Bakara Suresi

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Bakara Suresi
سورة البقرة
Sınıfı Medeni
İsmin anlamı Sığır/İnek (67-71. ayetleri ile alakalıdır) Bakara kelimesi Bakar'dan gelmektedir ki sığır demektir. Kelimenin sonundaki te, tekil için kullanildiginda bir tek sığır demek olur.
Geliş zamanı Hicretin 1 ve 2. yıllarında Medine'de inmiştir. Yalnız 281. ayeti Veda Haccında, Mekke'de nazil olmuştur.
Sayısal bilgiler
Sure numarası 2
Ayet sayısı 286
Kelime sayısı 6144
Harf sayısı 25613

Bakara Sûresi (Arapça: سورة البقرة), Kur’an’ın diziminde ikinci sırasında yer alan bu sûre Kur'anın en uzun sûresi olup, 286 ayetten oluşmaktadır.

Adlandırma[değiştir | kaynağı değiştir]

Hathor heykeli.

Bakara suresi, ismini surenin 67-73 ayetlerinde anlatılan, öldürülen bir kişinin katilinin bulunması amacıyla uygulanan bir inek kesme olayından alır, Bakara "inek" demektir.[kaynak belirtilmeli]

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

Mısır toprakları Büyük Sahra Çölü'nün bir parçası olduğundan kum denizi hükmündeki bu topraklara hayat veren Nil nehridir. Böyle verimsiz ve çorak bir çölün yanıbaşında Nil nehrinin sularıyla hayat bulan son derece verimli cennet gibi yerlerin bulunması, Musa zamanında çiftçilik ve ziraatı Mısır halkı için son derece cazip hale getirmişti. Çiftçilik ve ziraat oranın halkının karakterlerinin bir parçası haline gelmiş, o devirde Mısır halkı ziraatı, ziraat vasıtası olan "bakar"ı (sığır) ve öküzü kutsal saymış, hatta ona tapacak kadar bir kutsiyet vermişlerdi.[1] O zamanlar İsrailoğulları da o kıtada yaşıyor ve aynı inanışın tesirinde kalıyordu.

İsrailoğulları Firavun'dan kurtulup Sina Çölü'ne yerleştikleri zaman buzağı hadisesi yaşanmıştır. Musa Sina Dağı'na çıkmış ve orada bir süre kalmıştı. İsrailoğulları da bu esnada Samiri'nin yaptığı altından bir buzağıya tapmaya başlamışlardı.

Bakara suresi, Musa'nın, peygamberliğiyle İsrailoğullarının tabiatına işlemiş olan ineğe tapma inancını kesip öldürdüğünü, bir sığırın boğazlanması hadisesiyle anlatmıştır.[2][3]

Osmar Schindler'in Davud ve Golyat isimli eseri (yak. 1888), Bakara 249-251 de Calut'ile ilgili anlatımlara yer verilir.

Özellikler[değiştir | kaynağı değiştir]

Medine döneminde hicretten hemen sonra vahyedilmeye başlanmış ve takriben on yıla yayılan bir süreçle tamamlanmıştır. Kur’an’ın en uzun suresi olup, 286 ayettir. Hacim itibariyle Kur’an’ın 1/12’sini teşkil eder. Kur’an’ın, ayrıntılı bir özeti durumundadır.

Bahsi geçen konular[değiştir | kaynağı değiştir]

Sure'nin 65-66. ayetleri Cumartesi çalışma yasağını çiğneyen bir Yahudi topluluğuna Allah tarafından verilen cezayı konu alır.

Surenin 102. ayeti Babil, Sümer mitolojileriyle Tevrat ve Avesta gibi dini kaynaklarda birbirine yakın telaffuzlarla (tevratta Merodach) anılan Harut ve Marut kıssası ile ilgilidir. Mitolojide tanrı (Marduk) veya tanrısal varlıklar olarak anlatılan Harut ve Marut, Yahudi ve Hristiyan kaynaklarında Babilin "düşmüş melekleri" Kur'anda ise insanlara sihir öğreten iki melek olarak geçmektedir.

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Tarihsel önce:
Mutaffifin Suresi
Wikisource-logo.svg Sure metni: Bakara Suresi Tarihsel sonra:
Enfal Suresi
Kur'an'da sırası:

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]