Bey

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Bey, Türkçede erkeklerin kullandığı sanlardan birisidir. Diğerleri efendi, ağa, efe, çelebi, ağabey, amca, dayıdır. Eski Türkçedeki biçimi beg idi.

17. yüzyılda Ayıntab şehri mahkeme kayıtlarında ünvanlar[1][2]
Ünvanlar 1656–1660 1689–1693 Değişiklik
Seyyid 342 878 157%
Molla 382 624 63%
El-Hac 2,409 2,509 4%
Beg 573 377 34% –
Çelebi 1,485 990 33% –
Efendi 909 609 33% –

Tarihsel kullanımları[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. Orta Asya Türk devletlerinin ve Ortaçağ sonlarındaki Anadolu Türkmen beyliklerinin yöneticilerine verilen san. İlk Osmanlı hükümdarları olan Osman Gazi ile Orhan Gazi birer bey idiler.
  2. Balkanlar'daki Osmanlı yayılmasının öncüsü konumundaki uçların yöneticileri bey sıfatını taşıyorlardı. Uç beyleri.
  3. Osmanlı idarî birimi olan sancakların yöneticileri bey sıfatını hâizdiler. Sancak beyleri.
  4. Tımar sistemindeki toprak sahiplerine verilen isim. Özellikle Rumelide İngilizlerin bile asaletine hayran olduğu ve asil, dikkatli,disiplinli ve hüşyar diyek bir ırkın olabilecek en iyi özelliklerini gösteriyorlar diye övdüğü beylerimiz olmuştur.see link
  5. Sancakların oluşturduğu beylerbeyliklerin yöneticisi olan kişinin sıfatı. Beylerbeyi.
  6. 1843'ten sonra Cumhuriyet'in kurulmasına değin binbaşı ile miralay (albay) rütbesi arası derecelerdeki subayların sıfatı.
  1. ^ Hülya Canbakal, Brill Publishing, Society and Politics in an Ottoman Town, Ayntab in the 17th Century (2007)
  2. ^ Demetrius Cantemir, The History of the Growth and Decay of the Othman Empire, (London: J.J. and P. Knapton, 1734–35), I: 44; Ettore Rossi, “‘Çelebi’ Kelimesi Hakkında EbùÍ u'ùd"a Atfedilen Bir Fetva,” Türk Dili Ara{tırmaları Yıllı<ı Belleten, (1954): 12–13.