Hiroshi Amano

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Hiroshi Amano
Hiroshi Amano 20141211.jpg
Doğum Hiroshi Amano
11 Eylül 1960 (1960-09-11) (58 yaşında)
Hamamatsu, Japonya
Vatandaşlığı Japonya
Dalı Fizik
Çalıştığı yerler Nagoya Üniversitesi
Önemli başarıları Mavi ve beyaz LED'ler(ışık yayan diot)
Aldığı ödüller Nobel prize medal.svg 2014 Nobel Fizik Ödülü

Hiroshi Amano (天野 浩 Hiroshi Amano, d. 11Eylül 1960), Japon fizikçi ve yarı iletken teknolojisinde uzman mucit. 2014 Nobel Fizik Ödülü'nü Isamu Akasaki ve Shuji Nakamura ile yaptığı "parlak ve enerji tasarruflu beyaz ışık kaynaklarını etkinleştiren yeterli mavi ışık yayıcı diyotların icadı" için kazanmıştır.

Yaşamı[değiştir | kaynağı değiştir]

Amano, 11 Eylül 1960 yılında Hamamatsu, Japonya'da doğdu. BE, ME ve DE derecelerini 1983, 1985 ve 1989 yıllarında Nagoya Üniversitesi'nden aldı. 1988'den 1992'ye kadar Nagoya Üniversitesi'nde araştırma görevlisi olarak çalıştı. 1992 yılında yardımcı profesör olarak çalıştığı Meijo Üniversitesi'ne geçti. 1998'den 2002'ye kadar doçent doktor oldu. 2002'de profesör oldu. 2010'da halen profesörlüğünü yaptığı yer olan Nagoya Üniversitesi Mühendislik Yüksekokulu'na geçiş yaptı. 1982'de Profesör Isamu Akasaki'nin grubuna lisans öğrencisi olarak katıldı. O zamandan beri mavi iyot yayan diyotların materyali olarak kullanilan grup III nitrid yarı iletkenlerin büyümesi, karakterizasyonu ve cihaz uygulamaları ile ilgili çalışmalar yapmaktadır.

1985'de safir alt-tabaka üzerinde bir grup III nitrid. yarı iletken filmler büyümesi için düşük sıcaklık çökelmiş tampon katmanları geliştirmiştir.

1989'da p tipi Galyum Nitrur büyütebilmiş ve dünyada ilk defa parlak galyum nitrid (GaN) p-n jonksiyonu mavi LED'i üretmiştir.

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

  • H. Amano, N. Sawaki, I. Akasaki & Y. Toyoda, Appl. Phys. Lett. 48, 353 (1986).
  • H. Amano, I. Akasaki, T. Kozawa, K. Hiramatsu, N. Sawaki, K. Ikeda & Y. Ishii, J. Lumin. 40 &41, 121 (1988).
  • H. Amano, M. Kito, K. Hiramatsu, & I. Akasaki, Jpn. J. Appl. Phys. 28, L2112 (1989).
  • H. Murakami, T. Asahi, H. Amano, K. Hiramatsu, N. Sawaki & I. Akasaki, J. Crystal Growth 115, 648 (1991).
  • K. Itoh, T. Kawamoto, H. Amano, K. Hiramatsu & I. Akasaki, Jpn. J. Appl. Phys. 30, 1924 (1991).
  • I. Akasaki, H. Amano, K. Itoh, N. Koide & K. Manabe, Int. Phys. Conf. Ser. 129, 851 (1992).
  • I. Akasaki, H. Amano, S. Sota, H. Sakai, T. Tanaka & M. Koike, Jpn. J. Appl. Phys. 34, L1517 (1995).

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]