Peyami Safa

Vikipedi, özgür ansiklopedi
(Peyami Sefa sayfasından yönlendirildi)
Şuraya atla: kullan, ara
Peyami Safa
Peyami Safa portre.jpg
Peyami Safa
Takma ad Server Bedi · Çömez · Serâzâd · Safiye Peyman · Bedia Servet
Doğum 2 Nisan 1899(1899-04-02)
Fatih, İstanbul, Türkiye
Ölüm 15 Haziran 1961 (62 yaşında)
Kadıköy, İstanbul, Türkiye
Meslek Yazar · gazeteci · öğretmen
Tür Psikolojik · polisiye
Önemli eser Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
Matmazel Noraliya'nın Koltuğu
Yalnızız
Etkin yıllar 1910-1961
Evlilikler Nebahat Erinç (e. 1938)

Peyami Safa (2 Nisan 1889 - 15 Haziran 1961) Türk yazar ve gazeteci. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Matmazel Noraliya'nın Koltuğu ve Yalnızız gibi psikolojik türdeki eserleriyle Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında ön plana çıktı. Yaşamı ve fikri hayatındaki değişimlerini eserlerine de yansıttı. Server Bedi lakabıyla birçok piyasa romanı kaleme aldı. Cingöz Recai tiplemesini Fransız yazar Maurice Leblanc'ın Arsen Lüpen karakterinden esinlenerek yarattı. Aynı zamanda çeşitli kurumlarda gazetecilik mesleğini sürdürdü ve ağabeyi İlhami Safa ile birlikte Kültür Haftası gibi çeşitli dergiler çıkardı.

Peyami Safa'nın ismini şair Tevfik Fikret koydu. Küçük yaşlarda babasını kaybedince annesi ve ağabeyi ile zor şartlar altında yaşadı. Sağ kolunda kemik veremi hastalığı baş gösterdi. Bu yıllarındaki psikolojisini otobiyografik romanı Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nda işledi. İlk edebi ürünlerini Vefa İdadisi'ndeki öğrenimi sırasında verdi. Kendi kendini yetiştirmek durumunda kaldı. Kısa bir süre öğretmenlik yaptı. "Asrın Hikâyeleri" başlığı altında yayımladığı hikâyeleri ilgi gördü ve teşvik edici tepkiler aldı. Dönemin önemli edebiyatçılarıyla kalem kavgalarına girdi. Yaşamında pozitivist, materyalist, mistik, milliyetçi, muhafazakâr, antikomünist ve korporatist tutumlar sergileyerek çeşitli değişimler yaşadı. Fransızca bilmesiyle Batı kültür ve yeniliklerini yakından takip etti. İlk dönemlerinde Maupassant ve Rousseau gibi isimlerden tercümeler yaptı. Sonraki eserlerinde mekân olarak hep İstanbul'u seçti. Doğu ile Batı'nın sentez ve tahlilinden hiçbir zaman vazgeçmedi. Cumhuriyet ve Milliyet gibi gazetelerde eleştirel üslupla yazılar yayımladı. Nâzım Hikmet ve Necip Fazıl Kısakürek ile olan iyi ilişkileri zamanla kalem kavgalarına dönüştü. İlk başta Cumhuriyet Halk Partisi'ne, sonrasında Demokrat Parti'ye yakınlaştı.

Küçük yaşta başladığı yazın hayatını ölümüne kadar sürdürdü. Ağırlıklı olarak milliyetçi ve muhafazakâr bir tutum içinde oldu. Fatih-Harbiye ve Dokuzuncu Hariciye Koğuşu adlı eserleri Türkiye'de Millî Eğitim Bakanlığı tarafından ortaöğretim öğrencilerine tavsiye edilen 100 temel eser listesinde yer aldı. Eserleri çeşitli dönemlerde sinemaya ve dizilere uyarlandı.

Hayatı[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa 2 Nisan 1889 tarihinde Gedikpaşa'da doğdu ve ismini Servet-i Fünûn şairlerinden Tevfik Fikret koydu. Babası Muallim Naci tarafından "anadan doğma şair" olarak anılan ve Trabzon kökenli bir aileye mensup olan İsmail Safa'dır. Annesi ise Server Bedia Hanım'dır. Peyami Safa'nın babası II. Abdülhamid'e muhalif olan isimlerdendir ve Sivas'ta sürgünde iken ailesine maddi anlamda hiçbir şey bırakamadan hayatını kaybetmiştir.[1] Bir buçuk yaşındayken babasını kaybeden Peyami Safa, ağabeyi İlhami Safa ile birlikte annesi tarafından zor şartlarda yetiştirildi. İlköğrenimine devam ettiği yıllarda sağ kolunda kemik veremi ortaya çıktı. Hastalığı yüzünden okula devam edemeyerek küçük yaşta doktorların, hastaların ve hastabakıcılarının arasında kendisini buldu. Bu hastalığının kendisinde yarattığı tesiri Dokuzuncu Hariciye Koğuşu adlı eserinde işledi.[2]

1910 yılında Fatih'teki Vefa İdadisinde lise eğitimine başladı. Bu yıllarda Ekrem Hakkı Ayverdi ve Elif Naci ile sınıf arkadaşıydı. Ayrıca Hasan Âli Yücel ve Yusuf Ziya Ortaç da lise arkadaşları arasındaydı. İlk edebi tartışmalarını ve ürünlerini bu lisede verdi. İlk hikâye denemesi "Piyano Muallimesi"ni ve ilk roman denemesi Eski Dost'u lisedeyken yazdı. Ayrıca bu dönemlerde yayımladığı Sakın Bu Kitabı Almayın adlı ilk hikâye kitabı merak uyandırdı ve birkaç gün içinde tükendi.[3] Lise eğitimine de hastalığı ve ailesinin yaşadığı geçim sıkıntıları yüzünden devam edemedi.[4] Babasının yakın arkadaşlarından olan Abdullah Cevdet'in hediye ettiği Le Petit Larousse'u ezberleyerek Fransızca dil bilgisini geliştirdi ve edebi eserler dışında tıp, psikoloji ve felsefe kitaplarına da ilgi duymaya başladı. İlerleyen dönemlerde tiyatroya olan ilgisinden ötürü Dârülbedayi sınavlarına girdi fakat başarılı olmasına rağmen devam edemedi. I. Dünya Savaşı'nın seyrettiği dönemlerde annesine yardım edebilmek adına Posta ve Telgraf Nezâretinde çalışmaya başladı.[5] Daha sonra da Boğaziçi'ndeki Rehber-i İttihad Mektebine öğretmen olarak atandı (1917) ve bir süre Düyûn-ı Umûmiye İdaresinde çalıştı (1918).[6]

Mütareke ve Cumhuriyet dönemi[değiştir | kaynağı değiştir]

"Bu hikâyeler o zaman halk arasında beni hala hayrete düşüren bir muvaffakıyet kazandı. O zamanın genç edebiyatı beni hararetle teşvik ediyor, hikâyelerime imza atmamı istiyordu. Yakup Kadri “bize bir üslup getirdin” diyor, Yahya Kemal, sonra başkaları için tekrarlanan bir espri ile “İsmail Safa’nın en güzel eseri Peyami’dir” diyordu”

—Asrın Hikâyeleri başlığı altında yayımladığı hikâyelerinin ilgi görmesinden sonra Peyami Safa.[7]

Mütareke döneminde Rehber-i İttihad Mektebindeki öğretmenlik görevinden 1918 yılında ayrılan Peyami Safa, ağabeyiyle beraber Yirminci Asır adlı gazeteyi çıkarmaya başladı. Bu gazetede "Asrın Hikâyeleri" başlığı altında yayımladığı hikâyeleriyle dikkatleri üzerine çekti.[8] Ayrıca ilk kalem kavgasını da Cenap Şahabettin'in Küçük Bayler adlı adapte piyesine karşı yaptı (1919). Alemdar gazetesinin düzenlediği hikâye yarışmasında derece alınca devrin önde gelen yazarları tarafından yazmaya teşvik edildi. Ağabeyi İlhami Safa ile beraber çıkardıkları Yirminci Asır gazetesi kapandıktan sonra Tercüman-ı Hakikat ve Tasvir-i Efkâr (1922), Cumhuriyetin ilanından sonra da Son Telgraf, Son Saat ve Son Posta gibi yerlerde gazetecilik mesleğine devam etti. Ayrıca bu dönemlerde ilk romanı olan Sözde Kızlar'ı geçim sıkıntısı çektiği için yayımladı. 1924'lü yıllara gelindiğinde ise Mahşer, Bir Akşamdı, Süngülerin Gölgesinde ve İstanbul Hikâyeleri adlı eserlerini yayımladı.[9] 1925'te Halil Lütfü Dördüncü ile birlikte Büyük Yol adında kısa ömürlü bir gazete çıkardı. Yine bu yıllarda hem "Server Bedi" hem de "Peyami Safa" imzası ile Cumhuriyet gazetesinde yazmaktaydı. Cumhuriyet'le olan ilişkisini fıkra yazarlığı ve edebiyat bölümü yöneticisi olarak sürdürdü (1928 - 1940). Hilal-i Ahmer dergisinde yayımladığı "Yeni Edebiyat Cereyanları" adlı yazısı Ahmet Haşim'le kalem kavgasına yol açtı (1928).[10]

Peyami Safa gençliğinin ilk yıllarında Abdullah Cevdet'in etkisi altında kalarak pozitivist ve materyalist düşüncelerle İçtihad dergisinde yazılar kaleme aldı. Özellikle Abdullah Cevdet ve Celal Nuri İleri arasındaki tartışmaya Zavallı Celal Nuri Bey adlı broşürü yayımlayarak katıldı.[11] Peyami Safa Mütareke döneminde genel olarak hem batıcı hem de milliyetçi bir görünüm verdi.[5] Mustafa Kemal Atatürk döneminde gerçekleşen Harf Devrimi'ne ise kuşaklar arasında kültürel kopukluklara neden olacağını düşünerek endişeli yaklaştı fakat ilerleyen dönemlerinde bu devrimin tamamlayıcılarından biri haline geldi ve dil kurultaylarına katıldı.[12]

Nâzım Hikmet'le olan ilişkisi[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa Cumhuriyet gazetesinde edebiyat sayfasının yöneticiliğini yaptığı dönemlerde Türkiye'de af kanunu çıktı. Nâzım Hikmet bu kanundan yararlanmak için Türkiye'ye geldi, daha sonra da tutuklandı. Safa ise Nâzım Hikmet'in affedilmesi için ona ait olan "Yanardağ" adlı şiiri Cumhuriyet'te yayımladı. Ertesi gün Cumhuriyet gazetesi şiirin altındaki imzanın kendi görüşlerini ve misyonlarını yansıtmadığına dair açıklamada bulundu. Bu açıklamadan sonra Safa gazeteden ayrıldı ve Sabiha Sertel ve Zekeriya Sertel tarafından çıkarılan Resimli Ay dergisinde yazmaya başladı.[6] Bu derginin en tanınmış yazarları arasında Nâzım Hikmet dışında Sabahattin Ali, Vâlâ Nureddin ve Cevat Şakir Kabaağaçlı bulunuyordu.[13] Peyami Safa ile Nâzım Hikmet ilerleyen dönemlerde Hareket dergisinde beraber görev aldı. İki isim arasındaki dostluk Peyami Safa'nın Dokuzuncu Hariciye Koğuşu adlı eserini Nâzım Hikmet'e ithaf etmesiyle devam etti.[2] Nâzım Hikmet ise bu roman hakkında Resimli Ay'da, Reşat Nuri Güntekin'e ait Çalıkuşu'na da atıfta bulunarak şu ifadeleri kullandı:

"Ben, Peyami'nin bu son romanını üç defa okudum. Otuz defa daha okuyabilirim ve okuyacağım... Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nu, Çalıkuşu'na ağlayanların anlaması kabil değildir. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, on bin, yüz bin, bir milyon satardı. Eğer ızdırabı, azabı ve neşeyi çoşkun bir ciddiyetle duyan öz ve halis halk kütleleri okuma ve yazma bilselerdi."[14]

Safa Hareket dergisinin ilk sayısında "Varız Diyen Nesil" başlıklı bir yazı yayımladı. Bu yazı genç edebiyatçıların görüşlerini yansıtır hâle gelince, bahsedilen yeni nesil de Yakup Kadri Karaosmanoğlu tarafından Milliyet'te eleştirilince Türk basın tarihinde "Saman Ekmeği Kavgası" adlı ünlü kalem kavgası başladı.[15] Safa bu dönemlerde Resimli Ay'da başlayan "Putları Yıkıyoruz"[16] adlı tartışmalara Nâzım Hikmet'le beraber katılması ve sol eğilimli Tan[17] gazetesinde yazılar yazmasından dolayı Bolşevik olmakla suçlandı. Fakat kendisi bu iddiaları her zaman reddetti.[6] İkilinin bu dostluğu Resimli Ay'ın kapanmasından sonra da devam etti. Zamanla Nâzım Hikmet'in onu komünizme kazandırmak istemesi, aynı şekil kendisinin de Nâzım Hikmet'i bu ideolojiden vazgeçirmek için uğraşması sonucunda aralarındaki bu dostluk büyük bir düşmanlığa dönüştü.[18] Nâzım Hikmet Tan gazetesinde Orhan Selim takma adıyla yazdığı Kahve ve Gazino Entelektüelleri başlıklı yazısında Peyami Safa'ya yönelik ithamlarda bulundu. Peyami Safa da ağabeyiyle beraber çıkardıkları Hafta dergisinde "Biraz Aydınlık" başlıklı yazı dizisi altında Nâzım Hikmet'e cevap verdi.[19] Bu noktadan sonra Peyami Safa ömrünün sonuna kadar antikomünist bir dünya görüşünü benimsedi.[6] Sonraki süreçte ise Peyami Safa'nın Server Bedi imzası ile verdiği eserleri ile Cingöz Recai tiplemesi ikili arasındaki tartışmaların ana konusu oldu.[20][21]

Resimli Ay sonrası[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa Resimli Ay'ın kapanmasından sonra Ahmet Ağaoğlu çevresinde gelişen liberalizme yöneldi. Kadro dergisinin kuruluş yıllarında ise sol çevreden uzaklaşarak Mustafa Şekip Tunç, Ahmet Hamdi Başar, Hilmi Ziya Ülken, Namık İsmail, Münir Serim ve Ahmet Ağaoğlu gibi isimlerin dahil olduğu toplantılara katıldı.[22] Yine bu yıllarda Cumhuriyet'teki birkaç yazısıyla Cahit Sıtkı Tarancı'yı edebiyat dünyasına tanıttı (1932). Aynı yıl annesini kaybetti. Sonraki süreçte Kültür Haftası adlı derginin kuruluşuna ön ayak oldu.[23] Doğu-Batı sentezini işlediği 1931 tarihli Fatih-Harbiye[24] romanından sonra Kültür Haftası dergisinde de bu konuyu işledi. Yirmi bir sayı süren Kültür Haftası dergisinin kapanmasından sonra Avrupa seyahatine çıktı. Bu seyahati onun Türk İnkılâbına Bakışlar adlı eseri için önemli bir izlenim sağladı. Bir aylık Avrupa seyahatinde İsviçre gibi ülkelerde zaman geçirdi, dönünce de Büyük Avrupa Anketi adlı bir eserini Cumhuriyet'te tefrika ettirdi (1938). Türk İnkılâbına Bakışlar adlı eseri de aynı yıl yayımlandı. Bu eser onun Kemalist inkılâbın felsefi kuramlarını temellendirdiği bir eser oldu. Eserin birinci baskısının ön sözünde Türkiye'nin iki medeniyet arasında sıkışmışlığından ve bunun yarattığı sorunlardan bahsetti.[5][6] Ayrıca bu dönemde Nebahat Erinç'le evlendi (1938).[25]

