Zaman algısı

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Modern bir kuvars saati

Zaman algısı, psikolojide, bilişsel dilbilimde [1] ve nörobilimde, birinin belirsiz olayların süresinin algılanması ve olayların gelişmesi ile ölçülen öznel deneyime veya zaman duygusuna atıfta bulunan bir çalışma alanıdır.[2][3] İki ardışık olay arasındaki algılanan zaman aralığı algılanan süre olarak adlandırılır . Başka bir kişinin zaman algısını doğrudan deneyimlemek veya anlamak mümkün olmasa da, böyle bir algı nesnel olarak incelenebilir ve bir dizi bilimsel deney yoluyla çıkarılabilir . Bazı zamansal yanılsamalar zaman algısının altında yatan sinirsel mekanizmaları ortaya çıkarmaya yardımcı olur.

Türlere özgü farklılıkları vurgulayan öncü çalışmalar Karl Ernst von Baer tarafından yapılmıştır.

Kuramlar[değiştir | kaynağı değiştir]

Beyindeki zaman algılama mekanizması için birçok teori ve hesaplama modeli olmasına rağmen, takipler bu teorilere birkaç örnektir.

William J. Friedman (1993) de bir zaman algısı için iki teoriyi zıtlaştırmıştır:[4][5]

  • Zaman hafızasının güç modeli . Bu konutlayan bir bellek izi bu bir iz kuvvetinden (hatırlanan olay meydana ne kadar önce bu nedenle ve) bir belleğe yaşını yargıç olabilir zaman içinde devam ederse,. Bu, son olayların anılarının daha uzak anılardan daha çabuk solmasıyla çelişmektedir.
  • Çıkarım modeli, bir olayın zamanının, söz konusu olay ile tarihi veya saati bilinen diğer olaylar arasındaki ilişkiler hakkındaki bilgilerden çıkarıldığını gösterir.

Başka bir teori, biyolojik bir kronometre oluşturan beynin belirli bir aralıkta bilinçaltı "nabız" konuşmasını içerir. Bu teori, beynin dahil olduğu görevin türüne bağlı olarak bir kerede birden fazla biyolojik kronometre çalıştırabileceğini iddia eder. Bu darbelerin yeri ve bu darbelerin gerçekte neleri içerdiği belirsizdir.[6] Bu model sadece bir metafordur ve beyin fizyolojisi veya anatomisi açısından ayağa kalkmaz.[7]

Dahası, zaman algısı genellikle beynin farklı bölgelerinde farklı sürelerin işlenmesi nedeniyle aşağıdaki üç farklı aralıkta kategorize edilir.[8]

  • Saniye-altı zamanlama veya milisaniye zamanlama
  • Aralık zamanlaması veya saniye-dakika zamanlaması
  • Sirkadiyen zamanlama

Felsefi bakış açıları[değiştir | kaynağı değiştir]

Ferah mevcut bir durumu olup, burada zaman süresinin bilinç varlık olarak deneyimli mevcut . Terim ilk olarak filozof ER Clay tarafından 1882'de (E. Robert Kelly), tanıtıldı ve William James tarafından daha da geliştirildi. James bu feshi hediyeyi "düşünülen tüm zamanların prototipi olarak tanımladı ... kısa süreleri hemen ve aralıksız olarak mantıklıyız". "Bilimsel Düşünce" (1930) 'da CD Broad, fevkalade şimdiki zaman kavramı üzerinde daha ayrıntılı olarak durdu ve fevkalade şimdiki zamanın duyusal bir datumun zamansal eşdeğeri olarak değerlendirilebileceğini düşündü. Konseptin bir versiyonu Edmund Husserl tarafından çalışmalarında kullanılmış ve Husserl, Heidegger ve Merleau-Ponty'nin yazılarına dayanarak Francisco Varela tarafından daha fazla tartışılmıştır. Bu modern filozoflardan önce yaşamasına rağmen, Breslov'dan Hasidik ustası Rabbi Nachman (1772-1810) sadece günümüzün ve bugünün "gerçek" olduğunu belirtti [9] ve ayrıca bir kişinin on beş dakika uyuyabileceğini ve hayal edebileceğini belirtti. yetmiş yıl yaşadığını.[10]

Sinirbilimsel bakış açıları[değiştir | kaynağı değiştir]

