Gümüş nitrat

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Gümüş nitrat
Silver-nitrate-2D.svg
Silver nitrate crystals.jpg
Tanımlayıcılar
CAS numarası 7761-88-8
PubChem 24470
EC-numarası 231-853-9
UN numarası 1493
ChEBI 32130
RTECS numarası VW4725000
SMILES
InChI
ChemSpider 22878
Özellikler
Kimyasal formül AgNO3
Molar kütle 169,87 g mol−1
Görünüm Beyaz katı
Koku Kokusuz
Yoğunluk 4.35 g/cm3 (24 °C)
3.97 g/cm3 (210 °C)
Erime noktası

209.7 °C (409.5 °F; 482.8 K)

Kaynama noktası

440 °C (824 °F; 713 K) (Bileşenlerine ayrışır.)

Çözünürlük (su içinde) 122 g/100 mL (0 °C)
170 g/100 mL (10 °C)
256 g/100 mL (25 °C)
373 g/100 mL (40 °C)
912 g/100 mL (100 °C)[1]
Çözünürlük () Aseton, amonyak, eter ve gliserolde çözünür.
log P 0.19
Tehlikeler
R-ibareleri R8, R34, R50/53
NFPA 704
NFPA 704.svg
1
3
3
OX
Belirtilmiş yerler dışında verilmiş olan veriler, standart haldedir. (25 °C, 100 kPa)
Bilgikutusu kaynakları

Gümüş nitrat en önemli gümüş tuzudur. Renksiz ağır kristaller teşkil eder. Tıpta dağlamak maksadıyla kullanılır ve antibakteriyel özelliği vardır. Siğil tedavisinde çok iyidir. Ayrıca deriyi ve organik maddeleri karartmada tercih edilir. Deriyi kararttığından cehennem taşı ismini almıştır. Suda ve alkolde kolayca çözündüğünden birçok gümüş bileşiklerinin elde edilmesinde ilkel madde olarak kullanılır. En çok kullanıldığı yerler, başta fotoğrafçılık olmak üzere mürekkepler, saç boyası yapımı ve gümüş kaplamacılığıdır.bileşenleri gümüş ve nitrik asittir. Sentezi ise örnekteki formüle göre yapılır:

Ag + 2 HNO3 → AgNO3 + NO2 + H2O

Nitrat, (kim. formülü: NO3), kimyada bir azot ve üç oksijen atomundan oluşan bir nitrik asit (kim. formülü: HNO3) tuzu iyonudur. Organik kimyada, nitrik asit ve bazı alkollerin esterlerine nitrat adı verilir. Moleküler ağırlığı 62.0049'dir. Moleküler geometrisi düzlem üçgendir ve oksijen atomları arasındaki açı 120 derecedir. Aynanın arkasına sürülüp şeker eklendiğinde ayna elde edilir. Böylece gerçek görüntü açığa çıkar. Şekerin Gümüşnitrat ile birleştirilmesi onun ayrıştırılması içindir.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Seidell, Atherton; Linke, William F. (1919). Solubilities of Inorganic and Organic Compounds (2nd bas.). New York: D. Van Nostrand Company. s. 617–619.