II. Friedrich (Kutsal Roma İmparatoru)

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
II. Friedrich
(Kutsal Roma İmparatoru)
Frederick II and eagle.jpg
Kutsal Roma İmparatoru
Hüküm süresi 1220 - 1250
Önce gelen IV. Otto
Sonra gelen VII. Heinrich
Almanya Kralı
(resmen Roma Kralı)
Hüküm süresi 1212–1220
Taç giymesi 9 Aralık 1212 (Mainz)
25 Temmuz 1215 (Aachen)
Önce gelen IV. Otto
Sonra gelen (VII.) Heinrich
Sicilya Kralı
Hüküm süresi 1198–1250
Taç giymesi 3 Eylul 1198 (Palermo)
Önce gelen Constance
Sonra gelen I. Konrad
Kudüs Kralı
Yolande ile evliliği nedeni ile
Hüküm süresi 1225–1228
Taç giymesi 18 Mart 1229, (Kudüs)
Önce gelen Yolande
Sonra gelen I. Konrad
Eş(leri) Constance of Aragon
Yolande of Jerusalem
Isabella of England
Bianca Lancia (?)
Çocukları Almanya Krali VII. Heindrich
Almanya Krali IV. Conrad IV
Margaret, Margravine of Thuringia
Bizans Imparatoricesi Konstanze
Sicilya'li Manfredo
Babası VI. Heinrich
Annesi Konstanza (Sicilya)
Doğum 26 Aralık 1194(1194-12-26)
Jesi, Marche, İtalya
Ölüm 13 Aralık 1250 (55 yaşında)
Castel Fiorentino, Puglia, İtalya
Defin Palermo Katedrali
II. Friedrich'in doğumu

II. Freidrich (26 Aralık 1194 – 13 Aralık 1250), Hohenstaufen hanedanı, 1212 yılından beri Roma Krallığı üzerinde hak iddia eden İtalyan ve 1215 yılından beri elinde bulunduran karşı çıkılmaz hükümdar. VII. Freidrich Hohenstaufen Swabia unvaniyla Almanya Kralı, I. Federico unvaniyla ve annesinin varisi olarak Sicilya Kralı ve Burgundy Kralı idi. Onun orijinal ünvanı İtalya Sicilya Kralıdır, 1198 yılından ölünceye kadar. 1220 yılında papalık taç giyme töreninden ölünceye kadar II. Friedrich unvaniyla Kutsal Roma İmparatoru'dur. Onun diğer ünvanları (kısa hayat dönem içinde) Kıbrıs Kralı ve evlilik bağı nedeni ve Altıncı Haçlı Seferi bağlantısıyla Kudüs Kralı.

Eğitilmesi ve hayatının büyük bölümü II. Rugerro'nın kızı olan annesi Konstanza'nın yanında Sicilya'da geçti. Onun imparatorluğu sıksık Papalık Devleti ile savaştaydı. Bu nedenle iki defa aforoz edilmesine ve zamanının tarihçileri tarafından iftiraya uğramasına şaşırılmamalıdır. Papa IX. Gregory, onu bir dereceye kadardeccal olarak adlandırmaya geldi.

O, kendi zamanı içinde "Stupor mundi" ("wonder of the world") (Dünya şaheseri) olarak bilinir ve altı dil konuştuğu söylenir: Latince, Sicilyaca, Almanca, Fransızca, Yunanca ve Arapca.[1] Çağdaş standartlara göre, Friedrich zamanının çok ilerisindeydi çünkü bilimi ve sanatları korumaya arzulu bir kişiydi.

Sicilya şir okulunun koruyucusuydu. Onun Palermo'daki kraliyet sarayı (yaklaşık 1220 yılından ölümüne kadar) Roma dilleri ve Sicilya'ca formunda ilk edebiyet kullanımını gördü. Okul ve onun şiiri edebiyat formuna önemli etkiler yaptı ve modern İtalyanca'nın oluşmasına katkı sağladı.

Yaşamı[değiştir | kaynağı değiştir]

İlk yılları[değiştir | kaynağı değiştir]

Ancona yakınındaki Jesi'de doğdu. Friedrich, VI. Heinrich'in oğludur. O, puer Apuliae (son of Apulia) (Apulia'nın oğlu) olarak bilinir.[2] Bazı tarihciler kırk yaşındaki annesi Kostanza (Sicilya)'nın oğlunun orijini hakkında doğabilecek şüpheleri ortadan kaldırmak için halk arasında doğum yaptığını söylerler. Friedrich, Assisi'de vaftiz edildi.

Çocuk Friedrich, 1196 yılında Frankfurt am Main'da Alman Kralı olarak seçildi. Onun Almanya'daki hakları Philip (Swabia) ve IV. Otto (Kutsal Roma İmparatoru) tarafından kabul edilmedi. Babasının 1197 yılında ölümünde iki yaşındaki Friedrich Almanya'ya doğru seyehat ediyordu. Kötü haber koruması Conrad (Spoleto)'ya ulaştığında, Friedrich ivedi bir şekilde Sicilya Palermo'ya annesine getirildi.

Annesi Konstanza (Sicilya), kendi hakkı olan Sicilya Kraliçeliği hakkını elde etmişti ve Friedrich'in Sicilya Krallığı ile kendi kendine vekilliğini tesisi etti. Friedrich'in isminde Sicilya'nın İmparatorluk ile bağlarını çözdü ve dikkate değer iki Alman danışmanı (Markward von Annweiler ve Gualtiero da Pagliara) memleketlerine gönderdi.

Konstanza'nın 1198 de ölümü üzerine, Papa III. Innocent Friedrich'in koruyucusu olarak onun reşit olmasına kadar başa geçti. Friederich, 17 Mayıs 1198 yılında Sicilya Kralı olarak taç giydi.

İmparator olması[değiştir | kaynağı değiştir]

IV. Otto Almanyalı veya Otto Brunswickli 1209'de Papa II. İnnocentius tarafından Kutsal Roma-Germen İmpartoru olarak taç giydirildi. İmparator Otto Güney İtalya'da Sicilya Kralı olan Friedrich'in soylu asilleri sıkı kontrol alma politikasından korkan soylu asillerin tarafını tutmaya başladı. Yeni İmparator Alman orduları ile İtalya'yı istilaya başladı ve fazla direniş görmeden Calabria'ya kadar indi. Buna karşılık Papalık Devleti arazilerini kaybedeceğinden korkan Papa II. İnnocentius Otto'nun aleyhtarı oldu. Eylül 1211'de toplanan "Nürnberg Diyeti"'nde Papa'nın da desteği ile İmparator Otto aleyhtarı olan Alman prensleri Almanya Kralı olarak II. Friedrich'i seçtiler. Papa II. İnnocentius aynı zamanda İmparator Otto'yu aforoz ettiğini ilan etti. Otto İtalya seferini bırakarak Almanya'ya çekilmek zorunda kaldı.

Friedrich küçük refakat ordusu ile gemi ile Gatea'ya gitti. Orada Papa ile Sicilya ve İmparatorluk ünvanlarının nasıl birbirlerinden ayrılacağı hakkında anlaşmaya vard. Birinci karası olan Konstanza'yı naip seçti. Sonra Almanya'ya gitmek üzere Lombardiya ve Engadın bölgelerinden geçerek Eylül 1212'de Almanya güneyindeki Konstanz'a vasıl oldu. İmpartor Otto ondan birkaç saat sonra aynı mevkiye varabildi.

9 Aralık 1212'de Mainz'da II. Friedrich'e Almanya Kralı olarak taç giydirildi. Almanya Kralı olarak II. Friedrich'in hüküm ettiği bölgelerin sınırları belirsizdi. Sadece güney Almanya'da kati olarak sınırlar kabul edilmekte idi ve burada II. Friedrich tutulkmakta idi. İmparator Otto ise Almanya imparator taraftarı olan Gelflerin çok olarak bulunduğu Kuzey Almanya bölgesinde güçlü idi. Papa tarafından imparator Otto aforoz edilmekle beraber bu bölgede devlet idaresini elinde tutmaktaydı. Fakat İmparator Otto Bouvine Muharebesi'de çok kesin bir yenilgiye uğradı ve kendisine miras yolu ile ailesinden geçmiş olan arazilere çekilmek zorunda kaldı. 1218'de hiçbir politik destekçisi kalmamış bir durumda iken impartor Otto öldü.

1218'de Papa'nın desteğini sağlamış olan II. Friedrich Alman prensleri tarafından yine Almanya Kralı seçildi ve 23 Temmuz 1215'de Almanya'nın üç kardinalinden birinin eli ile Aachen Katedralinde Almanya Krallık taçı giydirildi. Bu tarihten 5 yıl sonra Freidrich ile (II. İnnocentius'dan 1216'da ölümünden sonra Papa seçilmiş olan) Papa III. Honorius arasında yapılan çok önemli ikili müzakerelerden sonra II. Friedrich Kutsal Roma Germen İmparatoru seçildi. 22 Kasım 1220'de Roma'da Papa III. Honorius tarafından törenle imparatorluk taçı giydirildi. Aynı zamanda II. Friedrich'in büyük oğlu olan VII. Heindrich "Romalılar Kralı" ünvanını aldı.

