İdris-i Bitlisî

Vikipedi, özgür ansiklopedi
(İdris-i Bitlisi sayfasından yönlendirildi)
Şuraya atla: kullan, ara
İdris-i Bitlisî
Doğum 1452
Bitlis, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm 1520
İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Meslek Siyasetçi, Tarihçi

İdris-i Bitlisî veya Bitlisli İdris (1452-57 - 1520), Osmanlı devlet adamı.

Çok yönlü bir bilim ve siyaset adamıdır. Özellikle Yavuz Sultan Selim devrinde Osmanlı Devleti’nin doğu siyasetinde rol oynamıştır. Tıp kozmografya, felsefe, tasavvuf, siyaset, ahlâk ve tarih gibi değişik alanlarda, çoğu Farsça olmak üzere Arapça ve Türkçe telif, tercüme ve şerh niteliğinde birçok eseri vardır. Asıl ününü Osmanlı sultanı II. Bayezid’in emri ile Farsça kaleme aldığı, tarih alanındaki Heşt Behişt adlı eseri ile elde etmiştir. Bu eserle, Osmanlı tarih yazıcılığında İran ekolünü başlatmış; tarihe edebiyatı sokup süslü yazma geleneğinin ilk temsilcisi olmuştur.[1]

Adı, Lakabı, Mahlasları[değiştir | kaynağı değiştir]

Adı bazı kaynaklarda “İdris-i Bitlisî”, bazılarında “Mevlânâ İdris” bazılarında da “Molla İdris” şeklinde geçer.[2]Hakîmüddin” ve “Kemâleddin” ünvanlarıyla da anılmaktadır.[1] Farsça, Arapça ve Türkçe yazdığı bütün şiirlerinde kendi adını (İdris) mahlas olarak kullanmıştır.[2]

Etnik kökeni[değiştir | kaynağı değiştir]

Etnik kökeni hakkında çelişkili bilgiler vardır. Kimi çevrelerde Hakkâri veya Bitlis Kürtlerinden Hüsameddin Ali adlı bir ulemanın oğlu olduğu kabul edilir; kimi çevrelerde ise Türk olduğu ileri sürülür.[3] Akkoyunlu Devleti döneminde yaşamış olan Hüsameddin Ali el-Bitlisî, milliyeti ile ilgili özel bir beyanda bulunmamıştır ancak Selim-Şahname adlı eserinde Osmanlı Devleti'nin bir temsilcisi olarak Kürt beylerini ziyaret ettiğini ve bu beylerle etnik bağlarının olduğunu ifade etmesinden hareketle Bitlisi'nin Kürt asıllı olduğu söylenir.[4]

Hayatı[değiştir | kaynağı değiştir]

Doğum tarihi hakkında kesin bilgi olmamakla birlikte 1452-1457 yılları arasında dünyaya geldiği kabul edilmektedir.[2]

Eserlerinde kendisinden “İdris b. Şeyh Hüsâmeddin Ali el-Bidlisî”' olarak bahsedilir. Bitlis'in alim ve şeyhlerinden olan babası Hüsameddin Ali, Diyarbakır’da Bayındırlı Uzun Hasan’ın sarayında hizmet vermiş, Devleti’nin merkezi Tebriz’e nakledilince oraya gitmişti; annesi hakkında ise bilgi bulunmamaktadır.

Kimi kaynaklarda “Bitlisî” nisbesinden ötürü Bitlis’te doğduğu öne sürülür; bazılarında ise babasının Akkoyunlu sarayında bulunmuş olmasından dolayı İdris’in Diyarbakır’da doğmuş olabileceği belirtilir. Son araştırmalarda Ragıp Paşa Kütüphanesi’nde bulunan bir zayiçenin sonunda İdris-i Bitlisî’ye ait olduğu belirlenen el yazısıyla yazılmış ifadede doğum tarihinin 21 Safer 861/ 18 Ocak 1457 Salı günü; doğum yerinin ise Tahran’ın hemen güneyinde bulunan Rey’in Sulukân Kasabası olduğu belirtilmiştir.[5]

