Almanya ekonomisi

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Almanya ekonomisi
Derece 4. (nominal) / 5. (SAGP)
Para birimi Euro () = 1.17 ABD Doları ($)
Mali yıl takvim yılı
Ticaret organizasyonları Avrupa Birliği, OECD, DTÖ
İstatistikler
GSYİH 3,227 trilyon $ (SAGP 2013) [1]
GSYİH büyüme azalış 0,5 (2013 ort.)
artış 0,9 (2012 ort.) [2]
Kişi başı GSYİH artış 39,500 $ (SAGP 2013 ort)
artış 39,200 $ (2012) [3]
Sektörel GSYİH dağılımı tarım: % 0,8 endüstri: % 30,1 hizmet: % 69,0 (2013) [4]
Enflasyon (TÜFE) 1,43 (Aralık 2013) [5]
Yoksulluk sınırı
altındaki nüfus
% 15,5 (2010)
Gini katsayısı 27.
İşgücü 44.2 milyon (2013 ort.)
Sektörel işgücü dağılımı tarım: % 1,6 endüstri: % 24,6 hizmet: % 73,8 (2011) [6]
İşsizlik azalış % 5,3 (2013 ort.)
 % 5,5
Ana endüstriler Almanya demir, çelik, kömür, çimento, kimyasallar, makine, araç, makine aletleri, elektronik, otomobil, gıda ve içecek, gemi yapımı, ve tekstil alanında dünyanın en büyük ve teknolojik açıdan en gelişmiş ülkelerinden birisidir.[7]
Dış ticaret
İhracat artış 1,493 trilyon $ (3.) (2013) [8]
İhraç malları Motorlu araçlar, makinalar, kimyasallar, bilgisayar ve elektronik ürünler, elektrikli cihazlar, ilaç, metaller, ulaşım ekipmanları, giyim kuşam, gıda maddeleri, tekstil, kauçuk ve plastik ürünler [9]
Ana ihracat ortakları  ABD %8.8
 Fransa %8.2
 Çin %6.8
 Hollanda %6.7
 Birleşik Krallık %6.6
 İtalya %5.1
 Avusturya %4.9
 Polonya %4.7
 İsviçre %4.2 (2017) [10]
İthalat artış 1,233 trilyon $ (3.) (2013) [11]
İthalat malları makinalar, veri işleme ekipmanları, taşıtlar, kimyasallar, petrol ve gaz, metaller, elektrikli cihazlar, ilaç, gıda maddeleri, tarım ürünleri [12]
Ana ithalat ortakları  Hollanda %13.8
 Çin %7
 Fransa %6.6
 Belçika %5.9
 İtalya %5.4
 Polonya %5.4
 Çek Cumhuriyeti %4.8
 ABD %4.5
 Avusturya %4.3
 İsviçre %4.2 (2017) [13]
DYY sermayesi artış 1,335 trilyon $ (5.) (31 Aralık 2013) [14]
Gayrisafi dış borç artış 5,717 trilyon $ (3.) (31 Aralık 2012) [15]
Kamu maliyesi
Kamu borçları GSYİH'nın %79,9 (2013 ort.) [16]
Gelirler 1,511 trilyon $ (2012 ort.)
Giderler 1,507 trilyon $ (2012 ort.)
Ekonomik yardım donör: 7,5 milyar $ (5 milyar €)
GSYİH'nın % 0,28
Kredi derecelendirme

Standard & Poor's: AAA [17]
Görünüm: Durağan Moody's: Aaa [18]
Görünüm: Durağan

Fitch: AAA [18]
Görünüm: Durağan
Dış rezervler artış 248,9 milyar $ (31 Aralık 2012) [19]

Ana veri kaynağı: CIA World Fact Book

Diğer bir bilgi verilmemiş, değerlerin tümü ABD Doları ile ifade edilmiştir.

Almanya ekonomisi son derece gelişmiş bir sosyal piyasa ekonomisidir.[20] Almanya, dolar kuru üzerinden yapılan hesaplamalara göre dünyanın dördüncü büyük ekonomisine sahiptir. Avrupa'daki en büyük ulusal ekonomiye sahip olan ülke, dünyadaki nominal GSYİH'ya göre dördüncü ve SAGP GSYİH açısından beşinci büyüklüğe sahiptir. 2017 yılında, ülke IMF'ye göre Euro bölgesi ekonomisinin %28'ini oluşturmaktaydı.[21] Almanya ayrıca, Avrupa Birliği ve Euro Bölgesi'nin kurucu üyesidir.[22][23]

2016 yılında Almanya, 310 milyar dolar değeriyle dünyanın en yüksek ticaret fazlasını gerçekleştirerek[24] en büyük sermaye ihracatçısı olmuştur.[25]