1198-1250 döneminde Sicilya Kralı iken darp edilen Augustale altın sikkesi

Diğer Kutsal Roma İmparatorlarının tersine II. Friedrich Almanya'da ancak birkaç yıl kaldı. 1218'de II. Friedrich, Fransa Kralı II. Filip ile Burgundiya Dükü III. Eudes arasında yapılmakta Fransa Champagne bölgesi için "Champagne Veraset Savaşı"'ni sona erdirmek için çabalara girişti. Bu nedenle Lorraine bölgesini istila etti; Nancy şehrini ele geçirip yaktı ve Lorraine Dükü olan I. Theobald yakalayıp onun Erard Brienneli'ye verdiği destekten vazgeçmeye zorladı. 1220'de Roma'da tac giyme töreninden sonra II. Friedrich ya Sicilya Krallığı'nda yaşadı ya da 1236'ya kadar Filistin'de Altıncı Haçlı Seferi yapmaya vakitini hasretti. 1236'da Almanya'ya son gidişi oldu. 1237'de İtalya'ya döndü. Sonra hayatının sona erene kadar onüç yıl hayatini İtalya'da geçirdi. II. Friedrich imparatoru olduğu Almanya'dan uzak kaldığı dönemlerde Almanya'da hükümet eden resman "Romalılar Kralı" ünvanlı ve Almanya Kralı olarak oğlu IV. Konrad oldu.

II. Friedrich Sicilya Kralı olarak büyük babası II. Ruggero Sicilyalı'nin 1140'de başlattığı "Ariano Assis" adı verilen bir seri hukuk reformu kanunun çıkartılması sürecini devam ettirip Sicilya devleti hukuk sistemini güçlü temellere oturttu. II. Friedrich'in pekiştirdiği bu hukuk reformunun ilk kısmı 1220'de imparatorluk tacını giymesinden hemen sonra hazırlanan "Capua Assisleri" adli kanunlar ile başladı ve en gelişmiş meyvasını 1231'de kanunlaştırılan "Malfi Esas Kanunu" veya diğer adı ile Liber Augustalıs kanunu ile verildi. Bu hüküm ettiği ülkenin kanunlarının hep birlikte yazılıp toplanması ile ortaya çıkan hukuk sistemi Orta Çağlar için çok ileri hukuk anlayısi getirmiştir. Bundan sonra uzun yıllar hatta yüzyıllar bu hukuk sistemin oraya çıkaran kanunlar Avrupa hukuku ve kanunları için bir ideal teşkil etmiştir. Bu kanunlarla Sicilya Krallığı bir mutlak monarşi olmaya devam etmekteydi ama devletin kanunları ve hukuku açıkça yazılı olmaktaydı. Bu yazılı hukuk diğer kaidelerin üstünde bulunmaktaydı. Bundan sonra bazı nispeten küçük değişikliklerle "Malfi Esas Kanunu" veya "Liber Augustalıs" 1819'da kadar Sicilya hukukunun temel taşı olmaya devam etti.

Sultan Kamil bin Adil ile ilişkileri[değiştir | kaynağı değiştir]

Misir Sultani Kamil bin Adil Selahaddin Eyyubi'nin kardeşi Sultan I. Adil'in oğlu olup zamanın Eyyubiler devlertine bagli Mısır, Suriye, Filistin dogusu ve Kudüs hakimidir. Friedrich'in hala Arap kültürünün yaşadığı Sicilya'da büyümesiyle arapça, doğu ve İslam dini üzerinde fikir sahibi olmuştur. Etrafında ki danışmanları Arap olup, namaz vakitlerinde namazlarını dahi kılabiliyorlardı. Hatta ezan okunmasına dahi izin veriyordu. Bu sebeplerle Kamil bin Adil arkadaş olmuş, mektuplaşmalarıyla dostlukları pekişmiştir. Bu mektuplarda felsefeden, içinde bulundukları savaş haline kadar geniş bir yelpazede konuları tartışıyorlardı. İyi bir gözlemci ve hayvansever olması sebebiyle Sultan Kamil bin Adil kendisine maymun, fil gibi hayvanlar dahi göndermiştir.

II. Friedrich'in Altıncı Haçlı Seferi[değiştir | kaynağı değiştir]

Haçlı Seferine gitmeye söz vermesi, gecikmesi ve Papa III. Honorious[değiştir | kaynağı değiştir]

Beşinci Haçlı Seferi sırasında Dımyat'ı saran Haçlı orduları komuta heyeti Imparator II. Friedrich'ten yeni bir takviye beklemekteydi. Kutsal Roma-Germen İmparatoru ve Sicilya Kralı olan II. Friedrich'in yeni bir Haçlı seferi organize etmesi beklenmekte idi. Haçlılari içinde bulundukları sor durumdan kurtarmak için Papa III. Honorius Almanya Kralı ve Sicilya Kralı olan II. Friedrich'in şahsen Haçlı seferine katılması için uğraşıya geçti. Fakat II. Friedrich bu sefere katılmaya söz vermekle beraber sefere gitmekte gecikti. 1220'da Papa III. Honorius Roma'da II. Friedrich'i Kutsal Roma-Germen İmparatorluğu imparatoru olarak taç giydirdi. Bu törenden önce II. Friedrich Haçlı Seferine şahsen katılmak için Papa'ya söz verdi ise de sonradan II. Friedrich Mısır'a gitmekte yine gecikti. Diğer taraftan Dimyat'taki Papalık temsilcisi olan Kardinal Pelagius zorlamaları Haçlı ordusunu büyük bir kısmı Dimyat'tan çıkarak Kahire'ye yürüyüşe çıktı. Ama bu ordu Mansure'ye geldiğinde Nil Nehri sularının yükselmesi ve nehir duvarlarının Eyyubiler öncüleri tarafından yıkılması ile Haçlı ordusu Mansüre yakınlarında yüksek bir arazide mahsur kaldı ve teslim olmak zorunda kaldı. Yapılan bir antlaşma ile Temmuz 1221'de Dimyat'ı terk ettiler ve bundan soionra serbest bırakılan Haçlı ordusu önce gemilerle Filistin'e sonra Avrupa'ya geri döndü ve böylece II. Friedrich'in takviyesi germekdi.

Fakat Papa III. Honorious yine de II. Friedrich'in bir haçlı seferi yapmasına ısrar etmekte idi. Papa III. Honourıus aracılığı ile II. Friedrich'in Kudüs Krallığı varisi ve Montferrat'lı Maria dolayısıyla efektif olarak Kutsal Kudüs Kralı olan Jean de Briennes'in kızı olan (çok kere Yolanda ismiyle anılan) II. Isabella Kudüslu ile evlenmesini sağladı. Böylece Imparatoru bir Haçlı Seferi yapmak için bir bağlayıcı vesile de sağladı. II. Friedrich yeni karısının hanedan haklarını kendi üzerine alarak Kutsal Kudüs Krallığı krallığına hak kazanmış oldu. Papa III. Honorius'un istediği gibi, bu hakkını gerçekleştirip krallığın başkenti olarak kabul ettiği Eyyubiler elinde bulunan Kudüs'ü geri almak, II. Friedrich'in ana hedefi oldu. Fakat Temmuz 1225'de Papa ile II. Friedrich ile yapılan "San Germano Antlaşması" ile II. Friedrich'in sefere çıkması 2 yıl daha, 1227'ye kadar, geciktirildi. Bu tarihe uyabilmak için II. Friedrich çok ciddi sefer hazırlıklarına girişti. Papa III. Honorius Roma'da 18 Mart 1227 tarihinde öldü.

IX. Gragarius ile anlaşmazlık[değiştir | kaynağı değiştir]

Ama yerine papa seçilen IX. Gregarius yine II. Friedrich'in bir Haçlı Seferi organize etmesinde ısrar etmekte idi. Yeni Papa IX. Gregarius, böylece imparatorun gayet büyük olan iktidar gücünü kırmak; Katolik kilisesini İtalya ve Almanya'da tekrar en büyük moral iktidar güçlü kurum olmasını sağlamak; hatta güney İtalya ve Sicilya'yı kısmen, hatta tümüyle, Papalık Devleti'ne ilhak etmek istemekteydi. Papa özellikle II. Friedrich'in İtalya'da güçlenmesini papalığın dünyevı iktidar gücüne karşı bir politik hareket olarak görmekteydi ve bu imparatorluk gücünü zayıflatmak istemekteydi. Bu nedenle II. Friedrich ile politik sürtüşme haline geçti. 1227'de Papa İX. Gregarius papalığa yeni geçtiği dönemde, II. Friedrich bir büyük deniz filosuna bindirilmiş olan bir Haçlı ordusu ile Brindisi limanından Filistin'de bulunan Akka'ya gitmek üzere hareket etti. Fakat bu filoda ve askerleri arasında çıkan bir hastalık salgınını neden göstererek yolun yarısına bile varmadan II. Friedrich filonun İtalya'ya geri dönmesine emir verdi. Brindisi'ye dönen Haçlı askerler ve filo "geçici" olarak serbest bırakıldı.