Çocukluk ve gençliğinin başlangıcında iyi bir eğitim aldığı düşünülür.[5] Kimlerden ve nerelerden ilim tahsil ettiği kaynaklarda belirtilmemiştir. 1469’da Uzun Hasan’ın başkentini Tebriz’e taşımasıyla İdris babasıyla bu şehre taşındı. Uzun Hasan’ın ölümünden sonra Akkyounlu sultanları Yakup Bey, Rüstem ve Elvend Beylerin yanında nişancı ve divan kâtibi olarak çalıştı; bu sırada bazı hükümdar çocuklarına lalalık yaptı.[5]

Safevî Hanedanı’nın Şah İsmail önderliğinde ortaya çıkması ve Akkoyunlu Devleti’ne son vermesinden sonra Safevîlerin takibatına maruz kaldı ve Osmanlı Devleti’ne iltica etti. Osmanlı Sultanı II. Bayezid, kendisini daha önce Akkoyunlu hükümdarı Yakup Bey adına yazdığı tebrik mektubuyla tanıyor ve takdir ediyordu.[1] İdrisî’yi iyi bir şekilde karşıladı ve maaş bağladı. İdrisî , Osmanlı sarayında II. Bayezid için özel kâtiplik ve nişancılık yaptı.[5]

II. Bayezid’in Osmanlı hanedanına yakışır büyük bir Farsça tarih yazmasını istemesi üzerine[6] kaleme aldığı Heşt Behişt adlı eserini otuz ayda tamamladı; 1506’da padişaha sundu.[1] Eser, devlet erkanı tarafından boş yere uzatıldığı ve edebi kısımların önceki alimlerin kitap ve risalelerinden çalındığı eleştirisine uğradı. Devlet erkanı ile arası bozulan İdris, kendisine haksızlık yapıldığı, eserinin gerçek karşılığına alamadığı düşüncesine kapıldı ve Hac yolculuğuna çıkarak saraydan uzaklaşmak istedi. [5]

Hac yolculuğu iznini ancak 1511’de alabildi. Kahire’ye ulaşınca bir süre burada kaldı. Memluk Sultanı Kansu Gavri ve Mısır uleması ile görüştü. Bazı çalışmalarını Mısır sultanına sundu[5] Şah İsmail’in yöreye hakim olmasından sonra Tebriz’den kaçıp Mısır’a yerleşmiş olan İbrahim Gülşeni’nin hizmetinde bulundu. Memlük Sultanı’nın her yerde kendisine kolaylık gösterilmesi konusunda verdiği ferman ve Sultanın yeğeni ile birlikte Mekke’ye geçti ve oraya yerleşmeye karar verdi.

1512’de II. Bayezid’in ölümü ve oğlu Selim’in Osmanlı tahtına geçmesinden sonra yeni padişahın İstanbul’a dönmesi için kendisine bir ferman ve bir miktar altın gönderdiği İdris-i Bitlisî, Mekke’den ayrıldı.[5] İstanbul’a vardığında , Mekke’de hazırladığı mukaddime ile hâtimeyi eseri Heit Behişt’e ekleyerek Sultan Selim’e sundu; II. Bayezid zamanında devlet erkânı olup da kendisine haksızlık edenleri şikâyet edip adalet istedi.

Yavuz Sultan Selim’in maiyetinde itibarlı bir konuma geldi ve Osmanlı siyasetinde aktif bir rol oynadı. Safevilerin Anadolu’daki faaliyetlerine dikkat çekerek padişahın siyasetini bu bölgelere kaydırmasında etkili oldu.[5] Çaldıran Seferi'ne katıldı. Zaferden sonra öncü birliklerle Tebriz’e gitti, halkı Osmanlı idaresine ısındırmaya çalıştı. Tebriz’de kurulan karakol ve gözlemci kuvvetlerin komutasını da üstlendi.[5]

İsmail taraftarları ile meskun bir bölgede kalmasını tehlikeli bulan I. Selim, kısa süre içinde Tebriz'i terk edip önce Nahçivan yoluyla Karabağ'a, daha sonra ise Batı Anadolu’ ya çekilmek zorunda kaldı. Bu arada Şah İsmail de ordusunu toparlayarak Tebriz'e dönmüş ve ünlü komutanlarından Karahan’ı Diyarbakır valisi tayin etmişti.[7] İdris-i Bitlis’i, Yavuz’un İstanbul’a dönmesinin ardından maiyetindeki yerli gönüllü askerlerle Safevî kuşatması altındaki Diyarbakır’ı kurtarmaya gitti; bu şehrin kuşatmadan kurtarılmasında hizmeti geçti.[1] Padişahın emriyle Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da aşiret beyleri ile görüşüp onları Osmanlı Devleti’ne katılmaya ikna için çalıştı. Bölgedeki Kürtlerin önce Akkoyunlular, sonra ise Safeviler ile olumsuz ilişkileri olmuştu; bu nedenle çoğunun desteğini almayı başardı.