II. Dünya Savaşı dönemi[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılışını İngilizlere bağlıyor, kültürlerine ilgili olması rağmen İngilizlerle işbirliği içinde oldukları için Fransızlara da mesafeli yaklaşıyordu. 9 Ağustos 1940 tarihinde Cumhuriyet'den ayrılan Peyami Safa, daha sonraları Yeni Mecmua ve Tasvir-i Efkâr gibi yerlerde yazmaya başladı. Yine bu tarihlerde Yusuf Ziya Ortaç ve Orhan Seyfi Orhon tarafından çıkarılan Çınaraltı dergisinde milliyetçilik anlayışını temellendirdiği yazılar yayımlıyordu. II. Dünya Savaşı yıllarında Almanya'yı destekler[26] bir dil kullanınca faşist olmakla suçlandı. Yeğeni Behçet Safa da amcasının Adolf Hitler'i desteklediğini ve imzalı Kavgam kitabına sahip olduğunu iddia etti.[27] 1943 yılında aleyhinde Rıza Çavdarlı imzası taşıyan bir broşür yayımlandı.[28] Peyami Safa ilerleyen süreçte Çınaraltı dergisindeki yazılarını Millet ve İnsan adlı bir kitapta topladı.[29] II. Dünya Savaşı dönemi Peyami Safa'nın fikir hayatında arafta kaldığı bir dönem oldu. Bu dönemlerde milliyetçilik, turancılık ve mistisizm gibi konularda değişimler yaşadı. Özellikle bir süre sonra kendisinde etkili olacak olan mistisizmin ilk belirtileri bu dönemde ortaya çıktı.[30]

Peyami Safa'nın adı Irkçılık-Turancılık davası için hazırlanan 47 kişilik raporda geçti. Fakat kendisi yargılanan 27 kişiden biri olmadı. Demokrat Parti iktidarı öncelerinde Ziyad Ebüzziya'nın Tasvir-i Efkâr'ın yerine çıkardığı Tasvir'de yazmaya devam etti (1945). Aynı yılın kasım ayında Büyük Doğu'nun ikinci dönem yazı kadrosunda yer alan isimlerden biri oldu.[6]

Demokrat Parti dönemi[değiştir | kaynağı değiştir]

II. Dünya Savaşı sonrasında dünya genelinde tek parti rejimlerinin varlıkları sorgulanmaya başlandı. Bunun etkileri Türkiye'ye de yansıdı. Demokrat Parti'nin kurulması ve iktidara gelmesiyle çok partili dönem Türkiye'de de başlamış oldu. Peyami Safa önceleri Demokrat Parti'ye karşı muhalif tavır sergiledi fakat partinin ilerleyen süreçte antikomünist bir tutum sergilemesinden dolayı partiye olan muhalifliğini bıraktı. DP'ye muhalif olduğu dönemlerde Vakit gazetesinde parti aleyhinde yazılar yazdı. Savaş döneminde ilgi duymaya başladığı mistisizm, parapsikoloji ve metapsişik merakını bu gazeteye de taşıdı. Türkiye'deki demokrasi girişimlerine karşı çıkarak Meşrutiyet döneminden örnekler verdi.[31] Onun bu tavrı, Peyami Safa'nın hayatını büyük ölçekte araştıran Beşir Ayvazoğlu tarafınfan yeni kurulan Cumhuriyetin buna henüz hazır durumda olmamasına yorumlandı.[32]

Necip Fazıl Kısakürek, Peyami Safa'nın Cumhuriyet Halk Partisi'ne yakınlaştığını söyleyerek onunla bir kalem kavgasına girdi. Sonraki süreçte Ulus'ta yazmaya başlayan Peyami Safa, 1949 yılında Matmazel Noraliya'nın Koltuğu adlı eserini yayımladı. Bu eserinde mistisizme yöneldi. 1950 yılına gelindiğinde Cumhuriyet Halk Partisi'nden Bursa milletvekili adayı oldu. Fakat seçilemedi.[33]

Peyami Safa 1950 yılında Nâzım Hikmet için açılan af kampanyasına şiddetle karşı çıkarak mücadele etti. 1951 yılında Yalnızız romanını yayımladı. Bir süre sonra da Ulus'tan ayrılarak Türk Düşüncesi'ni çıkarmaya başladı.[34] Derginin ilk on sayısı için gerekli olan parayı arkadaşı Kazım İsmail sağladı ve derginin ilk sayısı 1 Aralık 1953'te çıktı.[35] Derginin programı ise Peyami Safa tarafından belirlendi.[5] Dergiyi çıkarmaya başladığı dönemlerde Ali Naci Karacan'ın davetiyle Milliyet'te yazmaya başladı (1 Ekim 1954). Buradaki ilk yazısından sonra kendisini ilk tebrik eden Adnan Menderes oldu.[36] Sonraki süreçte Cumhuriyet Halk Partisi'yle yıldızı barışmadı; "solcular" ve "dinsizlerin" parti içerisinde söz sahibi olduğu belirterek eleştirilerini yineledi. Hem Demokrat Parti'nin antikomünist tutumu, hem de Cumhuriyet Halk Partisi'nin anlık durumu Peyami Safa'yı Demokrat Parti'ye biraz daha yaklaştırdı. Yeğeni Behçet Safa ise amcasının Adnan Menderes'in konuşmalarını telefon aracılığıyla Ankara'ya yazdırdığını belirtti.[27] Aynı zamanda bu dönemlerde Milliyet gazetesindeki "Objektif" adlı köşesinde Aziz Nesin ve Çetin Altan gibi isimlerle kalem kavgası tartışmalarına girdi. Gazete yönetim kadrosu sol kesime ilgi duyan kişilere geçinde Peyami Safa bu gazeteden ayrılarak Tercüman'a geçti (Mart 1959).[6]

Ölümü[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa'nın eşi ve oğlu ile beraber Edirnekapı Şehitliği'nde bulunan aile mezarı.

Peyami Safa Tercüman'da yazdığı dönemlerde Necip Fazıl Kısakürek'in Büyük Doğu'sunda da yazıyordu. Fakat kısa bir süre sonra Necip Fazıl'la ikinci kalem kavgasına girdi ve dergiden ayrıldı. 29 Nisan 1960'da ise yazı işleri müdürüyle anlaşamadığı için Tercüman'dan ayrıldı. 27 Mayıs Darbesi'nden hemen önce Adnan Menderes'in davetlisi olarak Eskişehir'e gitti. Önceleri Demokrat Parti'yi desteklemesi ve Adnan Menderes'le yakın ilişikleri olması sebebiyle darbe sonrasında kurulan cuntacı rejim kendisine zorluklar çıkardı. Türk Dil Kurumu ve Türk Edebiyatçılar Birliği ile olan ilişkisi kesildi. Çıkardığı Türk Düşüncesi dergisinin yayımına ara verdi. Havadis gazetesi yazı kadrosuna girdi. Buradaki yazıları yüzünden aleyhinde protestolar düzenlendi. Sonraları Düşünen Adam ve Son Havadis gibi yerlerde yazılarına devam etti. Tüm bu süreç sonrasında yıpranan Peyami Safa, Erzincan'da yedek subay öğretmen olarak görev yapan oğlu İsmail Merve'yi 27 Şubat 1961 tarihinde kaybedince büyük bir sarsıntı geçirdi. 15 Haziran 1961 tarihinde ise Çiftehavuzlar'da bir arkadaşının evinde tansiyon yükselmesi sonrasında beyin kanaması geçirdi ve hayatını kaybetti. Gazeteciler Cemiyeti yazarın ölümünün ardından bir bildiri yayımladı ve tüm gazetecileri cenaze merasimine davet etti.[37] 17 Haziran 1961'de ise Şişli Camii'nde kılınan cenaze namazı sonrasında Edirnekapı Şehitliği'nde toprağa verildi.[38] Aile mezarlığında 1970 yılında ölen eşi ile kendisinden kısa bir süre önce ölen oğlunun da mezarı yer almaktadır.[6]

Safa ailesinde hastalıklar[değiştir | kaynağı değiştir]

Cahit Sıtkı Tarancı Peyami Safa eserlerinin daha iyi anlaşılması için hayatının bilinmesi gerektiğini belirtmektedir. Peyami Safa'nın küçük yaşlarda kemik veremi hastalığına yakalanması, kolunun kesilecek duruma gelmesi ve ailesindeki insanların geçirdiği diğer hastalıklar onun eserlerine de yansımıştır. Peyami Safa'nın babası 1895 yılında vereme yakalandı. Kendisini tedavi eden doktorların önerisiyle hava değişimi için Midilli'ye gitti ve iyileşti. Ardından İstanbul'a döndü. Bir süre sonra da Sivas'a sürgün edildi ve geçirdiği hastalıklar sebebiyle 35 yaşındayken hayatını kaybetti. Peyami Safa babasını kaybettiğinde henüz iki yaşındaydı ve bu sebepten "yetimi Safa"[39] olarak anıldı. Ailedeki hastalıklar zinciri Peyami Safa'nın iki kardeşinin de ölümüne sebep oldu. Peyami Safa'nın amcası olan Ahmet Vefa'nın psikolojik sorunları bulunmaktaydı. Kardeşi İlhami Safa küçük yaşlarda tifoya yakalandı ve yedi yaşında sağlık durumu düzeldi.[40] Annesi Server Bedia Hanım ise 1931 yılında üremi hastalığından hayatını kaybetti.[41][42]

Hastalıkların ve ölümlerin çok fazla yaşandığı bir ailede büyüyen Peyami Safa, 1938 yılında evlendiği eşi Nebahat Hanım'ın hastalığıyla da karşılaştı. Eşinin yürüme zorluğuyla başlayan hastalığı daha sonra felce dönüştü. Doktor Ayhan Songar onun bu hastalığını psiko-nörotik olarak yorumladı. Beşir Ayvazoğlu Peyami Safa'nın eşinin durumundan bir hayli etkilendiğini söyledi. Peyami Safa'yı en çok etkileyen durum ise oğlu Merve'nin hastalığı oldu. Merve Safa Erzincan'ın Tezcan ilçesine bağlı olan Elmalı Köyü'nde askerlik görevini yedek subay öğretmen olarak temin ederken karaciğerlerinden hastalanarak akut ve hepatit süphesiyle hastaneye kaldırıldı. Daha sonra ise hayatını kaybetti. Oğlunun ölümü Peyami Safa'yı derinden sarstı ve onu çöküntüye uğrattı.[42][43]

Yazın hayatı[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa edebi hayatına henüz on bir yaşında iken yazdığı Piyano Muallimesi adlı hikâye ile başladı. On üç yaşına geldiğinde Eski Dost adında bir roman denemesi yaptı. Bu dönemlerde şiir de yazan Peyami Safa, dedesi, babası ve amcaları gibi şiirde ısrar etmedi. Vefa İdadisi'nde öğrenci iken Bir Mekteplinin Hatıratı / Karanlıklar Kralı (1913) adlı hikâyesini çıkardı. Rehber-i İttihad'da öğretmenlik yaptığı dönemlerde Servet-i Fünûn ve Fağfur gibi dergilere hikâye, makale ve tercüme denemelerini gönderdi. Yirminci Asır'da imzasız olarak yayımladığı Asrın Hikâyeleri ile ismini duyurdu. Abdullah Cevdet'in etkisinde olduğu gençlik dönemlerinde fikirleri henüz temellenmemiş biriydi. Mütareke döneminde ise pozitivist ve materyalist düşüncelerin etkisinde kaldı. İlk uzun hikâyesi olan Gençliğimiz ve aynı yıl yayımladığı Sözde Kızlar adlı ilk romanıyla Mütareke İstanbulu'ndaki ahlaki kırılmaları eleştirdi. Yine bu yıllarda geçim sıkıntısını hafifletmek için Server Bedi imzasıyla aşk ve polisiye romanları yayımladı. 1924 yılında Maurice Leblanc'ın Arsen Lüpen adlı roman karakterinden esinlenerek Cingöz Recai tiplemesini yarattı ve oldukça bir ilgi gördü. 1924-1928 yılları arasında toplamda onar kitaplık Cingöz Recai'nin Harikulâde Sergüzeştleri ve Cingöz Recai Kibar Serseri kitap serilerini yayımladı. Gençlik dönemlerinde etkisinde kaldığı Abdullah Cevdet'in ilerleyen süreçte İngiliz mandasını savunması üzerine ondan uzaklaştı. Kendisinin düşünce anlamındaki temelleri I. Dünya Savaşı ve Mütareke yıllarında belirginleşti. Cumhuriyet döneminin ilk yıllarında ise bohem bir yaşam sürdü. Bu dönemlerde başta felsefe olmak üzere diğer sosyal bilim dallarına olan ilgisi arttı. Mustafa Şekip Tunç ve Hilmi Ziya Ülken gibi birçok felsefeciyle yakın dostluklar kurdu. Türk Felsefe Cemiyeti'nin 1931 yılındaki ikinci kuruluşunda etkin rol aldı. Cemiyetin oldukça tartışmalı konferanslarından ilkinde felsefe ve diyalektik üzerine bir bildiriyi hazırlayıp sundu (13 Ocak 1931). Bu yıllarda rasyonalist bir düşünceye kapılan Peyami Safa, Kültür Haftası'nda[44] yayımladığı "Seziş Tahlil ve Riyâziye" başlıklı yazısında bu konudaki düşüncelerini açıkladı. Doğu ve Batı üzerine olan düşüncelerinin şekillenmesinde Avrupa'ya yaptığı seyahatin de etkisi oldu. Döndüğünde Büyük Avrupa Anketi ile fikri eserlerden sayılan Türk İnkılâbına Bakışlar'ı yayımladı. Hilmi Ziya Ülken' bu eseri Türk İnkılâbının felsefi monografisi olarak yorumladı. Eserinde Avrupa medeniyetini "riyâziyeleşmek" ve "siteleşmek" kavramları üzerinden anlatarak; Avrupa medeniyetinin gelişmesinde Türk mutasavvıfların rolü tezini savundu.[6]

Türk İnkılâbına Bakışlar'da Kemalist milliyetçi olarak değerlendirilen Peyami Safa, II. Dünya Savaşı öncesinde Almanya'nın yükselişini takip etti. Savaş yıllarında ise antikomünist bir tutum içinde olduğu için Almanya'yı ve tek şefliliği savundu. Çınaraltı dergisindeki yazılarında Marksistleri hedef alan yazılar yazıp korporatizmi savundu. Sonraki süreçte kendisi de Marksistlerin hedefi haline geldi. Hedefte olmasında Millet ve İnsan (1943) adlı eserinin büyük etkisi oldu. Bu eser Çınaraltı dergisindeki milliyetçi yazılarının derlemesi niteliğindeydi. Eserini 1961 yılında küçük değişiklikler yaparak Nasyonalizm adıyla tekrar yayımladı. Türk İnkılâbına Bakışlar'ın ikinci baskısında da birtakım düzenlemeler yapıp kendisini Kemalist sıfattan uzaklaştırdı. Doğu-Batı sentezine yönelik düşüncelerine ise sadık kaldı.[6]

