Periyodik asit

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Periyodik asit
Ortho-Periodsäure.svg
Orthoperiodic-acid-3D-balls.png
Meta-Periodsäure.svg
Periodic-acid-3D-balls.png
Tanımlayıcılar
CAS numarası
PubChem 65185(Ortoperiyodik)
SMILES
InChI
Özellikler
Molekül formülü H5IO6 (ortoperiyodik)
HIO4 (metaperiyodik)
Molekül kütlesi 227.941 g/mol (H5IO6)
190.91 g/mol (HIO4)
Görünüm Renksiz kristal
Erime noktası

128.5 C[1]

Çözünürlük (su içinde) Alkollerde ve suda çözünür
Tehlikeler
R-ibareleri R23, R24, R25, R34, R41
NFPA 704
NFPA 704.svg
0
3
0
OX
Belirtilmiş yerler dışında verilmiş olan veriler, standart haldedir. (25 °C, 100 kPa)
Bilgikutusu kaynakları

Periyodik asit iyotun en yüksek oksoasiti. Bütün periodatlar gibi iki form halinde var olur: can exist in two forms: H5IO6 formülü ile ortoperiyodik asit ve HIO4 formüllü metaperiyodik asit.

Periyodik asit Heinrich Gustav Magnus ve C. F. Ammermüller tarafından 1833 tarafından keşfedilmiştir.[2]

Sentezi[değiştir | kaynağı değiştir]

Modern endüstriyel ölçekli üretimi, PbO2 anotunun üzerinde, iyodik asitin elektrokimyasal oksidasyonunu aşağıdaki standart elektrot potansiyeli ile birlikte içerir:

H5IO6 + H+ + 2 e → IO3− + 3 H2O      E° = 1.6 V[3]

Ortoperiyodik asit metaperiyodik asit vermesi için 100 °C'de ısıtılarak dehidre edilebilir.

HIO4 + 2 H2O kimyasal denge H5IO6

Daha ileri seviyede, 150 °C civarında, ısıtma umulan anhidrat diiyot heptaoksitin (I2O7) yerine iyot pentaoksiti (I2O5) verir. Metaperiyodik asit aynı zamanda çeşitli ortoperiyotadların nitrik asit ile işleminden de elde edilebilir.[4]

H5IO6 → HIO4 + 2 H2O

Özellikleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Ortoperiyodik asit çeşitli Ka değerlerine sahiptir.[5][6] Metaperiyodik asitin pKa değeri belirlenememiştir.

H5IO6 kimyasal denge H4IO6− + H+,      pKa = 3.29
H4IO6kimyasal denge H3IO62− + H+,      pKa = 8.31
H3IO62− kimyasal denge H2IO63− + H+,      pKa = 11.60

İki tür periyodik asitin varlığı iki tür periyodat tuzun oluşacağına da işarettir.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Aylett, founded by A.F. Holleman ; continued by Egon Wiberg ; translated by Mary Eagleson, William Brewer ; revised by Bernhard J. (2001). Inorganic chemistry (1st English ed., [edited] by Nils Wiberg. bas.). San Diego, Calif. : Berlin: Academic Press, W. de Gruyter.. s. 453. ISBN 0123526515. 
  2. ^ Ammermüller, F.; Magnus, G. (1833). "Ueber eine neue Verbindung des Jods mit Sauerstoff, die Ueberjodsäure" (German). Annalen der Physik und Chemie 104 (7): 514–525. DOI:10.1002/andp.18331040709. 
  3. ^ Parsons, Roger (1959). Handbook of electrochemical constants. Butterworths Scientific Publications Ltd. s. 71. 
  4. ^ Riley, edited by Georg Brauer; translated by Scripta Technica, Inc. Translation editor Reed F. (1963). Handbook of preparative inorganic chemistry. Volume 1 (2nd bas.). New York, N.Y.: Academic Press. ss. 323–324. ISBN 012126601X. 
  5. ^ Aylett, founded by A.F. Holleman; continued by Egon Wiberg; translated by Mary Eagleson, William Brewer; revised by Bernhard J. (2001). Inorganic chemistry (1st English ed., [edited] by Nils Wiberg. bas.). San Diego, Calif. : Berlin: Academic Press, W. de Gruyter.. s. 454. ISBN 0123526515. 
  6. ^ Burgot, Jean-Louis. Ionic equilibria in analytical chemistry. New York: Springer. s. 358. ISBN 1441983821.