Zaman algısı belirli bir duyusal sistemle ilişkili olmasa da, psikologlar ve sinirbilimciler, insanların zamanın algılanmasını düzenleyen bir sistemi ya da birkaç tamamlayıcı sistemi olduğunu öne sürerler.[11] Zaman algısı, serebral korteks, serebellum ve bazal gangliyonları içeren yüksek oranda dağılmış bir sistem tarafından ele alınır. Belirli bir bileşen olan suprachiasmatik çekirdek, sirkadiyen (veya günlük) ritmden sorumluyken, diğer hücre kümeleri daha kısa ( ultradian ) zaman işleyişine sahip gibi görünmektedir. Beynin erken duyusal kısımlarında çok kısa (milisaniye) sürelerin adanmış nöronlar tarafından işlendiğine dair bazı kanıtlar vardır [12][13]

Profesör Warren Meck zamanın geçişini ölçmek için fizyolojik bir model geliştirdi. Üst korteksteki hücrelerin salınım aktivitesi tarafından üretilecek sürenin temsilini buldu. Bu hücrelerin aktivitesinin sıklığı, ön beyin tabanındaki dorsal striatumdaki hücreler tarafından tespit edilir. Modeli açık zamanlamayı ve kapalı zamanlamayı ayırdı. Bir uyaranın süresini tahmin etmek için açık zamanlama kullanılır. Örtük zamanlama, yakın gelecekte gerçekleşmesi beklenen bir olaydan birini ayıran süreyi ölçmek için kullanılır. Bu iki zaman tahmini aynı nöroanatomik alanları içermez. Örneğin, beyincik, sol parietal korteks ve sol premotor korteksi içeren motor bir görevi başarmak için genellikle örtük zamanlama meydana gelir. Açık zamanlama sıklıkla ek motor alanı ve sağ prefrontal korteksi içerir.[7]

Birinin görüş alanı içindeki iki görsel uyaran, beş milisaniyeye kadar eşzamanlı olarak başarılı bir şekilde kabul edilebilir.[14][15][16]

Popüler "Beyin Zamanı" makalesinde, David Eagleman, farklı duyusal bilgilerin (işitsel, dokunsal, görsel, vb.) farklı sinir mimarileri tarafından farklı hızlarda işlendiğini açıklar. Beyin, dış dünyanın geçici olarak birleşik bir temsilini yaratmaksa, bu hız farklılıklarının üstesinden nasıl geleceğini öğrenmelidir: "görsel beyin olayları zamanında doğru yapmak istiyorsa, tek bir seçeneği olabilir: en yavaş bilginin gelmesini bekleyin . Bunu başarmak için saniyenin onda birini beklemek zorundadır. Televizyon yayıncılığının ilk günlerinde, mühendisler ses ve video sinyallerini senkronize etme probleminden endişe ediyorlardı. Sonra yanlışlıkla yüz milisaniyelik bir eğime sahip olduklarını keşfettiler: Sinyaller bu pencereye ulaştığı sürece, izleyicilerin beyinleri otomatik olarak sinyalleri yeniden senkronize edecekler ". "Bu kısa bekleme süresi, görsel sistemin erken aşamalardan kaynaklanan çeşitli gecikmeleri azaltmasına izin veriyor; ancak algıyı geçmişe itme dezavantajı var. Mümkün olduğu kadar günümüze yakın çalışmanın belirgin bir hayatta kalma avantajı vardır; bir hayvan geçmişte çok fazla yaşamak istemez. Bu nedenle, saniyenin onda biri penceresi, günümüzün sınırının yakınında çalışırken, sistemin ilk aşamalarında yaratılan gecikmeleri hesaba katmasına izin veren en küçük gecikme olabilir. Bu gecikme penceresi farkındalığın geriye dönük olduğu, bir olaydan sonraki zaman penceresindeki verileri içerdiği ve ne olduğuna ilişkin gecikmeli bir yorum sağladığı anlamına gelir. ” [17]

Deneyler, sıçanların kortekslerinin tamamen çıkarılmasına rağmen yaklaşık 40 saniyelik bir zaman aralığını başarılı bir şekilde tahmin edebileceğini göstermiştir. Bu, zaman tahmininin düşük seviyeli bir süreç olabileceğini düşündürmektedir.

