Meryem Ana Evi

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Restore edilen evin dış görünümü, şimdi bir şapel olarak hizmet vermektedir.

Meryem Ana Evi, Efes çevresinde yer alan Bülbüldağı'nda bulunan bir Katolik ve Müslüman mabet yeridir. Selçuk'a 7km uzaklıktadır. Ev, 19. yüzyılda Roman Katolik rahibesi olan Blessed

Anne Catherine Emmerich (1774-1824)'in rapor edilmiş rüyalarını takiben keşfedilmiştir. Görüleri ölümünden sonra Clemens Brentano'nun kitabında toplanmıştır. Katolik Kilisesi evin gerçekten Meryem Ana'nın olup olmadığı hakkında bir yorum yapmamıştır, fakat ev keşfedildiğinden bugüne düzenli olarak hac ziyaretleri almaktadır. Anne Catherine Emmerich 3 Ekim 2004 tarihinde Papa John Paul II tarafından kutsanmıştır.

Katolik hacılar İsa'nın annesi Meryem'in, Aziz John tarafından bu taş eve getirildiği ve cennete alınışına kadar (Katolik doktrinine göre Assumption, Ortodoks doktrinine göre Dormition) bu evde yaşadığına inanarak ziyaret etmektedirler.

Bu kutsal mekan çeşitli papaların ziyaretine ve Patriklik Kutsanmasına layık görülmüştür. İlk hac ziyareti 1896'da gelen Papa Leo XIII tarafından yapılmıştır ve en son olarak 2006 yılında Papa Benedict XVI tarafından ziyaret edilmiştir.

Meryem'in mezarının da Bülbüldağı'nda olduğu düşünülür.

Efes antik kentin üst kapısının yanından geçilerek çıkılan Meryem Ana ören yerinde, Küçük bir Bizans Kilisesi bulunmaktadır. Burada İsa Peygamber’in annesi Meryem’in yaşadığına ve öldüğüne inanılır. Hristiyanlar yanında Müslümanlarca da kutsal sayılır ve ziyaret edilir, hastalara şifa aranır, adaklar adanır. Kilise’nin Meryem Ana adını alması 431 yılında Efes’te toplanan Ekümenik Meclis’in Meryem’in İsa’yı Tanrı’nın oğlu olarak doğurduğuna karar vermesi ile de bağlı olabilir.

Mekan[değiştir | kaynağı değiştir]

Evin iç bölümü.

Mabet, büyük olmaktan ziyade mütevazı bir ibadet yeri olarak tanımlanabilir. İnşaat ve korunan taşları, o zamanlardan beri korunmuş diğer binalarla tutarlı olarak Apostolik Dönem'e

uzanır. Yalnızca küçük bahçe düzenlemeleri ve bina dışına ibadet için eklentiler yapılmıştır. Mabede girişte ziyaretçiler Kutsal Bakire Meryem'in merkezde öne çıkarıldığı bir heykelinin olduğu genişçe bir oda ve karşıda sunakla karşılaşırlar.

Sağ tarafta daha küçük bir oda bulunur --- geleneksel olarak Bakire Meryem'in uyuduğu asıl oda olduğuna inanılır. Gelenekte Bakire Meryem'in uyuduğu ve dinlendiği odada, binanın dışında bununan çeşmeye çıkan akan bir suyun bulunduğu bir çeşit kanal olduğuna inanılır.

Dilek Duvarı[değiştir | kaynağı değiştir]

Mabedin dışında, gelen ziyaretçilerin kişisel niyetlerini kağıtla veya kumaşla bağladıkları bir çeşit dilek duvarı bulunur. Çevresinde çeşitli meyve ağaçları, çiçekler ve evin daha iyi gözlemlenebilmesi için mabedin dışında ek ışıklandırmalar bulunur. Ayrıca bazı ziyaretçilerin olağanüstü doğurganlık ve iyileştirme gücü oluğuna inandıkları bir çeşit çeşme ya da kuyu bulunmaktadır.

Almanya'da Açıklanması[değiştir | kaynağı değiştir]

19. yüzyılın başında, Almanya'da yatalak bir Agustunyan rahibe olan Anne Catherine Emmerich, İsa'nın yaşamının son günlerini ve annesi Meryem'in yaşamının detaylarını gördüğünü belirttiği bir dizi görü raporlar.[1] Dülmen'in tarım topluluğunda bulunan Emmerich uzun bir süredir hastadır fakat Almanya'da mistik güçleri ile bilinir ve önemli insanlar tarafından ziyaret edilir.[2]

Meryem Ana, dilek duvarı
Bir 18. yüzyıl Anne Catherine Emmerich çizimi

Emmerich'in ziyaretçilerinden biri, yazar Clemens Brentano'dur. İlk ziyaretinden sonra Dülmen'de beş yıl boyunca Emmerich'i her gün ziyaret ederek gördüklerini yazıya döker.[3] Emmerich'in ölümünden sonra, Brentano topladığı görülere dayanarak bir kitap basar ve kendi ölümünden sonra da ikinci kitap yayımlanır.