Peyami Safa genel olarak on bir yaşında ilk adımını attığı, on dokuz yaşında ise gerçek anlamda başladığı yazı serüvenini ölümüne kadar devam ettirmiş, roman, makale, deneme ve fıkra gibi türlerde birçok eser vermiştir. Yazıları ile kendisini kanıtlamış ve çalıştığı gazetelerin tirajlarını artırmıştır. Beşir Ayvazoğlu gibi Peyami Safa'nın hayatını büyük ölçekte inceleyen Ergun Göze, 27 Mayıs sonrasında sekiz bin bile satmayan Havadis Gazetesi'nin Peyami Safa'nın başa geçmesiyle beraber seksen bin tiraja çıktığını belirtmektedir.[45] Kendisi sadece gazetelere bağlı kalmamış, kendi çıkardığı dergiler dışında dönemin önemli dergileri olan Akbaba, Bozkurt, Fotomagazin, Olimpiyat, Sekseoloji ve 7 Gün'de de yazılar yazmıştır. Pek çok yazar Peyami Safa'nın bu üretkenliğine vurgu yapmıştır. Halit Fahri Ozansoy onun çok okuyan bilgili bir şahıs olduğu ve zaman içinde filozofluk ve sosyologluğa ilgi duyduğunu açıklamıştır.[46] Gazeteci Tekin Erer'de Basında Kavgalar adlı araştırma kitabında Peyami Safa'nın çok fazla yazmasını psikolojik sorunlarına bağlamaktadır. Toker Yayınları tarafından bir komisyona hazırlatılmış olan Peyami Safa adlı kitapta kendisinin yükseköğretim görmemesine rağmen psikoloji, felsefe, sosyoloji, tıp ve iktisat gibi konularda çok entelektüel bir tavrının olduğu vurgulanmaktadır. Bunun temel gerekçesi olarak da küçük yaşlarda Fransızcayı öğrenmesi gösterilmektedir.[47] Kendisinin bu özelliğine atıfta bulunan diğer bir isim ise Galip Erdem'dir.[48] Doktor Recep Doksat'da Peyami Safa'nın tıp konusunda bir doktor kadar bilgili olduğunu belirtmektedir.[21]

Biyografi yazarlığı[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa'nın üretken bir yazar olması verdiği eserlerin ve bu eser türlerinin akademik olarak geniş çaplı incelenmesini zorlaştırmıştır. Çeşitli kişiler hakkında yazdığı biyografileri akademik olarak tıpkı hikâyeciliği gibi pek fazla ele alınmayarak gözardı edilmiştir.[49] Çalıştığı gazete ve dergilerde nekroloji türünde yazılar yazan Peyami Safa en az 17 adet de biyografi türünde eser verdi. Bu türdeki eserlerinde genellikle tanıdığı kişilerin ölümlerinin ardından onlarla ilgili anılarını ve bilgilerini paylaşarak verdikleri eserler ile toplum içindeki etkilerini işledi. Biyografik özellikler taşıyan bazı yazıları ise Ötüken Neşriyat tarafından Objektif serisi ile Yazarlar, Sanatçılar, Meşhurlar adlı kitapta toplandı.[50]

Peyami Safa'nın Osmanlı Türkçesi ile verdiği biyografik eserlerinde ağırlıklı olarak tarih ibaresi bulunmamaktadır. Fakat Büyük Halaskârımız Mustafa Kemal Paşa başlıklı eser bu tanımın dışında kalmakla beraber yayın tarihi konusunda iki farklı görüş bulunmaktadır. Beşir Ayvazoğlu bu eserin 1920 yılında yazıldığını belirtirken, eser içerisindeki bazı cümleler ise 1920 yılı yerine 1923-1924 yılı arasını işaret etmektedir.[51] Peyami Safa'nın biyografi yazarlığına konu ettiği kişiler ise iki başlık altında incelenmektedir. Bunlar Türk Kurtuluş Savaşı kumandanları ve erken Cumhuriyet dönemini fikri anlamda etkilemiş kişilerdir. İlk gruptaki biyografileri daha duygusaldır ve Millî Mücadele dönemi koşullarını yansıtmaktadır: ikinci gruptakiler ise daha tarafsız ve bilimsel bir üslupla yazılmıştır. Türk Kurtuluş Savaşı kumandanları hakkındaki biyografileri kişilerin ölümlerinden önce kaleme almıştır. Kendisinin bu kişiler hakkında taraflı görüşleri en fazla Mustafa Kemal Atatürk hakkındaki eserinde görülmektedir. Peyami Safa Atatürk'ü ülküleştirerek yüceltmiş, insanüstü özelliklerle donatmış ve kusursuz bir Türk önderi olarak yansıtmıştır. Aynı durum Kâzım Karabekir biyografisinde de geçerlidir. Onun biyografi anlayışında duygusallığı ve sahiplenmeyi ön plana çıkarması bu türdeki eserlerinin biyografi tanımı ile tarihi roman tanımı arasında kalmasına neden olmuştur.[52]

Server Bedi[değiştir | kaynağı değiştir]

Yaygın olan bir görüşe göre Peyami Safa'nın çok yazmasının ekonomik nedenleri vardır. Özellikle Server Bedi imzalı eserlerinde bu ekonomik nedenler belirgindir. Annesinin adından uydurduğu Server Bedi lakabı ile 140'a yakın roman yazmıştır.[53] Bu romanlara edebiyat dünyasında piyasa romanı da denmektedir. Bu lakapla yazdığı romanları arasında en tanınan ise Cumbadan Rumbaya (1936) adlı eser ve Cingöz Recai tiplemesidir.[54] Bu tiplemesini yaratırken Maurice Leblanc'ın Arsen Lüpen karakterinden esinlendi. Peyami Safa Türk İnkılâbına Bakışlar'da Server Bedi imzasını ilk olarak ağabeyi İlhami Safa'nın kullandığını, kendisinin ise I.Dünya Savaşı sonrasında kullanmaya başladığını açıklamıştır.[55] Halit Fahri Ozansoy ve bazı edebiyat eleştirmenlerine göre Peyami Safa'nın Server Bedi imzalı eserleri halk romancılığı kapsamına girmektedir.[56] Ergun Goze Peyami Safa'nın Server Bedi imzasını kullanmasının ana nedenini sanata duyduğu saygıya bağlamaktadır.[57] Edebiyat tarihçisi İsmail Habip Sevük ise Peyami Safa'nın Server Bedi imzasını kullanmasındaki amacının bu imza ile verdiği eserler ile edebi ürünlerini ayırmak olduğunu ifade etmektedir. Bu tanımlama Türk Dili Ve Edebiyatı Ansiklopedisi'nde de geçmektedir.[21][58]

Server Bedi imzası taşıyan eserler ekonomik nedenlerle yazılmış polisiye ve halk tipi eserlerdir.[59] Toker Yayınları tarafından çıkartılan "Peyami Safa" adlı kitapta yazarın kendisini iki ayrı türde yazmaya alıştırdığını ve Server Bedi imzalı eserlerin Peyami Safa imzalı olanlardan geri kalmadığı belirtilmektedir. Buna benzer ifadeler "Sevenlerin Kalemiyle Peyami Safa" adlı kitapta da tekrarlanmaktadır.[21]

Peyami Safa bir röportajında Server Bedi imzalı eserlerinden en çok Zıpçıktılar, Hey Kahpe Dünya, Cumbadan Rumbaya ve bazı Cingöz Recai serilerini sevdiğini belirtmiştir.[60] Bu imza ile verdiği eserleri yoğun bir şekilde eleştirilmiş, kendisi de bu eleştirilere sert bir şekilde cevap vermiştir. Buna Nurullah Ataç, Selami İzzet ve eski öğrencisi ve dostu olan Doğan Nadi ile girdiği polemikler örnek verilebilir.[61][62][63] Fakat bu konuda kendisine en ağır eleştiri ve ithamlar Nâzım Hikmet'den gelmiştir. Nâzım Hikmet Peyami Safa'yı başkalarının düşüncelerini Cingöz Recai tiplemesi ile çalıp çırpmakla suçlar.[64] Bu söylemine gelen cevabın ardından Peyami Safa'yı burjuva edebiyatı yapmak ve "zina edebiyatı numuneleri vermekle" itham ederek eserlerinin işportaya düştüğünü iddia eder.[65] Peyami Safa bu ithamlara Hafta dergisindeki yazısıyla cevap vererek, "eski dostunu cin çarptığını", "hafızasın kalmadığını", "kendisinin türü türlü zina ve sergüzeşt filmi, hikâyesi ve yazısı olduğu", "kendi kitapları hakkındaki eski methiyelerini unutuğunu" söyler.[66] Safa'nın bu sözlerine Nâzım Hikmet daha önceden Yakup Kadri Karaosmanoğlu'na yazdığı manzumenin bir benzeri ile cevap verir.[67] Peyami Safa ise son olarak tartışma seviyesinin düştüğünü, Nâzım Hikmet'in tartışmayı soytarılığa çevirdiğini ve artık cevabı Cingöz Recai'nin vereceğini söyler.[68] Aradan iki hafta geçtikten sonra Peyami Safa bilinen ilk manzumesini Nâzım Hikmet'e cevap olarak yazar.[21][69]

Server Bedi imzalı eserler Peyami Safa'nın kendi değişiyle de tefrika romanlardır. Bu romanlarda ele aldığı temel konu polisiye olaylar ve kadın-erkek ilişkileridir. Bu imza ile verdiği eserlerinin çoğu ikinci baskıyı görememiştir. Bazı tefrikalarını sonradan düzeltme yoluna da gitmiştir. Bu imza ile bir çocuk romanı bir de casusluk romanı yazmıştır. Amerika'da Bir Türk Çocuğu adlı eser ısmarlama şeklinde yazılmıştır. Bu ısmarlama bilgisine kitabın başında değinilmiştir. Aynı durum Cingöz Merih'te adlı romanda da görülmektedir.[21]

Romancılığı[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa 1914-1961 yılları arasındaki yazın hayatında kendi imzası dışında Server Bedi, Çömez, Serâzâd, Safiye Peyman ve Bedia Servet gibi takma adlarla süreli yazılar yazmıştır. Peyami Safa'nın toplamda 500'e yakın yazısı bulunmaktadır. Fakat 2017 yılı itibarıyla eksiksiz bir bibliyografyası henüz hazırlanmamıştır. Kendisi edebiyatın hemen hemen her türünde eser vermesine rağmen romanlarıyla ön plana çıkmıştır. Sürdürdüğü yaşamın izleri romanlarına da yansımıştır. Çok küçük yaşlarda babasını ve kardeşini Sivas'ta kaybetmiştir. Sonraki süreçte ise annesi ve ağabeyi İsmail Safa ile birlikte ekonomik zorluklar altında yaşamıştır. Yine çocukluğunda yakalandığı kemik veremi[6] hastalığı onda derin etkiler bırakmıştır. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu adlı romanında hastane atmosferinin etkisi görülmektedir. Hastalığı yüzünden eğitimine devam edememiş, kendi kendisini yetiştirmek zorunda kalmıştır. Yusuf Ziya Ortaç ve Hilmi Ziya Ülken de onun bu yönüne dikkat çekmiştir.[70] Peyami Safa'nın kültürel gelişiminde ve dolayısıyla romancılığında küçük yaşlarda öğrendiği Fransızca'nın da etkisi vardır. Yalnızız romanında Meral ve Feriha karakterleri arasındaki ilişki buna örnek verilebilir. Yine yabancı dil bilmesiyle Batı kültürünü de yakından tanıma fırsatı bulmuş; ilk yazılarının bir kısmı Maupassant, François de La Rochefoucauld, ve Jean-Jacques Rousseau'dan yaptığı tercümeler olmuştur.[71]

Peyami Safa'nın 1914-1918 yılları arasındaki ilk hikâye deneyimlerinde dönem şartlarına uygun "entrika" ağırlıklı şekildedir. Yirminci Asır gazetesinde Asrın Hikâye'leri başlıklı hikâyeleri onun ilk ciddi deneyimleri olmuştur. Hikâyelerinin beğenilmesi ve çevresindeki yazarlarca teşvik edilmesinden sonra itibar ve güven kazanmıştır. Kısa bir süre sonra yirmi üç yaşında iken ilk romanı olan Sözde Kızlar'ı yayımlamış ve kamuoyunda daha da tanınmaya başlamıştır. Bu roman ilk başta Serâzâd imzasıyla Sabah gazetesinde tefrika edilmeye başlanmışsa da yarıda kalmıştır. Peyami Safa bu romanını kendi açıklamasına göre sadece geçim kaygısı güttüğü için kaleme almıştır.[72] Sözde Kızlar Peyami Safa'nın ilerleyen süreçte sıklıkla değindiği ve eserlerinde kullandığı Doğu-Batı konusunun ilk izlenimleridir. Ayrıca bu romanının olumlu/olumsuz eleştirilere hedef olmasından sonra ikinci baskısının Mukaddime kısmında birtakım açıklamalara yer vermiştir. Ayrıca bu eseriyle beraber Mahşer ve Cânân'ı "çocukluk eserlerim" diye tanımlar. Özellikle de Cânân'ı "ele alınmayacak kadar" kusurlu bulur.[73]

Sözde Kızlar, Mahşer, Cânân ve Süngülerin Gölgesinde Peyami Safa romancılığının ilk evresine ait ürünlerdir. Romancılığın ikinci evresine ait eserlerin başında ise Şimşek ve Bir Akşamdı gelmektedir. Özellikle Şimşek adlı eseri Peyami Safa'nın sonraki süreçte vereceği ürünlerin bir prototipidir. 1920-1930 yılları arasına ait bu eserler onun gerçek doygunluğa geçmesindeki önemli süreçlerden biridir. Eserlerinde zaman kavramı oldukça önemli olmuş, devrin özelliklerini yansıtmıştır. Cânân ve Dokuzuncu Hariciye Koğuşu I.Dünya Savaşı dönemi, Sözde Kızlar, Şimşek, Mahşer, Bir Akşamdı, Bir Tereddüdün Romanı ve Biz İnsanlar Mütareke Dönemi ve sonrası, Fatih-Harbiye İnkılap dönemi, Matmazel Noraliya'nın Koltuğu ve Yalnızız ise II. Dünya Savaşı ve sonrasına ait eserleridir. Kendisi roman konusunda Maupassant'ın tesirinde kalmış, onu Flaubert'den daha başarılı bulmuştur. Peyami Safa'nın ilk dönem hikâye ve romanlarında Maupasant'ın izleri keskin bir biçimde görülmektedir. Kendisini etkileyen diğer romancılar arasında Émile Zola da vardır. Fakat onun etkisi Maupasant'a göre daha azdır. Peyami Safa'nın romancılık gelişimi ayrıntılı olarak izlendiğinde sadece Fransız romancılardan değil, İngiliz romancılarından da etkilendiği görülmektedir. Bu isimler ise genel olarak Aldous Huxley, Oscar Wilde ve Virginia Woolf'dur. Kendisinin iyi düzeyde Fransızca bilmesi, Batı'daki isimleri ve yenilikleri takip etmesine olanak sağlamıştır.[74]

Peyami Safa'nın Sözde Kızlar adlı romanı Sabah gazetesinde tefrika edilmeye başlandı. Fakat gazetenin kapanması ile tefrika yarım kaldı. Kitap olarak ilk Orhaniye Matbaasında basıldı. Peyami Safa bu romanında yozlaştırılmış Batı kültür ve yaşamına eleştirel bir üslupla yaklaştı. Bu tarz bir hayatı benimseyenlerin vatanlarının işgal edilmesini bile umursamayıp keyfi bir yaşam sürmeleri romanın ana konusu olurken, asıl işlenen Doğu-Batı arasındaki kültürel çatışmalar ve bunun insanlar üzerine olan etkisidir.[75]

