Resmî dil

Vikipedi, özgür ansiklopedi

Resmî dil bir ülkede anayasa veya kanun ile kabul edilen dili tanımlamak için kullanılan terimdir. Örneğin Türkiye Cumhuriyetinin devlet dili olan Türkçe aynı zamanda Türkiye'nin tek resmi dilidir.

Devlet ile birey ve bireyler arasındaki tüm resmi işlemlerin resmî dilde yapılması gerekmektedir. Bir ülke sınırları dahilinde yaşayan kişiler ya da topluluklar farklı bir dil konuşsalar dahi resmî işlemlerini gerçekleştirirken resmî dil kullanmak durumundadırlar.

Bir ülkede birden fazla dil resmî dil olarak kabul edilebilir.

Örneğin Kanada'da hem İngilizce hem Fransızca resmî dildir. Filipinler'de Filipince hem resmî dil hem de devlet dilidir ve İngilizce ise resmî dildir.

Bazı ülkelerdeki resmi diller:

•  Arnavutluk
  • Arnavutça
  • Yunanca (azınlık dli)
•  Ermenistan
  • Ermenice
•  Bosna-Hersek
  • Boşnakça
  • Hırvatça
  • Sırpça
•  Kuzey Kıbrıs
  • Türkçe
•  Finlandiya
  • Fince
  • İsveçce
  • Sami(azınlık dili)
•  Almanya
  • Almanca
  • Danca(azınlık dili)
•  Yunanistan
  • Yunanca
  • İtalyanca(Rodos'ta)
•  Irak
  • Arapça
  • Kürtçe
•  İrlanda
  • İrlandaca
  • İngilizce
  • İskoç dili(azınlık olarak)
•  İtalya
  • İtalyanca
  • Arnavutça(güney İtalya'da)
  • Katalanca(Sicilya'da)
  • Hırvatça,Fransızca,Almanca,Yunanca(bazı bölgeleerde)
•  Lüksemburg
  • Lüksemburgca
  • Fransızca
  • Almanca
  • Portekizce