Papa IX. Gregarius, II. Friedrich'in iktidar gücünü kırmak için imparatorun haçlı seferi yolundan geri dönmesini bir fırsat olarak gördü. II. Friedrich'i, papaya verilen yemini bozmakla suçlayıp aforoz etti. II. Friedrich önce papa ile anlaşmaya yanaştı ise sonunda onun bu aforozu papanın İtalya'da nüfuz kazanmak için yaptığını anlayıp imparatorluğun İtalya'da iktidarının güçlü olduğu takdirde bu Papa aforozunun önemi olmadığını anladı.

Aforoz edilmiş olmakla beraber II. Freidrich ordusu ile Altıncı Haçlı Seferi'ne başlayıp 1228'e denizden Suriye'ye yöneldi. Ama imparator Filistin'de Akka'ya doğrudan doğruya gitmedi. Aslanyürekli Rişar Üçüncü Haçlı Seferi başında Akka'ya gitmekte iken ele geçirdiği Kıbrıs adasını Guy de Lusignan'a devretmiş ve onun çocuksuz ölümü sonucu varisi I. Amalrik ve genç olan diğer varislerden Kutsal Roma İmparatorluğu'na geçmişti. Bu genç varisler ve imparetorluk nominal idaresi döneminde, Kıbrıs Krallığı "vekilharç" olarak Beyrut Prensi de olan John İbelinli tarafından efektif olarak idare edilmişti. İmparator II. Freidrich uluslararası hukuka göre kendine bağlı olan Kıbrıs'a gelmesi bu adada hükümdarlığı efektif olarak şahsen eline almak hedefliydi. Önceleri yerli idareciler ile imparatorun araları iyi idi. Fakat çok geçmeden imparator ile yaşlı vekilharç John İbelinli'nin arası açıldı. İmparator John İbelinli'nin Kıbrıs adasını idare etmesinin hukuksuz olduğunu ve adanın idaresinin kendine verilmesini talep etti. Fakat bununla da kalmayıp bu adayı idare ederken John İbelinli'nin edindiği kazanç ve servetin hukuken bir yolsuzluk olduğunu ve bu yolsuzluğa ceza olarak Beyrut'un idaresinin de imparatora geçmesi gerektiğini iddia etti. Beyrut'un da kendi idaresine verilmesini talep etti.

Fakat John İbelinli imparatora bunda hatalı olduğunu bildirdi. Kıbrıs Krallığı ve Beyrut'un vasal olarak bağlı olduğu Kutsal Kudüs Krallığı'nın uluslararası hukuk kurallarına göre hukukları, kanunları ve hukuk kurumları birbirinden ayrı ve farklı iki değişik ülke olduklarını Kıbrıs'da naip olarak yapılan idarede bir suistimal varsa bunun Beyrut'taki idareye hiçbir şekilde uluslararası hukuken ilişkili olamayacağını imparatora açıkladı . Bunun icin imparatorun Kıbrıs ülkesi idaresinde suistimal olduğu için Beyrut ülkesi idaresini cezalandırmaya hakkı olmadığını anlattı. Bu hukuki çatışma bu yeni Haçlı Seferi'nin gelişmesinde aksi ve fena bir rol oynadı. O zamana kadar Kutsal Kudüs Krallığı tarihinde güçlü roller oynayan ve çok itibarlı olan John İbelinli ve ailesi İmparator'un bu aksi ve hatalı tutumu ve hareketi yüzünden ona düşman olup İmparatorun tedbir ve politikalarına devamlı olarak karşıt oldular.

İmparator'un Kudüs Krallığı merkezi Akka'ya gitmesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Kıbrıs'tan ayrılan II. Freidrich 7 Eylül 1228'de Akka'ya çıktı. Eyyubiler Mısır Sultanı, imparatorun 1228'de Akka'ya gelmesinden hiç hoşnut olmamıştı. Beşinci Haçlı Seferi ordusuna ve imparatorla yazışması sırasında Suriye'de kardeşi Muazzam sultandı ve jeopolitik olarak Kudüs ve bir Kudüs koridorunun Haçlılara verilmesi uygun görülmekte idi. Fakat 1227'de, imparator Friedrich Filistin'e yeni vardığında, Eyyubiler Suriye Sultanı Muazzam ölmüştü. Yerine Eyyubiler Suriye Sultanı olarak 20 yaşında olan oğlu Nasır Davud geçmişti. Nasır Davud, Suriye ileri gelenlerinin telkin ve tavsiyeleri altında kaldı ve Nablus ile Kudüs'ü elinde bulunduran amcası Mısır Sultanı Kamil bin Adil ile ihtilaflı duruma girdi. Sultan Kamil bin Adil yeğenini zayıf ve tecrübesiz bir hükümdar olarak görmekte idi. Bu nedenle bir Kudüs koridoru ile Kudüs'ün Haçlılara terk edilmesinin jeopolitik nedeni ortadan kalkmış görünmekte idi. .

Diğer taraftan İtalya'da imparatorun kayın pederi olan Jean Brienneli Papa'nın Sicilya Krallığı üzerinde gözü olduğunu öğrenmişti. 1227'de papa III. Honorius beklenmedik şekilde ölünce yerine Papa IX. Gregorius geçmişti. Yeni Papa Sicilya'yı eline geçirme amacıyla Jean Brienneli'i açıkça desteklemeye başladı. II. Friedrich Filistin'de Haçlı Seferi'ni geride bırakıp şahsi şeref ve itibarının büyük bir kısmını kaybetme bahasına Sicilya Krallığı'na dönmeyi düşündüğü bildirilir. Fakat kış havasında Akdeniz'in geçilmezliği yüzünden bu imkan dahilinde değildi ve bu nedenle Filistin'de harekata devam etti.[3]

İmparatorun yanında getirdiği askerlerin en önemli kısmı 500 ağır süvari şövalyeler idi. Fakat Papa tarafından aforoz edildiği için bunların kendine ne kadar itaatkar olacakları hakkında şüpheleri olduğu aşikardı. İmparator bu orduya ödeme yapmak için sahip olduğu hazır fonları bulunmamakta idi ve büyük borç altına girmesi gerekmişti.

Akka merkezli Kudüs Krallığı hükümet idaresi ve Katolik kilisesinin Kudüs Patrikliği de Friedrich'e verecekleri destek üzerinde ayrılığa düşmüşlerdi. Friedrich'in Papa tarafından aforoz edilmesi haberi Filistin'e eriştiği için Katolik Kilisesi bürokrasisi ve Kudüs Katolik Patriği "Gerald Lozanlı" Frederich aleyhindeydiler. Töton Şövalyeleri Freidrich'in lehindeydi. Tapınak Şövalyeleri ve Hospitalier Şövalyeleri'nin tutumları daha karışıktı. Papanın aforozu nedeni ile Freidrich'in ordusuna doğrudan doğruya katılamadılar; fakat Friedrich'in ordusu Müslümanlara karşı harekata geçtiği zaman, ordu komuta heyetinden gelen emirlerde Friedrich'in ismi bulunmazsa veya çıkartılmış ise, bu emirlere uymayı kabul etmişlerdi. Doğu Akdeniz'de yerleşmiş Frank asillerin tutumları da karışıktı. Önce imparatoru gayet sevinçle karşılamışlar ve onun emrinde askeri sefere amade olduklarını ona bildirmişlerdi. Fakat zaman geçtikçe İmparatorun askeri harekatı merkezileştirmesi ve harekatın tek elden imparatorluk düzenine ve planlarına göre uygulanması bu Frank asillerini imparatordan gocundurdu. Özellikle imparatorun Kıbrıs'ta John İbelinli'ye karşı tutum ve davranışı hakkında ve bu asillerin uydukları ülke hukuk, kanun, kaide ve devlet idare şekillerine karşı imparatorun gayet antipatik olması hakkında haberler yayıldıkça bu kesimler imparatora karşı daha soğuk ve çekingen durmaya başladılar.

Freidrich emrinde bulunan kendi ordusu ve kendine gizliden uyan tarikat şövalyeleri ordusu ile birlikte Kudüs'ün tekrar alınması için Eyyubilere karşı yapmak istediği harekatın başarılı olması için yeter sayıda askeri bulunmadığını ve Eyyubiler devletine askeri savaşla Kudüs'ü geri alamayacağını bilmekteydi. İmparator tekrar Kudüs'ün Hristiyanlar idaresi alınması için barışçıl diplomatik yolu kullanması gerektiğini ve Sultan'la yazışmalarından bunun imkan dahilinde olduğunu da bilmekteydi.

İmparator ile Sultan Kamil karşılıklı barış müzakerelerine girişebilmek için İmparatorun askeri gücünü göstermesi ve bunun Sultan Kamil ve Yakın Doğu Müslümanları için büyük tehlike doğuracağının herkese açıkça gösterilmesi gerekmekteydi.[4] Her ne nedenle olursa olsun, Kasım 1228 ortalarında İmparator Haçlı ordusu ile Akka'dan sahilden güney'e Yafa mevkiine indi. Aralık'ta ise bu mevkideki daha önceden Haçlıların eline geçmesini önlemek için Eyyubiler tarafından yıkılmış bulunan Yafa kalesi mevkiini eline geçirip burada bulunan eski kaleyi tekrar korunaklı hale getirmeye uğraşmaya başladı. Haçlıların bu mütecaviz ilerlemesi ve Yafa kalesini yeniden kurmaları Sultan Kamil tarafından büyük bir endişe ile karşılandı ve Sultan Kamil Batı Avrupa'nın en güçlü hükümdarı olan İmparator ile çok uzun ve çok ciddi askeri çarpışmaların olasılığı hakkında kendine yardıma gelen ve gelebileceklere haberler gönderdi.