Alman ekonomisindeki ana güç unsuru, yüksek dış satım girdisidir. Almanya, 2016 yılında dış satım mal ve hizmetlerde 1,21 trilyon euro (1,27 trilyon dolar) ile dünyanın üçüncü büyük ihracatçısı konumundadır.[26][27][28] Ülke, Euro para birimini kullanarak para politikalarında Frankfurt'ta bulunan Avrupa Merkez Bankası'na bağlıdır. Toplam GSYİH'nın %70'ini hizmetler işkolu, %29,1'ini sanayi işkolu ve %0.9'unu da tarım işkolu oluşturmaktadır.[29][30]

Almanya'nın en büyük 10 ihracat kalemini; taşıtlar, makineler, kimyasal ürünler, elektronik ürünler, elektrikli cihazlar, eczacılık ürünleri, ulaşım araçları, temel metaller, gıda ürünleri ve kauçuk ve plastik ürünler oluşturur. Almanya ekonomisi, Avrupa'daki en büyük üretim ekonomisidir ve mali bunalımlardan etkilenme olasılığı diğerlerine göre daha azdır;[29] uygulamalı araştırmaları iş bitirici endüstriyel değerle yürütür ve kendini en son üniversite anlayışları ile işkollarına özgü ürün ve süreç iyileştirmeleri arasında bir köprü olarak görür ve kendi laboratuvarlarında da çok fazla bilgi üretebilir.[31] Uluslararası Para Fonu, Temmuz 2017'de ülke ekonomisine "yine bir başka sağlıklılık bildirgesi" sundu ve bu seviyeyi uzun vadede sürdürmek için atılması gereken adımlar konusunda tavsiyelerde bulundu.[21]

Almanya kereste, alkali potasyum bileşiği, tuz, uranyum, bakır ve doğal gaz açısından zengindir. Almanya'daki enerji ağırlıklı olarak fosil yakıtlar (%50), ardından ikinci olarak nükleer güç, ardından gaz, rüzgar, biyokütle (odun ve biyoyakıtlar), hidro ve güneş enerjisi ile sağlanmaktadır. Almanya, Enerji devrimi (Energiewende) olarak adlandırılan yenilenebilir enerji geçişini üstlenen ilk büyük sanayileşmiş ülkedir. Almanya, dünyada önde gelen bir rüzgâr türbini üreticisidir.[32] Yenilenebilir enerji artık Almanya'da tüketilen elektriğin %27'sini karşılamaktadır.[33]

Tüm Alman şirketlerinin yüzde 99'u, çoğunlukla küçük ve orta ölçekli işletme (Mittelstand) şeklinde yapılanmış ailelere ait kuruluşlardan oluşmaktadır. Gelire göre ölçülen dünyanın en büyük 2000 halka açık şirketi sıralaması olan Fortune Global 2000'de, merkezi Almanya'da bulunan 53 kuruluş yer almıştır ve Almanya'nın en iyi 10 şirketi Allianz, Daimler, Volkswagen, Siemens, BMW, Deutsche Telekom, Bayer, BASF, Munich Re ve SAP'tan oluşmaktadır.[34]

Almanya ticari fuarlar için dünyada en iyi konumda bulunur.[35] Dünyanın önde gelen ticaret fuarlarının yaklaşık üçte ikisi Almanya'da gerçekleşmektedir.[36] En büyük yıllık uluslararası fuar ve kongreler Hannover, Frankfurt, Köln, Leipzig ve Düsseldorf gibi birçok Alman kentinde gerçekleştirilmektedir.

Geçmiş[değiştir | kaynağı değiştir]

Sanayileşme Çağı[değiştir | kaynağı değiştir]

Almanya'daki Sanayi Devrimi, kısmen, İngiltere, Fransa ve Belçika’dan bir asır sonra gerçekleşti, çünkü sadece Almanya 1871'de birleşik bir ülkeydi.[37]

1847'de August Borsig'in tren fabrikası.
Otomobilin icadı. Karl Benz, Benz Viktoria'da karısı Bertha Benz ile birlikte, 1894 modeli üzerinde.

Deutscher Zollverein'in (Alman Gümrük Birliği) kurulması ve demiryolu sistemlerinin genişletilmesi, Almanya'nın sanayi devrimi ve politik birliğinin temel itici güçleriydi. 1834’te, Alman devletleri arasındaki tarife engelleri ortadan kaldırıldı. 1835'te Frankonya'nın Nürnberg ve Fürth kentlerini birbirine bağlayan ilk Alman demiryolu inşa edildi ve 1840'lı yıllar, bütün Alman eyaletlerinde "demiryolu çılgınlığı" zamanlarıydı. 1845-1870 arası, 8045 km daha ray inşa edilmişti ve 1850 yılında Almanya kendi lokomotiflerini imal edebiliyordu. Zamanla, diğer Alman devletleri gümrük birliğine katılmış ve Almanya'nın köşelerini birbirine bağlamaya başlayan demiryollarının yapımı ilerlemekteydi. Almanya genelinde serbest ticaret ve bir demiryolu sisteminin kurulması, yerel ürünler için yeni pazarlar açan, orta düzey yöneticilerden oluşan bir havuz yaratmış; bu da mühendisler, mimarlar ve yetenekli makinistlere olan talebi artırarak, kömür ve demir yatırımlarını canlandırmıştı.[38]

Alman sanayisini ileriye taşıyan bir diğer etmen ise, parasal sistemin birleşmesinin, kısmen siyasi birleşme ile mümkün kılınmasıydı. Alman Markı ile 1871'de altın tarafından desteklenen yeni bir parasal tahvil sistemi uygulamaya kondu. Buna karşın, 1907'ye kadar gümüş sikke değerleri korunarak bu sistem tam olarak kullanılmadı.[39]

Yolcu gemisinin icadı. 1890 yılında Albert Ballin'in SS Auguste Viktoria'sı.

