Ahbârilik
| dizisinin bir parçası |
 |
| Makale serilerinden |
|
Ahbârî (Farsça: اخباری), Şiâ'nın Caferilik mezhebinin ekollerinden biridir. Ahbarîlikte Fıkıh usûlü (fıkhî kaynak) olarak Kur'an, Hadis ve İcma'nın dışında hiçbir kaynak kabul edilmez ve Aklın hüccet olduğu reddedilir.
Peygamber ve İmamlar'ın hadisleri çok önemlidir. Hadisleri ravi zincirine göre ayırmak bidat olarak kabul edilir ve tüm hadis rivayetlerinin sahih olduğu savunulur.[1]
Usulîlikteki Velayet-i Fakih, Ahbârilikte tağut olarak görülür. Ahbarilere göre 14 Masum-u Pak haricindeki insanlarda böyle bir yetki yoktur.
Bu ekole göre Nakil ile gelen bilgiler dini yaşamak için yeterlidir. Merciilere uyulması gereksiz görülür, yalnızca İsnaaşeri akidesindeki 14 Masum taklid edilir.[2]
16. yüzyılda Muhammed Emin Astarabadi'nin gayetleriyle Caferilik içinde hakimiyeti kurmuş ancak 18. yüzyılın sonlarında Usûlî ekolü tarafından yenilmiştir.
Günümüzde Bahreyn, Güney Irak ve Hindistan'da azınlık olarak varlığını sürdürmektedir.
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ "AHBÂRİYYE". TDV İslâm Ansiklopedisi. 13 Ekim 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ocak 2026.
- ^ Tanış, İskender (30 Haziran 2023). "İmamiyye Şiası'nda Ahbarilik ve Usulilik Ayrışması". e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi. 16 (1): 329-355. doi:10.18403/emakalat.1284128. ISSN 1309-5803.
 | İslam ile ilgili bu madde taslak seviyesindedir. Madde içeriğini genişleterek Vikipedi'ye katkı sağlayabilirsiniz. |