Beyin ölümü

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara

Tanım[değiştir | kaynağı değiştir]

Beyin ölümü, tüm beyin fonksiyonlarının geri dönüşsüz kaybıdır. İlk olarak 1968 yılında Harvard'da tanımlanmış ve beyin ölümü kriterleri Harvard Kriterleri olarak yerleşmiştir. Bu nedenle Beyin ölümü tanısı dünyanın her yerinde aynı standartlarda konur.

Travma ya da hastalık nedeniyle, beyin ödemi ya da hipoksi (dokuların oksijensiz kalması) sonucu beyninin nekrozu (hücre ölümü) halinde, beyin fonskiyonlarını yapamaz hale gelir.

Bu durumda bilinç kaybolur, refleksler büyük oranda kaybolur ve ek olarak beyin sapının da hasarı ile kendiliğinden solunum durur, göz bebekleri büyür ve EEG aktivite kaybı görülür. Genel olarak baş ya da kalp gibi hayati organlara gelen ağır darbeler, yaralanmalar, kan kaybı, şok, oksijensizlik, ödem vb. durumlarda gerçekleşir.

Beyin ölümü tanısını esas olarak 4 branştan oluşan beyin ölümü tespit kurulu koyar. Kurul nöroloji, nöroşirürji, anestezi ve kardiyoloji uzmanlarından oluşur. Bu tanının konması, geri dönüşü mümkün olmayan bir ölüm sürecinin başladığı anlamına gelir. O sırada kalp çarpıyor, solunum makineler yardımıyla sürdürülüyor olsa bile beynin kalıcı hasar gördüğü ve kişinin yaşama geri dönme olasılığının kalmadığı kabul edilmiş olur. Eğer yakınlarının da itirazı yoksa organları başka bir insana nakledilebilir.Ayrıca beyin ölümü esnasında lazarus refleksi görülür.

Beyin ölümü tanısı ve buna bağlı olarak organ bağışı birçok ülkede yasalarla standardize edilmiş, kesin kurallara kanıtlara dayalı kurul kararlarına bağlanmıştır. Fakat halk arasında konu iyi bilinmedigi için birçok spekülasyon ortaya çıkmaktadır. Oysa tamamen bilim dünyasının, bilim adamlarının belirledigi prensiplere bağlı olarak işleyen bir tanı süreci söz konusudur. Beyin ölümü kişinin artık yaşama dair neredeyse hiç fonksyonunun kalmadığına dair bir belirteçtir. Kalp durmasa bile kişinin tekrar hayata döndürülmesi imkânsızdır.

Türkiye’de Beyin Ölümü Tanısı[değiştir | kaynağı değiştir]

Türkiye’de organ ve doku nakli hizmetleri yönetmeliğine göre beyin ölümü tanısı;

  • Komanın nedeninin belirlenmiş olması
  • Beyin hasarının yaygın ve geri dönüşüsüz olduğunun belirlenmiş olması,
  • Santral vücut ısısı ≥32 °C olması,
  • Hipotansif şok tablosu olmaması,
  • Komadan geriye dönüşüm sağlanabilecek ilaç etkileri ve intoksikasyonların dışlanmış olması,
  • Beyin hasarından bağımsız şekilde klinik tabloyu açıklayabilecek metabolik, elektrolit ve asit-baz bozukluklarının olmaması.

Birinci fıkrada yer alan tüm koşulların tespiti halinde beyin ölümü tanısı için aşağıdaki hususlar aranır:

  • Derin komanın olması (Tam yanıtsızlık hali; Santral

ağrılı uyaranlara motor cevap alınamaması),

  • Beyin sapı reflekslerinin alınmaması;
  1. Pupiller parlak ışığa yanıtsız, orta hatta ve dilatedir (4-9 mm),
  2. Okülosefalik ve okülovestibuler refleks muayenesinde göz hareketlerinin yokluğu,
  3. Kornea refleksi yokluğu,
  4. Faringeal ve trakeal reflekslerin yokluğu.
  • Spontan solunum çabasının bulunmaması ve apne testinin pozitif olması.

Apne testi yapılabilmesi için normotermi, normotansiyon ve normovolemi ön koşulları sağlanır. Bu koşullarda hastaya uygun mekanik ventilasyon yaklaşımı ile PaCO2’nin 35-45mmHg ve PaO2’nin 200mmHg üzerinde olması sağlanmalıdır. Bu koşullar sağlandıktan sonra hasta mekanik solunum desteğinden ayrılarak intratrakeal oksijen uygulanmalıdır. Test sonunda PaCO2 ≥60mmHg ve/veya PaCO2 bazal değerine göre 20mmHg veya daha fazla yükselmesine rağmen spontan solunumu yoksa apne testi pozitiftir.
Pnömotoraks, pnömomediastinum gibi apne testinin yapılmasının mümkün olmadığı tıbbi durumlarda, hekimler kurulunun belirleyeceği beyin dolaşımının durduğunu değerlendiren bir destekleyici test yapılır ve test sonucu beyin ölümü tanısı ile uyumlu ise beyin ölümü tespiti tamamlanır.

Destekleyici testler[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Elektrofizyolojik testler: EEG, Uyarılmış potansiyeller (BAEP, SEP)
  • Serebral kan akımına yönelik testler: Transkranialdopler, Sintigrafi, Konvansiyonel anjiografi, MR anjiografi, BT anjiografi.

Beyin ölümü tanısını engellemeyen bulgular[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. Derin tendon reflekslerinin alınması,
  2. Yüzeyel reflekslerin alınması,
  3. Babinski işaretinin bulunması,
  4. Spinal refleks ve otomatizmaların olması,
  5. Terleme, kızarma, ateş ve taşikardi bulunması,
  6. Diabetesinsipitus olmaması.

Beyin ölümü tanısı ve yaş ilişkisi[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Beyin ölümü tanısının konulduğu birinci nörolojik muayenedeki klinik tablonun; yeni doğanda (2 aydan küçük) 48 saat, 2 ay-1 yaş arası 24 saat, 1 yaş ve üzerindeki çocuklarda ve yetişkinlerde 12 saat ve anoksik beyin ölümlerinde 24 saat sonra yapılan ikinci nörolojik muayenede de değişmeden devam ettiği gözlenmelidir.
  • Klinik beyin ölümü tanısı almış vakalarda, yeni doğan (2 aydan küçük) grubunda iki adet destekleyici test, 2 ay ve üzerindeki diğer vakalarda ise hekimler kurulunun uygun göreceği bir laboratuvar yöntemi ile beyin ölümü tanısı teyit edilir.
  • Klinik olarak beyin ölümü tanısı konulan vakalar için beyin dolaşımını değerlendiren bir destekleyici test yapılmış ve yapılan bu test beyin ölümü ile uyumlu ise ikinci nörolojik muayene için beklemeye gerek kalmaz. [1]

kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Adıyaman Üniv Sağlık Bilim Derg, 2015; 1(1):34-38