Prusya'nın III. Napolyon'a karşı Fransa-Prusya Savaşı'ndaki zaferi, Avrupa'daki Fransız hegemonyasının sonunu getirmiş ve 1871'de Alman İmparatorluğunun yaratılmasını belirginleştirmiştir. İmparatorluğun kuruluşu, Avrupa'yı, dikkate değer ve inkar edilemez biçimde artan ekonomik ve siyasi varlığa sahip yeni bir halkla ve sanayileşme politikasının gerçekliği ile doğal olarak karşılaşmaya hazırladı. Fransız ekonomik ilkelerinin etkisi, Almanya'da büyük toprak mülklerinin satışı, feodal kısıtlamaların kaldırılması, loncaların kentlerdeki gücünün azaltılması ve yeni, daha verimli bir ticaret kanununun getirilmesi dahil, önemli kurumsal yenileşme politikaları üretmiştir. Bununla birlikte, imparatorluğun ekonomisine dair siyasi kararlar hâlâ büyük ölçüde "çavdar ve demir" koalisyonu, yani doğunun Prusyalı Junker (Genç soylu) toprak sahipleri ve batının Ruhr ağır sanayi koalisyonu tarafından kontrol edilmekteydi.[40]

Politika ve toplum ile ilgili olarak, 1881-1889 yılları arasında Başbakan Otto von Bismarck, sosyal sigorta ve iyileştirilmiş çalışma koşulları sağlayan yasaları teşvik etmişti. Dünyanın ilk refah devletinin kurulmasını sağlamıştı. Almanya'ya, genel sağlık, zorunlu eğitim, hastalık sigortası, kaza sigortası, maluliyet sigortası ve emeklilik maaşı gibi sosyal sigorta programlarını ilk tanıtan kişi olmuştur. Dahası, hükümetin evrensel eğitim politikası, dünyanın en yüksek okur yazarlık oranıyla - %99 - ulusa daha fazla insanla ulaşan eğitim düzeyleri ile sayıları işlemede iyi daha fazla mühendis, kimyager, gözlükçü, fabrikalar için vasıflı işçi, yetenekli yönetici, bilgili çiftçi ve yetenekli askeri personelle Almanya'da meyve vermişti.[41]

Almanya, 1900 yılına gelindiğinde, Britanya ve Birleşik Devletler'yi çelik üretiminde geçti. Alman ekonomik mucizesi aynı zamanda, 1850'de 35 milyondan 1913'te 67 milyona ulaşan eşi görülmemiş bir nüfus artışıyla destekliydi. 1895'ten 1907'ye kadar, makine yapımında çalışan işçilerin sayısı yarım milyondan bir milyona ulaştı. Almanların sadece yüzde 40'ı kırsal alanlarda 1910 yılına kadar yaşadı; İmparatorluğun doğumundan sonra %67'lik bir düşüş kaydedildi. Sanayi, 1913'te gayri safi milli hasılanın yüzde 60'ını oluşturmaktaydı.[42] Alman kimya endüstrisi dünyanın en gelişmişi haline gelmişti ve 1914'te ülke dünyanın elektrikli aygıtlarının yarısını üretmekteydi. Endüstriyel olgunluğa doğru hızlı ilerleme, Alman ekonomisinde, kırsal ekonomik biçimden, mamul malların önemli bir dış satımcısı konumuna doğru büyük bir kaymaya yol açmıştı. Tamamlanmış ürünün toplam ihracata oranı 1872'de %38'den 1912'de %63'e yükselmişti. 1913'e gelindiğinde, Almanya bütün Avrupa pazarlarına hakim oldu. 1914'e gelindiğinde, Almanya dünyanın en büyük ihracatçılarından biri haline gelmiştir.[43]

Weimar Cumhuriyeti ve Üçüncü Reich[değiştir | kaynağı değiştir]

Almanya'nın GSMH'sı ve Bürüt Ulusal Üretim deflatörü; 1926'dan 1939'a, yüzdesel olarak yıl yıl değişimi. (Google aracılığıyla Alman yayınlarının PDF dosyası)

İşsizlik çok yüksek iken, Naziler iktidara gelmişti,[44] ancak Reichsbahn, Reichspost ve Reichsautobahn projeleri gibi dev kamu çalışmaları sayesinde daha sonra tam istihdam sağlandı.[45] 1935'te, Versay Antlaşması'na aykırı bir şekilde yeniden silahlanma, ekonomiye katkıda bulundu.[44][46]

1931 sonrası mali krizini takiben genişletici ekonomi politikaları (Almanya'nın altın standartında olduğu gibi) 1933'te merkez bankasının başkanı olan Nazi olmayan Ekonomi Bakanı Hjalmar Schacht tarafından önerildi.[44] Hjalmar Schacht daha sonra 1938'de görevden alındı ve yerini Hermann Göring aldı.

