Ebu Bekir

Vikipedi, özgür ansiklopedi

İslam İnançlar Allah Allah'ın varlığı ve birliği Melekler Kutsal kitaplar Muhammed peygamber ve diğer İslam peygamberleri Ahiret Kader Temel ibadetler Şehadet etmek Namaz kılmak Zekât vermek Oruç tutmak Hacca gitmek Özel günler Ramazan Bayramı Kurban Bayramı Metin ve tüzeler Kur'an Sünnet · Hadis Fıkıh · Şeriat · Kelam Tasavvuf Tarih ve kişiler İslam'ın zaman dizini Ehlibeyt · Sahabe Sünnilik · Şiilik · Haricîlik Dört Halife · On İki İmam Kültür ve toplum Abdest · Bayramlar · Bilim Camiler · Felsefe · Fitre Kurban · Mezhepler Nüfus · Sadaka · Sanat Takvim · Tarikatlar Diğer göksel dinler Musevilik · Hristiyanlık Din portalı  g • t • d

Ebu Bekir (Arapça: عبد الله بن أبي قحافة عثمان بن كعب التيمي القرشي أبو بكر الصديق - Abdullah bin Kuhafe bin Kaab et-Teym el-Kureyş, Ebu Bekir es-sıddık) , d. 573 - ö. 23 Ağustos 634),

İslam peygamberi Muhammed'in kayınpederi, Sünni inanışına göre ilk Halife. Müslümanlıktan önceki ismi Abdülkâbe´dir. Müslüman olduktan sonra Muhammed Ebu Bekir'i Abdullah olarak anmıştır.

En yaygın kullanılan lakaplarından olan es-Sıddîk (sadık, iffetli) sebebiyle sık sık Ebu Bekir es-Sıddîk olarak anılır. Sıddîk lakabını isra olayını kendisine haber eden dönemin müşriklerine "Eğer olayı bildiren peygamberse doğru bildirmiştir" şeklinde cevap vermesinden sonra almıştır^[1].

Muhammed bin Abdullah'ın, kızı Ayşe ile hicret öncesinde Mekke'de evlenmesinden dolayı kayınpederidir. Halifeliği sırasında Kuran'ı mushaf haline getirtmiştir.

Sünni inanışına göre İslâm'a giren hür erkeklerin; Raşit Halifelerin (Dört Halife) (632-634), aşere-i mübeşşere'nin ilkidir. Şii inanışına göre ilk müslüman Ali'dir.

Konu başlıkları 1 Soyu 2 Müslüman oluşu 3 Halifeliği 3.1 Kur'an'ın mushaf haline getirilişi 4 Çocukları 5 Lakapları 6 Kaynakça ve notlar

[değiştir] Soyu

Ebu Bekir, Benu Teym'lerin Kureyş kabilesindendir, Mekke'de doğmuştur. Babası Ebû Kuhafe, annesi Ümmü'l-Hayr Selma'dır..

[değiştir] Müslüman oluşu

Peygamber ilk vahyi kendisine haber verdiğinde Müslüman olmuştur.

İlk Müslüman tarihçilere göre tüccardı. Kazancının büyük bir bölümünü İslam dini için harcadığı yer alan Ebu Bekir ayrıca ilk Müslümanların İslama davet edilmesinde önemli rol almıştır. Muhammed 622 yılında Mekke'den Medine'ye giderken (Hicret) Ebu Bekir ona eşlik etmiştir. Bu konudan Kuran-ı Kerim'de Tevbe suresi 40. ayetde bahsedilmiştir:

"Eğer siz ona (Peygamber’e) yardım etmezseniz, (biliyorsunuz ki) inkar edenler onu iki kişiden biri olarak (Mekke’den) çıkardıkları zaman, ona bizzat Allah yardım etmişti. Hani onlar mağarada bulunuyorlardı. Hani o arkadaşına, “Üzülme, çünkü Allah bizimle berâber” diyordu. Allah da onun üzerine güven duygusu ve huzur indirmiş, sizin kendilerini görmediğiniz bir takım ordularla onu desteklemiş, böylece inkar edenlerin sözünü alçaltmıştı. Allah’ın sözü ise en yücedir. Allah mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir." (Tevbe, 9/40)

Fahreddin Razi, Leyl Suresi'nin "Temizlenmek üzere malını hayra veren takva sahibi, ondan (ateşten) uzak tutulur. Yüce Rabbinin rızasını istemekten başka onun nezdinde şükranla karşılanacak bir nimet yoktur. Ve o (buna kavuşarak) hoşnut olacaktır." mealindeki 17-21. ayetlerinin, özel olarak Ebu Bekir'den bahsettiğini ve bunun Ebu Bekir'in müslümanların en üstünü olduğu fikrini desteklediğini ifade eder.