Kudüs'ün bir barış antlaşması ile Haçlı Hristiyanlara verilmesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Bundan birkaç hafta sonra daha hiç çarpışmalar olmadan bir yeni barış metni hazırlanmıştı ve bu barış 16 Șubat 1229'da imzalanıp yürürlüğe konuldu. Bu barışın şartları şunlardı:[5][6]

  • Kudüs'ün büyük bir kısmı, özellikle Hristiyanlarca kutsal tarafları, Kutsal Kudüs Krallığı idaresi altına verilecekti. Fakat bu şehir Haçlıların Kutsal Kudüs Krallığı başkenti olmayacak ve başkent yine Akka'da kalacaktı.
  • Fakat hem Hristiyanllar, hem Yahudiler hem de Müslümanlar tarafından kutsal sayılan (Hristiyan ve Yahudilerce "Tapınak Tepesi" adı verilen) Harem-i Şerif, Kubbet-üs-Sahra ve Mescid-i Aksa Müslümanların elinde bulunacaktı. Kudüs şehrinde ikamet eden tüm Müslümanların mülkiyet hakları ve can emniyetleri garanti altına alınmaktaydı. Müslümanlar için İslam hukukunu uygulayacak Müslüman kadılar ve özel hukuk sistemi devam edecekti.
  • Arap kaynaklarına göre Eyyubiler tarafından yıkılmış olan Kudüs kuleleri ve surları tamir edilmeyecek ne de yeniden yapılmalarına izin verilecekti.
  • Kudüs'ün şartlı olarak Hristiyanlara verilmesi yanında sahilde bulunan Kudüs Krallığı başkenti Akka'dan Kudüs'e Hristiyan hacılarının güvenlikle gidebilmeleri için dar bir Kudüs koridorunun idaresi de Haçlılara verilecekti. Bu koridordan başka Beytüllahim, Nasıra, Yafa ve Sayda da Haçlılar Kudüs Krallığı idaresine verilecekti.
  • Eyyubiler ellerine geçmiş olan Haçlı kalelerini ve Ürdün arazilerini Haçlılara geri bırakmıyacaklardı.
  • Bu antlaşma 1229'dan sonra 10 yıl daha geçerli olacaktı.

17 Mart 1229'da İmparator İİ. Friedrich Kudüs'e şahsen gidip Hristiyan kutsal yerlerini gezip ziyaret etti. Bu Kudüs gezileri sırasında Tapınak Tepesi'nde İmparator II. Friedrich ile Eyyubiler Mısır Sultanı Kamil bin Adil şahsen görüşüp karşılıklı konuşmalar yaptılar.

II. Friedrich 18 Mart günü İsa'nın mezarı bulunan Kutsal Kabir Kilisesi'inde bir taç giyme töreni ile taç giydi. Bu törenin anlamı hakkında epeyce tartışma ortaya çıkmıştır. İmparator hala Papa tarafından aforoz edilmiş bir kişi idi ve bunun için Katolik Kudüs Patriği olan "Gerald Lozanlı" ne bu ziyaretlerde ne de taç giyme tõreninde imparatora refakat etmişti. İmparatora hangi devlet tacının giydirildiği de tartışmalıdır. Günümüz tarihçilerinin çoğu bunun İmparatorluk tacı olduğuna hemfikirdirler.[7] Fakat sadece ima için olsa bile, Kutsal Kudüs Krallığı tacı olması da olasılıdır ve bu halde II. Friedrich Kudüs üstünde hükümdarlık hakkını ilan etmekteydi. Fakat Friedrich'in Kutsal Kudüs Krallığına hukuken hakkı bulunmamaktaydı. Hukuken Kutsal Kudüs Kralı, Maria Monferratlı ve Jean Brienne'in torunu olan ve 1228'de Friedrich'in Sicilya'dan ayrılmasından hemen önce doğan ve Kutsal Kudüs Kralı hakkı olan karısı (ve doğumdan sonra ölen) Yolande'nin tek oğlu olan II. Konrad Kudüslu (veya İV. Konrad Almanyalı] idi ve II. Freidrich onun olsa olsa naibi idi. Fakat bu taç giyme ile imparator Avrupa'da papalığa ve Doğu Akdeniz'de kendine karşı olanlara bir iktidar gösterisi yapmış olmaktaydı.

II. Friedrich İtalya'da bir Papalık Devleti ordusu başında bulunan kayın pederi "Jean Brienne"'nin bir sefere çıkıp İmparator'un idare ettiği İtalya topraklarına el koyduğunu öğrendi. Bu yeni Papalık istila tehdidine karşı koymak için imparatorun mutlaka şahsen İtalya'da bulunup işlere el koyması gerekmekteydi. Bu nedenle II. Friedrich 1 Mayıs 1229'da Kudüs'ten ayrıldı ve Akka, Limasol yolu ile 10 Haziran 1229'da İtalya'da Brindisi limanına ulaştı.

Fakat bir çocuk doğurduktan sonra hemen ölmüş olan karısı İsebella/Yolanda dolayısıyla Kudüs Krallığına olan meşru iddiası nedeniyle bu Krallığı büyük bir keşmekeş içinde geride bıraktı. Doğü Akdenis'de bulunan Kıbrıs Krallığı ve Kudüs krallığı'nda Friedrich'in adamları ile yerel Haçlı asiller arasında dök geçmeden "Lombardlar Savaşı" denilen bir iç savaş başladı.

II. Friedrich'in İtalya'da Papalık ile ilk mücadeleleri[değiştir | kaynağı değiştir]

II. Friedrich'in Altıncı Haçlı Seferinde hiç kan dökülmeden Kudüs'ün Haçlılara eline geri verilmesini sağlaması Avrupa'nın çoğunluk zümrelerinde prestijini artırdı. Fakat II. Friedrich bu başarıyı Papa'nın kendisini hala aforoz etmiş iken yaptığı için Katolik kilisesi papazları ve bürokrasisi imparatora nefretle bakmaktaydılar. Fakat birçok Hristiyan tarikat mensubu (bunlar arasında Gezici Joachimit keşiş vaizları ve Fransikenlar} İmparator lehindeydiler ve Papaların onu aforoz etmesini uygun görmemekteydiler.

İmparator Friedrich Haçlı Seferinde iken Sicilya ve güney İtalya'daki arazileri için geride bıraktığı kral naibi olan "Rainald Spoletolu" İtalya'da Marche bölgesine ve Spoleto Düklüğü'ne askeri hücumlarda bulundu. Papa İX. Gregarius yeni bir ordu toplamak için finansman sağladı ve bu ordunun başına II. Friedrich'in kayınpederi eski Kudüs Kralı olan Jean de Briennes'i geçirdi. 1229'da bu ordu güney İtalya'ya taaruza geçti. Bu Papalık ordusu Montecassino'da Sicilya ve imparatorluk ordularının direnişini kırdı ve güney İtalya'da Apulia bölgesini işgal etti. Fakat Haziran 1229'da imparator Akka'dan apartopar gemiyle ayrılıp Brindisi limanına geldi. Ordusunun başına geçerek Papalık ordusunu işgal etmiş olduğu arazilerden geri püskürttü ve kendisine karşı isyan etmiş olan yörel asilleri tutuklayarak mahkemelerde cezalandırılmalarını sağladı. Fakat Papalık Devleti'nin sınırları içine girmekten kaçındı.

Bu savaş, 1230 yazında Papa IX. Gregarious ile İmparator arasında imzalanan yeri bir "San Germano Antlaşması" ile sona erdirildi. Papa imparatoru bu antlaşma ile aforozlu olmaktan affetti. Ek olarak antlaşma ile Papalık Devleti ile olan eski sınırlar geri getirlldi ve II. Friedrich Sicilya'daki Katolik Kilisesi hakkında Papa'ya bazı yeni imtiyazlar sağladı. İmparator II. Freidrich ile Papa IX. Gregarious Anasagni'de karşıkarşıya şahsen buluştular. Ayrıca Ağustos 1231'de İtalya'daki arazilerinin yörel idari ve politik problemlerini çözümlemek için II. Friedrich "Melfi Esas Kanunları" adlı yerel bölge ve asillerin haklarını düzenleyen bir sıra kanun yayınladı.

