Eklemeli diller

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Eklemeli diller, kelime köklerinin değişmeyip sonlarına veya başlarına ekler konarak farklı kelimelerin türetebildiği diller.

Bu tür dillerde her bir hece, kelime anlamını değiştiren bir görev görebilmektedir. Türkçe, Fince, Japonca, Korece, Macarca gibi diller morfolojik olarak bu gruba dahildir. Dillerin morfolojik bakımdan sınıflandırılmasında bu terim, 1836 yılında Wilhelm von Humboldt tarafından tanıtılmıştır.[1]

Eklemeli dillerde kelime köklerinin çekimi olmadığı için düzensiz fiiller ve kelimelerde istisnalar çok nadirdir. Türkçede göz-gözlük-gözlükçü-gözlükçülük farklı anlamdadırlar; ancak kelime yapısında değişim olmaz.

Örnek diller[değiştir | kaynağı değiştir]

Birçok antik yakın doğu dili eklemeli dillerdendir. Örneğin Sümerce, Elamice, Hurrice, Urartuca, Hattice, Gutça, Lullubice ve Kassitçe.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]