Ekolojik perspektifler[değiştir | kaynağı değiştir]

Yakın tarihte, ekologlar ve psikologlar, zamanın insan dışı hayvanlar tarafından algılanıp algılanmadığı ve nasıl algılanıp algılanmadığı ve zamanın algılanabilmesiyle hangi işlevsel amaçlara hizmet edildiğiyle ilgileniyorlardı. Çalışmalar, hem omurgalılar hem de omurgasızlar dahil olmak üzere birçok hayvan türünün, zaman aralıklarını ve sürelerini insanlara benzer şekilde tahmin etmelerini ve karşılaştırmasını sağlayan bilişsel yeteneklere sahip olduğunu göstermiştir.[18]

Metabolik hızın hayvanların zamanı algılama yeteneği üzerinde bir etkisi olduğuna dair ampirik kanıtlar vardır.[19] Genel olarak, hızlı bir metabolik hıza sahip olan daha küçük boyutlu ( sinekler gibi) hayvanların, yavaş metabolik hıza sahip daha büyük boyutlu hayvanlardan daha yavaş yaşadıkları taksanın içinde ve arasında doğrudur.[20][21] Araştırmacılar, bunun küçük gövdeli hayvanların zamanın küçük ölçekte algılanmasında genellikle daha iyi olmasının ve daha büyük hayvanlardan daha çevik olmalarının nedeni olabileceğini düşünüyorlar.[22]

Omurgalılarda zaman algısı[değiştir | kaynağı değiştir]

Balıklardan örnekler[değiştir | kaynağı değiştir]

Bir laboratuvar deneyinde, akvaryum balığı hafif bir uyaran ve ardından kısa bir süre boyunca iki uyaran arasında sabit bir zaman aralığı olan bir atıcı elektrik çarpması alacak şekilde koşullandırılmıştır . Test denekleri elektrik çarpması sırasında genel aktivitede bir artış gösterdi. Bu tepki, ışık uyaranının tutulduğu ancak elektrik çarpmasının giderildiği diğer çalışmalarda da devam etmiştir. .[23] Bu, akvaryum balıklarının zaman aralıklarını algılayabildiğini ve üzücü uyaranın gerçekleşmesini bekledikleri anda bir kaçınma tepkisi başlatabildiğini gösterir.

İki ayrı çalışmada, altın parlatıcılar ve cüce inangalar, gıda kaynaklarının mevcudiyetini, zaman yeri öğrenme adı verilen belirli yerlere ve zamanlara ilişkilendirme yeteneğini gösterdi .[24][25] <ref> Reebs SG (Nisan 1999). "Time–place learning based on food but not on predation risk in a fish, the inanga (Galaxias maculatus)". Ethology. 105 (4). ss. 361–71. doi:10.1046/j.1439-0310.1999.00390.x. </ref>. Buna karşılık, predasyon riskine dayalı zaman-yer öğrenimi için test edildiğinde, inangalar uzaysal-zamansal kalıpları yırtıcıların varlığı veya yokluğu ile ilişkilendiremedi.

Kuşlardan örnekler[değiştir | kaynağı değiştir]

Düzenli aralıklarla (beslemeler arasında sabit bir gecikmeyle) veya stokastik aralıklarla (beslemeler arasında değişken bir gecikmeyle) yiyecek elde etme arasında seçim yapıldığında, sığırcıklar iki tip aralık arasında ayrım yapabilir ve sürekli olarak değişken aralıklarda yiyecek almayı tercih edebilir. Bu, toplam yiyecek miktarının her iki seçenek için de aynı olup olmadığı ya da toplam yiyecek miktarı değişken seçeneğinde öngörülemez ise doğrudur. Bu, sığırcıkların riske eğilimli davranışlar için bir eğilime sahip olduklarını göstermektedir.[26]