Şimşek'te bir hasta ile rahat büyümüş bir kadının evliliğini ve kadının eşini aldatması konusunu işleyerek aile konusu üzerine durdu. Bu roman kendisinin ilk dönem eserlerinden olduğu için edebi ve tahlil yönünden sade bir görünüme sahiptir. Mahşer'de I. Dünya Savaşı'nın yıkıcı ve sosyo-kültürel etkileri görülmektedir. Konusu genç bir öğretmenin Çanakkale Savaşı'na katılması, savaş sonrasında geçim sıkıntısı çekmesi, birçok olumsuz duruma şahit olması ve yaptığı evliliğidir. Romanın genel teması ise savaş sonrasında yaşanan kültür değişimleridir. Cânân'da kendi çıkarları için çevresindeki erkekleri kullanan güzel bir kadınının evli bir adamı eşinden ayırması, onunla evlenmesi, öz annesi tarafından öldürülmesi ve yalnız kalan erkeğin eski eşine geri dönmesini işledi. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu adlı otobiyografik eseri Resimli Ay matbaasında basıldı. Bu eserini arkadaşı Nâzım Hikmet'e ithaf etti. Konu olarak da on beş yaşındaki genç bir çocuğun hastalığı sebebiyle yaşadığı acı ve sıkıntıları işledi. Yaptığı tahlillerle psikolojik roman türünde Türk edebiyatı'nın özgün eserlerinden birini verdi. 1943 yılında İngilizceye çevrilen Fatih-Harbiye'de Doğu-Batı çatışmasını ve bunun genç nesillere olan etkisini bir genç kız ile onun ailesi, sözlüsü ve arkadaşları ekseninde işledi. Bir Tereddüdün Romanı'nda I. Dünya Savaşı sonrasında Türk aydınlarının yaşadığı değişimleri ele aldı.Biz İnsanlar. Matmazel Noraliya'nın Koltuğu'nu parapsikoloji, metapsişik ve ispritizma gibi düşüncelere ilgi duymaya başladığı bir dönemde yazdı. Romanın ana temasında karşılaştığı birtakım olayları materyalist ve pozitivist dünya görüşü ile açıklamaya çalışan bir gencin hikâyesi vardır. Yalnızız, Dokuzuncu Hariciye Koğuşu ve Matmazel Noraliya'nın Koltuğu ile beraber Peyami Safa'nın bıraktığı en önemli eserlerin başında gelir. İlk olarak Yeni İstanbul'da tefrika edilmiş ardından da kitap olarak basılmıştır. Bu romanda da parapsikolojik ve metapsişik gibi konular irdelenmiştir. Eserde Doğu-Batı sentezi kavramı bir ütopya olarak da işlenmiştir. Simeranya ütopyası ana karakter olan Samim'in hayali bir dünyasıdır.[6][75]

Biz İnsanlar Peyami Safa'nın son romanı sayılmaktadır. İlk olarak 1937 yılında Cumhuriyet'de tefrika edilmeye başlanmışsa da ancak 1959 yılında kitap halini alabilmiştir. Bu eserde Mütareke dönemi aydınlarının düşünce dünyasını irdeleyen materyalizm, sosyalizm, mandacılık ve milliyetçilik akımlarının etkisi görülmektedir.[6]

Peyami Safa'nın romancılığı genel anlamda Doğu-Batı çatışmaları ve sentezi üzerine kuruludur. Bu medeniyetler arasında yaşanan psikolojik ve bedeni problemler romanlarında öne çıkan konuların başında gelir. Seçtiği hikâyeler metafizik unsurlarla genişletilmiştir. Eserleri yayımlandığı dönemlerin sosyal, psikolojik, kültürel, ekonomik ve siyasal izlerini taşır. Roman yazımı için önemli sayılan takdim, teşvik, takdir, tenkit, tasvir ve tahlil ögelerini romanlarında sıklıkla tercih etmiş, tahlil yeteneği ile Türk edebiyatı için önemli yapıtlar bırakmıştır. Anlatım tekniği çoğu zaman birinci ve üçüncü tekil şahsın anlatımıdır. Bu ikisi dışında biyografik anlatım tekniğinin izleri Bir Tereddüdün Romanı ile Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nda ağır basmaktadır. Romanlarından genç kadın karakterleri kültürel değişimlerinden en fazla nasibini alan kişilerdir. Romanlarındaki kadınların genel olarak belirli bir meslekleri yoktur; bazıları yabancı dil bilir (Mualla, Vildan, Vedia) bazıları da öğrencidir (Neriman, Selma). Romanlarındaki ana düğüm ve çözümler kadın karakterlerin üzerine kuruludur. Erkek karakterler ise genel anlamda bedeni ve ruhi anlamda zaafları olan kişilerdir. Maddi ve manevi problemler erkek karakterlerin genel özellikleridir. Bu kişiler ya ailelerinden ayrılarak yalnız yaşayan (Nihat, Feirt, Orhan) ya da ailesi ile yaşayan fakat farklı bir ruh dünyasına sahip kişilerdir (Genç Hasta, Şinasi).[76]

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu ve Bir Tereddüdün Romanı Peyami Safa'nın otobiyografik eserleridir. Bu yapıtlarda ve bütün romanlarında geniş mekân olarak İstanbul'u seçmiştir. Bunların dışında Londra (Bir Tereddün Romanı), Berlin (Dokuzuncu Hariciye Koğuşu), Roma (Bir Tereddün Romanı) ve Paris (Yalnızız) gibi şehirler ile Fatih (Fatih-Harbiye), Şişli, Cerrahpaşa, Şehzadebaşı (Sözde Kızlar) gibi mahalle ve semtleri mekân olarak tercih etmiştir. Dar mekân olarak da ev (müstakil, apartman dairesi, konak, yalı), otel, pansiyon, resmi daireler, otomobil, tramvay ve gemileri seçmiştir. Romanlarındaki mekân unsuru sosyal seviye ve yaşam tarzlarını da yansıtmaktadır. Örneğin Şişli ve Beyoğlu gibi semtler Avrupai yaşam tarzını, eğlenceyi ve alafrangalığı simgelerken, Fatih, Şehzadebaşı, Beyazıt ve Cerrahpaşa gibi yerler ise Doğu'yu temsil etmektedir. Romanlarındaki zaman dilimi on dokuz ve yirminci yüzyıldır. Genel anlamda Peyami Safa, yaşadığı şehir, zaman dilimini ve yaşamındaki değişimleri eserlerine da yansıtmış, Türk edebiyatında psikolojik roman türünde ön plana çıkmıştır. Ayrıca Dokuzuncu Hariciye Koğuşu ve Fatih-Harbiye adlı eserleri Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı tarafından ortaöğretim öğrencilerine tavsiye edilen 100 temel eser arasındadır.[75][77]

Romanlarında hastalıklar[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa'nın küçük yaşlarda vereme yakalanması onu tıp konusunda araştırma yapmaya iter. Annesi Server Bedia Hanım oğlunun tıp konusundaki ilgisinden söz etmiştir. Öğrendiği Fransızcanın da tıbbi bilgisinde etkisi olmuştur. Onun bu konudaki bilginliği sağlık camiasından kişilerinden de dikkatini çeker. Bu kişiler Ayhan Songar, Recep Doksat, Fahrettin Kerim Gökay ve Bülent Tarcan gibi tanınmış tıp profesörleridir. Hatta dost olduğu bazı doktorlar kendisinden mecazi olarak meslektaş olarak bahseder.[42]

Peyami Safa hem kendi hastalıkları hem de yakın çevresinde şahit olduğu hastalıklara romanlarında sıkça yer vermiştir. Romanlarında en az 32 hastalığa yan konu veya anlatımı zenginleştirmek amacıyla yer vermiştir. Fakat bizzat şahit olduğu hastalıklara daha fazla değinmiştir. Bunun sebebi küçük yaşta yakalandığı kemik veremi hastalığıyla yedi yıl gibi bir süre mücadele etmiş olmasıdır. Peyami Safa'ya göre en büyük hastalık ruhtadır. Ruhtaki hastalığın tedavi edilmemesi vücudun diğer yerlerine de sıçrar. Ayrıca sıkıntı en büyük hastalık nedeni olup, kanser ve veremin de başlıca nedenidir. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu hastalığın en çok işlendiği ve ana tema olduğu bir eserdir. İsimsiz başkahraman tıpkı yazar gibi kemik veremine yakalanmıştır. Fakat bu hastalık roman kişisinin ayağında, yazarın ise kolunda baş gösterir. Otobiyografik olan bu eserde çocukluk yıllarında yakalandığı kemik veremi yüzünden çektiği acıları anlatmıştır. Romanda verem hastalığının teşhisi ve tedavi süreci hem Latince adlarla hem de halk dilindeki söylemlerle okuyucuya aktarmıştır.[78] Cumbadan Rumbaya adlı eserinde veremle ilgili ayrıntılı bilgilere yer vermiştir.[79] Bir Akşamdı'da Meliha'nın babası veremdir, ayrıca bu eserinde vereme neden olan Basil dö Koch virüsünü kişileştirerek konuşturmuştur.[42][80] Felç de tıpkı verem gibi romanlarında sıkça yer verdiği hastalıklardan biridir. Cânân'da bu hastalığın üç farklı türüne değinmiştir.[81] Matmazel Noraliya'nın Koltuğu bu hastalığın en çok yer aldığı romandır. İşlediği diğer hastalıklar ise genel olarak zehirlenme, menenjit, zatürre, bronşit, frengi ve kanserdir. Bunlar arasından menenjitin belirtileri konusunda dikkat çeken açıklamalar yapmış, Biz İnsanlar'da bu hastalığın üzerine ayrıca durmuştur.[82]

Hastalıklara geniş yer ayıran Peyami Safa buna ters olarak hastanelere pek fazla yer ayırmaz. On dört romanında sadece Taksim ve Cerrahpaşa hastanelerinin adını verir. Matmazel Noraliya‟nın Koltuğu romanının başkahramanı Ferit tıp eğitimini yarıda bırakır, Safa ise eserlerinde telaffuz ettiği hastalıkların büyük bir kısmını Ferit karakteri ile okuyucuya aktarır. Bazı romanlarında bir hastalığın bütün yönlerini ele alırken bazılarında ise sadece tek bir türe yer verir. Tıbbi terimlerinin en fazla yer aldığı eseri ise Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'dur.[42]

Romanlarında kadınlar[değiştir | kaynağı değiştir]

Romanlarındaki kadın karakterlerin benzer özellikleri vardır. Seçtiği kadın kahramanların genel olarak ruhsal ve fiziksel durumları ile toplum içindeki sosyal konumları büyük benzerlikler göstermektedir. Birbirlerine düşünsel ve yaşamsal olarak uzak olan kadın karakterler arasında piyano çalmak tarzında benzer davranış ve hevesler dikkate değer bir saptamadır. Kadın kahramanlar genel anlamda ruhsal olarak sinirli ve hassas kişiliklere sahip insanlardır. İstenmeyen ve aniden gelişen olaylara büyük tepki gösterirler. Bu tanımın tam tersi özelliklere sahip kadınlar da romanlarında görülmektedir fakat sayıları azdır. Kendisinden nefret eden eden kadınların sayısı da azımsanmayacak düzeydedir. Bir Tereddüdün Romanı'nda Vildan, Yalnızız'da Belma ve Sözde Kızlar'da ise Meral kendisinden nefret duyan başlıca kadın karakterlerdir.[83]

Kadın karakterler bedenen sağlıklı görünen kişilerdir fakat çoğunun ruhsal sorunları mevcuttur. Kadınların yaş ortalaması genel olarak yirmi ile yirmi beş arasında değişmektedir. Bu rakamlar Bir Akşamdı'da Meliha (18) ve Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nda Nüzhet (19) ile biraz daha düşmektedir. Kadınlar en az bir dünya görüşüne sahip kişilerdir. Tüm romanlarında mekan olarak İstanbul'u seçmesi gibi kadın karakterleri de ya İstanbul doğumludur ya da küçük yaşlarda bu şehre göç etmiştir. Küçük bir azınlık dışında çoğu eğitim almış kişilerdir ve Fransız mektebi kökenlidir; iyi derece Fransızca konuşurlar, bazen Fransızca düşünürler, hatta bazı kelimelerin Türkçe karşılıklarını unuturlar. Hizmetçiler dışında öne çıkan kadınların meslekleri yoktur fakat bu kadınlar klasik Türk ev kadını görünümünde değildirler. Boş zamanlarında piyano çalarlar, davet ve balolara katılırlar, eğlence ve ziyafetler düzenleyip gezintilere çıkarlar.[83]

Romanlarındaki evli kadın karakterleri Türk toplumunda önemli bir yeri olan aile kavramına[84] olan bağlılıklarını yitirmiş durumdadırlar. İstanbul'un kenar semtlerinin tipik özelliklerini taşıyan kadın karakter ise hiç yoktur. Geçmişinde bu mahallerin izleri olan kadınlar ise sonraları sosyete ve zengin cemiyet ortamlarına dahil olmuştur. Bu genellemeye uyan kadınlar çoğunlukla dejenere olmuş ve batılılaşmayı yanlış yorumlayan kişilerdir. Aynı zamanda dönem olaylarına ilgisiz durumdadırlar.[83]

Hikâyeciliği[değiştir | kaynağı değiştir]

Türk edebiyatında hem romancı hem de bir düşünür olarak tanınan Peyami Safa'nın hikâyeleri pek fazla bilinmemektedir. Mehmet Kaplan'ın kapsamlı bir eseri olan “Hikâye Tahlilleri”nde de Peyami Safa'nın hikâyeciliği yer almamıştır. Bazı yazarlar onun bu yönünün pek fazla bilinmesini yeterli sayıda baskı yapılmamasına bağlamaktadır.[85] Peyami Safa birçok Türk romancısı gibi yazın hayatına hikâye ile başlamıştır.[86] İlk hikâye kitabı Bu Kitabı Okumayın'dır ve bu eseri formattan oluşan bir yapıdadır. Daha sonra henüz 14 yaşındayken Bir Mekteplinin Hatıratı / Karanlıklar Kralı adlı hikâyesini yayımlar. Diğer hikâye kitapları ise İstanbul Hikâyeleri, Gençliğimiz, Siyah Beyaz Hikâyeler, Aşk Oyunları ve Ateş Böcekleri'dir. Kendisine ait çoğu hikâye 1980 yılında Halil Açıkgöz tarafından derlendi ve Ötüken Neşriyat tarafından Hikâyeler başlığı ile yayımlandı. Halil Açıkgöz takdim kısmında Peyami Safa'nın bu kitapta bulunanlardan daha fazla hikâyesi olduğunu belirtti.[87] Peyami Safa'nın hikâyeciliği akademik olarak pek fazla incelenmemiştir. Çok az sayıdaki incelemelerden biri de İrfan Ülkü'nün Haziran 1981'de yaptığı derlemedir.[88]

Peyami Safa'nın hikâyeciliği Türk toplum değerleriyle özdeşleşen gözlemci bir yapıdadır ve toplum onun eserlerinde oldukça yer edinmektedir. Hikâyelerindeki gözlemci yapı dedektifi bir yapıdadır. Bu özelliği kendisinin polisiye romanlar yazmış olması ile açıklanmaktadır. Psikolojik tahliller romanlarındaki kadar geniş ölçekli olması da hikâyelerinde de görülmektedir.[89] Mehmet Tekin Peyami Safa hikâyeciliğinin Maupassant'tan etkilendiğini ve ilk eserlerindeki üslup ve yazış şekillerinin benzediğini belirtmektedir.[71]

Peyami Safa hikâyeleri konularına genel olarak dört ayrı tasniften oluşmaktadır. Peyami Safa ilk olarak savaşlar silsilesiyle Türk toplumundaki etkileri ve ahlaki çöküntülerini işledi. Bu tarzdaki hikâyelerinde eşlerini aldatanlar, hırsızlar, dolandırıcılar ve dejenere olmuş insanlar geniş bir yere sahiptir. Peyami Safa İkinci olarak sevgi ve aşk temasını ve kadın-erkek ilişkilerini, üçüncü olarak az sayıda milliyetçi duyguları ve son olarak da bu üçü dışında kalan hayatın farklı yönlerini hikâyelerine yansıttı. Bütün romanlarında mekan olarak İstanbul'u seçen Peyami Safa, hikâyelerinde de ağırlıklı olarak bu tarzını sürdürdü. Genel anlamda romanlarıyla benzer özellikler taşıyan bu hikâyeler romanlarının bir prototipi olarak görüldü.[90]

