Yaşam

Vikipedi, özgür ansiklopedi

Yaşam ya da hayat, biyolojik bakımdan, kimyasal reaksiyonlar veya bir dönüşümle sonuçlanan başka olaylar gibi bazı biyolojik süreçler gösteren organizmaların bir özelliğidir. Organik maddeler gelişme ve üreme yeteneklerine sahiptir. Bazı canlılar birbirleriyle iletişim ya da bildirişim kurabilirler ve birçok canlı iç değişimler geçirerek çevrelerine uyum gösterebilirler. ^[1] Yaşam bir başka tanımla, canlılık niteliği taşıyan varlıkların yaşadıkları süre boyunca kazandıkları deneyimler ve yaşayımların bütünüdür. Yaşamın fiziksel bir özelliği negatif entropi ilkesine tabi oluşudur.^{[2] [3]}

Konu başlıkları 1 Felsefede yaşam 1.1 Mistisizmde yaşam 2 Referanslar 3 Ayrıca bakınız

[değiştir] Felsefede yaşam

Canlılar içerisinde yaşam soyutlamasını yapabilen ve kendi yaşamını anlamlandırmaya çalışan tek türün homosapiens olduğu kabul edilir. Günümüzde dek pek çok filozof yaşamı farklı bakış açılarıyla tanımlamaya, açıklamaya çalışmışlardır. Yaşamın anlamı üzerine birçok tartışma sürdürülmüştür. Örneğin spiritüalistlere göre yaşamın amacı ruhsal tekamüldür. Bununla birlikte, bazılarına göre yaşamın bir anlamı olması gerektiği kuşkuludur.

[değiştir] Mistisizmde yaşam

Ruhun madde dünyasındaki yolculuğu olarak temellerinden sökülen dünyevi yaşantılar hedonist dizge içindeki paradigmalar olarak değerlendirilebilir. Gerçekliğin yeni bir araç ve konsept içindeki değerlenişi ister geleneksel ve modern ister postmodern söylemler içersin bilinçdışının yansımalarını barındırır. Mistisizm Tanrı'nın aşkınlığını değil içkinliğini konu edinir, aşkınlık sadece bir kurgu ve her şeyi ters yüz eden yanılsamadır. Egonun eriyip gitmesi bu dünyevi ihtiras cennet veya cehenneminde mistik dönüşümleri gerçekleştiren ana unsurdur.Hayat savaştır.Savaşın nasıl yürütüldüğündeki meşruluk ise ahlak probleminin ta kendisidir.Mistik Tanrının ateşe attığı insandır.Kolay kolay kimsenin belini doğrultamayacağı bir kapanda acı ve yıkımın insanı herşeyi yeni gözlerle okumasını ve akıntıdaki anlamdan yoksun şiddetin tepetaklak sürgitlerini Tanrının boş gözlerle seyre daldığı bir sınırsız alanda göklerin hükümdarlığındaki derin boşluğu kavrar.Kendi iç dengesinde huzuru cennetin meleklerinde değil düşmanlarına karşı verdiği mücadeledeki ezilmiş samimiyetteki saflıkta bulur.Hayata bağlanmanın karinesini örtülü hayatlar yaşayarak sosyal prim kazanmakta değil yuvasından sökülüp atılmış bir kuşun titrekliliğiyle bile olsa atanın da evladın da kutsalın da kendisi olduğunun yıkılmayan delili olan keyfiliğin pençesi geçmemiş bilinciyle mecrasında yol alır.Çıldırtan,tüketen,sığınak bırakmayan bir yangının ortasında çırılçıplak bir zihinle sosyal manevranın inceliklerinden başka bir silüetin görünmediği bir yaşamda bilgeliğin referansı uyum denilen iğrenç eklemlenmeler değil kendi dünyasına hapsedilmiş bir vicdanın bir toplumsal kahpeliği ve riyakarlığı ölümüne kusmasıdır.İlkesi de prosedürü de olmayan bir kendi başının çaresine bakma zorunluluğu Tanrının uğultusunun kesildiği kör nokta olduğu kadar işbilir yalaka müritlerinin hem nalına hem mıhına vuran ikili oyunlarının hikmetinden sual olunmayan tercihlerindeki sonsuz yalan ve namussuzluklar girdabının dışarısında olabilmek söze sığmayan ruhsal dinginlik ve kolay ele geçmeyen bir içgörü kazandırır.

[değiştir] Referanslar

[değiştir] Ayrıca bakınız

• Varoluşçuluk