Kürt beylerini bir araya getirmeyi başaran İdris-i Bitlisi Farsça yazdığı Selimname eserinde Kürtleri Kızılbaşlar ile savaşa teşvik ettiğini, onların da kılıç zoruna Anadolu'yu Kızılbaşlardan temizlemek için yemin ettiklerini ve bu arada 40 bin Kızılbaşın (Alevinin) öldürüldüğünü yazmıştır.[8][9]

İdris-i Bitlisî, 1515 yılında I. Selim'in verdiği yetkilere dayanarak Osmanlılar ile işbirliği yapmış olan Kürt beylerini vali olarak atadı ve bu dönemden de sonra onlara, valiliğin babadan oğula geçişi gibi ayrıcalık tanımış oldu.[10]

1516 yılında oluşturulan ve merkezi Diyarbakır olan Arap ve Acem Kazaskerliği görevine getirilmes ile Bitlisî’nin başarılı çalışmaları Osmanlı'nın en büyük rütbesi olan Kazaskerlik rütbesi ile ödüllendirildi.[11] Bahsedilen kazaskerlik uzun ömürlü olmamış; bir süre sonra lağvedilerek Anadolu kazaskerliğine bağlanmıştır.

Diyarbakır valisi Bıyıklı Mehmed Paşa’nın Mısır seferinde bulunduğu sırada İdris-i Bitlisî vekâleten Diyarbakır yönetimi ile görevlendirildi. Mercidabık Savaşı’ndan sonra Diyarbakır’a dönen Bıyıklı Mehmed Paşa, onun Diyarbakır halkı üzerindeki etkisinden hoşlanmadı veya kendisinin ya da Bitlisî’nin Diyarbakır’dan alınmasını talep etti. [5] Bunun üzerine İdris-i Bitlisî, padişahın Mısır seferine danışman olarak çağrıldı. Maveraünnehir hanlarına yazılacak fetihnameleri kaleme aldı. Mısır’ın ilhakından sonra bölgede kalarak Mısır’a Osmanlı yönetiminin şekillenmesinde rol oynadı.

Mısır’a kaldığı sürece İbrahim Gülşeni’nin hizmetinde bulundu. [1]. Farsça yazılmış Hayâtü’l-hayavân (Hayvanların Hatı) adlı eserin tercümesini tamamladı ve halkın Rumeli Kazaskeri Zeyrekzâde’den şikayetlerini içeren bir kaside ile birlikte padişaha sundu. Padişahın onun maddi bir beklenti içinde olduğunu sanarak bin altın bağışlamasına sinirlendi ve altınları vezirler aracılığı ile Sultana iade etti.[5] Bu olaydan sonra İstanbul’a dönecek olan donanmayla saraya çağırılan İdrisî, ömrünün geri kalanında İstanbul’da ilmi çalışmalarla geçirdi ve Kanuni devrinde padişaha şark seferi tavsiylerde bulundu.[5]

Kasım 1520’de İstanbul’da hayatını kaybetti. Mezarı Eyüp’te İdris Köşkü ve Çeşmesi denilen yerde, eşi Zeynep Hatun tarafından yaptırılan mescidin kenarındadır.[5]

Ailesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Zeynep Hatun adında bir hanımla evli olduğunu bilinen İdris’in çocuk sayısı hakkında kesin bilgi yoktur. Ebülfazl Mehmed Efendi (ö. 1574)’nin onun oğlu olduğu bilinir. Ebülfazl Mehmed Efendi, babası gibi bir alim ve Kanunî zamanında önemli mevkilerde bulunmuş bir devlet adamıdır. [1] “Emîrek” mahlaslı Mustafa Çelebi isimli başka bir oğlundan da bahsedilir.[1]

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Tıp kozmografya, felsefe, tasavvuf, siyaset, ahlâk ve tarih gibi değişik alanlarda, çoğu Farsça olmak üzere Arapça ve Türkçe telif, tercüme ve şerh niteliğinde birçok eseri vardır. Öğretici nitelikte Kaside ve mesnevilerinde Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî, Senâî, Abdurrahman-ı Câmî ve Şebüsterî’nin etkileri görülür.[1] Asıl ününü nesir tarzında eserler ile yapmıştır.