Sanat ve edebiyat anlayışı[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa'nın 1918'den beri kaleme aldığı yazılarındaki konular günümüzde halen daha tartışılmaktadır.[91] Çeşitli gazete ve dergilerde tartışma, savunma ve izahat gibi başlıklarla eğitim-öğretim, Cumhuriyet devrimleri, doğuluk, batıcılık, kültür, medeniyet, kozmopolitlik-milliyetçilik karşıtlığı, modernizm, sanat, felsefe, tenkit ve edebi akımlar gibi konularda düşünceleri açıklamıştır. Düşünceleri sebebiyle genel olarak Cumhuriyet devrimlerinin, millî hassasiyetlerin ve geleceğin savunucusu olarak görülmüştür. Arkadaşı Mustafa Şekip Tunç'a göre Peyami Safa'nın karşılaştığı zorluklar onu bir yandan terbiye etmiş, bir yandan da yazmaya teşvik etmiştir. Şükran Kurdakul ise Peyami Safa'nın düşünce yapısındaki değişimlere dikkat çekerek onun zamanında Nâzım Hikmet'le beraber eski ve gelenekçi edebiyat kuşağını tasfiye etmeye çalıştığını ifade etmiştir. Aynı zamanda Kurdakul, Peyami Safa'nın sosyolojik düşüncelerinde Durkheim'e yakın olduğunu ve faşist düşüncelerin II. Dünya Savaşı sonrasında yıkılmasından sonra da mistisizme yöneldiğini kaydetmiştir.[92]

Sanat ve edebi akımlar[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa'nın sanat ve edebi görüşleri dönemin hareketli tartışmaları ve kalem kavgaları arasında gölgede kalmıştır. Cumhuriyet dönemi aydınlarından sayılan Peyami Safa'ya göre sanat, güzelin içinde doğruyu; bilim ise doğru olanın içinde güzel olanı bulur. Ona göre güzel ve doğru birbirine paraleldir, birbirlerinden büyük ölçekle ne ayrıdırlar ne de büsbütün benzerdirler. Her edebi ürün bir felsefi düşünceyi içinde barındırır. Öne çıkmış yazar ve şairlerde felsefi düşünce açık bir eğilim ve izahat halindedir. Sanat eserleri ise düşünsellikten çok yaşanmışlık sonrasında doğmaktadır. Edebi akımlarını ise "edebiyat çığırları" olarak incelemiştir. Bu akımları ekol, çeşit veya nazariye denebileceğini söylemekte ve bunların felsefi akımlarla bir tutulamayacağını da belirtmektedir.[91]

Roman ve şiir[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa romancılığının gelişim süresince roman anlatıcısının aradan çekilmesini arzulamıştır. Safa'ya göre roman bir plandan tamamıyla ayrılmamalıdır. Kendi romanlarında psikolojik betimlemeler ile insanın iç macerasını anlatmaya önem vermiştir. Düzmece gerçekleri biyografik gerçeklerden daha değerli bulmuş ve her romanında yeni teknikler geliştirmeyi denemiştir. Gerçeklik hisse veren romanları realist; yaşamı planlı bir şekilde taklit eden romanları ise romantik olarak değerlendirmiştir. Yeni roman kavramını ise natüralizm, realizm ve romantizm kavramlarından ayrı olarak betimlemiştir. Ona göre yeni roman anlayışında belirli bir konu yoktur, olayların zaman dizini değişmiştir; zaman ve mekân da belirsizdir. Safa'nın bu görüşleri günümüzde "postmodern", "büyülü gerçekçilik", "bilinç akışı", "parçalılık" ve "okur merkezli eleştiri yönelimi" şeklinde genel tanımlara aittir.[91]

Lisedeki küçük denemeleri ve Nâzım Hikmet'e cevaben yazdığı bir manzume dışında şiir türünde önemli eseri bulunmayan Peyami Safa,[21] şiir sanatını "doktorluk gibi güç bir uğraş alanı" olarak yorumlamıştır. Ona göre Türkiye'de şiir yoktur fakat buna tezat olarak şair sayısı fazladır. Bu durumu şiirden az anlayanların çok fazla olmasına bağlamıştır. Halk şiirine de sıcak bakmayan Safa, bunu iptidai olarak değerlendirir. Şairlerin halk şairlerini özenmelerine karşı çıkarak bu uğraştan uzaklaşmalarını, hatta onları aşmaları gerektiğini belirtir. Bir yazısında ise halk şiirini işlenilmesi gereken bir ağaç gövdesine benzetmiştir. Genel olarak şiirin fizik ve metafizik arasında özgür bir şekilde olması gerektiğini savunmuş; şairi sahip olduğu zekasıyla değil ruhuyla yazan kişiler olarak tasvir etmiş,[93] gerçek şiiri ise sadece vezin, kafiye veya güzellikten oluşmayacağı şeklinde yorumlamıştır.[91]

Düşünce dünyası[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa küçük yaşlarda başladığı yazın hayatına birçok eser sığdırmış ve birçok değişim yaşamıştır. Bunun dışında gazetecilik mesleğini uzun yıllar sürdürmesi, dönemin öne çıkan gazete ve dergilerinde yazılar yayımlaması, Türk Dil Kurumu üyeliğinde ve İstanbul temsilciliğinde bulunması[94], Türk Felsefe Cemiyeti'nde yer alması, konferanslar vermesi[95], Osmanlı İmparatorluğu'nda doğup imparatorluğun çöküşüne, Balkanlar ve Trakya üzerinden gelen Türk göçlerine, yeni Türk devletinin kuruluşuna, Tanzimat'la başlayan yenileşmenin Atatürk Devrimleri ile hızlanmasına, Türkiye'de tek partili döneme, Türkiye'de çok partili döneme ve 27 Mayıs Darbesi'ne şahit olması onun fikri yönünü de etkilemiştir. Farklı konularda en az 18 adet fikri eser yazmış, çok sayıda Kimdir, Nedir? Serisi çıkarmış, Fransız yazarlardan tercüme yapıp öğrenciler için gramer kitapları hazırlamıştır.[1][5][6]

Milliyetçiliği[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa milliyetçiliği Türk milletinin var olması için bir araç olarak gördü. Kemalist devrimlerin bir nevi savunuculuğunu yaptığı Türk İnkılâbına Bakışlar'da milliyetçiliğin doğuşunu halkların gördüğü sarsıntılara ve yıkımlara bağladı. Türk milliyetçiliğinin doğuşunu ise Balkan Savaşları'na bağlayarak yeni Türk devletinin kendisini kanıtlamak için bir takım tarihi değerlere ve başarılara atıfta bulunduğu saptamasını yaptı. Kemalist milliyetçiliğin İtalyan emperyalizmine maruz kalmış Habeşistan veya Japonya ve Çin anlaşmazlığı sonucunda ortaya çıkan Asya kökenli milliyetçilikle bir tutulamayacağını belirtti.[96] Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılma sürecinde ortaya atılmış fikirlerden sadece Türkçülük ve Batıcılığın ayakta kaldığını öne sürerek Osmanlı Türkçülüğünü ve Osmanlı Garpçılığını kangren olmakla nitelendirdi.[97]

Milliyetçilik Peyami Safa'ya göre ilk çağda bir tohum, orta çağda bir fidan ve başta yirminci yüzyıl olmak üzere günümüzde bütün dünyayı saran bir ağaç gibidir.[98] Kendisinin milliyetçilik anlayışında toplum ve birey arasında önemli bir ilişki vardır. Ona göreve birey kavramı sadece milletin olduğu yerlerde değer kazanabilir ve millî düşüncelerin devlet tarafından oluşturulması gerekir.[99] Bu konudaki benzer düşüncelerini ise Türkiye'deki yabancı okullarda yetişen aydınlara yöneltmiş ve onları millî konularda duyarsız olmakla suçlamıştır.[100]

Fransız milliyetçiliğinin 1870 sonrasında, Alman milliyetçiliğinin I. Dünya Savaşı sonrasında ve Osmanlı-Türk milliyetçiliğinin Balkan Savaşları sonrasında ortaya çıktığını savunan Peyami Safa, Kemalist milliyetçiliğinin ise Mütareke dönemi sonrasında ortaya çıktığı görüşünde bulundu. Bu görüşleriyle Türk milliyetçiliğinin dönemsel koşullar altıda mecburi olarak doğduğunu, sosyalizmden uzak ve faşizme yabancı olduğu değerlendirmesinde bulundu. Milliyetçiliğinin bir ırk, dil ve tarih hareketi olduğunu savundu.[101] Özellikle II. Dünya Savaşı dönemlerinde ırkçı olmakla suçlandı. 1939 yılında Cumhuriyet gazetesindeki yazısında kendisini tepeden topuğa kadar milliyetçi olmakla nitelendirip[102] kendisine faşist diyenleri rezil ve vatansız olmakla suçladı. Bu konu hakkında Düşünen Adam dergisinde ise “Irkçı mıyız, Milliyetçi mi?” adlı bir makale yayımlayarak kendisine yönelik ithamları reddetti.[103] Milliyetçiliğin toplumlararası etkileşimi reddettiği veya insanları dar kafalı olmaya sürüklemesi durumunda ağır bir şekilde eleştirilmesi ve bu durumun acil olarak değiştirilmesi gerektiğini savundu.[104] Öğretmen ve öğrencilerin milliyetçilik konusundaki yeri ve önemine dikkat çekti.[105] Batı'da var olan milliyetçiliği gereksiz, Türkiye'dekini ise gerekli gördü. Bu konu hakkında Onlarda ve Bizde Milliyetçilik adlı bir makale yayımladı.[106] Milliyetçi duygularını sadece fikri eserlerinde işlemekle yetinmeyip edebi eserlerinde de ele aldı. Romanlarında doğuyu temsil eden karakterleri genellikle milliyetçi ve manevi değerlere bağlı kişilerden seçti. Mahşer'de Nihad[107] ve Biz İnsanlar'da Orhan[108] bu tanıma uyan başlıca karakterler oldu. Genel olarak bakıldığında ise milliyetçilik kavramı Peyami Safa'yı etkileyen düşünce sistemlerinin başında gelmektedir.[100]

Muhafazakârlığı[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa'nın milliyetçilik dışında öne çıkan yönlerinden biri de muhafazakârlığıdır. 1930'lu yılların sonuna doğru somut hale gelen muhafazakârlık düşüncesinin Türkiye'de kurucu ideologlarından başında gelen isimlerdendir.[109] Cumhuriyet dönemi muhafazakârları arasından Cumhuriyet modernleşmesini ve toplumsal değişimleri yakından takip eden isimlerden biri olan Peyami Safa, bu değişim sancılarının odak isimlerinden biri haline geldi. Ordinaryüs profesör Hilmi Ziya Ülken Peyami Safa muhafazakârlığını iki yönde ele aldı. Bunlar Türk devrimlerinin Peyami Safa'ya göre bir kopuş hareketi olması ve Peyami Safa'nın mistik yönünün varlığı şeklindeydi.[30] Peyami Safa değişim yıllarında Kemalizmin muhafazakâr söylemcisi olmaktan çok bu düşüncenin devrimci yönüyle uyuşmaya çalışan bir yazar görüntüsü verdi. İrticâ ve Yobazlık başlıklı yazısında muhafazakârlığı yobazlık olarak görmediğini ifade ederek birtakım açıklamalarda bulundu ve muhafazakârlık, yobazlık ve irtica arasındaki farklara değindi. Bu yazısında bu iki söylemin birbirleriyle sık sık karıştırıldığını belirterek muhafazakârlığı geçmişin değerlerini samimi bir şekilde savunan gerilik olarak, irtica ve yobazlığı ise savunduğu ve ulaşmak istediği değerleri kültürel bünyesinde barındırmamak şeklinde tanımladı ve radikalizmle eş tuttu.[110][111]

Dil hakkındaki düşünceleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa Genç Kalemler ile başlayan Yeni Lisan Hareketi'ne karşı çıkan isimlerden biri oldu. Lisan için fikrin feda edilemeyeceğini belirtti. Hareketin öncülerinden Ömer Seyfettin'i eleştirerek eserlerinde ruh tahlilinin olmadığını ve sade olma özelliğinin basitliğe dönüştüğünü ifade etti.[112] Yeni Lisan Hareketi ve Genç Kalemler'e olan karşıtlığını her fırsatta dile getirerek konuşma dilini yazı diline yaklaştırmayı olumsuz karşıladı. Buna gerekçe olarak da konuşma dilinin ortak bir dil olduğunu, bilim dilinin ise özel olduğunu söyledi.[113] Dillerin saf ve öz olmadığını, evrensel olaylardan ve etkileşimlerden etkilenebileceğini belirtti.[114] Öz Türkçe isteyenlerin diler arasındaki etkileşimden dolayı ölçülü olmak zorunda olduklarını 1958'de Milliyet gazetesinde savundu.[115] Peyami Safa'ya göre yabancı bir dilin hakimiyetinde kalmakla yabancı bir ordunun kölesi olmak arasında fark yoktur.[116] Bu sebepten diller arasındaki kaide alışverişini zorunlu olarak görüp, ölçülü olunmasını bildirdi.[117] Dile giren her kelimenin imla değiştirmediği sürece sözlüğe alınmasına karşı çıkarak, kelimelerin öncelikle halkla aynîleşip halkın malı olması gerektiğini belirtti.[118] Yabancı kelimelere gösterdiği hassasiyet ile kendisini dil otarşisinden kurtardı. Mana inceliklerini farkında olarak heba etmek istemediğinden dolayı romanlarında özellikle Fransızca kelimeler kullandı ve çeşitli çözüm önerilerinde bulundu. Dil ile ilgili sorunların çözümünde edebiyatçılara daha fazla danışılması gerektiğini belirterek bu kişilerin dilbilimcilerden daha önde olmasını arzuladı.[119] Dil hakkındaki sorunların çözüm süresinin ise süreç dahilinde gerçekleşmesini ve üstünkörü bir şekilde yapılmamasını istedi[120][121] 1 Kasım 1928'de gerçekleşen Harf Devrimi'ne karşı çıkan isimlerden biri oldu. Değişimden sonrasında eski sistemin devam etmesini olanaksız olarak gördü ve bu değişimi kabullendi. İlerleyen yıllarında ise okullar için çeşitli gramer kitapları yazdı. Okullarda Latin alfabesinin dışında Arap harflerinin de okutulmasını, kültürler ve kuşaklar arasında kopukluk olmaması için gerekli gördü. Osmanlıcanın da üniversiteler dışında lise eğitiminde de okutulmasını öneren bir yazı kaleme aldı.[121]

Doğu-Batı sentezi[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa başta romanlarında olmak üzere yazdığı deneme, makale ve gazete yazılarında Doğu-Batı konusu üzerine sıkça durdu. Batıyı "hem bir kıta hem de bir kafa" olarak gördü. Avrupa'yı bir kıta içinde doğan, süreç içerisinde sınırlarını aşan ve medeniyet tarihine bağlı bir mahiyet olarak gördü.[122] Verdiği eserlerde batı zihniyetinin oluşumundaki önemli etkenlere değinerek bunu konu üzerine söylemleri olan yazar, sanatçı ve düşünürlerin fikirlerinden yararlandı. Avrupa medeniyetinin Yunan, Roma ve Hristiyanlık ekseninde geliştiğini belirterek yalnız bu üç şeyden oluşan zihniyetle Avrupalı olunabileceğini dile getirdi. Hristiyanlığı ise Avrupa ve Asya arasındaki en belirgin fark olarak gördü.[123]

Peyami Safa Türk toplumunda taklit olarak görülen ve çeşitli sosyolojik ve edebi araştırmaların konusu olan Batılılaşmayı riyazileşmek ve siteleşmek kavramları üzerinden yorumladı. Romanlarında öne çıkan doğu-batı sentezini medeniyetlerin ruhunu inceleyip ardından da karşılaştırması şeklinde verdi. Avrupa medeniyetinin oluşmasında rasyonalist matematik zihniyetinin etkili olduğunu belirterek Doğu'nun bundan yoksun olduğu ifade etti. Dogmatizmi doğunun gelişmemesinde en büyük engel olarak gördü. Batı'yı maddeye hakim olması ve teknik olarak ilerlemesi gibi gerekçelerle yüceltti, Doğu'yu ise pasif olarak nitelendirdi. Türkiye'nin batılılaşmasını isteyerek kuramlarını oluşturduğu sentezlerini bunun için bir araç olarak gördü. Tanzimat Dönemi ile başlayan yenileşmenin yanlış yorumlanmasına da eleştirel bir tavır sergiledi.[123]

