Damad Mehmed Said Paşa

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Damad Mehmed Said Paşa (d. ?, Bursa - ö. 1869) Osmanlı askeri.

Bursalıdır. Çavuşbaşı Alyanak Ali Efendi'nin kız kardeşinin oğlu olduğundan 1820 yılında Galata Sarayı'na ve 1823 yılında Enderun'a girdi. Sonra hazine kethüdası Kıbrıslı Ali Efendi'ye imam ve çuhadar oldu. 1327 yılında mâbeynci olup 1828 yılında başçuhadar-ı padişahî oldu, 1832 yılında silahdarlık makamının kaldırılmasıyla o makama ait işler başmâbeyncilik unvanıyla kendisine verildi. 1833 yılında istifa etti. Birkaç ay dayısının evinde ikamet edip sonra süvari livâlığı verilerek Anadolu'ya gönderildi. Temmuz 1834'te Ferik rütbesine terfi ederek Boğaz muhafızı oldu. Mart 1836'da vezirlikle Mihrimâh Sultan'ın nişanlısı ve Mansûre Müşiri oldu. Ardından yapılan düğünle Mihrimâh Sultan ile evlendi. 11 Kasım 1836 tarihinde Hassa ve Mansûre müşirlikleriyle Anadolu Seraskeri oldu. 14 Kasım 1837 tarihinde Padişah Abdülmecid tarafından Serasker olarak atandı. 3 Temmuz 1839 tarihinde Ticaret Nâzırı, 8 Ocak 1840 tarihinde Kaptan-ı Derya, 30 Mart 1841 tarihinde ikinci defa Ticaret Nâzırı, Haziran 1841'de Aydın, Şubat 1842'de Edirne ve Eylül 1842'de Ankara valisi olup Aralık 1842'de azledildi. Eylül 1846'da Mecâlis-i Âliye'ye memur olup 24 Aralık 1846 tarihinde ikinci defa serasker oldu. Mayıs 1848'de Sinop'a gönderildi. Eylül 1849'da Edirne ve Ekim 1849'da Şam valisi olup 22 Aralık 1850 tarihinde istifa etti.[1] 1862 yılında sadrazamlık teklifini kabul etmeyince maaşı 50.000'e çıkartılarak taltif edildi.

1869 başlarında vefat etti. Üsküdar'daki Nasûhî Tekkesi’ne defnedildi.

Değerlendirme[değiştir | kaynağı değiştir]

Sicill-i Osmani'de şöyle değerlendirme yapılmaktadır:[2]

Güzel idare sahibi, sâlih ve âbiddi. 20 seneye yakın derviş elbisesi ile dünyayı bırakmış ve maaşını ihtiyaç sahiplerine sarf etmiştir.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Sinan Kuneralp, Son Dönem Osmanlı Erkân ve Ricali (1839-1922), Prosopoprafik Rehber, İstanbul 1999, s. 103.
  2. ^ Mehmed Süreyya, Sicill-i Osmani, (haz. Nuri Akbayar), c. III, İstanbul 1996, s. 47-48.