Konstantinopolis Kuşatması (1394-1396)

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Konstantinopolis Kuşatması
Bizans-Osmanlı savaşları
Tarih1394-1396
BölgeKonstantinopolis
SebepBizans'ın 1391'de varılan anlaşma şartlarını yerine getirmemesi
SonuçÖnceki anlaşma şartları yeniden kabul edildi ve kuşatma kaldırıldı
Taraflar
 Osmanlı  Bizans İmparatorluğu
Komutanlar ve liderler
I. Bayezid II. Manuil

Konstantinopolis Kuşatması, 1394-1396 yıllarında Osmanlı Devleti'nin Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdiği muhasara.

Öncesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Osmanlıların Bizans İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'e gerçekleştirdiği 1391 yılındaki ilk kuşatma şehirde Türk mahallesi kurulması, cami inşa edilmesi ve Türklerin davalarına kadıların bakmasının İmparator II. Manuil tarafından kabul edilmesi sonucu kaldırılmıştı.[1] Buna karşın verilen sözün tutulmaması ve Manuil'in Osmanlı aleyhine Avrupalı devletlerle faaliyetlere girişmesi şehrin 1394 ilkbaharında yeniden kuşatılmasına sebep olmuştur.[2]

Kuşatma[değiştir | kaynağı değiştir]

1394 ilkbaharında[3] denizden ve karadan başlayan kuşatma Macar ordusunun Bizans'ın yardım çağrılarına uyarak yeniden Osmanlı topraklarına girmesiyle ve önceki anlaşma şartlarıın Bizans tarafından yeniden kabul edilmesiyle kaldırılsa da abluka sürdürülmüştür.[2][4]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Arslan, Murat; Kaçar, Turhan (2017). Byzantion'dan Constantinopolis'e İstanbul Kuşatmaları. İstanbul: İstanbul Araştırmaları Enstitüsü. s. 387. ISBN 9786054642670. 
  2. ^ a b Merçil, Erdoğan. (2007). "Türkler ve İstanbul (Fethe Kadar)", 550. Yılında Fetih ve İstanbul: Bildiriler (İstanbul, 14-15 Haziran 2003), Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Yayınları. s. 63-77, ISBN 9789751619624
  3. ^ İnalcık, Halil (2010). Kuruluş Dönemi Osmanlı Sultanları (1302-1481). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı İslam Araştırmaları Merkezi. s. 114. ISBN 9786055586065. 
  4. ^ İnalcık, Halil (1992). "Bayezid I". İslâm Ansiklopedisi. 5. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları. ss. 231-234.