İçeriğe atla

Ümmü Gülsüm bint Ali

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Ümmü Gülsüm bint Ali
Arapçaأم كلثوم بنت علي
Doğum627
Ölüm680'den önce
Dinİslam
EvlilikÖmer (638-644)
Çocuk(lar)Zeyd
Rukiyye
Ebeveyn(ler)Ali
Fatıma

Ümmü Gülsüm bint Ali (Arapçaأم كلثوم بنت علي), diğer adıyla Zeyneb es-Suğra (Arapçaزينب الصغرى), Fatıma ile Ali bin Ebu Talib'in en küçük kızıdır. İslam peygamberi Muhammed'in torunlarından biridir.

Ümmü Gülsüm, genç yaştayken 632 yılında hem dedesini hem de annesini kaybetti. Henüz çocukken, ikinci halife Ömer bin Hattab (h. 634-644) onunla evlenmek istedi. Ancak bu talep, Ümmü Gülsüm ve babası Ali tarafından, kızının ergenlik çağına ermediği nedeniyle reddedildi. Ömer evlilik teklifinde ısrar edince, Ali sonunda bazı önde gelen Müslümanların desteğiyle bu evliliğe razı oldu. Ömer'in, 11 yaşındaki Ümmü Gülsüm ile evliliği, çeşitli ideolojik tartışmalara konu olmaktadır.

Ümmü Gülsüm, 680 yılında gerçekleşen Kerbelâ Olayı'ndan sağ kurtuldu. Bu savaşta kardeşi Hüseyin ve erkek akrabalarının çoğu, Emevî halifesi Yezîd bin Muaviye'nin (h. 680-683) güçleri tarafından öldürüldü. Hüseyin'in kampındaki kadınlar ve çocuklar, savaş sonrasında esir alındı ve önce Kufe'ye, ardından Emevî başkenti Şam'a götürüldü. Kufe'de Ümmü Gülsüm'e atfedilen bir halka açık konuşmada, Yezîd'i kınadığı, Hüseyin'i savunduğu ve Hüseyin'in ölümündeki rolleri nedeniyle Kufelileri azarladığı aktarılır. Daha sonra serbest bırakıldı ve memleketi Medine'ye döndü.

627 yılında doğmuştur. Babası İslam peygamberi Muhammed'in damadı ve amca oğlu Ali, annesi Muhammed'in kızı Fatıma'dır. Ali'nin Ümmü Gülsüm adındaki iki kızından büyük olanıdır.

Halife Ömer'le evliliği

[değiştir | kaynağı değiştir]

Sünni tarihçi İbn Sa'd'ın (ö. 845) biyografik eseri Kitabü't-Tabakati'l- Kebir'e göre, ikinci halife Ömer, hükümdarlığı döneminde (634-644) Ümmü Gülsüm'e evlilik teklifinde bulunmuştur. İbn Sa'd'ın rivayetine göre, o zamanlar henüz çocuk olan Ümmü Gülsüm bu teklife karşı çıkmıştır. Wilferd Madelung, bu reddi Ömer'in kadınlara karşı sert muamelesiyle ilgili kötü itibarına bağlar.[1] İbn Sa'd'a göre Ali de isteksizdi, ancak Ömer'in teklifi için önde gelen Müslümanların desteğini almasıyla sonunda razı oldu. Rivayetlere göre Ali, Ömer'e ve ondan önceki halife Ebû Bekir'e bazı konularda tavsiyelerde bulunmuş olsa da,[2] [3]aralarındaki anlaşmazlıklar da belgelenmiştir[4][5]; ancak Sünni kaynaklarda bu anlaşmazlıklar büyük ölçüde önemsizleştirilmiş veya göz ardı edilmiştir.[6] [7]Sünni kaynaklarda, Muhammed'den sonraki sahabeler arasındaki anlaşmazlıkları etkisiz hale getirme eğilimi sıklıkla görülmektedir.[8][9]

Ümmü Gülsüm, kardeşi Hüseyin ve erkek akrabalarının çoğunun Emevi halifesi Yezid bin Muaviye'nin (680-683) güçleri tarafından katledildiği 680 yılındaki Kerbela Olayı'ndan sağ kurtuldu. Hüseyin'in kervanındaki kadınlar ve çocuklar savaştan sonra esir alındı ve Kufe'ye ve ardından Emevi başkenti Şam'a götürüldü. Kufe'de Ümmü Gülsüm'e atfedilen halka yaptığı konuşmada o Yezid'i yaptığı zulümden ötürü kınadı, Hüseyin'i savundu ve Kufeliler'e onun ölümündeki rolleri nedeniyle kızgınlığını belirtti. Daha sonra serbest bırakıldı ve memleketi Medine'ye geri döndü.

Müslüman tarihçi İbn Ebî Tahir Tayfur (ö. 893) kadınların etkileyici konuşmalarından oluşan bir antoloji olan Balağatu'l Nisa eserinde Kerbela hakkında iki konuşma kaydeder. İki konuşmadan birini Küfe pazarında Ümmü Gülsüm'e, diğerini ise Şam'da Yezid'in sarayında kız kardeşi Zeynep'e atfeder. Ancak çoğu Şii yazar daha sonra her iki vaazı da Zeynep'e atfetmiştir. İlk vaazla ilgili olarak İbn Tayfur, Kufelilerin Muhammed'in ailesini esaret altında gördüklerinde ağlayıp sızladıklarını yazar. Ümmü Gülsüm (veya Zeynep) daha sonra kalabalığa hitap etti ve Hüseyin'in ölümündeki rolleri nedeniyle onları azarladı.

Halifenin eşi sıfatıyla Bizans kraliçesi ile hediyeleşmiştir. Ömer'in ölümünün ardından amcası Cafer bin Ebu Talib'in oğullarıyla evlenmiştir. İkinci evliliğini Avn ile, onun ölümünün ardından diğer kardeşi Muhammed ile, onun da ölümünün ardından Abdullah ile evlenmiştir. Cenaze namazını üvey oğlu Abdullah bin Ömer kıldırmıştır.[10]

  1. ^ Madelung, Wilferd. The Succession to Muhammad. s. 67. 
  2. ^ "ʿALĪ B. ABĪ ṬĀLEB". iranicaonline.org. 15 Aralık 1985. 
  3. ^ "ʿAlī". Britannica. 3 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2026. 
  4. ^ Aslan, Reza. No God But God. s. 122. 
  5. ^ Abbas, H. (2021). The Prophet's Heir: The life of Ali ibn Abi Talib. Yale University Press. ISBN 9780300252057.
  6. ^ Cefri, Hüseyin Muhammed. Origins and early development of Shiʼa Islam. 
  7. ^ Shah-Kazemi, R. (2019). Imam 'Ali: From Concise History to Timeless Mystery. The Matheson Trust. ISBN 9781908092182.
  8. ^ "The image of Fatima in classical Muslim thought". proquest.com. 26 Mart 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2026. 
  9. ^ Lucas, S.C. (2004). Constructive Critics, Ḥadīth Literature, and the Articulation of Sunnī Islam: The Legacy of the Generation of Ibn Sa'd, Ibn Ma'īn, and Ibn Ḥanbal. Brill. ISBN 9789047413677.
  10. ^ Huriye Martı, TDV İslâm Ansiklopedisi, cilt: 42, sayfa: 323-324