Hammadde eksikliği nedeniyle, Üçüncü Reich'ta kendi kendine yeterliliği hedefleyen Almanya, ticaret bağlantılarını 19 Eylül 1934 tarihli "Yeni Plan" (Neuer Plan) adıyla iki taraflı seçenekler, döviz denetimleri, dış alım sınırlamaları ve dış satım destekleri şeklinde sürdürmek zorunda kalacaktı. "Yeni Plan", Alman sanayi malları için para tasarrufu sağlayacak şekilde daha az gelişmiş ülkelerle gerçekleştirilecek ticarete dayanıyordu.[46] Güney Avrupa ticaret engellemeleri olmadığı için, Batı Avrupa ve Kuzey Amerika'ya tercih edildi.[47] Bu politika, Grosswirtschaftsraum ("daha büyük ekonomik alan") politikası olarak biliniyordu.

Sonunda, Nazi partisi büyük işletmelerle güçlü ilişkiler geliştirdi ve 'Ulusal İşçi Servisi'ni (RAD) ve 'Alman İşçi Cephesi'ni (DAF) oluşturmak için 1933 yılında sendikaları ortadan kaldırdı, çalışma koşullarını belirleyen 'İşgücü Güzelliği' (SDA, Schönheit der Arbeit), çalışma koşullarını belirleyecek ve işçiler için spor kulüpleri kuracak 'Sevinç Yoluyla Güç' (KDF, Kraft durch Freude) gibi kamu örgütleri oluşturdu.[48]

Batı Almanya[değiştir | kaynağı değiştir]

Reichsmark'ın Alman Markı ile yasal ödeme aracı olarak değiştirilmesinden başlayarak, Alman Şansölyesi Konrad Adenauer ve onun ekonomi bakanı Ludwig Erhard tarafından yönetilen hükümet tarafından Batı Almanya'yı, yükselten, düşük enflasyon ve hızlı endüstriyel büyüme süreci gözlendi ve ekonominin başındaki Ludwig Erhard, Batı Almanya’yı savaş zamanında yıkımdan modern Avrupa’daki en gelişmiş uluslardan biri konumuna taşıdı.

1953 yılında Almanya'nın, aldığı yardımın 1,1 milyar dolarını geri ödemesine karar verildi. En son geri ödeme Haziran 1971'de yapıldı.

Bu etkenlerin yanı sıra, 1950'lerde, 1960'larda ve 1970'lerin başlarında nüfusun tam kapasiteyle çalıştığı uzun çalışma saatleri ve binlerce Gastarbeiter ("yabancı işçi") tarafından sağlanan fazladan iş gücü, ekonomik kalkınma için hayati bir temel oluşturmuştur.

Doğu Almanya[değiştir | kaynağı değiştir]

1950'lerin başlarında Sovyetler Birliği tarım ve sanayi ürünleri şeklinde tazminat aldı ve daha ağır tazminat ödemelerini talep etti.[49] Kömür madenlerini içeren Aşağı Silezya ve önemli bir doğal liman olan Stettin, Polonya'ya kaybedildi.

Batı Almanya’nın ihracatı 1988’de 323 milyar doları aştı. Aynı yıl, Doğu Almanya, 30.7 milyar dolar değerinde mal ihraç etmişti; ve bunun %65'i diğer komünist devletlereydi.[50] Doğu Almanya'da sıfır işsizlik vardı.[50]

1976 yılında yıllık ortalama GSYİH büyümesi kabaca %5.9 idi.[51]

Federal Cumhuriyet[değiştir | kaynağı değiştir]

Almanya ekonomisi neredeyse 2000'li yılların başında durgunlaştı. En kötü büyüme rakamlarına 2002 yılında (%+1.4), 2003'te (%+1.0) ve 2005'te (%+1.4) ulaşılmıştı.[52] İşsizlik de süreğen şekilde yüksekti.[53] Bu sorunlardan dolayı, Almanya'nın yaşlanan nüfusu ile birlikte, refah sistemi kayda değer bir baskı altında kaldı. Bu, hükümetin Hartz I - IV olarak bilinen işgücü piyasası yeniden düzenlemeleri de dahil geniş kapsamlı bir kemer sıkma reform programı olan Gündem 2010'u dayatmasını sağlamıştır.[53]