[değiştir] Halifeliği

Hicret sonrasında Medine'de Mescid-i Nebevî'nin inşasına katılmış, yardımcı olmuştur. Bundan sonra birçok gazveye katılmış, Bedir Savaşı'nda oğlu Abdurrahman'a karşı savaşmak zorunda kalmıştır.

Muhammed'in 632'deki vefatı sonrası yapılan çeşitli müzakerelerde Ebu Bekir'e bey'at edilmiş, kendisi halife olarak seçilmiştir. Müslüman toplumunun bir kısmı Ebu Bekir'in halifeliğini tanımamıştır.^{[kaynak belirtilmeli]}

Muhammed'in vefatı sonrası ortaya çıkan dinden dönme hareketlerine ve kendisini peygamber ilan eden çeşitli şahıslara karşı savaşmıştır.

[değiştir] Kur'an'ın mushaf haline getirilişi

Ebu Bekir, hafızların bir bir öldürülmesi üzerine tedbir olarak Kur'an'ı mushaf olarak toplatmıştır.

Yaklaşık iki yıllık süren halifeliği hastalanıp vefat etmesiyle son bulmuştur. Son günlerinde yerine imam olarak Ömer'i atamış daha sonra çeşitli istişareler sonrası kendisinden sonra Ömer'i halife tayin eden ahitnameyi Osman'a yazdırmıştır.

[değiştir] Çocukları

Ebu Bekir'in Ümmi Rüman adlı bir kadından dört çocuğu olmuştur.^{[kaynak belirtilmeli]} İsimleri Abdullah, Ayşe, Esma ve Abdurrahman'dır. (Abdurrahman), savaşlarda müşrik saflarına girmiştir.^{[kaynak belirtilmeli]}

[değiştir] Lakapları

Câmiu'l Kur'an, es-Sıddîk, el-Atik lakaplarıyla bilinirdi.

[değiştir] Kaynakça ve notlar

1. ^ EBU BEKİR ES SIDDÎK (r.a) (571-634), sevde.de

g • t • d İslam Halifeleri
Hülefa-ı Raşidin	Ebu Bekir • Ömer • Osman • Ali • Hasan
Emeviler	I. Muaviye • I. Yezid • II. Muaviye • I. Mervan • Abdülmelik • I. Velid • Süleyman bin Abdülmelik • Ömer bin Abdülaziz • II. Yezid • Hişam bin Abdülmelik • II. Velid • III. Yezid • İbrahim bin Velid • II. Mervan
Abbasiler	Seffah • Mansur • Mehdi • Hadi • Harun Reşid • Emin • Memun • Mutasım • Vasık • Mütevekkil • Muntasır • Müstain • Mutez • Muhtedi • Mutemid • Mutezid • Muktefi • Muktedir • Kahir • Razi • Müttaki • Müstekfi • Muti • Ettai • Kadir • Kaim • Muktedi • Mustazhir • Mustarşid • Raşid • Muktefi • Müstencid • Müstezi • Naşir • Zahir • Mustansır • Mustasım
Fatımiler	Ubeydullah Mehdi Billah • Muhammed Kaim Bi-Emrillah • İsmail Mansur Bi-Nasrillah • Maad Muizz Li-Dinillah • Ebu Mansur Nizar Aziz Billah • Hakim bi-Emrillah • Ali az-Zahir • Maad Müstansır • Ahmed Mustali • Amir (Mansur Emir Bi-Ahkamillah • Hafız • Zafir • Fa'iz bi-Emrillah • Aşid
Memlükler	Mustansır • I. Hakim • I. Müstekfi • I. Vasık • II. Hakim • I. Mütadid • I. Mütevekkil • II. Vasık • Mutasim • I. Mütevekkil • Mustain • II. Mutadid • II. Müstekfi • Kaim • Mustancit • II. Mütevekkil • Mustamsık • III. Mütevekkil
Osmanlı Devleti	Yavuz Sultan Selim • Kanuni Sultan Süleyman • II. Selim • III. Murat • III. Mehmet • I. Ahmet • I. Mustafa • II. Osman • I. Mustafa • IV. Murat • I. İbrahim • IV. Mehmet • II. Süleyman • II. Ahmet • II. Mustafa • III. Ahmet • I. Mahmut • III. Osman • III. Mustafa • I. Abdülhamit • III. Selim • IV. Mustafa • II. Mahmut • Abdülmecit • Abdülaziz • V. Murat • II. Abdülhamit • V. Mehmet • VI. Mehmet
Türkiye Cumhuriyeti	II. Abdülmecit