıştır. 16 Temmuz 1893 tarihinde ise mevcut demiryolu hattını işletmek ve yeni demiryolu hatları inşa etmek için Fransız "Société Ottomane du Chemin de fer de Smyrne-Cassaba et Prolongements (SCP)" Şirketi' kurulmuştur. Bu sırada 1893 yılında Osmanlı hükûmeti, Eskişehir'den Konya'ya bir demiryolu hattı inşa edilmesi için daha önce Adapazarı-Ankara demiryolu hattını inşa eden Anadolu Demiryolları (CFOA) Şirketi'ne imtiyaz vermiştir. Demiryolu hattının inşası aynı yıl başlamış ve hattın Eskişehir-Afyonkahisar kısmı, Afyonkarahisar Garı ile birlikte, Ağustos 1895'te, Afyonkarahisar-Konya kısmı ise Haziran 1896'da hizmete girmiştir. SCP Şirketi'ne, mevcut demiryolu hattını doğuda Alaşehir'den Afyonkarahisar'a uzatmak için yeni bir imtiyaz verilmiştir. Ancak Afyonkarahisar bölgesindeki demiryolları ve Afyonkarahisar Garı'nı inşa etme ve işletme hakkı Alman Anadolu Demiryolları (CFOA) Şirketi'ne ait olduğu için, CFOA ile SCP şirketleri arasında bir anlaşma imzalanmış ve Alaşehir-Afyonkarahisar hattı 1899 yılında hizmete girmiştir.

1923 yılında Türkiye Cumhuriyeti kurulmuştur. Yeni Türk hükûmeti demiryollarını millileştirme kararı almış ve demiryolu hattını işleten CFOA Şirketini 1927'de, SCP Şirketini 1934 yılında satın alarak feshetmiş ve daha sonrasında TCDD'ye bağlamıştır.

Günümüz[değiştir | kaynağı değiştir]

SCR&SCP Şirketi'nin işlettiği demiryolu hattı günümüzde İzmir-Bandırma-Afyonkarahisar Demiryolu adıyla bilinmektedir. Demiryolu hattının sahibi TCDD, sorumlusu TCDD 3. ve 7. Bölge Müdürlükleri ve işleticisi ise TCDD Taşımacılık A.Ş.'dir.

Saat kulesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Binanın çatısından yükselen kare prizma şeklindeki kulenin iki cephesinde Roma rakamlarından ve akrep ile yelkovandan müteşekkil bir saat bulunmaktadır. Mekanik mekanizmalı saat halen çalışmaktadır.[1]

Demiryolu hattı[değiştir | kaynağı değiştir]

Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları (TCDD)

Hizmetler[değiştir | kaynağı değiştir]

Önceki İstasyon Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları
TCDD Taşımacılık
Sonraki İstasyon
Afyonkarahisar Şehir
Basmane yönünde
Konya Mavi Treni
Çobanlar
Konya yönünde
Afyonkarahisar Şehir
Denizli yönünde
Pamukkale Ekspresi
Gazlıgöl
Eskişehir yönünde
Gazlıgöl
Eskişehir yönünde
Eskişehir-Afyonkarahisar Bölgesel Treni
Bitiş

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Cansever, Meltem (Haziran 2009), Türkiye'nin Kültür Mirası 100 Saat Kulesi, İstanbul: NTV Yayınları, s. 24, ISBN 9786055813239