Telif eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Risâle-i Bahâriyye (Rebî’u’l-ebrâr). Mevsimlerin ortaya çıkışını, özelliklerini ve bazı doğa olaylarını konu alan Farsça bir risaledir. Akkoyunlu Hükümdarı Yâkub Bey’e ithaf edilmiştir.
  • Risâle-i Hazâniyye. Akkoyunlu Hükümdarı Yâkub Bey’in Azerbaycan’dan Arrân’a yaptığı ve İdris’in de katıldığı seyahati anlatan Farsça eserdir.
  • Münâžaratü’ś-śavm ve’l-'î, Oruç ve bayram meselerine dair nazım ve nesir karışımı bir üslupla ele alınmış Farsça eserdir. 1502’de II. Bayezid’e sunulmuştur.
  • Heşt Bihişt, II. Bayezid’in emri ile yazılmış Farsça Osmanlı tarihi kitabıdır . Benzeri görülmemiş bir edebî üslûp kullanmış, olaylar ağır bir dil ve çok uzun cümlelerle ifade edilmiştir. Bir kısmı İdris’e, bir kısmı başka şairlere ait Arapça ve Farsça şiirlere de yer verilmiştir. İlk sekiz Osmanlı padişahının her birinin dönemi ayrı bir bölümde anlatılır.
  • 'Mirâtu’l-cemâl. Siyasetnâme ve ahlâk konularında Farsça eserdir. II. Bayezid’e sunulmuştur.
  • Mir'âtü’l-'uşşâķ . Tasavvuf alanında nesir ve nazım karışımı Farsça eserdir. Yavuz Sultan Selim’e ithaf edilmiştir.
  • Selimnâme'. Yavuz Sultan Selim’in doğuşundan ölümüne kadar olayları içeren kısmen nazım kısmen nesir türünde Farsça olarak kaleme alınmış eserdir. Heşt Behişt üslübundadır ve Zeyl-i Heşt Behişt olarak da bilinir.
  • Münâžara-i 'Işķ bâ 'Aķl. Tasavvuf ve felsefe ile ilgili bir Farsça eserdir.
  • Kaśâ'id ve münşe'ât ve mürâselât. Başta Osmanlı padişahları olmak üzere ileri gelen devlet ricâli ve bazı âlimler hakkında yazdığı kasidelerle az miktardaki mektubunu içeren Farsça eserdir.
  • Mecmû'a-i Münşe'ât. Yazarın padişah adına yazdığı bazı mektupları ve devlet ve din adamlarına yazdığı özel mektupları içeren Farsça eserdir.
  • Ķānûn-ı Şâhenşâhî. Siyasetname türünde Farsça eserdir.
  • Risâletü’l-ibâ 'an mevâķı'i’l-vebâ. Tıp alanında Arapça kaleme alınmış eserdir. veba hastalığından korunma yolları ve dinî açıdan bu hastalık sebebiyle, hastalık bölgesinden kaçmanın caiz olduğuna dairdir.
  • Risâle fi’n-nefs . Ruh konuları ile ilgili Arapça felsefi eserdir.
  • Şerĥu esrâri’ś-śavm min şerĥi esrâri’l-'ibâdât . Memluk Sultanı Kansu Gavri’ye sunulmuş Arapça eserdir.
  • Mecmûatü’l-münşeât . Türkçe yazılan bazı mektupları içerir. Bitlisî’nin bilinen tek Türkçe eseridir. Tebrik ve fetihname örnekleri içerir.

Haşiye ve Şerh niteliğinde eserler[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Haķķu’l-mübîn fî şerĥi Ĥakkı’l-yaķīn. Şebüsterî’nin kelâmla ilgili eserine Farsça yazılmış bir şerhtir. Yavuz Sultan Selim devrinde tamamlanmıştır.
  • Hâşiye 'alâ Tefsîri Beyżâ . Beyzavî’nin eserindeki mevcut Fâtiha tefsiri üzerine yazılmış Arapça haşiyedir. II. Bayezid’e sunulmuştur.