Emmerich'in görülerinden biri Havari John'un İsa'nın annesi Meryem için Efes'te yaptığı, Meryem'in ömrünün sonuna kadar yaşamını sürdürdüğü evin tasviriydi. Emmerich evin konumu ve çevresinin topografisi hakkında bir dizi detay vermiştir.[4]

Meryem tam olarak Efes'te değil fakat yakınında bir yerde yaşıyordu... Meryem'in evi Kudüs'ten gelen yolda solda kalan bir tepede, Efes'ten üç buçuk saatlik bir uzaklıktaydı. Bu tepe Efes'ten yukarı dik bir şekilde eğimliydi, şehir güneydoğudan yaklaşan birine göre yükselen bir zemindeydi... Dar yol güneye doğru bir tepeye uzanır, bu tepenin zirvesinde yarım saatlik bir yolculukla çıkılabilecek yamuk bir plato bulunmaktaydı.

Emmerich evin detaylarını da tasvir etmiştir: dikdörtgen taşlardan yapıldığını, pencerelerin yüksekte, düz olan çatıya yakın yerleştirildiğini, iki parçadan oluştuğunu ve merkezde bir şöminenin yer aldığını belirtmiştir. Ayrıca kapıların yeri, bacanın şekli gibi detayları da tasvir etmiştir. Bu detayları içeren kitap 1852'de Münih, Almanya'da yayımlanmıştır.

Türkiye'de Keşfi[değiştir | kaynağı değiştir]

Rahibe Marie de Mandat-Grancey

18 Ekim 1881'de Emmerich'le konuşmalarına dayanarak Brentano'nun yazdığı kitaptan yola çıkıp, Abbé Julien Gouyet isimli bir Fransız rahip Ege Denizi'ne bakan bir dağda küçük bir taş bina ve antik Efes kalıntılarını keşfetmiştir. Emmerich'in tarif ettiği Bakire Meryem'in son yıllarını geçirdiği evin bu olduğuna inanmıştır.[5][6][7]

Abbé Gouyet'in keşfi çoğu insan tarafından ciddiye alınmadı, fakat on yıl sonra Rahibe Marie de Mandat-Grancey, DC'in ısrarıyla,[8] iki Lazarist misyoner Peder Poulin ve Peder Jung, İzmir'de binayı aynı kaynağı kullanarak 29 Temmuz 1891'de tekrar keşfettiler.[9][10] Dört duvarlı bu çatısız kalıntının, Efes'in ilk hristiyanlarının torunları olan 17 km uzaktaki Şirince yerlileri tarafından uzun süredir saygı gösterildiğini öğrendiler. Eve Panaya Kapulu ("Bakireye giden kapı") ismini vermişlerdi.[11] Her yıl çoğu hristiyanın Meryem'in yükselişini (Assumption/Dormition) kutladığı 15 Ağustos tarihinde buraya hac ziyareti yapılır.[12]

Rahibe Marie de Mandat-Grancey Katolik Kilise tarafından Meryem'in Evi'nin kurucusu olarak seçildi ve öldüğü tarih olan 1915'e kadar evin kazandırılması, restore edilmesi, dağın çevresindeki

alanın ve Meryem'in evinin korunmasından sorumlu olmuştur.[13] Keşif 12. yy.'dan kalma bir gelenek olan "Efes geleneği"ni canlandırmış ve güçlendirmiştir. Bu gelenek daha eski olan "Kudüs geleneği" ile Kutsal Bakire'nin cennete alındığı yer konusunda rekabet içindeydi. Papa Leo XIII'nun 1896'da ve Papa John XXIII'un 1961'daki eylemleri sebebiyle Katolik Kilise, Kudüs'teki Dormition Kilisesi'nden temel affı kaldırmış, ve sonra Efes'teki Meryem'in evindeki hacılara tüm zamanlar için bağışlamıştır.[14]

Arkeoloji[değiştir | kaynağı değiştir]

Yapının restore edilmiş kısmı, yapının orijinal kalıntılarından kırmızı boyalı bir çizgi ile ayırt edilmiştir. Meryem'in Efes'le olan ilişkisi sadece 12. yy.'da meydana çıktığı için ve kilise babalarının evrensel geleneğinde Meryem'in Kudüs'te oturduğu, dolayısıyla cennete alınmasının da orada olduğu söylendiği için bazıları alan ile ilgili şüphelerini dile getirmiştir.[15] Destekçileri inançlarını Meryem Ana'ya adanan ilk kilise olan Meryem Ana Kilisesi'nin 5. yüzyılda Efes'te bulunmasına dayandırmışlardır.

