Christian de Duve

Vikipedi, özgür ansiklopedi
The Viscount de Duve
Christian de Duve.tif
de Duve, Ekim 2012'de ökaryotik hücrenin kökenini anlatıyor
Doğum Christian René Marie Joseph de Duve
2 Ekim 1917(1917-10-02)
Thames Ditton, Surrey, UK
Ölüm 4 Mayıs 2013 (95 yaşında)
Grez-Doiceau, Belçika
Vatandaşlık Belçikalı
Mezun olduğu okul(lar)
  • Onze-Lieve-Vrouwecollege
  • Catholic University of Leuven
Tanınma nedeni Hücre Organelleri
Evlilik
Janine Herman
(e. 1943; ö. 2008)
Çocuk(lar)
  • 2 oğlan, 2 kız:
  • Thierry de Duve
  • Alain de Duve
  • Anne de Duve
  • Françoise de Duve
Ödüller
Kariyeri
Dalları
Çalıştığı kurum

Christian René de Duve (2 Ekim 1917 - 4 Mayıs 2013), sitolog ve biyokimyacıdır. De Duve Thames-Ditton, İrlanda'da, Belçikalı göçmen bir ailenin oğlu olarak dünyaya geldi. 1920'de Belçika'ya döndüler. De Duve, kendisinin daha sonra 1947'de profesör olacağı Leuven Katolik Üniversitesi'nde okumaya başlamadan önce Anvers'te Onze-Lieve-Vrouwecollege okulunda Cizvitler tarafından eğitildi. Hücre biyokimyasında ve hücre biyolojisinde uzmanlaştı ve hücre organelleri olan peroksizomları ve lizozomları keşfetti.

Diğer maddelerin yanı sıra De Duve, rate-zonal santrifüjü kullanarak fare karaciğer hücrelerinde enzimlerin dağılımı üzerinde çalıştı.

1960'ta De Duve'e Biyoloji ve Tıp Bilimleri alanında Francqui Ödülü verildi. 1974'te Albert Claude ve George E. Palade ile beraber biyolojik hücrelerde organellerin yapılarını ve işlevlerini tanımladıkları için Fizyoloji ve Tıp alanında Nobel Ödülünü kazandı. Daha sonraki yıllarda daha çok, kendisinin hala tartışmalı bir saha olduğunu söylediği yaşamın kökeni konusunda çalışmalar gerçekleştirdi. (Bakınız tiyoester)

Çalışması endosimbiyotik teorinin doğru olduğu yönünde büyüyen fikir birliğine bir katkı oldu; bu düşünceye göre mitokondri, kloroplast ve belki ökaryotik hücrelerin diğer organelleri, ökaryotik hücrelerin içinde doğan aslında prokaryot endosimbiyontlardır.

De Duve peroksizomların Dünya atmosferinde artan oranlardaki serbest moleküler oksijene direnmesini sağlayan ilk endosimbiyontlar olabileceğini ileri sürmektedir. Peroksizomların kendine ait bir DNA'ları olmadığı için bu iddia mitokondri ve kloroplastlar için yapılan benzer iddialardan daha az desteğe sahiptir.

4 Mayıs 2013 tarihinde ötenazi ile hayatına son vermiştir.

Bibliografya[değiştir | kaynağı değiştir]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "Fellowship of the Royal Society 1660–2015". Londra: Royal Society. 15 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. 

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]