Almanya'da problemler[değiştir | kaynağı değiştir]

Diğer taraftan II. Friedrich Almanya'da bulunan arazileri ve Alman yörel presleri hakkında daha zor problemlerle karşılaştı. Almanya'ya naip ve Almanya Kralı olarak göndermnis olduğu, 1211'de Sicilya'da II. Friedrich'in birinci karısı olan Konstanza Aragonlu'nun oğlu olarak doğmuş olan VII. Heinrich Alman prensleri ilen onların imtiyazları konusu üzerinde çok agrasıf tutumu dolayısıyla anlaşmazlığa düşmüştü. Alman Prensleri direnişe geçince sonunda VII. Heinrich onların tüm isteklerini kabul eden "Statütüm in favorem principum (Prenslerin Lehine Kanunlsr)" adli bir antlaşma ile imparatorun Almanya'daki imtiyaz ve iktudar gücünü gayet kısıtlayan bir kanunu Worms'de yapılan müzakerelerden sonra kabul etmek zorunda kalmıştı. 1232'de II. Friedrich Aquieia'da oğlu VII. Heinrich ile bir görüşme yapmayı talep etti. Bu görüşmede VII. Heinrich çaresislik ile bu kanunlara ve imparatorluk haklarının kısıtlanmasını zorla kabul ettiğiuni babasına bildirdi. Sonunda II. Friedrich de "Statütüm in favorem principum" antlaşmasını kabul etti.

VII. Heinrich babasıyla bu görüşmesinden sonra Almanya'ya döndü. Ama babasıı II. Friedrich'in isteklerine tamamen zıt olarak Alman Presnsleri aleyhine bir politika ve politik tedbirler uygulamaya koyulduu. II. Frieddirch kendine itaat etmeyen oğlunu durdurmak için önce Papa İX. Gregarius ile görüşerek Temmuz 1234'de oğlu VII. Heinrich'nin Papalık tarafından afaroiz edilmesini sağladı. VII. Heinrich babasının Almanya'ya bir ordu ile gelmesini önlemek için bir sıra tedbir aldı. Önce Almanya'da kendine müttefik, babasına aleyhtar olacak, prens hükümdarlar bulmaya çalıştı. İtalya ve Almanya arasındaki Alp Dağları geçitlerini babasının ordusuna kapamak için Lombardiya şehirleri ile ilişkilere girişti. Fakat II. Friedrich Mayıs 1235 yanında bir ordu olmadan Alamnya'ya geçmeyi başardı. Oğlu Heinrich ile Worms'de görüşerek onun Almanya Kralığı tahtındna feragat etmesini ve kendinin sahip olduğu bütün Almanya arazilerini elinden çıkarmasını zorla sağladı ve sonunda da onu tutuklattti.

Aynı yıl Almanya'da buluan İmparator aleyhine olan Gelfler ile imparatörün Hohenstaufen hanedanını tutanlar arasında bir barış sağlandı. 1160'de Baverya ve Saksonya Düklüğü görevinden hal edilmiş olan ve Aslan Henry'nin torunu olan Otto, Çocuk adlı hükümdar prens Fe=reidrich'in arazilerini geri verdi ve Friedrich de Otto'dan gasp etmiş olduğu arazileri ona geri verdi. 1180'de itibaren Alman imparatorluk aleytarı olan ve asillik ünvanları ile sınıflari belirsiz olan Gelflerin hukuki statütüsü ve kendilerine ait olan, ama sahipliği hukuken belirsiz olan, araziler yeni kurulan Brunswick-Lunnebrg Düklüğüne bağlandı.

Lombardiya'da Savaş[değiştir | kaynağı değiştir]

İmparator Friedrich için Lombarıya'da ki durum problemli idi. 1233'de İmparatorun Lombardiya üzerindeki imparatorluk otoritesinin (o zaman bir şehir ayaklanması ile Roma'dan kovulmuş olan) Papa İX. Gregorius yardımı ile tekrar yenilenmesi için yaptığı girişimlerin hepsi sonuçsuz kalmıştı.

Friedrich Alplerin kuzeyinde barışı sağladığı için Lombardiya'da isyancı şehirlere karşı kullanp onlarin isyanlarini bastırmak üzere Alman prenslerinden bir büyük ordu toplayabildi. Bu büyük Alman ordusu ile Alplerden güneye Lombardiya'ya inmeye başladı. Papa Gregorius bu Alman ordusunun İtalya'ya girmesini önlemek için çeşitli diplomatik girişimlerde bulundu ise de bunlar başarısız kaldı. Bu güneye inişte Friedrich ordusunun bir kısmı ile Avusturya Dükü II. Friedrich'in çıkardığı isyanı bastırmak için geçici olarak hedefinden ayırılmak zorunda kaldı. Friedrich Şubat 1237'de Viyana'da 9 yaşında oğlu olan Conrad'ın Romalılar Kralı olarak taç giymesi törenine katıldı.[8]

Lombardiya şehirleri, Papalık ve imparatorluk diplomatları bu İtalya'ya müdahalenin nedenlerini ortadan kaldırmak için diplomatik konuşmalar yamaktaydılar. Fakat bu konuşmalar bir sonuç vermedi. Freidrich [[Verona][] üzerinden ordusu ile İtalya'ya girdi. Kasım 1237'de Lombard Birliği orduları ile imparatorluk ordusu arasında yapılan Cortenuevo Muharebesi imparatorluk ordusu tarafından kararlı olarak galibiyetle sonuçlandı. Freidrich'in bu galibiyetini kutlamak için Cremona'da organize edilen antik Roma İmparatorları için yapılan Zafer Alayına benzetilen bir gösteri yapıldı ve bu gösteride bir (sonradan Roma komününe gönderilen) dört tekerlekli savaş sunağı arabası (carroçio) ve bir fil'de gösteriye katıldı.

II. Friedrich bu galibiyetinden sonra Lombard Birliği şehirlerinden barış yapmak için müzakereler yapma teklifleri aldı. Hatta Milano şehri yöneticileri bu barış yapma müzakereleri için teklifleri yanında imparatora büyük miktarda para da göndermişlerdi. Fakat Friedrich bu isyancı şehirlerin kayıtsız şartsız teslim olmalarını isteyerek barış yapmak için müzakereler tekliflerinin hepsini geri çevirdi. Tarihçiler imparatorun bu tutumunu sahip olduğu gücü yanlış değerlendirmesinde bulurlar. II. Friedrich'in nefretinin muhakeme yeteneğini zehirlemesi ve olası tüm barış için müzkereler yapma tekliflerini geri çevirmiş olması ciddi tarihi öneme sahip bir andır. İmparatorun şehirlerden gelen bu gayet rasyonel teklifleri redetmesi Milano, Brescia, Bologna ve Piacenza şehirlerinin imparatora karşı daha da fazla azimle direniş yapmalaraina neden oldu. İmparator bu sırada Brescia şehrini kuşatma altına almıştı. Fakat Brescia'nın gayet gayretle diranışte bulunması Ekim 1236'de Brascia kuşatmasını kaldırmasına neden oldu. Bu sıralarda çeşitli düşmanları Friedrich'i yakalayıp kaçırmak için çeşitli planlar yaptılar ama hiçbirisi icraya koyulamadı. [8]

1239'da II Friedrich ve saray maiyeti Padova'da iken Papa IX. Gregorius'un kendini afaroz ettiğinin haberini aldı. Buna imparatorun karşılığı önemli Katolik keşiş tarikatları olan Fransiskanlar ve Domikanlar tarikatlarının Lombardiya'da bulunmalarını yasaklamak oldu. Oğlu olan Enzo Sardunyalı'yı da Kuzey İtalya için İmparatorluk Valisi olarak atadı. Çok geçmeden Enzo Sardunyalı ismen Papalık Devleti'ne bağlı olan bazı şehir ve bölgeleri işgal edip kendi arazilerine bağlamaya başladı. Bunların başında Romagna, Marcha ve Spoleto Düklüğü gelmekte idi. Friedrich, Venedik Cumhuriyeti'nin imparatora karşı gelip Sicilya'ya bir gemi filosu gönderdiği bahanesi ile Venedik'i eline geçirip bu eski Cumhuriyeti ortadan kaldıracağını tehdit etti ama böyle bir tehdidi gerçekleştiremedi. 1239'un Aralık ayında imparator Roma üzerine bir askeri sefere koyuldu. Önce Toskana'nin bir kenarında diğer kenarına geçti ve bir zafer kazanmış tutumla Folignio'ya girdi. Oradan Viterbo üzerine gitti ve bu kaleyı kuşatmaya aldı. Buradan Roma üzerine yürümek bu şehri zaptedip üs yapmayı hedeflenmişti ve böylece antik Roma İmparatorluğu'nun eski ihtişamını tekrar restore etme hevesine kapılmıştı. Fakat Viterbo kuştaması pek etkin olmadı ve beklediği gibi kolay olmadı. Şehir direniş göstererek imparatora teslim olmadı. Freidrich Güney İtalya'ya döndü. Bu yolda iken bir Papalık Devleti şehri olan Benevento'yu eline geçirdi ve şehri talan etti. Papalık Devleti ile yapılan barış müzakereleri de sonuçsuz kaldı.

Bu sırada Ghibellinolar (imparatorluk taraftarı) şehir olan Ferrara'da imparatorun Alman ordusu tarafından ele geçirilmişti. Friedrich bu sefer hedefini kuzeydoğu İtalya'ya çevirdi. Ravenna şehrini eline geçirdi. Uzun bir kuştamadan sonra Faenza'da imparatorluk tarafından zaptedildi. Faenza'ya yakın ve rakip olan Forli şehri Ghibellino yani imparatorluk taraftarı, olmakta devam ettiği için kendilerine rakip olan Faenza şehrinin kuşatılıp İmpartorluk eline geçmesinde imparatora sadık olmaya devam ettiler. Bu nedenle Forli'ye verilen imtiyazlar arasında Forli şehrinin armasına bir Hohenstaufen kartal şenbolunun konulması izni verildi. Bu gelişme İtalya'daki bağımsız şehir-devletlerinin daha yüksek bir siyasi seviyede olan İmparatorluk ile Papalık arasındaki rekabeti nasıl maksimum bir şekilde kendi yararlarına kullanmaya hazır olduklarına iyi bir örnek olmaktadır.