2000'in ilk on yılının sonraki bölümünde dünya ekonomisi, Almanya'nın önde gelen bir dış satımcı olarak da yararlandığı yüksek büyüme yaşamıştı. Bazıları, Hartz reformlarına yüksek büyüme ve azalan işsizliğe ulaşma konusunda kredi veriyor, ancak diğerleri, yaşam standartlarında büyük bir düşüşe neden olduklarını ve etkilerinin sınırlı ve geçici olduğunu iddia ediyordu.[53]

Almanya'nın nominal GSYİH'sı, 2008'in ikinci ve üçüncü çeyreğinde, küresel ve Avrupa durgunluk döngüsünü takiben ülkeyi teknik bir ekonomik durgunluğa soktu.[54] Almanya sanayi üretimi, aynı yılın Ağustos ayıyla karşılaştırıldığında Eylül ayında %3,6'ya geriledi.[55][56] 2009 yılının Ocak ayında, Angela Merkel yönetimindeki Alman hükümeti, bazı işkollarını bir düşüşten ve işsizlik oranlarındaki artıştan korumak için 50 milyar Euro'luk (70 milyar dolar) ekonomik teşvik planını onayladı.[57] Almanya, 2009 yılının ikinci ve üçüncü çeyreğindeki durgunluktan, çoğunlukla üretim siparişleri ve dışsatımı -başta Euro Bölgesi dışından olmak üzere- ve nispeten istikrarlı tüketici talebi nedeniyle çıkmıştı.[53]

Almanya, AB, G8 ve G20'nin kurucu üyesidir ve 2003'ten 2008'e kadar dünyanın en büyük ihracatçısı olmuştur. 2011 yılında üçüncü büyük dış satımcı[58] ve üçüncü büyük dış alımcı olarak kalmıştır.[59] Ülkenin dış satımının çoğu mühendislik ürünleri, özellikle makineler, otomobil, kimyasal ürünler ve metallerden oluşmaktadır.[60] Almanya, rüzgar türbinleri ve güneş enerjisi teknolojisinin önde gelen bir üreticisidir.[61] Almanya genelinde kentlerde yıllık ticaret fuarları ve kongreler düzenlenmektedir.[62] 2011, Alman ekonomisi için rekorların kırıldığı bir yıl oldu. Alman şirketleri, dışarıya tarihinin en yüksek rakamı olan 1 trilyon euro'luk (1.3 trilyon dolar) mal satmıştır. Toplam çalışan sayısı en yüksek rakam olan 41,6 milyona yükseldi.[63]

2012 yılı boyunca, Almanya ekonomisi bölgesel komşu ülkelere göre daha güçlü olmaya devam etmiştir.[64]

İşkolları[değiştir | kaynağı değiştir]

2004 yılında tarım, silvikültür ve madencilik Almanya'nın millî gelirinin sadece %1,1'ini oluşturmuştur ve tüm işçilerin %2,2'si bu sektöre istihdam edilmiştir. Bu durum 1991'e göre %4 düşmüştür. Ülke, iç besin pazarının %90'ını kendisi karşılamaktadır. Bu üretim ülkeyi Fransa ve İtalya'dan sonra Avrupa Birliği'nin en büyük üçüncü üreticisi konumuna ulaştırmıştır. Almanya'nın genel tarım ürünleri; patates, şeker kamışı, buğday, arpa ve lahanadır. Ülke yüksek standartlarda endüstrileşmesine rağmen topraklarının 3'te 1'i ormanlarla kaplıdır. Ormancılık faaliyetleri ülke tüketiminin 3'te 2'sini karşıladığından açık ithalatla kapatılmaktadır.

Tarım[değiştir | kaynağı değiştir]

Sanayi[değiştir | kaynağı değiştir]

Ludwigshafen yakınlarındaki Dünya'nın en büyük kimya fabrikalarından biri

2003 yılına göre endüstri ve inşaat sektörleri, ülke gelirinin %29'unu oluşturmaktadır. Bu sektör, tüm işgücünün %26,4'üne iş alanı yaratmaktadır. Almanya otomobil, makina parçası ve kimyasal maddeler üretiminde oldukça üstün durumdadır. 2003 yılında üretilen 5.5 milyon araçla Almanya; Birleşik Devletler ve Japonya'nın ardından dünyanın en büyük otomobil üreticisi olmuştur. Buna karşı Çin, 2005 yılının başlarından itibaren ülkenin bu sırasını tehdit etmeye başlamıştır. 2004 yılına göre Almanya, dünyadaki makina parçası üretiminin %19,3'ünü karşılayarak bu alanda lider olmuştur. Ülkenin dünya çapındaki makina üretim markaları Continental AG, Daimler, BMW, Bosch, BASF, Bayer AG, Siemens, Mercedes, Opel, Porsche ve Volkswagen, ülkenin başta gelen firmalarından bazılarıdır. Ayrıca ülkeye yayılmış birçok küçük üretim yapan firma bulunmaktadır. Bu firmalar tüm Alman işgücünün 3'te 2'sine sahiptir.

