Karamanoğulları Beyliği

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Karamanoğlu Beyliği
Karamanoğlu Beyliği
—  Beylik  —
1250-1487

[[ bayrağı|Tarihi Katalan Atlası'na göre Karamanoğulları Beyliği'nin bayrağı.]]

1450 yılında Karamanoğulları Beyliği
Başkent Germenicapolis (Ermenek)
Larende
Konya
Mut
Ereğli [1]
Dil(ler) Türkçe
Din İslam
Yönetim Monarşi
Bey
 - 1256-? Kerimeddin Karaman Bey
 - 1483 – 1487 Turgutoğlu Mahmud

Karamanoğulları Beyliği, Anadolu Selçuklu Devleti'nin ardından kurulan Karaman merkezli beylik. Karamanoğlu Mehmet Bey, Türkçeyi devlet yönetiminin resmi dili olarak kullanan Anadolu'daki ilk Türk beyliğidir. 13. yüzyılda Karamanoğulları, Anadolu'daki en güçlü Türk beyliği kabul ediliyordu. Bu yüzden Osmanlı Beyliği onlardan ilk başlarda uzak durmuş, iyice büyüyüp güçlendikten sonra Karamanoğullarını kendisine bağlamıştır.

Tarihi[değiştir | kaynağı değiştir]

Karamanoğullarının kökeni Güney Azerbaycan'dan Sivas'a göç eden Hoca Saadettin'in oğlu Nure Sofi'ye dayanmaktadır. Karamanoğulları Oğuzların Salur[2] ya da Avşar boyundandırlar. Nure Sofi Anadolu' da yayılmış olan Babailer tarikatına girerek yöredeki diğer Türkmenler üzerinde etkisini göstermiş ve Hristiyanlar'a ait yerleri ele geçirerek topraklarını genişletmiştir. Nure Sofi'nin oğlu Kerimeddin Karaman Bey 13. yüzyılda buradan başlamak üzere Kilikya bölgesinin büyük bir kısmında güç sahibi olmuş. Bunun üzerine Anadolu Selçuklu Devleti sultanı I. Alaeddin Keykubad tarafından eski adı Germenikapolis (Alman Şehir Devleti) olan Ermenek merkezli bu beyliği bölgenin beyi olarak atamıştır.[3]


Osmanlı Devleti'nin Balkanlarda ilerlediği dönemde Karamanoğulları bir Osmanlı Şehri olan Beyşehir'i ele geçirmişti bunu üzerine Osmanlılar, Konya'ya ilerlemişti. Bunun üzerine İki beylik arasında bir antlaşma imzalanmış ve bu antlaşma II. Bayezid yönetimine kadar geçerli olmuştur.

1403 yılında Timur'un Anadolu seferi sırasında Timur'a bağlılığını sunan beyliğin yönetimi bizzat Timur tarafından II. Sultanzâde Nâsıreddin Mehmed Bey 'e verilmiştir. Bu Durum Büyük Timur İmparatorluğu ile savaş halinde olan Osmanlı Sultanlığı ile Karamanoğulları arasındaki güç mücadelesini Karamanoğulları lehine çevirmiş ve beylik Osmanlı himayesindeki toprakları ele geçirmeye başlamışlardı. Bursa'yı kuşatan bu beylik şehir ele geçirememiş ancak,Osmanlıların başkenti olan bu şehri yağmalamışlardır.

1443-1444 yılları arasında yapılan Varna Savaşı esnasında Karamanoğlu İbrahim Bey, Ankara ve Kütahya'yı ele geçirmişler Varna Savaşı'ndan zaferle dönen II. Murat Karamanoğullarına sefer düzenlemiştir. Beylik 1487 yılında Osmanlı topraklarına katılmıştır.

Beylik, Osmanlı İmparatorluğu'ndan sonra halk arasında yaşamaya devam etmiş, Karaman Beylerinin Torunları; Kış aylarında Karaman Başyayla ilçesi Yeniceköy mevkiinde, Yazları ise Üzümlü Davdas köyü'nde bulunan saraylarında 1900 lü yıllara kadar gelenek ve göreneklerini devam ettirmişlerdir.

Bayrağı[değiştir | kaynağı değiştir]

Karamanoğullarının bayragında bulunan 6 köşeli yıldız müslümanlar öncesinde de öntürk ve Türk kültüründe yer alsa da müslümanlar arasında mühr-ü süleyman olarak bilinen simgedir. Hilafet makamınca Valide Sultan Camii girişinde ve birçok padişah kıyafetlerinde kullanılmıştır.[4] Örneğin Barbaros Hayrettin Paşa'nın gemisini flamasında da bu sembol kullanılmıştır.[5]

Karamanoğlu Mimarisi[değiştir | kaynağı değiştir]

Bunlardan en önemlileri;

  • Tol Medrese (Ermenek)(1339)
  • Hasbey Medresesi (1241)
  • Şerafettin Camii (XIII. yüzyıl)
  • İnce Minare (Dar-ül Hadis) Medresesi (1258-1279)
  • Hatuniye Medresesi
  • Zinciriye Medresesi
  • Aksaray Karamanoğlu Camii(Ulu Camii)
  • Niğde Ak Medrese 1409
Türk tarihi
Kashgari map.jpg

Karamanoğlu Beyleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Türk Tarih Sitesi, Türk Tarihi, Genel Türk Tarihi, Türk Cumhuriyetleri, Türk Hükümdarlar - Tarih
  2. ^ Boyacıoğlu, Ramazan (1999). Karamanoğulları'nın kökenleri. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi C.I S.3 Sivas 1999 s.,27-50
  3. ^ Claude Cahen, Pre-Ottoman Turkey: a general survey of the material and spiritual culture and history c. 1071-1330, trans. J. Jones-Williams (New York: Taplinger, 1968), 281-2.
  4. ^ http://a4.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc4/33670_167313459952024_167059919977378_604923_675729_n.jpg
  5. ^ http://www.fahnenversand.de/fotw/misc/tr~barb.jpg