William Wyler

Vikipedi, özgür ansiklopedi
William Wyler
William Wyler portrait.jpg
Doğum Wilhelm Weiller[1]
1 Temmuz 1902(1902-07-01)
Alsace, Alman İmparatorluğu
Ölüm 27 Temmuz 1981 (79 yaşında)
Los Angeles, Kaliforniya
Evlilik
Margaret Sullavan
(e. 1934; b. 1936)

Margaret Tallichet
(e. 1938; ö. 1981)
Ödüller En İyi Yönetmen Akademi Ödülü
1942 Bayan Miniver
1946 Hayatımızın En Güzel Yılları
1959 Ben-Hur

William Wyler (d. 1 Temmuz 1902 – ö. 27 Temmuz 1981), Amerikalı sinema yönetmeni. 1920'de Hollywood'a gitti ve 1926'da çevirdiği ilk filmi Lazy Lightning den beri sürekli olarak film çevirdi. Oldukça üretken olan Wyler, aynı zamanda amerikan sinemasının en büyük ustalarından ve dünyadaki ilk sinema tenkitçilerinden biridir. Filmlerinde her sahneyi onlarca defa çekmesi ve tam bir yer, hikâye, ekip kontrolü istemesiyle bilinirdi. Bu mükemmeliyetçiliği onun hem halk hem de eleştirmenler tarafından çok başarılı kabul edilmesiyle ödüllendirildi.

Kariyeri[değiştir | kaynağı değiştir]

William Wyler'ın These Three (1936) bir okul açan iki kız arkadaşın dostluğunun, bir öğrencinin dedikodusu üzerine bozulmasını, Dodsworth (1936) orta yaşlı bir sanayicinin karısıyla birlikte Avrupa'ya gitmesini ve burada yeni değerlerle karşılaşmasını, Dead End (Çıkmaz Sokak, 1937) New York'ta doğup büyüdüğü mahalleye dönen bir gangsteri tanıyan birinin çocukların gangsteri kendilerine örnek almaması için onun mahalleden uzaklaşmasını sağlamaya çalışmasını,[2] Uğultulu Tepeler (Wuthering Heights, 1939) Emily Bronte'nin ünlü eserini,[3] The Little Fox (Öldürünceye Kadar, 1940) kızının nişanını bozan, kocasının ölümüne göz yuman, gözünü para hırsı büyümüş bir kadını, Mrs. Miniver (Bayan Miniver) savaştan dönen üç askerin, topluma yeniden ayak uydurma çabalarını,[4] Hayatımızın En Güzel Yılları (The Best Years of Our Lives, 1946) savaş sonrası Amerikan toplumunu, The Heiress (Miras, 1949), kızının evliliğine karşı çıkan babanın öyküsünü,[5] Carrie (Safahat Kurbanı, 1952) taşralı bir kızla bir lokantacının hüzünlü gönül ilişkisini, Roman Holiday (Roma Tatili, 1953) Avrupa'nın kraliyet ailelerinden birine mensup bir prensesin diplomatik Roma ziyareti sırasında resmi protokollerden sıkılarak gizlice elçilik binasından kaçması ve sıradan bir genç kız görünümünde sokaklarda dolaşırken Amerikalı bir gazete muhabiri ile tanışmaları, şehri gezerlerken birbirlerine aşık olmaları, Kan Dökmeyeceksin (Friendly Persuasion, 1956) Amerikan İç Savaşı yıllarını, Ben Hur (1959) Kudüs'te yaşayan zengin bir prensin öyküsünü, The Collector (Koleksiyoncu, 1965) cinsel sorunları olan, kelebek koleksiyoncusu psikopat bir bankacının eve hapsettiği bir öğrenci kıza isteklerini kabul ettirmeye çalışmasını ve Funny Girl (Komik Kız, 1968) ise Broadway yıldızı Fanny Brice'ın yaşam öyküsünü konu edindi.[6]

Akademi Ödülü adaylıkları[değiştir | kaynağı değiştir]

Altın Ayı Ödülleri
Yıl Film Kategori Sonuç
Akademi Ödülleri
1936 Dodsworth En İyi Yönetmen Adaylık
1939 Uğultulu Tepeler En İyi Yönetmen Adaylık
1940 The Letter En İyi Yönetmen Adaylık
1941 The Little Foxes En İyi Yönetmen Adaylık
1942 Bayan Miniver En İyi Yönetmen Kazandı
1946 Hayatımızın En Güzel Yılları En İyi Yönetmen Kazandı
1949 The Heiress En İyi Film Adaylık
En İyi Yönetmen Adaylık
1952 Detective Story En İyi Yönetmen Adaylık
1953 Roma Tatili En İyi Film Adaylık
En İyi Yönetmen Adaylık
1956 Kan Dökmeyeceksin En İyi Film Adaylık
En İyi Yönetmen Adaylık
1959 Ben-Hur En İyi Yönetmen Kazandı
1965 Korkunç Koleksiyoncu En İyi Yönetmen Adaylık
Irving G. Thalberg Memorial Award Kazandı
Directors Guild of America Award
1952 Detective Story Outstanding Directorial Achievement Adaylık
1954 Roma Tatili Outstanding Directorial Achievement Adaylık
1957 Kan Dökmeyeceksin Outstanding Directorial Achievement Adaylık
1959 The Big Country Outstanding Directorial Achievement Adaylık
1960 Ben-Hur Outstanding Directorial Achievement Kazandı
1962 The Children's Hour Outstanding Directorial Achievement Adaylık
1966 Lifetime Achievement Award
1969 Funny Girl Outstanding Directorial Achievement Adaylık

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ [1]
  2. ^ Hark 2007, ss. 225-26.
  3. ^ Hark 2007, ss. 226-27.
  4. ^ Grant 2008, ss. 117-18.
  5. ^ Grant 2008, ss. 118-19.
  6. ^ Friedman 2007, ss. 91-93.

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]