Otonom araba

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Junior adı verilen bu araç, Stanford Üniversitesi'ndeki bir ekip tarafından Volkswagen Passat modifiye edilerek otonom hale dönüştürülmüş.
General Motors'un ürettiği Firebird II, metal iletken döşenerek oluşturulmuş otoyol şeritlerini takip edebilen ilk "elektronik beyin"e sahip otomobil.

Otonom araba, bilinen diğer adlarıyla robot araba, sürücüsüz araba,[1][2] çevresini algılayabilen ve çok az insan girdisi veya hiç girdi olmadan hareket edebilen bir otomobil türüdür.[3]

Otonom arabalar; radar, bilgisayar görüşü, Lidar, sonar, GPS, odometre ve atalet gibi ölçüm birimleri kullanarak çevrelerini algılamaya yarayan çeşitli sensörleri içinde bulundururlar. Gelişmiş kontrol sistemleri; uygun gezinme yollarını, engelleri ve ilgili işaretleri tanımlamak için duyusal bilgileri yorumlar.[4][5]

Potansiyel faydalar arasında azaltılmış maliyetler, artırılmış güvenlik, artırılmış mobilite, artırılmış müşteri memnuniyeti ve azaltılmış suç sayılabilir. Güvenlik avantajları arasında trafik çarpışmalarında azalma,[6][7] bunun sonucunda azalan yaralanmalar ve sigorta dahil olmak üzere diğer maliyetler bulunmaktadır.

Otomatik araçların trafik akışını arttırması beklenirken; çocuklar, yaşlılar,[8] engelli ve yoksullar için daha fazla hareketlilik sağlamak; yolcuları sürüş ve navigasyon işlerinden kurtarmak; aracın yakıt verimliliğini artırmak;[9] park yeri gereksinimlerini önemli ölçüde azaltmak;[10] suçu azaltmak;[11] ve özellikle paylaşım ekonomisi yoluyla bir hizmet olarak ulaşım için iş modellerini kolaylaştırmak gibi çeşitli biçimlerde yararları olmaktadır.[12][13]

Sorunlar arasında güvenlik,[14] teknoloji, sorumluluk,[15][16] yasal çerçeve ve hükümet düzenlemeleri; bilgisayar korsanları veya terörizm gibi gizlilik ve güvenlik kaygıları riski; karayolu taşımacılığı endüstrisindeki sürüşle ilgili işlerin kaybıyla ilgili endişe; ve seyahat daha uygun hale geldikçe artan banliyöleşme riski sayılabilir.[17]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ [1]
  2. ^ Thrun, Sebastian (2010). "Toward Robotic Cars". Communications of the ACM. 53 (4), s. 99–106. doi:10.1145/1721654.1721679. 
  3. ^ Gehrig, Stefan K.; Stein, Fridtjof J. (1999). Dead reckoning and cartography using stereo vision for an automated car. IEEE/RSJ International Conference on Intelligent Robots and Systems. 3. Kyongju. ss. 1507–1512. doi:10.1109/IROS.1999.811692. ISBN 0-7803-5184-3. 
  4. ^ Lassa, Todd (January 2013). "The Beginning of the End of Driving". Motor Trend. Erişim tarihi: 1 September 2014. 
  5. ^ European Roadmap Smart Systems for Automated Driving 12 Şubat 2015[Tarih uyuşmuyor] tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., European Technology Platform on Smart Systems Integration (EPoSS), 2015.
  6. ^ Umar Zakir Abdul, Hamid; ve diğerleri. (2016). "Current Collision Mitigation Technologies for Advanced Driver Assistance Systems–A Survey". PERINTIS eJournal. 6 (2). Erişim tarihi: 14 June 2017. 
  7. ^ "[INFOGRAPHIC] Autonomous Cars Could Save The US $1.3 Trillion Dollars A Year". businessinsider.com. 12 September 2014. 7 Şubat 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 October 2014. 
  8. ^ Gibson, David K. (28 April 2016). "Can we banish the phantom traffic jam?". BBC. 25 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  9. ^ "Driver licensing system for older drivers in New South Wales, Australia". NSW Government. 30 June 2016. 15 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 May 2018. 
  10. ^ "BMW Remote Controlled Parking". www.bmwblog.com. 10 October 2010. 21 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 October 2011. 
  11. ^ Miller, Owen. "Robotic Cars and Their New Crime Paradigms". Erişim tarihi: 4 September 2014. 
  12. ^ Miller, John (19 August 2014). "Self-Driving Car Technology's Benefits, Potential Risks, and Solutions". theenergycollective.com. 8 May 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 June 2015.  Birden fazla |arşivurl= ve |archive-url= kullanıldı (yardım); Birden fazla |arşivtarihi= ve |archive-date= kullanıldı (yardım)
  13. ^ Whitwam, Ryan (8 September 2014). "How Google's self-driving cars detect and avoid obstacles". ExtremeTech. Erişim tarihi: 4 June 2015. 
  14. ^ Henn, Steve (31 July 2015). "Remembering When Driverless Elevators Drew Skepticism". NPR. 29 Aralık 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 August 2016. 
  15. ^ Nicholas, Negroponte (1 January 2000). Being digital. Vintage Books. ISBN 978-0679762904. OCLC 68020226. 
  16. ^ Adhikari, Richard (11 February 2016). "Feds Put AI in the Driver's Seat". Technewsworld. 4 Şubat 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 February 2016. 
  17. ^ Kaynak hatası: Geçersiz <ref> etiketi; EEICAV isimli refler için metin temin edilmemiş (Bkz: Kaynak gösterme)

Daha fazlası için[değiştir | kaynağı değiştir]