Papa IV. İnnocentius bu sefer İtalya'da bir Konsil toplama için girişimde bulundu. Fakat Ghibellinolar (imparatorluk taraftarı) olan Pisa Cumhuriyeti papanın bu girişimni sıfıra indirmeyi hedeflendi. Genova'dan Roma'ya deniz yoluyla yüksek kilise mensuplarinin getirilmesi İmpartorluk tarafindan yasakladı. Pisa Cumhuriyeti gemileri bu güzergahta yakaladıkları yuksek kilise mensuplarını tütuklamaya başladı. Ceneviz Cumhuriyeti ise gemileriyle yüksek kilise mensuplarını Liuürya'da Roma'nın liman şehrine getirmekt eısrar eti. Bu nedenle 1241'de yapılan Pisa Cumhuriyeti ile Ceneviz Cumhuriyeti arasında Meloria Deniz Muharebesi (1241) (veya Gıglio Deniz Savaşı) çıktı.

Pisa'dan kırk kadırga ve Sicilya'dan 20 kadırgadan oluşan ve Ugolino Buzaccherini tarafından komuta edilen Imparatorluk-Pisa filosu Montecristo ve Gıglio adaları arasında dinsel papazlar ve eşyaları ile dolu olan 27 kadirgalık Ceneviz filosunu pusuya düşürdü. Yapılan çok şiddetli deniz savaşında Cenevizliler yenik düştü. 21 Ceneviz kadirgası imparatorlukjk ve Pisa filosu eline geçti. Bu Ceneviz filosunda Konsil toplantısina gitmek üzere seyahat eden kilise adamlarinin çoğu da esir alındı. Bundan sonra Papa konsil toplama girişiminden vazgeçti.

İmparator Friedrich de Papalık taraftarlarının bu deniz savaşı yenilgisinden sonra Papalık Devleti içinde bulunan Umbria bölgesine bir akın tertip etti ve bu bölgeyi yakıp yıkıp talan etti. Sonra Roma'ya hücum etmek için Grottaferrata'ya saldırıp bu şehri tamamiyle tahrip etti.

22 Ağustos 1241'de Papa Gregorius oldu. İmparator Freidrich'de hücumlarinin Katolik Kilisesi'ne değil de onu kötü yöneten Papa'ya karşı olduğunu vurgulamak için askerlerini Roma yolundan geri çekti ve Capua zindanında tutuklama altında bulundurduğu iki Kardinalı de serbest bıraktı. Fakat bu jestler Roma'daki Papalık yönetimi ile İmparatorluk yönetimi arasındaki çatışma atmosferini değiştirmedi. Papalık Devleti ordusu Tivoli'de bulunan İmparatorluk askeri garnizonuna saldirida bulundu. İmparator çok geçmeden Roma'ya girdi. 1242 ve 1243 yıllari Papalık güçleri ile İmparatorluk güçleri arasında karşılıklı çatışmalarla geçti.

Papa IV. İnnocentius ile mūcadeleler ve ilişkiler[değiştir | kaynağı değiştir]

25 Haziran 1243'de IV. İnnocentius adını alan yeni bir papa seçildi. Yeni Papa İtalya'da bulunan geleneksel imparatorluk taraftarı ailelerden önemlilerinden birinin mensubu idi. İmparator Friedrich'in mahiyeteine bulunan İtalyanlar arasında yeni Pap'nin yakın akrabaları bulunmakta idi. Bunun için önceleri imparator bu yeni papa seçimini sevinçle karşıladı. Fakat çok geçmeden anlaşıdı ki yeni Papa imparatorun gayet ciddi ve çetin bir aleyhtarı hatta düşmanı idi. Papalık ile imparatorluk taraftarlari arasında konuşmalar 1243 yazında yapılmaya başlandı. Fakat İtalya'da siyasi durum Viterbo'da entrika çevirmekten hoşlanan yerli kardinal Ranier Çapocci'nin tahrikleri ile imparatora karşı bir isyan başlayınca değişti. Freidrich Roma yakınlarında bulunan gayet stratejik ve gayet korunaklı bir mevkii olan Viterbo'yu Papalık güçlerine bırakma imkanı bulunmamakta idi ve bunun için Viterbo hemen kuşatma altına alındı. Papa İnnocientius ayaklanmacıları bir baris anlaşması imzalamaya inandırdı; ve buna uyan Friedrich imparatorluk garnizonlarına şehirden çekilme emri verdi. Ama 13 Kasımda yerli kardinal Ranieri Çapocci halkı kışkırttıp çekilmekte olan impartorluk birliklerine saldırmalarını sağladı ve imparatorluk birlikleri büyük zayiat verdiler. Bu Imparotor Friedrich'i gayet çok kızdırdı. Yeni Papa iyi bir diplomattı ve imparatorun kızgınılığına rağmen onu barış anlaşması imzalamaya ikna etti. Fakat bu baris anlaşması da hemen bozuldu.

Tam bu sırada yeni Papa kendinin gayet usta bir Guelfo siyasetçisi olduğunu açığa çıkarttı. Roma'da bulunan kardinallerin çoğunluğu ile birlikta Papa limanda bulunan Ceneviz gemilerine binip Ligurya'ya gitmek üzere Roma'dan kaçıp ayrıldılar ve Ligurya'da 7 Temmuz'da karaya çıktılar. Papanın hedefi Lyons'a gitmekti. Burada 24 Haziran 1245'den beri bir Katolik Kilisesi Konsil'i toplantı halinde idi. Papa geldikten sonra bu Konsil'un uzlaştırıcı çareler ile Kilise-İmparatorluk ayrılığının çözebileceği kabul edilmekte idi. Fakat Kardinal Raineri yine duruma müdahale etti. Bir seri İmparator'a haakret eden tez-broşür yazarak Konsil'e katılanaları imparator aleyhine kışkırttı. Bu hakaret dolu tez-broşüler içinde, imparatoru kilise doktirinlerine delalet eden bir İsa aleyhytarı kişi olarak nitelenedirmekte idi. Bu müdahele sonunda Konsil'de de imparator Friedrich aleyhinde olan kararlar oybirliği ile verildi. [9]

Bir ay sonra Papa İnnocentius bir papalık fermanı yayaimlayarak Friedrich'in Katolik Kilisesi tarafindan Kutsal Roma İmpartorluk tahtından indirildiğini ilan etti. Bu fermanda imparator hakaret dolu niteliklerle tasvir edilmekteydi. Bunlar arasında "Babıl Sultanı'nın dostu olduğu"; "Arap Sarazen geleneklerini sarayına uyguladığı"; tıpkı Katoliklerin nefret ettikleri saptırılmış Ortodoks inaaçlı Bizasn impratorları gibi "siyahi hadim harem ağaları tarafından korunup savunulan genç cariyelerle dolu bir harem" idare ettiği ithamları bulunmakta ve İmparator Friedrich Hristiyan dininden çıkmış olan bir dinsiz olmakla nitelendirilmekte idi. Papa bundan sonra Thugania Kontu olan Heindrich Raspe'nin Kutsal Roma İmparatorluk tacına rakip olmasını kabul etti. Bununla da kalmayıp Friedrich'in yakın arkasası olan ve Papa'nın kayınbiraderi olan Orlando de Rossi'ye destek sağlayarak Friedrich ve oğlu olan Enzo'nun aleyhinde onaları öldürmek hedefi bir komplo hazırlanmasına ortak oldu. .[10]

Vatika Kütüphanesi'nde bulunan yazma Chigi Codeks kitabındaki bir resimde II. Friedrcih'in kendi paralı askerlerinen deriden yapılmış sikkelerle ödeme yapmasının resmi.

Friedrich'e komplo hazırlıyanların plan ve isimleri Caserta Kontu tarafından herkese açıkça ifşa edildi. Bu komplocularain sığınmış olduklari Altaviilla Silentia adlı şehir imparator taraftarları tarafidan ele geçirilidi ve tahrip edilip yerle bir edildi. Bunların eline geçen açıkça suçlu olan komplocular kör edildiler, elleri kollari kesildi ve ya asılıp idam edildiler ya da diri diri yakıldılar. Kardinal Ranieri komutasındaki bir Papalık ordusu Sicilya'ya hücum etmek için Roma'dan yürüyüşe çıktı. Ama bu Papalık ordusu Spello'da Spelotto İmparatorluk Valisi olan Marino Ebolili tarafınan mağlup edilip dağıtıldı.