Din hakkındaki düşünceleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa din hakkında olumlu düşüncelere sahip bir insandı. İnsanın maddi ve manevi olarak iki tabiattan oluştuğunu ve ahlak ile din arasında sıkı bir bağ olduğunu düşündü. Dünyanın teknik anlamda ilerlediğini fakat buna karşın manevi olarak gerilediğini ve bu durumdan en fazla gençlerin etkilendiğini belirtti. Maneviyat ve mistik değerlerden yoksun olanların ahlak problemleri yaşayabileceğini düşündü. Türkiye'deki yenileşme sürecinin millî ve manevi değerlerden uzak olmamasını isteyerek Avrupa'daki din özgürlüğünden örnekler verdi. Türkiye'nin gelişmesinde dinin bir engel olduğu yönündeki görüşlere katılmadı.[124] Din ile pozitif bilimlerin arasında aykırılık olmadığını da savunarak İkisinin ayrı olarak değerlendirilmesi gerektiğini belirtti.[125]

Rusya hakkındaki düşünceleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Hayatının farklı dönemlerinde fikri olarak değişimler yaşayan Peyami Safa genel olarak milliyetçi bir yazar ve Cumhuriyet dönemine ait bir aydın olarak görülmektedir. Peyami Safa'nın Rusya ve Ruslar hakkındaki düşünceleri Türk halkının dönemsel düşüncelerinden kesin çizgilerle ayrılmamaktadır. Peyami Safa'nın Mâhutlar ve Sosyalizm-Marksizm-Komünizm adlı eserleri incelendiğinde yazarın Rusya ve Ruslar hakkında Fransızca kaynakları takip edip incelediği anlaşılmaktadır. Kendisindeki Rus algısının oluşmasında 1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı, Balkan Savaşları, savaş sonrasında Balkanlar ve Trakya üzerinden Anadolu'ya gelen Türk göçmenler, eğitimlerini Rusya'da almış olup daha sonra Türkiye'ye kaçan aydınlar, Ruslara esir düşmüş Türk askerlerinin hatıraları ve Rus edebiyatına ait klasiklerin büyük etkisi oldu. Bunların dışında 1917 Devrimi sonrası Türkiye'ye gelen Beyaz Ruslar, yeni komünist Rus rejiminin propagandalarını Türk üniversitelerinde yapan kişiler ve eski dostu Nâzım Hikmet'le olan ilişkilerinin[6][21] de Ruslar hakkındaki düşüncelerinde etkisi oldu.[126] Rus halkı ile Rusya yönetimini birbirlerinden ayrı olarak değerlendirmeye tabi tuttu. Genel olarak Rus halkını mazlum, mağdur ve fakir, Rus yönetimini ise zalim, bencil ve istilacı olarak gördü.[127] Peyami Safa Sovyet ordularının Macaristan topraklarını işgal ettiği dönemde Rus Kahbeliği başlıklı bir yazı yayımlayarak "Rus" ve "Kahpe" kelimelerinin birbirlerini severek çiftleştiklerini ve bu ikisinin birbirlerinden ölümün bile ayıramayacağını yazdı.[128] Ona göre 1917 Devrimi ile Rusya'ya komünizm gelmemiş, sadece beyaz çarın yerine kızıl çar; eski burjuvazierin yerine de Bolşevik seçkinler geçmiştir.[126] Makale ve denemelerindeki Rus algısı romanlarındaki Rus algısıyla da benzerdir. Fakat bu benzerlik üslup açısından farklıdır. Romanlarında daha yumuşak, makalelerinde ise daha sert olan bir dili tercih etmiştir. Bunların dışında hiçbir romanında leitmotiv olarak Rusları işlememiştir. Fatih-Harbiye dışındaki romanlarında bir Rus karaktere veya tiplemeye yer vermemiş sadece Bir Tereddüdün Romanı, Cânân, Bir Akşamdı, Mahşer, Sözde Kızlar, Matmazel Noraliya’nın Koltuğu, Biz İnsanlar ve Yalnızız gibi romanlarında dönemin güncel Rusya'sından ve Rus halkından bahsederek atıfta bulunmuştur.[126]

Kıbrıs hakkındaki düşünceleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Peyami Safa Milliyet gazetesindeki yazılarında ve Türk Düşüncesi dergisinde Kıbrıs konusu üzerine görüşlerini paylaştı. Türk Düşüncesi'nin Kıbrıs özel sayısı ile bu konuda halkı bilgilendirmeyi ve siyasetin nabzını tutmayı hedefledi. Derginin Şubat-Mart 1958 sayısı "Kıbrıs Savımızı Savunurken" başlığı ile çıktı. Peyami Safa Kıbrıs Adası'nın İngiltere tarafından Yunanistan'a verileceğinin konuşulduğu günlerde bu anlaşmazlığın basit bir mevzu olduğunu ve sadece Türkiye ile İngiltere'yi ilgilendirdiğini yazdı. Yunanistan'ın ada üzerinde herhangi bir hakkı olmadığını belirtti ve adanın birine verilecekse Türkiye'ye iadesinin en uygun seçenek olduğunu söyledi.[129][130] Türkiye'de ortaya atılan "Kıbrıs Türktür" tezi ve 1955'li yılların Türkiye kamuoyunun[131] görüşlerini paylaşarak Yunanistan'ın adada daha fazla Rumun yaşadığı yönündeki tezlerine karşı çıktı ve Kıbrıs'ın Anadolu'ya ait olduğunu belirtti.[132]

6-7 Eylül Olayları ile Kıbrıs konusu arasında bağlantı kuran söylemlerden etkilendi. Bu olayları ilk olarak bir "komünist ihtilal provası" olarak gördü. Azınlıklara yönelik bu tahrip ve yağma saldırılarına köşe yazılarında da yer verdi. Bu tarihten sonra yazılarında Kıbrıs konusuna daha fazla yer vermeye başladı. Atatürk'ün Selanik'te bulunan evinin saldırıya uğramasını önce Yunanlara bağlayıp daha sonra 6-7 Eylül Olayları ile beraber bu saldırılarının kızıl solcularca gerçekleştirildiğini düşündü. 7 Eylül 1955'de Milliyet gazetesindeki bir yazısında Türk ordularının Yunanları denize döktüğünü fakat Misak-ı millî'ye bağlı kalındığını belirterek Atatürk evinin saldırıya uğramasını acizlik, kahpelik ve ahmaklık olarak gördü.[133]

Peyami Safa Kıbrıs konusuna genel olarak milliyetçi bir tavır sergiledi. Ona göre Kıbrıs'ın Türk kimliği asla pazarlık konusu olmamalı ve bu konudan geri adım atılmamalıdır. Peyami Safa adanın hiçbir zaman tarihsel, dinsel, ırksal, siyasal ve coğrafi olarak Yunan kimliği taşımadığını da iddia etmiştir. Propaganda konusunda ise Yunanistan'ı dünya çapında daha etkili, Türkiye ise pasif ve gevşek olarak yorumlamıştır. Kıbrıs konusundaki eleştirilerini zengin vatandaşlar, politikacılar ve yazarların umursamazlığına da yöneltmiştir. İngiltere'ye ise hiçbir zaman güvenmeyip sorunu daha karışık hale getirmekle tenkit etmiştir. Adanın jeopolitik önemine de vurgu yapan Peyami Safa, gerekirse Türkiye'nin NATO'dan çekilmesi belirtmiş ve Kıbrıs'ı NATO üyeliğinden daha değerli bulmuştur.[134]

Atatürk hakkındaki düşünceleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Yazarın verdiği eserlerin çoğu günümüzde basımı yapılmamaktadır. Bunlardan birisi de Mustafa Kemal Atatürk hakkındaki İlk Reis-i Cumhurumuz Mustafa Kemâl Paşa adlı eseridir. Eser iç kapağında ise Büyük Halaskârımız Mustafa Kemâl Paşa tanımı mevcuttur. Yazar, iç kapağında dahil edilmesiyle 24 sayfadan oluşan eserinde "P.S" imzasını tercih etmiştir. Beşir Ayvazoğlu eser için 1920 tarihini vermiştir[135] fakat içerikteki tarihlerden eserin 1923 tarihli olduğu anlaşılmaktadır.[1]

Arapça kökenli Türk alfabesi ile yazılmış eser[136] Atatürk'ün hayatını öznel bir şekilde anlatmaktadır ve yazarın Atatürk hakkındaki düşüncelerinin tahlili için önemlidir. Genel olarak Atatürk'e saygı ve sevgi duyan Peyami Safa Türk millî mücadelesine katılmamıştır fakat bu mücadeleyi desteklemiştir.[137] Şimşek, Mahşer, Biz İnsanlar gibi dönemsel romanlarında dolaylı olarak bu mücadeleye atıfta bulunur.[138] Gün Doğuyor adlı piyesinde ise Kurtuluş Savaşı atmosferini göstermeye çalışmıştır. Piyesin sonunda Atatürk'ün üniformalı bir resmi görünür.[139][140] Türk İnkılâbına Bakışlar'da yazarın Atatürk ve Atatürk Devrimleri'ni ele aldığı bir eserdir. Tanzimat ile başlayan yenileşmenin Türk toplumunda yarattığı "Doğu-Batı" ikileminin çözülmesi için Atatürk'ün önemli bir adım attığı görüşünü paylaşır. Eserin bir bölümünde ise Atatürk'ün milliyetçiliğine atıfta bulunur.[1][141]

Etkileri[değiştir | kaynağı değiştir]

Türkiye'de 1984-2016 yılları arasında Peyami Safa ve eserleri hakkında yapılmış akademik çalışmaların grafiği. Yeşil:Yüksek lisans, Mor:Doktora.[142]

Peyami Safa Cumhuriyet dönemi aydınlarından biridir. Aynı zamanda yayımladığı romanları Türk edebiyatının önemli yapı taşlarındandır.[143] Yaşamı ve eserleri akademik olarak farklı zamanlarda ve farklı düzeylerde incelenmiştir. Beşir Ayvazoğlu, Ergun Göze, Vecdi Bürün, Hamdi Koç, Nan A Lee, Mehmet Tekin ve yakın dostu Cahit Sıtkı Tarancı'nın yazar hakkında yayımladığı kitaplar bulunmaktadır. Özellikle Beşir Ayvazoğlu ve Mehmet Tekin'in yazar hakkındaki çalışmaları akademik olarak sıkça atıf almaktadır.[1] Aynı zamanda yazarın TDV İslâm Ansiklopedisi'nde bulunan maddesini de Beşir Ayvazoğlu kaleme almıştır.[6] 2016 yılı Yükseköğretim Kurulu Tez Arama Verileri'ne göre yazar ve eserleri hakkında en az 12 doktora ve 54 yüksek lisans tezi bulunmaktadır. Aynı zamanda eserlerini sinemaya aktaran yönetmenler arasında ise Muhsin Ertuğrul, Metin Erksan ve Turgut Demirağ gibi isimler bulunmaktadır.[144][145]

Eğitimini sağlık sorunları gibi nedenlerden dolayı tamamlayamamış olması ve bu sebepten kendi kendisini yetiştirmek zorunda kalması sıklıkla öne çıkarılan bir yönüdür.[146] Adı Türkiye'deki çeşitli ilkokul ve lise gibi eğitim kurumlarına verilmiştir.[147][148][149] Milliyetçi yönüne Türkiye'deki bazı parti liderlerince atıf yapılmaktadır.[150] İmparatorluktan Cumhuriyete geçişin sancılarını dile getirmesi sıklıkla değinilen başka bir yönüdür. Genel olarak romanlarıyla ön plana çıkmasından ötürü gazete ve düşünsel yazıları pek fazla bilinmemektedir.[143] Türkiye'de polisiye roman yazarlığının temellerini atan isimlerden biridir ve Maurice Leblanc'in Arsen Lüpen karakterinden esinlenerek yarattığı Cingöz Recai tiplemesi yaygın olarak bilinmektedir.[151][152] Bu tiplemeyi Arsen Lüpen'in yerli versiyonu olarak görenler vardır.[153] Yayıncı Hüseyin doğru ise yazarın Çekirge Zehra ve Kartal İhsan tiplemelerini de en az Cingöz Recai kadar dikkate değer olduğunu belirtmektedir.[154]