Enerji[değiştir | kaynağı değiştir]

2002 yılına göre Almanya; Amerika Birleşik Devletleri, Çin, Hindistan ve Japonya'nın ardından en fazla enerji tüketen beşinci ülke konumundadır. Bu tüketimin 3'te 2'si ithalatla karşılanmaktadır. Aynı yıl Almanya 512.9 milyar kilowatt saat elektrik tüketimi ile Avrupa birincisi olmuştur.

Almanya hükümeti; jeotermal, rüzgar enerjisi gibi yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımının yaygınlaştırılmasına çalışmaktadır. Enerjinin verimli kullanılması amacıyla geliştirilen projeler olmulu sonuç vermiş; 1970'ten itibaren enerji verimliliği artmıştır. Hükümet, 2050 yılında ülkenin enerji ihtiyacının yarısını yenilenebilir kaynaklardan karşılama adına bir hedef koymuştur.

2000 yılında hükümet ve Almanya nükleer güç endüstrisi; 2021'e kadar nükleer santralleri kademeli olarak azaltma konusunda anlaşmıştırlar. Fakat yenilenebilir enerji, enerji tüketiminde oldukça düşük paya sahiptir. 2006 yılı enerji tüketiminin kaynaklara göre dağılımı şu şekilde gerçekleşmiştir: akaryakıt (%35.7); kömür (%23.9); doğal gaz (%22.8); nükleer enerji (%12.6); su ve rüzgar gücü (%1.3); diğerleri (%3.7).

Madencilik[değiştir | kaynağı değiştir]

Hükümetin azaltma politikalarına rağmen kömür, ülkenin başlıca enerji kaynağıdır. Hükümet politikaları ile 1989'dan beri kömür üretimi azalmaktadır. Almanya'daki iki ana kömür cinsi linyit ve "sert kömür"dür. Ülkedeki rezervlere rağmen bir miktar kömür yurt dışından ithal edilmektedir. Ocak 2004'e göre, ülkedeki doğal gaz rezervleri Avrupa Birliği içinde üçüncü sıradadır. Ülkedeki doğal gaz üretiminin %90'ı Aşağı Saksonya'da gerçekleşir. 2002 yılında Almanya ihtiyacının %75'i kadar doğal gaz ithal etmiştir. En büyük ithalatçı ülke %40,8'lik oranla Rusya'dır. Bu ülkeyi %31,5 ile Norveç ve %22,3 ile Hollanda takip eder.

Hizmetler[değiştir | kaynağı değiştir]

2002 yılına göre ülke millî gelirinin %70'ini hizmet sektörü karşılamaktadır. Yine hizmet sektörü, tüm işgücünün %71,3'ünü istihdam etmektedir.

Turizm[değiştir | kaynağı değiştir]