Papa İnnocentius Almanya'ya gayet büyük finansal fonlar yollayarak Almanya'dan Friedrich'e gelen mali kaynakları kesmeye girişti. Almanya'da Katolik kilisesinin önemli idarecileri olan Köln Başpiskoposu ve Mainz Başpiskoposu da Friedrich'in imparatorluktan azledilidiğini ilan ettiler. Toplanabilen İmparatorluk Diyet mensupları Mayıs 1246'da Heindrich Raspe'yi Almanya Kralı ilan etti. 5 Ağustos 1246'da Heindrich Papa'nın sağladığı fonlarla kiralayıp donattığı ticari askerlerden oluşan bir ordu ile Frankfurt civarında Friedrich'in oğlu olan Conrad'ın ordusunu mağlubiyete uğratti. Buna karşılık Friedrich Güney Almanya'da pozisyonunu hiçbir varıs erkek çocuğu olmadan ölen Avusturya Düklüğü arazilerini de alarak güçlendirdi. 1247 yılında ise Papa'nın Almanya kralı olarak empoze ettiği Heindrich Raspe öldü. Yerine Papa Hollanda Kontu II. William'ı Almanya Kralı olarak empoze etmeye çalıştı.

Şubat ve Mart 1247'de İmparator Friedrich İtalya'da durumunu pekiştirmek amacı ile Terni'de bir diet toplatti. Bu diyette İmparator Friedrich'in yandaşları Kutsal Roma İmparatorluğu'na dahil olan devletlerin başlarına getirildiler. İmparator oğlu olan Manfredo'nun IV. Amadeus Savoyalı'nin kızı ile evlenmesini sağlayarak Montferrato Markizinin kendine biat etmesini sağladı. Buna karşılık Papa İnnocentius Fransa Kralı IX. Louis'den destek istedi. Fakat IX. Louis imparator Friedrich'in arkadaşı idi ve imparatorun Avrupa'da bir barış istediğine inanmıştı. Papa Ottaviano değli Ubaldını komutanlığı altında bir büyük Papalık ordusunu Lombardiya üzerine gönderdi ama bu ordu Lombardiya'ya yetişemedi. Buna karşılık İmparator gayet büyük bir ordu ile Lombardiya'ya girdi ve Torino'da bir diyet topladı.

Parma Muharebesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Hiç beklenmedik bir olay durumu dramatik olarak değiştirdi. Haziran 1247'de önemli bir Lombard şehri olan Parma imparaorluk memurlarını şehirden atarak Papalık yanlısı Guelfo'lar tarafına geçtiğini ilan etti. Enzo bu şehirde bulunmamaktaydı ve alabileceği tek tedbir babasından asker destek istemek oldu. Babası II. Friedrich ordusu ve yakın dostu olan Verona tiranı olan III. Ezzelino de Romano ile sehir onune geldi ve şehirdeki kendi aleyehinde olan ayakalnmacılara karşı şehri kuşatmaya aldı. İmparator şehir içinden kuşatma altındna bulunanlarının açlıktan göçüp fikirlerieni değiştirip İmparator'a teslim olana kadar şehri bloke etmeye hazırdı. Friedrich şehrin surlarını kapsayan ve "Vittoria" adını verdiği tahtadan duvarlaar yaptırdı ve bu tahtadan duvarlarin bir kısmını kendinin ikamet etmesi için bir tahta konak halinde kurdurdu. Bu tahta konak içinde etrafındaki maiyeti, cariyeleri ve hazinesi ile bir sarayda yaşar gibi yaşamaya başladı. Bu konaktan çok sevdiği bir spor olan sürek avı seferine istediği zaman çıkabilmekte ve etrafda bulunan av hayvanlarını spor için öldürmekte idi.

18 Şubata 1248'de imparator boyle bir sürek avai peşinde iken ve surlara ilgilenmemekte iken şehir içinde bulunan ordu bir huruç hareketi başlattı. İmparatorun ordugahı bu huruç edenlerin eline geçti. Hemen ortaya çıkan Parma Muharebesi'inden şehir ordudu mgalıp geldi ve imparatorun ordusu hemen hemen tahrip edildi. Friedrich ordugahta sakladığı hazinesinin isyancılara kaptırdı. Bu hezimetten sonra imparatorun kendine karşı İtalya'da ayaklanmış olan şehir komünleri ve ppa'ya karşı harekatta buluncak immkanları kalmadı. Papa Sicilya adasına karşı bir haçlılar seferi organize etmek için planlara yapmaya başladı. Friedreich kendine ait olan İtalya bolegesne çekildi; yeniden asker toplamaya başladı ve bu yeni ordu askerlerie savaş eğitimi verdirmeye gayret etti ve böylece eski siyasi ve askeri gücüne erişmeyi başardı. Fakat Parma Muharebesi ve imaparatorun mağlubiyeti birçok İtalyan şehrinin gözlerini açtı ve imparatorluk rejiminin vergi ve asker toplama gücünün yükümlüluklerin sırtlarında tasimek istemeyen birçok İtalyan şehri İmparator aleyhinde olmaya ve İmparator'a direnmeye hazırlıklar yapmaya başladılar.. Bunların başında olan Romagna, Marche ve Spoletto şehirleri imparator tarafından ayrılıp onun aleyhtarı oldular.

Ölümü[değiştir | kaynağı değiştir]

Şubat 1249'da II. Friedrich başnazırı ve baş danışmanı olan ve ünlü bir şair ve hukukçu olan Pier delle Vign'i kendi zimmetine para ve mülk geçirmek suçları ile itham edip onu görevinden attı. Bazı tarihçiler Pier'in İmparatora ihanet etme planları hazırlamakta olduğunu bildirmektedir. Matthew Parisli'nin anlatığına göre, İmparator bu yakın danışmanından bu ihaneti beklemiyordu ve bu komplo hakkında bilgi alınca ağlamıştı. Pier'in gözleri kör edildi; zincirlere vuruldu ve zindana atıldı. Bu halde iken Pisa'da, muhtemelen kendikendini öldürerek, hayatını kaybetti. Friedrich'i daha fazla şoke eden bir olay da aynı yılın Mayıs ayında gayrimeşru oğlu olan Enzio Sardunyalı'nın Bologna'lılar tarafından Fossalta Muharebesi'nde yakalanıp esir alınması idi. Yakalandığı zaman sadece 23 yaşında olan Enzo, Bologna'da bir konakta tutuklanmıştı ve 1271'de ölene kadar bu konakta tutuklu kaldı.

Friedrich sonra "Richard Chietili" adlı diğer bir gaurimeşru oğlunu da kaybetti. Fakat imparatorluk içinde askeri çatışmalar devam etmekteydi. İmparatorluk Como ve Modena kalelerini kaybetti ama Ravenna şehrini eline geçirdi. Bir imparatorluk ordusu Kardinal Pietro Capossi komutasında Sicilya Krallığı'nı feth etmek için gönderildi. Ama bu ordu yolda iken 1250'de Marche bölgesinde yapılan Cıngoli Muharebesi'ni kaybetti ve dağılıp imha edildi. 1250'nin ilk aylarında hiç yılmaz bir kişi olarak tanınan Ranieri Viterbolu hayatını katbetti.Aynı zamanda imparatorluğa bağlı paralı askerle birlikleri komutanları (condottiri) birlikleriyle Romagna, Marche ve Spoleto bölgelrini tekrar fethettiler. Romalılar Kralı ünvanlı Alman IV. Conrad Almanya'da Hollandalı William'a karşı yaptığı muharebelerde birkaç önemli galibiyet kazandı.

Palermo Ketadralı'nında bulunan Hohenstaufenli II. Friedrich'in kirmizi proferi taşindan yapılmış anıt-mezarı

Fredriech bu askeri kampanyaların hiçbirine şahsen katılmadı. Hasta idi ve muhtemelen kendini devamlı olarak yorgun hissetmekteydi. İmparator hayatının son yıllarında kendine yapılanan ihanetler ve ortaya çıkan felaketlere rağmen 13 Arallık 1250'de Apulia bölgesinde (Torramaggiore arazilerinde bulunan) Castel Fiorentino şatosunda bir dizanteri hastalığı nöbetinden sonra Sisteriyen keşişi elbisesi giymiş bir şekilde yatarken gayet sakin olarak hayata gözlerini yumdu.

Öldüğü zaman daha önce Avrupa'da çok üstün siyasi pozisyonu düşmanlarının karşı çabaları suretiyle uygunluğu soru götürebilir duruma gelmişti. Ama genel büyük siyasi şöhretinden daha hiçbir şey kaybetmemişti. Verasetine göre meşru olan oğlu Conrad'a İmparatorluk tacını ve Sicilya hükümdarlığını bıraktı. Diğer oğlu Manfred'e Taranto Prensliğini ve krallığının sivil hükümet bürokrasini miras olarak verdi. Almanyalı VII. Henry'nin oğluna ise miras olarak Avusturya Düklüğü'nü ve Styria Sınır Kontluğu arazilerini bıraktı. Friedrich hazırladığı veraset belgesinde kendinin hayata iken Katolik Kilisesi'nden gasp edip eline geçirdiği arazi ve mülklerin tümünün Katolik Kilisesi'ne geri verilmesini; devlet hapishanelerinde bulunan tüm mahpuslara bir genel af uygulanıp hepsinin serbest bırakılmasını ve imparatorluk vergilerinin de İmparatorluk prestijine hiç zarar gelmeyecek bir şekilde ve bir limite doğru kısıtlanmesını ve böylece halka çok az bir yüküm olmasını miras etmişti.