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Roman Fikri eserleri Kimdir, Nedir? Serisi
Sözde Kızlar (1922) Zavallı Celal Nuri Bey (1914) Mussolini Kimdir?
Şimşek (1923) Büyük Avrupa Anketi (1938) Faşizm Nedir?
Mahşer (1924) Türk İnkılâbına Bakışlar (1938)  Karl Marks Kimdir?
Bir Akşamdı (1924) Felsefî Buhran (1939)  Marksizm Nedir?
Süngülerin Gölgesinde (1924) Millet ve İnsan (1943) Rousseau Kimdir?
Bir Genç Kız Kalbinin Cürmü (1925) Mahutlar (1959) Liberalizm Nedir?
Cânân (1925) Nasyonalizm (1961) Atatürk Kimdir?
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu (1930) Sosyalizm (1961) Kemalizm Nedir?
Fatih-Harbiye (1931) Mistisizm (1961) Ziya Gökalp Kimdir?
Bir Tereddüdün Romanı (1933) Doğu-Batı Sentezi (1962) Türkçülük Nedir?
Matmazel Noraliya'nın Koltuğu (1949) Nasyonalizm - Sosyalizm - Mistisizm (1968) Machiavelli Kimdir?
Yalnızız (1951) Osmanlıca-Türkçe-Uydurmaca (1970) Makyavelizm Nedir?
Biz İnsanlar (1959) Sanat - Edebiyat - Tenkid (1971) Oliver Salazar Kimdir?
Hikâye
Sosyalizm - Marksizim - Komünizim (1971) Korporatizm Nedir?
Piyano Muallimesi (1910) Din - İnkılâp - İrtica (1971) Roosvelt Kimdir
Bir Mekteplinin Hatırası,
Karanlıklar Kralı
(1914)
Kadın - Aşk - Aile (1973) Nev Deal Nedir?
Gençliğimiz (1922) Yazarlar - Sanatçılar - Meşhurlar (1976)
Piyes
Siyah Beyaz Hikayeler (1923) 20. Asır, Avrupa ve Biz (1976) Gün Doğuyor (1937)
Ateş Böcekleri (1925)
İstanbul Hikayeleri (tarihsiz)
Alıntı:[125][155][156]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Altıntop, Selim; Bağcı, Rıza; Şen, Can, haz. (2012). Vefatının 50. Yılında Peyami Safa. Manisa: Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. 2 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170202145309/http://en.sbe.cbu.edu.tr/db_images/site_1033/file/peyami_safa_kitabi.pdf. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  2. 2,0 2,1 Süreyya Elif Aksoy. "Peyami Safa Romanlarında Modernleşme ve Mekan". Bilkent Üniversitesi. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160304190323/http://www.thesis.bilkent.edu.tr/0003885.pdf. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  3. ^ Göze, Ergun (1963). Peyami Safa-Nazım Hikmet Kavgası (Yağmur Yayınları bas.). İstanbul. s. 42. ISBN 9754510591. 
  4. ^ Ayvazoğlu, Beşir (1998). Peyami Hayatı Sanatı Felsefesi Dramı (Ötüken Neşriyat bas.). İstanbul. s. 37-54. ISBN 9944486569. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Yaşar Özkandaş. "Peyami Safa'nın Düşünceleri Ekseninde Türk Modernleşmesinin İncelenmesi". Ankara Üniversitesi. https://drive.google.com/open?id=0B1Wt13HgwVD_UzZuUVA4bmFRZVk. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  6. 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09 6,10 6,11 6,12 6,13 6,14 6,15 "Safa, Peyami". TDV İslâm Ansiklopedisi. 35. İstanbul. 2008. ss. 437-440. ISBN 975-389-457-0. 
  7. ^ Cahit Sıtkı Tarancı (1940). Peyami Safa Hayatı ve Eserleri (Semih Lütfi Kitabevi bas.). İstanbul. s. 3. 
  8. ^ Ergun Göze, Peyami Safa, age. s.7
  9. ^ Beşir Ayvazoğlu, age. s.17
  10. ^ Beşir Ayvazoğlu. "Harf İnkılabı Öncesinde Büyük Bir Kalem Kavgası: Peyami Safa Ahmet Hâşim'e karşı". http://earsiv.sehir.edu.tr:8080/xmlui/bitstream/handle/11498/10775/001581283010.pdf?sequence=1. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  11. ^ Tarık Zafer Tunaya (2009). Türkiye'de siyasal gelişmeler (1876-1938) (Bilgi Üniversitesi bas.). İstanbul. s. 216. 
  12. ^ Beşir Ayvazoğlu, age. s.98
  13. ^ Canan Maral İşaşır (190862 nolu tez). "Resimli Ay Dergisi'nde Edebi ve Fikri Gelişmeler". Gazi Üniversitesi. 8 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20161008185432/https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tarama.jsp. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  14. ^ Ergun Göze (1963). Peyami Safa-Nazım Hikmet Kavgası (Yağmur Yayınları bas.). İstanbul. s. 96. ISBN 9754510591. 
  15. ^ Sami Akbıyık. "Cumhuriyet Dönemi Edebiyatçılarının Kalem Kavgaları". 4 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170204164204/http://www.academia.edu/11991529/Cumhuriyet_D%C3%B6nemi_Edebiyat%C3%A7%C4%B1lar%C4%B1n%C4%B1n_Kalem_Kavgalar%C4%B1. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  16. ^ Kemal Sülker. "Nazım Hikmet: Putları Yıkıyoruz". http://earsiv.sehir.edu.tr:8080/xmlui/bitstream/handle/11498/8300/001580435010.pdf?sequence=1. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  17. ^ Mithat Kadri Vural. "II. Dünya Savaşı Türkiyesi'nde Bir Muhalefet Örneği Olarak "Tan" Gazetesi". Dokuz Eylül Üniversitesi. http://web.deu.edu.tr/ataturkilkeleri/ai/uploaded_files/file/yeni%20dergi%2016-17/mithat%20kadri%20vural%202.pdf. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  18. ^ Beşir Ayvazoğlu, age. s.180
  19. ^ Sosyalizm - Marksizm - Komünizm (Ötüken Neşriyat bas.). İstanbul. 1990. s. 184. ISBN 9789754370300. 
  20. ^ "Peyami Safa ve Nâzım Hikmet". İstanbul Şehir Üniversitesi e-arşiv Sistemi. 22 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170222105747/http://earsiv.sehir.edu.tr:8080/xmlui/bitstream/handle/11498/8025/001582417010.pdf?sequence=1. Erişim tarihi: 21 Şubat 2017. 
  21. 21,0 21,1 21,2 21,3 21,4 21,5 21,6 21,7 Zülfikar Uğur Yıkan (145073 nolu master tezi). "Peyami Safa'nın Server Bedi imzalı romanları". Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yeni Türk Edebiyatı Bilim Dalı. 8 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20161008185432/https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tarama.jsp. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  22. ^ Beşir Ayvazoğlu, age. s.226
  23. ^ Yağlı, Semra Nurdan. "Kültür Haftası ve Türk Düşüncesi dergileri ışığında Türk düşüncesinde muhafazakârlık kavramı". 331194. 8 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20161008185432/https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tarama.jsp. 
  24. ^ Emine Sonnur Özcan. "Peyami Safa'nın Fatih-Harbiye Romanı'nda Batılılaşma Sancıları". 4 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170204164227/http://www.academia.edu/244314/Peyami_Safan%C4%B1n_Fatih-Harbiye_Roman%C4%B1nda_Bat%C4%B1l%C4%B1la%C5%9Fma_Sanc%C4%B1lar%C4%B1. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  25. ^ "Arkadaşımız Peyami Safa evlendi". İstanbul Şehir Üniversitesi e-arşiv Sistemi. 12 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170212145819/http://earsiv.sehir.edu.tr:8080/xmlui/bitstream/handle/11498/29746/001516241006.pdf?sequence=1&isAllowed=y. 
  26. ^ Ayşe Hür (Ocak 2016). "İslamcıların ve sağ muhafazakarların Hitler sevdası". Radikal. 16 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170216125941/http://www.radikal.com.tr/yazarlar/ayse-hur/islamcilarin-ve-sag-muhafazakarlarin-hitler-sevdasi-1496624/. Erişim tarihi: 15 Şubat 2017. 
  27. 27,0 27,1 "Elbe'de marjinal bir Türk". Hürriyet. 31 Ekim 2004. http://www.hurriyet.com.tr/elbede-marjinal-bir-turk-269062. Erişim tarihi: 10 Haziran 2017. 
  28. ^ Vecdi Bürün (1978). Peyami Safa ile 25 Yıl (Yağmur Yayınları bas.). İstanbul. s. 43-44. ISBN 9757747160. 
  29. ^ Millet Ve İnsan (Akbaba bas.). İstanbul. 1943. s. 81. 
  30. 30,0 30,1 Hilmi Ziya Ülken (2005). Türkiye’de Çağdaş Düşünce Tarihi. İstanbul. s. 449. ISBN 9786053608561. 
  31. ^ Peyami Safa (2 Kasım 1945). "Sualler". Büyük Doğu (1): 3. 
  32. ^ Beşir Ayvazoğlu, a.g.e, s. 384
  33. ^ Koçak, Cemil (Aralık 2013). "Peyami Safa 1950'de CHP'nin milletvekili adayıydı". Star. 22 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170222195334/http://www.star.com.tr/yazar/peyami-safa-1950de-chpnin-milletvekili-adayiydi-yazi-819036/. Erişim tarihi: 22 Şubat 2017. 
  34. ^ Mehmet Törenek. "Peyami Safa ve Türk Düşüncesi Dergisi". dergipark.ulakbim.gov.tr. 28 Aralık 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20161228200025/http://dergipark.ulakbim.gov.tr/erdem/article/view/5000040170. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  35. ^ Modern Türkiye'de Siyasi Düşünce, C.V (İletişim Yayınları bas.). İstanbul. 2004. s. 219. ISBN 9789750503702. 
  36. ^ Vecdi Bürün, a.g.e, s.122
  37. ^ "Peyami Safa'nın Cenazesi Bugün Kaldırılıyor", Milliyet: 17 Haziran 1961, Sayfa 1
  38. ^ "Peyami Safa Hayatını Kaybetti", Milliyet: 16 Haziran 1961, Sayfa 1
  39. ^ "Bir Provokatör Üstünde Hiciv Denemeleri". Hürriyet. Haziran 2009. 16 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170216044606/http://www.hurriyet.com.tr/bir-provokator-ustunde-hiciv-denemeleri-11783442. Erişim tarihi: 15 Ocak 2017. 
  40. ^ Ali Kâmi Akyüz, “Kardeşim İsmail Safa”, Türk Düşüncesi, c. 1, Sayı 5, s. 333.
  41. ^ Necip Fazıl Kısakürek, Bâbıâli, Büyük Doğu Yayınları, İstanbul 2008, s. 107-108.
  42. 42,0 42,1 42,2 42,3 42,4 Kurt, Barış Can (2015). "Peyami Safa Romanlarında Hastalık". Trakya Üniversitesi. 16 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170216052100/http://dspace.trakya.edu.tr/jspui/bitstream/1/1762/1/0126356.pdf. 
  43. ^ Tekin, Mehmet (2003). Peyami Safa ile Söyleşiler. Konya: Çizgi Kitabevi. s. 119-120. ISBN 9758156713. 
  44. ^ Fatih Demir (218367 nolu tez). "Kültür Haftası ve Ağaç Dergileri Üzerine Bir İnceleme". Gazi Üniversitesi. 8 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20161008185432/https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tarama.jsp. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  45. ^ Ergun Goze, a.g.e, İstanbul: 1972 bas. s.33.
  46. ^ Halit Fahri Ozansoy. Edebiyatçılar Çevremde (1970 bas.). Ankara. s. 32. ISBN 9789759955526. 
  47. ^ Peyami Safa (Toker Yayınları bas.). İstanbul. 1984. ISBN 9789754450897. 
  48. ^ Galip Erdem: "Çileli Bir Hayat", Sevenlerinin Kalemiyle Peyami Safa, 1962. (İstanbul Toprak Dergisi Yayınları), s.18.
  49. ^ Gür, Murat (2013). Metinlerarası İlişkilerle Çok Sesli Bir Peyami Safa Romanı: Yalnızız. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Nevşehir: Nevşehir Üniversitesi
  50. ^ "Yazarlar, Sanatçılar, Meşhurlar". Google Kitaplar. 22 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170222111909/https://books.google.com.tr/books?id=STI8DQAAQBAJ&pg=PT3&lpg=PT3&dq=Yazarlar,+Sanat%C3%A7%C4%B1lar,+Me%C5%9Fhurlar&source=bl&ots=Rwc7H9JFaN&sig=6A2S7ayYn_K1nKG9BJH16ElFpjY&hl=tr&sa=X&ved=0ahUKEwiP2PGtvKHSAhVD2xoKHUQAC7E4ChDoAQgaMAE. Erişim tarihi: 21 Şubat 2017. 
  51. ^ Kaya, Ahmet (2011). Biyografik Eserlerin Tarih Öğretimine Katkısı ve İkinci Meşrutiyet’ten Cumhuriyet’e Uzanan Sürecin Değerlendirilmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi
  52. ^ Özkan, İ. Ethem. "Biyografi Yazarı Olarak Peyami Safa ve İsmet Paşa Biyografisi". Söylem Filoloji Dergisi. 
  53. ^ Başlangıçtan Günümüze Türk Romanı. İstanbul. 1999. s. 107. ISBN 9789754371734. 
  54. ^ Cevdet Kudret Solok (1998). Türk Edebiyatında Hikaye ve Roman. İstanbul. s. 309. ISBN 9786055147662. 
  55. ^ Peyami Safa: Türk İnkılâbına Bakışlar (İstanbul, 1997), s.51.
  56. ^ Halit Fahri Ozansoy: a.g.e, s.33.
  57. ^ Ergun Goze: a.g.e, s. 128
  58. ^ Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi. 7. İstanbul. 1990. s. 404. 
  59. ^ Sakallı, Fatih. "Server Bedii'nin Cumbadan Rumbayası". Dergipark. 22 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170222111258/http://dergipark.gov.tr/download/article-file/143045. Erişim tarihi: 21 Şubat 2017. 
  60. ^ “Peyami Safa Diyor ki...”, Her Ay, 1, s.123 (20 Mart 1937)
  61. ^ Beşir Ayvazoğlu, a.g.e, s.146
  62. ^ Peyami Safa (2 Ağustos 1933), "Bir Münakaşanın Sonu", Cumhuriyet.
  63. ^ Safa, Peyami (1994). Yazarlar Sanatçılar Meşhurlar. İstanbul. s. 224. ISBN 9754370338. 
  64. ^ Ergun Göze, Peyami Safa Nâzım Hikmet Kavgası, s.160
  65. ^ Ergun Göze, a.g.e, s.180
  66. ^ Ergun Göze, a.g.e, s.189-190
  67. ^ Nâzım Hikmet, Bir Provokatör Üzerinde Hiciv Denemeleri, Aydabir 1, 37 (Eylül 1935)
  68. ^ Peyami Safa, "Namık İsmail", Hafta, 75 (9 Eylül 1935) 3.
  69. ^ Peyami Safa, "Cingöz Recai'den Nâzım Hikmet'e", Hafta, 77 (23 Eylül 1935) 3.
  70. ^ Murat Güvenir. "Peyami Safa Üzerine". http://dergipark.ulakbim.gov.tr/ausbf/article/viewFile/5000099403/5000092624. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  71. 71,0 71,1 Mehmet Tekin. "Romancı Yönüyle Peyami Safa". Ötüken Neşriyat. 30 Aralık 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20161230161424/https://www.otuken.com.tr/u/otuken/docs/romanci_yonuyle.pdf. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  72. ^ Cahit Sıtkı Tarancı, a.g.e, s.4
  73. ^ “Peyami Safa Diyor ki”, Her Ay, nr. 1, 1937.
  74. ^ Tekin, Mehmet (1990). Peyami Safa'nın Roman Sanatı. Konya: Selçuk Üniversitesi Rektörlüğü. ISBN 975-448-039-7. 
  75. 75,0 75,1 75,2 Mehmet Önal (10122 nolu tez). "Peyami Safa İmzalı Romanlarda Fiktif Yapı". Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü. 8 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20161008185432/https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tarama.jsp. Erişim tarihi: 19 Aralık 2016. 
  76. ^ Ekiz, Osman Nuri; Hiperlink (1984). "Peyami Safa". Toker Yayınları. 22 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170222110523/http://search.ebscohost.com/login.aspx?direct=true&db=nlebk&AN=578708&lang=tr&site=eds-live&scope=site&ebv=EB&ppid=pp_Cover. Erişim tarihi: 21 Şubat 2017. 