İç ve dış turizm ülke gelirinin %8'ini oluşturmaktadır ve 2,8 milyon kişiye iş sağlamaktadır. Ülkede ticaretten sonraki en büyük sektör turizmdir. 2004 yılına göre 45 milyon her bir gece için kayıtlı yabancı turist ülkeye gelmiştir. Bu bir önceki yıla göre %4 fazlaydı ve bir rekordu. Uluslararası her 3 büyük ticari fuardan 2'si Almanya'da düzenlenmektedir ve böylece ülke sadece bu alanda 9-10 milyon civarı yabancı çekmektedir. Ülkedeki en büyük dört ticari fuar; Hannover, Frankfurt, Köln ve Düsseldorf'ta yapılmaktadır.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "2013 GDP (PPP) of Germany" [Almanya'nın 2013 GSYİH (SAGP)'si]. The World Factbook. 2013. 5 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  2. ^ "GDP real growth rate of Germany" [Almanya'nın GSYİH büyüme oaranı]. The World Factbook. 2013. 5 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  3. ^ "2013 GDP per capita (PPP) of Germany" [Almanya'nın 2013 kişi başı GSYİH (SAGP) değeri]. The World Factbook. 2013. 5 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  4. ^ "GDP Compositon by sector of origin in Germany" [Almanya'da Sektörel GSYİH dağılımı]. The World Factbook. 2013. 27 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  5. ^ "Inflation Germany – current German inflation" [Almanya enflasyon değeri]. www.inflation.eu. 2013. 12 Mart 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  6. ^ "Labor force by occupation in Germany" [Almanya'da sektörel işgücü dağılımı]. The World Factbook. 2011. 6 Aralık 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  7. ^ "Industries in Germany" [Almanya'da ana endüstri alanlarının dağılımı]. The World Factbook. 5 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  8. ^ "Export Figures of Germany" [Almanya'nın ihracat rakamı]. The World Factbook. 2013. 30 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  9. ^ "Export products of Germany" [Almanya'nın ihracat ürünleri]. The World Factbook. 30 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  10. ^ "Export Parners of Germany" [Almanya'nın ihracat ortakları]. The World Factbook. 2017. 30 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Temmuz 2018. 
  11. ^ "Import Figures of Germany" [Almanya'nın ithalat rakamı]. The World Factbook. 2013. 30 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  12. ^ "Import products of Germany" [Almanya'nın ithalat ürünleri]. The World Factbook. 30 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  13. ^ "Import Parners of Germany" [Almanya'nın ithalat ortakları]. The World Factbook. 2017. 30 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Temmuz 2018. 
  14. ^ "Stock of foreign direct investment in Germany" [Almanya'nın doğrudan yabancı yatırım sermayesi]. The World Factbook. 31 Aralık 2013. 30 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  15. ^ "2013 External debt of Germany" [Almanya'nın 2013 dış borcu]. The World Factbook. 2012. 30 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  16. ^ "2013 Public debt of Germany" [Almanya'nın 2013 kamu borcu borcu]. The World Factbook. 2013. 5 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  17. ^ "Sovereigns Rating List" [Ülkelerin Değerlendirme Listesi]. Standard & Poor's. 28 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  18. ^ a b "Credit ratings: how Fitch, Moody's and S&P rate each country - Kredi Derecelendirem notları: Her bir ülke için Fitch ,Moody's ve S&P nasıl?". The Guardian. 3 Ocak 2013. 16 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  19. ^ "Reserves of foreign exchange and gold of Germany" [Almanya'nın döviz ve altın rezervi]. The World Factbook. 31 Aralık 2012. 5 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Nisan 2014. 
  20. ^ Spicka, Mark E. (2007). Selling the Economic Miracle: Reconstruction and Politics in West Germany. Berghahn Books. ISBN 978-1-84545-223-0.  Bilinmeyen parametre |dipnot= görmezden gelindi (yardım)
  21. ^ a b "Germany: Spend More At Home". imf.org. 8 January 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 April 2018. 
  22. ^ Alfred Dupont CHANDLER, Takashi Hikino, Alfred D Chandler, Scale and Scope: The Dynamics of Industrial Capitalism [Ölçek ve kapsam: Endüstriyel Kapitalizmin Devimbilimi], 1990
  23. ^ "Scale and Scope — Alfred D. Chandler, Jr. | Harvard University Press". Hup.harvard.edu. 20 Kasım 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Ağustos 2014. 
  24. ^ "German trade surplus soars to all-time high in 2014". welt.de. Die Welt. 3 Şubat 2015. 2 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Şubat 2015. 
  25. ^ "Reuters America: German current account surplus to hit record high world's largest in 2016" [Reuters Amerika: Alman cari hesap fazlası 2016'da rekor seviyeye ulaştı]. CNBC. 6 Eylül 2016. 23 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2017. 
  26. ^ Moulson, Geir (9 Şubat 2017). "German exports hit new high in 2016, trade surplus widens". Associated Press. 6 July 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Şubat 2018. 
  27. ^ "National economy & environment - Foreign trade - Federal Statistical Office (Destatis)". Destatis.de. 13 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  28. ^ Statistisches Bundesamt: Ranking of Germany's trading partners in foreign trade: 2014 [Federal İstatistik Bürosu: Almanya'nın dış ticaretteki ticaret ortaklarının sıralaması: 2014], 22 Ekim 2015