Fakat II. Friedrich'in ölümünden sadece dört yıl sonra esas varisi olan Conrad'ın ölmesi ile Hohenstaufen Hanedanı Batı Avrupa'da tüm siyasi iktidar gücünü kaybetti. Bundan sonra 1273 yılına kadar imparatorlukda tam bir fetret dönemi başladı. 1274'de de son direk Hohenstauffen Hanedanı mensubu olan Enzo Bologna'daki tutuklanmış olduğu şatoda hayatını kaybetti. Bu dönemde bir efsane gelişti. Bu efsaneye göre Friedrich (ölmüş değil) ama derin bir uyukuda bulunmakta idi. Kyffhuser Dağları altında bulunan yatakta idi ve birgün bu derin uykusundan uyanarak tekrar ordusunu başına geçecek ve imparatorluğu yeniden kuracaktı. Zaman geçtikçe bu efsanenin kahramanı genel olarak değişti. Efsana kahramanı Friedrich olmaktan çıktı ve onun yerine bu efsanenin kahramanı büyükbabası olan Kutsal Roma İmparatoru olan I. Friedrich Barbarossa (Kızıl Sakal) oldu.[11]

Palermo Katedrali içinde bulunan II. Friedrich'in kırmızı porferi taşından yapılmış lathi, babası VI. Henri ile ve annesi Constance'ın yine taştan yontulmuş birlikte lahinin ve. büyükbabası olan Sicilya Norman Kralı olan Sicilyalı II. Ruggero'nun lathinin yanında bulunmaktadır. Diğer taraftan çok sonradan Baverayalı II. Ludwig'in yaptırmış olduğu tarihsel Almanya hükümdarlarını anma anıtı olan Walhalla Tapınağı'nda II. Friedrich'in büstü ana sunakta bulunmaktadır.

Ailesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Friedrich'in bir kadın düşkünü olarak adı çıkmıştı ve yasal ve gayri meşru çok sayıda çocuk bıraktı:

Yasal çocukları[değiştir | kaynağı değiştir]

  • İlk Eşi: Konstanza Aragonlu (d. 1179 - ö. 23 Haziran 1222). Evlilik: 15 Ağustos 1209, Messina, Sicilya.
  • İkinci eşi: Yolande (Kudüs) (d. 1212 - ö. 25 Nisan 1228). Evlilik: 9 Kasım, 1225 Brindisi, Apulia.
    • Margareta (d. Kasım 1226 - ö. Ağustos 1227).
    • IV. Konrad (d. 25 Nisan 1228 - ö. 21 Mayıs 1254).
  • Üçüncü eşi: Isabella (İngiliz) (d. 1214 - ö. 1 Aralık 1241). Evlilik: 15 Temmuz 1235, Worms Almanya.
    • Jordan (d. İlkbahar 1236 ve ö. 1236).[12]
    • Agnes (d. ve ö. 1237).
    • Henry (d. 18 Ocak 1238 - ö. Mayıs 1254).
    • Margaret (d. 1 Aralık, 1241 - ö. 8 Ağustos 1270), Albert, Landgrave (Thuringia) ile evlendi, daha sonra Margrave (Meissen).

II. Friedrich'in Bianca Lancia ile ilişkisi oldu (yak.1200/10-1230/46), bu muhtemelen 1225 yıllarında başladı [13] Ondan üç çocuğu oldu:

  • Constance (Anna) (d. 1230 - ö. Nisan), III. Yannis Ducas Vatatzesile evlendi.
  • Manfredo (d. 1232 - savaşta öldü, Benevento, 26 Şubat 1266), Once kral naibi, sonra Sicilya Kralı.
  • Violante (d. 1233 - ö. 1264), Riccardo Sanseverino, Conte di Caserta ile evlendi.

Dipnotlar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Cronica, Giovanni Villani Book VI e. 1. (Rose E. Selfe's English translation)
  2. ^ It is the chapter heading for his early years in Kantorowicz.
  3. ^ Grousset, René, (1936 Yeni baş.2006), Histoire des croisades et du royaume franç de Jérusalem - III. 1188-1291 L'anarchie franque, Paris:Perrin s.316 ve 320-6
  4. ^ Bazı tarihçiler, bunlar arasında Malouf, imparator ile Sultan Kamil'in bir danışıklı dōğüş yapmak için özellikle Sultan Kamil'in yakını elçi Emir Fahreddin ile II. Friedrich arasında Akka'da yapılan gizli diplomatik müzakerelerle anlaştıklarını ve imparatorun yaptığı bir gövde gösterisinin haberlerinin abartılıp barış müzakerelerine başlama bahanesi bulunduğunu bildirmektedir.
  5. ^ Abulafia, David (ed) (1999) New Cambridge Medieval History Volume 5: c.1198–c.1300, Cambridge:Cambridge University Press s.576 {http://dx.doi.org/10.1017/CHOL9780521362894] (İngilizce)
  6. ^ {{web kaynağı|ürl=http://www.britannica.com/eb/article-235539/Crusades |başlık=Crusades (Haçlı Seferleri)- Britannica Online Encyclopedia |yayımcı=Britannica.com |dil=(İngilizce)}
  7. ^ Jötischky (2004), Crusading and the Crusader States, Edinburgh, (İngilizce)
  8. ^ Kaynak hatası: Geçersiz <ref> etiketi; FedericoTrecc isimli refler için metin temin edilmemiş (Bkz: Kaynak gösterme)
  9. ^ Kamp, Norbert. "CAPOCCİ, Raniero (Raynerius de Viterbio, Rainerius, Ranerius, Reinerius)" ({(İtalyanca)). Dizionari Biografico degli İtaliani. Enciclopedia İtaliana. http://www.treccani.it/enciclopedia/raniero-capocci_%28Dizionario-Biografico%29/. Erişim tarihi: 20-06-2013. 
  10. ^ II. Freidrich'i afaroz etmek içiin hazırlalan bir Papalık Fermanı
  11. ^ Ralph Henry Carless Davis, Robert Ian Moore. A History of Medieval Europe. 
  12. ^ Thomas Curtis Van Cleve's The Emperor Frederick II of Hohenstaufen: Immutator Mundi (Oxford, 1972). Sayfa 381: "Jordanus'un 1236 yılında doğup pek kısa zaman yaşayıp bebekken öldüğüne dair bazı belgesel deliller bulunmaktadir. Fakat doğumu kati olarak belgelenmiş II. Friedirch ve Isebella (İngiliz)'in tek erkek çocukları 1238'de doğmuş olan ve annesinin babası olan İngiltere Kralı III. Henry anısına Henri ismi verilmiş oğullarıdır." Bu erkek çocuğa vaftiz ismi olarak Jordanos verilmiştir, çünkü Filistin'de bulunan Ürdün Nehri'den ozel olarak getirimiş su kilisede vaftiz edilmesi için kullanılmıştır. (Bilgi kaynağı: 20.1.208'de "soc.gen.med" websitesinde Peter Stewart)
  13. ^ Buna tarih düşürme problemleri vardır. Bir kaynak ilişkinin 20 yıl sürdüğünü ifade eder.

Dış kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Amin Maalouf (çev. Ali Berktay) Araplarin Gozunden Hacli Seferleri Istanbul Yapi Kredi Kultur Sanat Yayincilik 2006, ISBN 975-80-1121-6.
  • Claudio Rendina, Federico II di Svevia - Lo specchio del mondo, Newton Compton, Rome, 1995, ISBN 88-7983-957-8. (İtalyanca)
  • David Abulafia, Frederick II. A Medieval Emperor, Allen Lane the Penguin Press, 1988, ISBN 88-06-13197-4 (İngilizce).
  • Georgina Masson, Frederick II of Hohenstaufen, Martin Secker & Warburg, 1957, ISBN 88-452-9107-3 (İngilizce).
  • Karen Armstrong, Holy War - The Crusades and Their Impact on Today's World, Anchor Books, second edition, December 2001, ISBN 0-385-72140-4. (İngilizce)
  • R.H.C. Davis, A History of Medieval Europe, Longman Group UK Limited, second edition, 1988, ISBN 0-582-01404-2. (İngilizce)
  • Geoffrey Barraclough, The Origins of Modern Germany Norton, second edition, Norton, 1984 (2d ed. publ. 1947), ISBN 0-393-30153-2. (İngilizce)
  • "Bibliographie zur Geschichte Kaiser Friedrichs II. Und der letzten Staufer", by Carl Arnold Willemsen. Pub: Monumenta Germaniae Historica (1986)


Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

II. Friedrich (Kutsal Roma İmparatoru)
Doğumu: 1194 Ölümü: 1250
Resmî unvanlar
Önce gelen:
Constance
Sicilya Kralı
1198–1250
Sonra gelen:
I. Conrad
Önce gelen:
IV. Otto
Almanya Kralı
(resmen Roma Kralı)

1212–1220
Sonra gelen:
VII. Heinrich
Önce gelen:
IV. Otto
İtalya Kralı)
1212–1250
Sonra gelen:
Boş
Önce gelen:
Yolande
Kudüs Kralı
Yolande ile evliliği nedeni ile

1225–1228
Sonra gelen:
I. Conrad