Çeviri eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Terceme ve Tefsîr-i Ĥadîŝ-i Erba’în . Manzum olarak Farsça’ya çevrilmiş kırk hadis ve mensur olarak yorumlanmasını içerir.
  • Terceme ve Nažm-ı Ĥadîŝ-i Erba’în. Manzum olarak Farsça’ya çevrilmiş kırk hadis ve yine manzum olarak yorumlarını içerir.
  • Tercüme-i Hayâtü'l-Hayavan. Hayvanların faydaları ve zararları hakkında 14. yüzyılda Kemalü'd-din Demirî tarafından kaleme alınmış, Yavuz Sultan Selim’in emri ile 1517-1518’de Farsça’ya çevrilmiştir.

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Abdüsselam Uygur. "Kanun-i Şehinşâhî" Tercümelerinde Rastlanan Bazı Çeviri Hataları ve Bunların Tashihi. Türkiyat Araştırmaları Dergisi. Sayı 22, Yıl 2007 metin

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b c d e f g h i Özcan, Abdülkadir. "İdrîs-i Bitlisî". 22 Aralık 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20151222200535/http://www.islamansiklopedisi.info/dia/pdf/c21/c210332.pdf. 
  2. ^ a b c Genç, Vural. "İdris-i Bitlisi Heşt Bihişt Osman Gazi Dönemi (tahlil ve tercüme)". 22 Aralık 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20151222174246/https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=7d53ed97e31a8bd32ee4d7d6ed88a2945449faa3435d651d6910717e5e89daf4fb07c737a8df216d6b4d455623262701. 
  3. ^ Hür, Ayşe. "İdris-i Bitlisî:'Mevlana' mı 'iblis' mi?". Radikal gazetesi 30 Eylül 2012. 17 Ağustos 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160817022248/http://www.radikal.com.tr/yazarlar/ayse-hur/idris-i-bitlisimevlana-mi-iblis-mi-1102232/. Erişim tarihi: 29 Temmuz 2016. 
  4. ^ Çetin, Esma. "Nazarî-Sufî Tefsir Alanında Bilinmeyen Bir Âlim: Hüsamettin Ali El-Bitlisî". International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic Cilt 11/5, Kış 2016. 18 Ağustos 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160818060644/http://www.turkishstudies.net/Makaleler/1067162945_9%C3%87etinEsma-db-159-184.pdf. Erişim tarihi: 29 Temmuz 2016. 
  5. ^ a b c d e f g h i j k l m Yıldırım, Muhammed İbrahim. "İdris-i Bitlisî'nin Heşt Behişt'ine göre Fatih Sultan Mehmed ve Dönemi". Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Doktora Tezi 1010. 22 Aralık 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20151222180824/https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=7d53ed97e31a8bd39c2aaed9bc38e429158cd688a4dedd7d6f5d0eafdcda50a0312830b9fc1c9f2a. 
  6. ^ Güneş, Ahmet. "Tarih, Tarihçi ve Meşruiyet". http://dergiler.ankara.edu.tr/dergiler/19/19/24.pdf. Erişim tarihi: 22 Aralık 2015. 
  7. ^ Mesela Hakan Özoğlu, Kurdish notables and the Ottoman state. SUNY Press, 2004. p.48
  8. ^ Doç. Dr. Erhan Afyoncu. Sorularla Osmanlı İmparatorluğu. 2004. ISBN 9756480122 - “Yavuz’un İran seferi sırasında Anadolu’da Şah İsmail’i destekleyen 40 bin Türkmen’i öldürttüğü söylenir. Ancak bu bilgi devrin kaynaklarından sadece İdris-i Bitlisi’nin Selim Şah-nâme’sinde vardır.”
  9. ^ Bağımsız dergisi, Şubat 2013, Necdet Saraç.
  10. ^ Yavuz Sultan Selim'in 'Kürt açılımı
  11. ^ "İdrisi Bitlisi". 28 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20160328204908/http://biyografi.net/kisiayrinti.asp?kisiid=3544. Erişim tarihi: 22 Araık 2015.