Ammar bin Yasir

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Ammar bin Yasir (Arapça: عمار بن ياسر) En tanınmış sahabelerden biridir. Şii Müslümanlara göre, Ali bin Ebu Talib'i destekleyen (Ali Şiası) Dört Sadık Sahabi'den biridir.

İslam Peygamberi Muhammed ile birlikte Mekke'den Medine'ye hicret eden Muhacir Müslümanlardandır.

İslam öncesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Ammar, İslam Peygamberi Muhammed gibi 'Fil' yılında (570) doğmuştur. Ammar, İslam'dan önce de Muhammed'in arkadaşıydı. Hatice el-Kübra ile evlenmesine vesile olanlardandır. Beni Adiyy kabilesinin kölelerindendi.

Müslümanlığı[değiştir | kaynağı değiştir]

Annesi, İslam'ı kabul eden yedinci kişi ve ilk Türk Müslüman [kaynak belirtilmeli]olan Sümeyye bint Hayat, babası ise Yasir bin Emir idi. Ammar bin Yasir'in annesi ve babası, Muhammed'in akrabaları ve yakın dostları dışında İslam'ı kabul eden ilk kişilerdi. Putperest dini bırakıp İslam'ı seçmişlerdir. Hicret'ten (622) önceki son yıl içinde, Mekke müşrikleri onlara işkence yapıp onları çarmıha gerdirerek öldürmüşlerdir. Böylece Ammar'ın annesi ve babası, İslam'ın verdiği ilk şehitleriydi.

İşkence[değiştir | kaynağı değiştir]

Mekke Müşriklerinden Ebu Cehil, Peygamber Muhammed'in dostlarına işkence uygulardı. Ammar'ın ailesi en çok işkence görenlerdi. Ammar ve Bilal, Ammar'ın annesi ve babasının kaderini neredeyse paylaşacaklardı, ancak Hamza müşriklerin Ammar'ı ve birçok Müslümanı çölde sakladıkları yeri bulmuş ve onları kurtarmak için imdatlarına yetişmiştir.

Ebu Bekir'in hilafeti[değiştir | kaynağı değiştir]

İrtidad savaşları esnasında, Ammar, yalancı peygamberlik iddiasında bulunan Müseylime'nin lideri olduğu Yamama Kabilesi güçlerine karşı savaşırken bir kulağını kaybetmiştir.

Ali bin Ebu Talib'e sadakatı[değiştir | kaynağı değiştir]

Ammar bin Yasir, Ali'ye olan sadakatıyla ünlü olup, Şia tarafından Muhammed'in ölümünden sonra onun hilafet hakkını en sadık bir şekilde savunanlardan biri olarak kabul edilmektedir. Bedir gazvesi kahramanlarındandır. Aynı zamanda bazı askeri birliğin komutanlığını yapmıştır.

Ölümü[değiştir | kaynağı değiştir]

Sıffin savaşı'nda (657) Muaviye güçleri tarafından şehit edilmiştir. Onu şehit edenler Ibn Havva Esaksaki ve Ebu el-Adiye idi.[1]

İkrime (radıyallahu anh) anlatıyor: "İbnu Abbas (radıyallahu anh), bana ve oğlu Ali'ye:
"Ebu Said'e gidin, onun rivayet ettiği hadisi dinleyin! dedi. Biz de gittik. Onu, bakımını yapmakta olduğu bir bahçede bulduk." (Bizi görünce) ridasını alıp sarındı. Sonra bize (en baştan) anlatmaya koyularak, mescidin inşaasını zikretmeye kadar geldi ve:
"Biz kerpiçleri tane tane taşıyorduk. Ammar (radıyallahu anh) ise (biri kendi, biri de Resulullah adına) ikişer ikişer taşıyordu. Resulllah (aleyhissalâtu vesselâm) onu gördü. Üzerindeki toprakları çırpmaya başladı ve:
"Vay Ammar'a! Onu bâği (asi) bir grup öldürecek. Bu, onları cennete çağırır, onlar da bunu ateşe çağırır!" buyurdu."[2]
Ebû Hüreyre'den rivâyete göre, Rasûlullah şöyle buyurmuştur: “Müjde sana ey Ammâr, isyankâr bir gurup tarafından öldürülüp şehît olacaksın.”

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Taberi, Tarih, 1. cilt, s. 3316–3322; 3. cilt, s. 2314–2319;
  • İbn Sad, Tebakat, 3. cilt, 1. bab, s. 176–189;
  • İbn-i Esir, El-Kamil, 3. cilt, s. 308–312;
  • İbn-i Kesir, Tarih, 7. cilt, s. 267-272;
  • El-Minkeri, Sıffin, s. 320–345;
  • İbn Abd el-Berr, El-İstiab, 3. cilt, s. 1135- 1140; 4. cilt, s. 1725;
  • İbn-i Esir, Usd el-Ğabe, 4. cilt, s. 43-47; 5. cilt, s. 267;
  • İbn Ebil-Hadîd, Şerh Nehc'ul Belâga, 5. cilt, s. 252-258; 8. cilt, s. 10-28; 10. cilt, s. 102-107,
  • El-Hakim, El-Mustedrek, 3. cilt, s. 384-394;
  • İbn Abd Rabbih, El-Ikd el-Fariz, 4. cilt, s. 340-343;
  • El-Mesudi, Muruc ez-Zeheb, 2. cilt, s. 381-382,
  • El-Heytemi, Mecmua ez-Zevaid, 7. cilt, s. 238–244; 9. cilt, s. 291–298;
  • El-Belezuri, Ensab el-Eşref (Emir el-Mü'minin'in Hayatı), s. 310–319.

Sunnî görüşler[değiştir | kaynağı değiştir]

Ammar bin Yasir, Sunnî Müslümanlar tarafından İslam Peygamberi Muhammed'in adil sahabesi olarak kabul edilmektedir.

Notlar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Sahih Buhari: 1. Cilt, 8. Bab, Rivayet No. 438
  2. ^ Sünen-i Tirmizi: Hadis No. 3800

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]