Hatice bint Hüveylid

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Hatice (Ar. خَدِيجَةُ بِنْتِ خُوَيْلِدٌ (xadi:d͡ʒa binti xuwajlid)‎, d. yaklaşık 555 - ö. 619), İslâm peygamberi Muhammed bin Abdullah'ın ilk eşidir.[1] Müslüman olmadan önceki adı Tâhire idi.

Hatice Muhammed ile evlendiğinde 40 yaşında idi. Babasının adı Hüveylid, annesininki Fatıma'dır. Hatice'nin amcazadesi ise Varaka Bin Nevfel'dir. Muhammed'in soyu baba tarafından Kusay, anne tarafından Lüey sülâlesiyle birleşmektedir.

Doğum tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Ancak milâdi 555 olabileceği tahmin edilmektedir. Kureyş kabilesindendir. Daha önce iki kez evlenmiş ve ikinci kocasının ölümünden sonra kendi adına ticaret yapacak bir adam görevlendirmeyi adet edinmişti. Ücretle tuttuğu adamlarla şam'a ticaret kervanları düzenlerdi. Ticaretle uğraştığı için kendisi Tacire denilirdi. Ayrıca ilk çocuğu Hind olduğu için künyesi de Ümmü Hind'tir.

Şam'a gönderdiği kervanların birine başkan olarak Muhammed'i tayin etmiştir. Normalde bir Kureyşliye ödenen miktarın iki katını vermiştir. Hatice bir gün rüyasında gökteki ayın hanesine girdigini ve daha sonra koynuna girdigini görmüş rüyasını kuzeni Varaka'yla paylaşmış ve kuzeni gelecek olan son peygamberin eşi olacağını müjdelemiştir. Kervanın dönüşünde Muhammed'in yanında bulunan Hatice'ye ait köle, Muhammed'in iki tarafında iki melek gördügünü söylemiş Hatice de bu olaydan önce gördüğü rüyayı hatırlamış, Muhammed'in gelecek olan son peygamber olduğunu anlayıp evlenme teklif etmiştir. Muhammed'in bu teklifi kabul etmesiyle evlenmişlerdir. Mehir olarak 20 dişi deve Hatice'ye verilmiştir.

Hatice'nin Muhammed'den iki oğlu ve dört kızı toplam 6 çocuğu olmuş fakat erkek çocukları küçük yaşta vefat etmiştir. Erkek çocukları Kasım ve Abdullah , kız çocukları ise sırasıyla; Zeynep, Rukiyye, Ümmü Gülsüm ve Fatıma’dır.[2][3]

Hatice, Muhammed'e hem eş hem iyi bir arkadaş hem de danışman olmuştur. İlk müslüman kadın olmuş ve eşini hiçbir zaman yalnız bırakmamıştır.

619 yılında vefat ettiğinde yaklaşık 64 yaşındaydı, Muhammed onu hiçbir zaman unutmadı daima ondan ve onun âhlakından bahsetti.[4]

Hatice’nin vefat ettiği sene hüzün yılı ilan edilmiş, Muhammed onu ölümünden sonra daima hayırla anarak, vefa göstermiştir. Muhammed'in, ilk eşi Hatice'ye vefası yazılı kaynaklarda ve Türk İlâhiyatçı Prof.Dr.Mehmet Soysaldı tarafından şu şekilde açıklanmaktadır:[5]

"Bir gün yaşlı bir kadın Rasulullah’ı ziyarete gelmişti. Ne gariptir ki Rasulullah, kadınların köle gibi alınıp satıldığı, insan yerine konmadığı bir dönemde bu yaşlı kadını ayakta karşıladı. Bununla kalmadı, sırtından cübbesini çıkarıp yere sererek buyur etti. Birlikte oturup bir süre sohbet ettikten sonra yaşlı kadın kalkıp gitti. Meçhul kadına karşı Rasulullah’ın bu hürmetini gören Hz. Aişe (r.a) validemiz sordu:

-Ya Rasulallah! Kimdir bu kadın ki, o gelince ayağa kalktın, sırtındaki ridanı çıkarıp altına serdin? dedi. Cevap şöyleydi:
-Bu kadın, Hz. Hatice hayatta iken yanına gelir, ona dostluk eder, yardımda bulunurdu!
Bunu, Hz. Hatice’ye biraz daha fazla değer verme şeklinde anlayan Aişe validemiz şöyle karşılık vermekten kendini alamaz:
-Ya Rasulallah! Allah sana o yaşlı hanımdan daha hayırlısını vermedi mi? Bu söz üzerine sertleşen Rasulullah (s.a.v) buyurdu ki:
-Hayır, Ya Aişe! Rabbime yemin ederim ki, bana ondan daha hayırlısını vermedi.
insanlar inkâr ederken o bana inandı, herkes beni yalanlarken o "sen doğrusun çekinme devam et" dedi. Herkes beni yalnızlığa terk ederken o bana sadece imanı ve sevgisiyle değil malıyla da destek oldu. Bu uğurda maddi varlığını feda etmekten geri durmadı. Bana her şartta sahip çıktı. Üstelik benim bütün çocuklarım da ondan oldu.” diyerek açıkladı.” [6][1]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b http://web.firat.edu.tr/msoysaldi/efendimizinevlilikleri.pdf Prof.Dr. Mehmet Soysaldı, Peygamber Efendimizin Evliliklerinin Sebep ve Hikmetleri
  2. ^ İbn Hişam, es-Siretü’n-Nebeviyye, I, 190.
  3. ^ İbn Hişam, age., I, 190; İbn Sa’d, Tabakat, I, 133
  4. ^ Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, VI,117,118.
  5. ^ Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, VI, 117, 118.
  6. ^ Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, VI, 117, 118.