Roma Katolik Kilisesi'nin Tutumu[değiştir | kaynağı değiştir]

Evin dış kısmında bulunan Kutsal Meryem heykeli.

Roma Katolik Kilisesi yeterli bilimsel kanıt olmadığı için asla evin orijinalliğini telaffuz etmedi. Ancak, 1896'da Papa Leo XIII'nun ilk hac ziyaretindeki kutsamasından bölgeye olumlu baktıkları anlaşılır. Papa Pius XII, 1951'de Meryem'in yükselişi dogmasının tanımı üzerine evi Kutsal Yer stüsüne yükseltmiştir, daha sonra Papa John XXIII tarafından bu statü kalıcı yapılacaktır. Bölge Hristiyanlar kadar Müslümanlar tarafından da saygı görmekte ve ziyaret edilmektedir.[16] Hacılar evin altında bulunan iyileştirme özelliği olduğuna inanılan kaynar sudan içerler. Meryem'in

Meryem Ana'nın Evi'nde dilek kağıtları

Evin dış kısmında bulunan Kutsal Meryem heykeli.

cennete alınışını anmak amacıyla her yıl 15 Ağustos'ta burada bir dini ayin düzenlenir.[17]

Papa'nın ziyaretleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Papa Paul VI 26 Temmuz 1967'de, Papa John Paul II 30 Kasım 1979'da ve Papa Benedict XVI 29 Kasım 2006'da Türkiye'ye yapmış olduğu dört günlük ziyaret sırasında kutsal evi ziyaret etmişlerdir.[18]

Ayrıca Bkz.[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynak[değiştir | kaynağı değiştir]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Referanslar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Emmerich, Anna Catherine: The Dolorous Passion of Our Lord Jesus Christ ISBN 978-0-89555-210-5 page viii
  2. ^ Vatican Biography
  3. ^ Clemens Brentano by John F. Fetzer 1981 ISBN 0-8057-6457-7 page 146
  4. ^ The Life of the Blessed Virgin Mary by Anna Emmerich 2009 ISBN 0-89555-048-2 Chapter XVIII Section 2: Mary's House in Ephesus page 377
  5. ^ The Ancient Traditions of the Virgin Mary's Dormition and Assumption by Stephen J. Shoemaker 2006 ISBN 0-19-921074-8 page 76
  6. ^ Page DuBois, Trojan horses: Saving the Classics from Conservatives, 2001, page 134
  7. ^ Chronicle of the living Christ: the life and ministry of Jesus Christ by Robert A. Powell 1996 ISBN 0-88010-407-4 page 12
  8. ^ Sister Marie de Mandat-Grancey, DC,
  9. ^ Fusaro, Lorraine F. (2009). "Mary's House & Sister Marie". The Sister Marie de Mandat-Grancey Foundation. 3 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160303173052/http://www.sistermariefiles.com/MARYSHOUSEBLOG.pdf. Erişim tarihi: 9 June 2015. 
  10. ^ Zenit News
  11. ^ Poulin, Eugene P., "The Holy Virgin's House: The True Story of Its Discovery", Istanbul: 1999
  12. ^ The Blessed Virgin's House At Ephesus by Robert Larson (published as an endnote to Volume IV of The Life of Jesus Christ and Biblical Revelations by Anne Catherine Emmerich (TAN Books, 2004)).
  13. ^ The Life of Sr. Marie de Mandat-Grancey & Mary's House in Ephesus by Carl G. Schulte 2011, Saint Benedict Press ISBN 0-89555-870-X
  14. ^ Euzet, J., "History of the House of the Blessed Virgin near Ephesus (1891-1961)", Vincentian Archives, 1961.
  15. ^ Georges Henri Tavard. The Thousand Faces of the Virgin Mary. Liturgical Press, 1996. Pages 23-24.
  16. ^ [1]
  17. ^ Şablon:Https://en.wikipedia.org/wiki/House of the Virgin Mary
  18. ^ "Apostolic Journey of Pope Benedict to Turkey". 2006-11-29. 3 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20130303040819/http://www.vatican.va/holy_father/benedict_xvi/homilies/2006/documents/hf_ben-xvi_hom_20061129_ephesus_en.html. Erişim tarihi: 2008-02-22. "With firm trust let us sing, together with Mary, a magnificat of praise and thanksgiving to God who has looked with favour upon the lowliness of his servant (cf. Lk 1:48). Let us sing joyfully, even when we are tested by difficulties and dangers, as we have learned from the fine witness given by the Roman priest Don Andrea Santoro, whom I am pleased to recall in this celebration. Mary teaches us that the source of our joy and our one sure support is Christ, and she repeats his words: “Do not be afraid” (Mk 6:50), “I am with you” (Mt 28:20). Mary, Mother of the Church, accompany us always on our way! Holy Mary, Mother of God, pray for us! Aziz Meryem Mesih’in Annesi bizim için Dua et. Amen"