  77. ^ "100 Temel Eser". 3 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20150403001446/http://www.meb.gov.tr:80/duyurular/duyurular/100temeleser/100temeleser.htm. 
  78. ^ Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Ötüken Neşriyat, İstanbul 2000, s. 64. 76, 92, 93, 101
  79. ^ Cumbadan Rumbaya, Ötüken Neiriyat, İstanbul 2004, s. 376, 412
  80. ^ Bir Akşamdı, Ötüken Neşriyat, İstanbul 2002. s. 27, 53, 71
  81. ^ Canan, Ötüken Neşriyat, İstanbul 2006. s,11, 86, 90
  82. ^ Biz İnsanlar, Ötüken Neşriyat, istanbul 1999. s, 7, 21
  83. 83,0 83,1 83,2 Köksel, Behiye: "Peyami Safa'nın Romanlarında Kadın", Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi (23551), Malatya, 1992, İnönü Üniversitesi
  84. ^ "Sosyo-Kültürel Değişme Sürecinde Türk Ailesi". Ankara: Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu. 5 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160705024547/http://ailetoplum.aile.gov.tr:80/data/54293dab369dc32358ee2b0f/kutuphane_11_sosyokulturel_degisme_surecinde_turk_ailesi__i.pdf. 
  85. ^ Şen, Can (2006), “Peyami Safa Külliyatı Üzerine”, Edebiyat Otağı, 9: 11-12.
  86. ^ Ayvazğolu 1999: a.g.e. s, 63 - 64
  87. ^ Safa, Peyami (1980), Hikâyeler (haz.: Halil Açıkgöz), İstanbul: Ötüken Neşriyat
  88. ^ Ülkü, İrfan (1981), “Peyami Safa’nın Hikâyeciliği”, Türk Edebiyatı, 92: 6.
  89. ^ Ülkü a.g.y, 1981: 6
  90. ^ Şen, Can. "Peyami Safa’nın Hikâyeciliği Üzerine Bir İnceleme". Bartın Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili Bölümü. 10 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20161010150150/http://edebiyatci2003.com/peyami_hikayeciligi.pdf. Erişim tarihi: 16 Şubat 2017. 
  91. 91,0 91,1 91,2 91,3 Zariç, Mahfuz (Ocak 2015). "Peyami Safa'nın Sanat Edebiyat Anlayışı ve Duygu Düşünce Dünyası". 13 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170213163902/http://turkoloji.cu.edu.tr/pdf/mahfuz_zaric_peyami_safa_edebiyat_anlayisi.pdf. Erişim tarihi: 12 Şubat 2017. 
  92. ^ Kurdakul, Şükran (2005). Çağdaş Türk Edebiyatı. İstanbul: Evrensel Basım Yayın. s. 328-330. ISBN 9799756525080. 
  93. ^ (Yeni Mecmua, 30 Mayıs 1942; Yedigün, sayı 171
  94. ^ "Ölümünün 50. yılında Peyami Safa’yı anma toplantısı". Türk Dil Kurumu. 20 Ağustos 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20140820081842/http://tdk.gov.tr/index.php?option=com_content&view=article&id=120:Olumunun-50.-yilinda-Peyami-SAFA%E2%80%99yi-anma-toplantisi-&catid=34:basndan. 
  95. ^ "Peyami Safa'nın Konferansı". İstanbul Şehir Üniversitesi e-arşiv Sistemi.. http://earsiv.sehir.edu.tr:8080/xmlui/bitstream/handle/11498/29835/001516287006.pdf?sequence=1&isAllowed=y. 
  96. ^ Safa, Peyami, Türk İnkılâbına Bakışlar, s. 120.
  97. ^ Safai Peyami, a.g.e. s.121
  98. ^ Peyami, Safa, Nasyonalizm Sosyalizm Mistisizm, s. 57-58.
  99. ^ Safa, Peyami. Eğitim Gençlik Üniversite. Ötüken. s. 20. ISBN 9754370346. 
  100. 100,0 100,1 Kartal, İdris (2011). "Peyami Safa'nın Düşünce Dünyası ve Tarih Anlayışı". Isparta: Süleyman Demirel Üniversitesi. 8 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20161008185432/https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tarama.jsp. 
  101. ^ Safai Peyami, a.g.e. s.106
  102. ^ Karagüzel, Ömer Faruk. "Modernleşme, Modernlik ve Ulusçuluk Bağlamında Türkiye’de Muhafazakârlık". ss. 374. 23 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160123005225/http://www.muharrembalci.com:80/hukukdunyasi/makaleler/birikimlerIV/166.pdf. Erişim tarihi: 22 Şubat 2017. 
  103. ^ Safa, Peyami. "Eğitim Gençlik Üniversite: Objektif 7". Google Kitaplar. 22 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170222200125/https://books.google.com.tr/books?id=aj08DQAAQBAJ&pg=PT188&lpg=PT188&dq=%E2%80%9CIrk%C3%A7%C4%B1+m%C4%B1y%C4%B1z,+Milliyet%C3%A7i+mi?%E2%80%9D&source=bl&ots=59vMO10m94&sig=kPvJWlWf5tNZ44ixHRMLXTKvFEc&hl=tr&sa=X&ved=0ahUKEwiekZ2Cw6PSAhXFVRQKHeC_AGsQ6AEILTAD. Erişim tarihi: 22 Şubat 20. 
  104. ^ Timurtaş ve Göze, a.g.e, s.197.
  105. ^ Gülenadam, Ramazan (2006). Eğitim ve Öğretim Anlayışıyla Peyami Safa. Ankara: Akçağ Yayınları. s. 77. ISBN 9753387865. 
  106. ^ Safa, Peyami. "Eğitim Gençlik Üniversite". Google Kitaplar. 22 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170222200518/https://books.google.com.tr/books?id=aj08DQAAQBAJ&pg=PT190&lpg=PT190&dq=Onlarda+ve+Bizde+Milliyet%C3%A7ilik&source=bl&ots=59vMO13ohc&sig=pLlsx2eAJFknt-IqF3NrSi09_kE&hl=tr&sa=X&ved=0ahUKEwi0sdehz6PSAhWCthQKHVdpA3AQ6AEIMDAI. Erişim tarihi: 22 Şubat 2017. 
  107. ^ Safa, Peyami (1999). Mahşer. İstanbul: Ötüken Neşriyat. s. 93. ISBN 9754370818. 
  108. ^ Safa, Peyami (1995). Biz İnsanlar. İstanbul: Ötüken Neşriyat. s. 45, 60. ISBN 9754370257. 
  109. ^ İrem, Nazım. "Bir Değişim Siyaseti Olarak Türkiye’de Cumhuriyetçi Muhafazakârlık: Temel Kavramlar Üzerine Değerlendirmeler". http://psi520.cankaya.edu.tr/uploads/files/Irem,%20Turkiye'de%20Cumhuriyetci%20Muhafazakarlik.PDF. Erişim tarihi: 22 Şubat 2017. 
  110. ^ Safa, Peyami. "Din, İnkılap, İrtica: Objektif 4". Google Kitaplar. 23 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170223050345/https://books.google.com.tr/books?id=vukiDQAAQBAJ&pg=PT183&lpg=PT183&dq=Muhafazak%C3%A2rl%C4%B1k,+irtica+ve+yobazl%C4%B1k+de%C4%9Fildir&source=bl&ots=j7kW5EN6WW&sig=n3g29PO_5mKYgbXAVitoU8EhER4&hl=tr&sa=X&ved=0ahUKEwjCxdjM6KPSAhWnJ5oKHY7dBjMQ6AEIIjAB. Erişim tarihi: 22 Şubat 2017. 
  111. ^ Safa, Peyami (1990). Din İnkılap İrtica. İstanbul: Ötüken Neşriyat. s. 116. ISBN 9754370311. 
  112. ^ “Sâde ve Basit”, Cumhuriyet, 14 Eylül 1932
  113. ^ Safa, Peyami, “İlmî Terimler ve Halk Dili” Osmanlıca Türkçe Uydurmaca, İstanbul 1999, s. 193
  114. ^ “Türkçe’nin Karışıklığı”, Cumhuriyet, 5 Mayıs 1932
  115. ^ “Dilde Özleşmenin Hudutları”, Milliyet, 4 Nisan 1958
  116. ^ “Fransızca Konuşan Veznedar Bayan”, Cumhuriyet, 4 Ekim 1938
  117. ^ Safa: 1999, a.g.e. s.35
  118. ^ “Yanaşma Kelimeler”, Cumhuriyet, 1 Temmuz 1939
  119. ^ “Dilciler ve Edebiyatçılar”, Cumhuriyet, 27 Eylül 1938
  120. ^ “Telaşa Lüzum Yok”, Cumhuriyet, 22 Aralık 1939
  121. 121,0 121,1 Yusuf Akçay. "Peyami Safa'ya göre Türk Dili". İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü. 9 Mart 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20140309022016/http://turkoloji.cu.edu.tr:80/YENI%20TURK%20DILI/akcay_safa.pdf. 
  122. ^ Nan A. Lee (1997). Peyami Safa'nın Eserlerinde Doğu - Batı Meselesi (Ötüken Neşriyat bas.). İstanbul. s. 58. ISBN 9754372217. 
  123. 123,0 123,1 Cenk Şirinoğlu (Eylül 2008). "Peyami Safa'da Dejenere Toplum". İstanbul Kültür Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. 12 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170212145828/http://acikerisim.iku.edu.tr:8080/xmlui/handle/11413/542. Erişim tarihi: 9 Ocak 2017. 
  124. ^ Safa, Peyami. (1999), Objektif 8. 20.Asır Avrupa ve Biz. İstanbul: Ötüken Yayınları.
  125. 125,0 125,1 Düzce, Mesut (2008). "Peyami Safa Romanlarında Sosyal Değişme ve Din". Çukurova Üniversitesi. 3 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170203081408/http://library.cu.edu.tr/tezler/7074.pdf. 
  126. 126,0 126,1 126,2 Çiftçi, Sinan. "Peyami Safa'nın Romanlarında Rus İmajı". Millî Meçnikova Üniversitesi. Sosyal Bil. Enstitüsü Uluslararası İlişkiler Bölümü. 14 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170214102513/http://www.tubar.com.tr/TUBAR%20DOSYA/iti_sinan-41-50.pdf. 
  127. ^ Peyami Safa (1999): Sosyalizm-Marksizm-Komünizm, Ötüken Neşriyat, İstanbul.
  128. ^ Peyami Safa (6 Kasım 1956). "Sosyalizm, Marksizm, Komünizm: Objektif 3". Milliyet. 14 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170214101945/https://books.google.com.tr/books?id=f2UeDQAAQBAJ&pg=PT107&lpg=PT107&dq=D%C3%BCnyan%C4%B1n+hi%C3%A7bir+terkibi,+yan+yana+duydu%C4%9Fumuz+%C3%A7ift+kelimelerden+hi%C3%A7biri,+mesela+Avrupa+medeniyeti,+mesela+Eyfel+Kulesi,+mesela+ak-+%C5%9Fam+yeme%C4%9Fi,+mesela+e%C5%9Fek+inad%C4%B1,+mesela+y%C4%B1lan+zehiri,+mesela+sam+yeli+ve+daha+bir+s%C3%BCr%C3%BC+misalden+hi%C3%A7biri,+%C5%9Fu+iki+kelime+kadar+birbirine+yak%C4%B1%C5%9Fmaz:+Rus+kahbeli%C4%9Fi.+Bu+iki+kelime+birbirlerine+%C3%B6yle+bir+severek+%C3%A7iftle%C5%9Fmi%C5%9Flerdir+ki+ikisini+birbirinden+%C3%B6l%C3%BCm+bile+ay%C4%B1ramaz.+Ve+bu+hay%C3%A2s%C4%B1z+%C3%A7iftin+yavrulad%C4%B1%C4%9F%C4%B1+hileler,+tuzaklar,+cinayetler,+katliamlar+d%C3%BCnyan%C4%B1n+d%C3%BCnk%C3%BC,+bug%C3%BCnk%C3%BC+ve+yar%C4%B1nki+tarihinin+en+silinmez+lekeleri+olarak+kalacakt%C4%B1r.+Rus+kahbeli%C4%9Fi!+Fakat+bu,+Rus+milletinden+ziyad&source=bl&ots=YB16VkPzKN&sig=SH-x4Pdz29fIfntZrdir2j55DJM&hl=tr&sa=X&ved=0ahUKEwiA0Z63lo7SAhUFzRQKHVZiC08Q6AEIGzAA. 
  129. ^ Milliyet, 19 Ağustos 1955
  130. ^ "Peyami Safa, Kıbrıs". Milliyet Gazete Arşivi. 15 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170215125457/http://gazetearsivi.milliyet.com.tr/Ara.aspx?&ilkTar=&sonTar=&ekYayin=&drpSayfaNo=&araKelime=peyami%20safa%20k%C4%B1br%C4%B1s&gelismisKelimeAynen=&gelismisKelimeHerhangi=&gelismisKelimeYakin=&gelismisKelimeHaric=&Siralama=RANK%20DESC&SayfaAdet=20&isAdv=true. Erişim tarihi: 15 Şubat 2017. 
  131. ^ Çakmak, Fevzi. "Türk Kamuoyunda Kıbrıs Algısı". Dokuz Eylül Üniversitesi. http://web.deu.edu.tr/ataturkilkeleri/ai/uploaded_files/file/fevzi/KIBRIS%20MiTiNGLERi.pdf. 
  132. ^ Milliyet, 3 Eylül 1955
  133. ^ Milliyet, 7 Eylül 1955
  134. ^ İsmail Şahin; Selma P. Topbaş (Aralık 2015). "Kamuoyu ve Dış Politika Bağlamında Peyami Safa'nın Yazılarında Kıbrıs Meselesi". Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. ss. Cilt 7 Sayı:13. 15 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170215125809/http://oaji.net/articles/2016/1037-1461396215.pdf. 
  135. ^ Ayvazoğlu, Beşir, a.g.e: 1999, s. 514
  136. ^ "Büyük Halaskârımız Mustafa Kemâl Paş". Toronto Üniversitesi Kütüphanesi. http://ia600303.us.archive.org/33/items/bykhalkrimiz00safa/bykhalkrimiz00safa.pdf. Erişim tarihi: 10 Nisan 2017. 
  137. ^ Ayvazoğlu, Beşir, a.g.e: 1999, s. 85-86
  138. ^ Tekin, Mehmet, a.g.e: 1999, s. 290-291
  139. ^ Safa, Peyami (1938). Gün Doğuyor, Cumhuriyet Halk Partisi Gösterit Yayımı. Ankara: Ulus Basımevi. 
  140. ^ Cen, Şan: 2009, “Peyami Safa’nın Piyesi: Gün Doğuyor”, Müsvedde, say. 4
  141. ^ Cen, Şan: 2006, “Peyami Safa Külliyatı Üzerine”, Edebiyat Otağı, say. 9
  142. ^ Bu grafik YÖK Tez Arama Robotu'nda çıkan sonuçlara göre hazırlanıştır, sayısal değerler yıllara göre farklılıklar gösterebilir.
  143. 143,0 143,1 Hızlan, Doğan. "Onu daha iyi anlayabilmek için". Hürriyet. 10 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170410215034/http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/dogan-hizlan/onu-daha-iyi-anlayabilmek-icin-28230817. Erişim tarihi: 10 Nisan 2017. 
  144. ^ "Peyami Safa". IMDb. 20 Ocak 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20150120184302/http://www.imdb.com/name/nm1070207/. 
  145. ^ "Peyami Safa". Sinematürk. 2 Ocak 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20150102182145/http://www.sinematurk.com/kisi/2055-peyami-safa/. 
  146. ^ "Mehmed Niyazi, Peyami Safa'yı anlatacak". Yeni Şafak. 10 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170410220444/http://www.yenisafak.com/kultur-sanat/mehmed-niyazi-peyami-safayi-anlatacak-534029. Erişim tarihi: 10 Nisan 2017. 
  147. ^ "Sarıgazi Peyami Safa İlkokulu". MEB. 11 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170411062749/http://peyamisafailkokulu.meb.k12.tr/34/40/739266/okulumuz_hakkinda.html. 
  148. ^ "Tuzla Peyami Safa İlkokulu". MEB. 10 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170410215710/http://tuzlapeyamisafa.meb.k12.tr/. 
  149. ^ "Polatlı Peyami Safa Anadolu Lisesi". MEB. 10 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170410220723/http://peyamisafaanadolulisesi.meb.k12.tr/06/21/122283/okulumuz_hakkinda.html. 
  150. ^ "Bahçeli: Her yer oyun, her yer tiyatro". Hürriyet. 10 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170410220446/http://www.hurriyet.com.tr/bahceli-her-yer-oyun-her-yer-tiyatro-40390229. Erişim tarihi: 10 Nisan 2017. 
  151. ^ "Çok meşhur kalemlerden az bilinen polisiyeler". Akşam. 2 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170202025142/http://www.aksam.com.tr/kitap/cok-meshur-kalemlerden-az-bilinen-polisiyeler--132068h/haber-132068. Erişim tarihi: 10 Nisan 2017. 
  152. ^ Hızlan, Doğan. "Cingöz Recai’nin toplumsal şifreleri". 10 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170410220301/http://www.hurriyet.com.tr/cingoz-recai-nin-toplumsal-sifreleri-21355098. Erişim tarihi: 10 Nisan 2017. 
  153. ^ "Abdülamit Polisiye Roman Tiryakisiydi". Yeni Asır. 10 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170410214141/http://www.yeniasir.com.tr/sarmasik/2013/06/30/abdulhamit-polisiye-roman-tiryakisiydi. Erişim tarihi: 10 Nisan 2017. 
  154. ^ "Cingöz Recai'nin gizli rakibesi: Çekirge Zehra". Yeni Şafak. 10 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170410214048/http://www.yenisafak.com/kultur-sanat/cingoz-recainin-gizli-rakibesi-cekirge-zehra-690417. Erişim tarihi: 10 Nisan 2017. 
  155. ^ "Safa, Peyami". TDVİA (çevrimiçi). 29 Ocak 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20170129104808/http://www.islamansiklopedisi.info/dia/pdf/c35/c350314.pdf. 
  156. ^ Timurtaş; Göze (1976). Peyami Safa'dan Seçmeler. s. 19-20.