  29. ^ Library of Congress – Federal Research Division (10 April 2015). "Country Profile: Germany". 14 Şubat 2006 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 23 April 2015. Exports are responsible for one-third of total economic output, and at the prevailing dollar–euro exchange rate, no country exports more merchandise. 
  30. ^ "Germany's capital exports under the euro | vox". Voxeu.org. 22 Şubat 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Ağustos 2014. 
  31. ^ "Archived copy". 2 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 April 2017. 
  32. ^ Wind Power. Federal Ministry of Economics and Technology (Germany) Erişim: 30 Kasım 2006.
  33. ^ Nicola, Stefan (9 Mayıs 2014). "Renewables Meet Record 27 Percent of German Electricity Demand". Bloomberg. Erişim tarihi: 23 Nisan 2015. 
  34. ^ "Forbes Global 2000: Germany's Largest Companies". Forbes. Erişim tarihi: 29 Mart 2018. 
  35. ^ "trade shows in Germany, fairs Germany, trade fair Germany, trade show venue Germany". 
  36. ^ "Trade fairs in Germany". German National Tourist Board. 2 Şubat 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Şubat 2014. 
  37. ^ Mitchell, Allan (2006). Great Train Race: Railways and the Franco-German Rivalry, 1815–1914. Berghahn Books. 
  38. ^ Richard Tilly, "Germany: 1815–1870" in Rondo Cameron, ed. Banking in the Early Stages of Industrialization: A Study in Comparative Economic History (Oxford University Press, 1967), ss. 151-182
  39. ^ "Germany's Strong Economic Growth After 1871 :: Papers". 123helpme.com. 23 March 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  40. ^ Cornelius Torp, "The "Coalition of 'Rye and Iron'" under the Pressure of Globalization: A Reinterpretation of Germany's Political Economy before 1914," Central European History, Eylül 2010, Cilt 43 Konu 3, ss 401-427
  41. ^ "Class and Politics in Germany, 1850 to 1900". fsmitha.com. 23 April 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  42. ^ "Germany - history - geography". britannica.com. Encyclopedia Britannica. 3 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  43. ^ "Archived copy" (PDF). 2 June 2016 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Şubat 2015. 
  44. ^ a b c "http://econ161.berkeley.edu/TCEH/Slouch_Purge15.html". berkeley.edu. Erişim tarihi: 15 Ağustos 2007.  |başlık= dış bağlantı (yardım)
  45. ^ Gaettens, Richard (1982). Geschichte der Inflationen : vom Altertum bis zur Gegenwart. Münih: Battenberg. ss. 279–298. ISBN 3-87045-211-0.  Bilinmeyen parametre |baskı= görmezden gelindi (yardım)
  46. ^ a b Lee, Stephen J. (1996). Weimar and Nazi Germany [Weimar ve Nazi Almanyası]. Oxford: Heinemann. ss. 60-63. ISBN 043530920X. 
  47. ^ Hans-Joachim Braun, "The German Economy in the Twentieth Century", Routledge, 1990, ss. 102
  48. ^ Reynoldson, Fiona (1996). Weimar and Nazi Germany [Weimar ve Nazi Almanyası]. Oxford: Heinemann. s. 49. ISBN 0435308602.  Bilinmeyen parametre |baskı= görmezden gelindi (yardım)
  49. ^ Naimark, Norman M. (1995). The Russians in Germany: A History of the Soviet Zone of Occupation, 1945–1949 [Almanya'daki Ruslar: Sovyet İşgal Bölgesi'nin Tarihi, 1945–1949.]. Harvard University Press. ss. 167-9. ISBN 0-674-78405-7. 
  50. ^ a b Boyes, Roger (24 Ağustos 2007). "Germany starts recovery from €2,000bn union" [Almanya'da 2 milyar € ile bir toparlanma başladı]. timesonline.co.uk. Londra: Times Online. Erişim tarihi: 12 Ekim 2009. 
  51. ^ "German Democratic Republic: long history of sustained economic growth continues; 1989 may be an advantageous year to consider this market - Business Outlook Abroad: Current Reports from the Foreign Service" [Alman Demokratik Cumhuriyeti: Sürdürülebilir ekonomik büyüme uzun süre devam etti; 1989 bu pazarı değerlendirmek için yararlı bir yıl olabilir - Yurtdışı İş Görünümü: Dış İlişkiler Servisi'nden Güncel Raporlar]. findarticles.com. Business America. 27 Şubat 1989. Erişim tarihi: 2 Ekim 2007. 
  52. ^ Bruttoinlandsprodukt (Vierteljahres- und Jahresangaben). Statistisches Bundesamt.
  53. ^ a b c d "CIA Factbook: Germany". Cia.gov. Erişim tarihi: 13 Ağustos 2014. 
  54. ^ Hopkins, Kathryn (14 Kasım 2008). "Germany officially in recession as OECD expects US to lead recovery" [Almanya resmen durgunluğa girerken OECD ABD'nin toparlanmaya başlamasını bekliyor]. Londra: The Guardian. Erişim tarihi: 1 Mayıs 2010. 
  55. ^ Thesing, Gabi (13 Kasım 2008). "German Economy Enters Worst Recession in 12 Years" [Alman ekonomisi 12 yıl içindeki en kötü durgunluğa girdi]. Bloomberg.com. Erişim tarihi: 13 Ağustos 2014. 
  56. ^ German economy falls into recession [Alman ekonomisi durgunluğa düştü], New York Times, 13 Kasım 2008
  57. ^ "Germany agrees on 50-billion-euro stimulus plan" [Almanya 50 milyar avroluk teşvik planını kabul etti]. France 24. 6 Ocak 2009. 
  58. ^ "Country Comparison :: Exports". The World Factbook. Merkezi Haberalma Teşkilatı. ISSN 1553-8133. Erişim tarihi: 9 Ağustos 2012. 
  59. ^ "Country Comparison :: Imports". The World Factbook. Central Intelligence Agency. ISSN 1553-8133. Erişim tarihi: 9 Ağustos 2012. 
  60. ^ "CIA Factbook". CIA. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2009. 
  61. ^ "Wind Power". Federal Ministry of Economics and Technology. Erişim tarihi: 27 Mart 2011. 
  62. ^ "Euro Fair Statistics 2008" (PDF). UFI, the Global Association of the Exhibition Industry. AUMA Ausstellungs- und Messe-Ausschuss der Deutschen Wirtschaft e.V. 2008. s. 12. Erişim tarihi: 24 Eylül 2011. 
  63. ^ "Defying the Euro Crisis". Spiegel Online. 27 Aralık 2011. 
  64. ^ Brain Drain Feared as German Jobs Lure Southern Europeans. 28 Nisan 2012

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]