Güvercinler günün farklı zamanları arasında ayrım yapabilir ve zaman-yer öğrenimi gösterebilir.[27] Eğitimden sonra laboratuvar denekleri, uyku / uyanıklık döngüsü yapay olarak değiştikten sonra bile, günün farklı saatlerinde (sabah veya öğleden sonra) belirli anahtarları başarıyla gagalamayı başardılar. Bu, günün farklı zamanları arasında ayrım yapmak için güvercinlerin harici ipuçlarından bağımsız bir dahili zamanlayıcı (veya sirkadiyen zamanlayıcı ) kullanabileceğini düşündürmektedir.[28] Bununla birlikte, güvercinlerde zamana dayalı öğrenme üzerine daha yeni bir çalışma, benzer bir görev için, test deneklerinin enerji kaynaklarını kurtarmak için mümkün olduğunda sirkadiyen bir zamanlama mekanizmasına geçeceğini göstermektedir.[29] Deneysel testler, güvercinlerin çeşitli sürelerdeki ipuçlarını (saniye sırasına göre) ayırt edebildiğini, ancak işitsel ipuçlarını zamanlarken görsel ipuçlarını zamanlamaya göre daha az doğru olduklarını ortaya koydu.[30]

Memelilerden örnekler[değiştir | kaynağı değiştir]

Özel sektöre ait köpekler üzerinde yapılan bir çalışma ortaya koydu köpekler dakika farklı birkaç saat arasında değişen Algılama süreleri edebiliyoruz. Köpekler, sahiplerinin davranışlarına bakılmaksızın, daha uzun süre yalnız bırakıldıklarında sahiplerinin dönüşüne artan yoğunlukta tepki gösterdi.[31]

Gıda takviyesi ile eğitildikten sonra dişi yaban domuzu, her aralığın sonunda yiyecek isteyerek günlerin zaman aralıklarını doğru bir şekilde tahmin edebilir, ancak aynı eğitim yöntemiyle dakikaların zaman aralıklarını doğru bir şekilde tahmin edemezler.[32]

Pozitif takviye ile eğitildiklerinde, sıçanlar belirli bir süredeki bir sinyale cevap vermeyi öğrenebilirler, ancak daha kısa veya daha uzun süreli sinyallere değil, bu da farklı süreler arasında ayrım yapabildiklerini gösterir.[33] Sıçanlar, zaman içinde öğrenmeyi gösterdiler ve aynı zamanda belirli bir görev için doğru zamanlamayı, bir olay sırasını izleyerek sıralı bir zamanlama mekanizması kullanabildiklerini önererek çıkarmayı öğrenebilirler.[34] Güvercinler gibi, sıçanların da günün saatini ayırt etmek için bir sirkadiyen zamanlama mekanizması kullanma kabiliyetine sahip oldukları düşünülmektedir.[35]

Omurgasızlarda zaman algısı[değiştir | kaynağı değiştir]

Polen ve nektar ile kovana geri uçan bir Forager bal arısı.

Geri dönerken kovanı ile nektarı, toplayıcı bal arıları nektar toplama kolonide nektar işleme oranlarına mevcut oranını bilmemiz gerekir. Bunu yapmak için, yemleri boşaltacak ve depolayacak bir gıda deposu arısı bulma zamanını tahmin ederler. Bunları bulmak ne kadar uzun sürerse, yiyecek depolayan arılar o kadar yoğun olur; ve dolayısıyla koloninin nektar toplama oranı yükselir.[36] Yem arıları ayrıca, yemi boşaltmak için geçen süreyi karşılaştırarak nektarın kalitesini de değerlendirir: daha uzun bir boşaltma süresi daha yüksek nektarı gösterir. Kendi boşaltma sürelerini kovanda bulunan diğer yemleme makinelerinin boşaltma süreleriyle karşılaştırırlar ve işe alım davranışlarını buna göre ayarlarlar. Örneğin, bal arıları, kendi verimlerinin daha düşük olduğuna karar verirlerse, sallama danslarının süresini azaltırlar.[37] Bilim adamları, anestezinin sirkadiyen saati bozduğunu ve insanlarda gözlemlendiği gibi bal arılarının zaman algısını bozduğunu gösterdiler.[38] Deneyler, 6 saatlik bir genel anestezinin gündüzleri indüklenirse bal arılarının yemleme davranışının başlamasını önemli ölçüde geciktirdiğini, ancak gece boyunca indüklenmediğini ortaya koydu.[39]

Bombus arıları, belirli bir zaman aralığı geçtikten sonra (genellikle başlatma sinyalinden birkaç saniye sonra) bir uyarana cevap vermek için başarıyla eğitilebilir. Çalışmalar aynı zamanda çoklu aralık sürelerini aynı anda yapmayı öğrenebileceklerini göstermiştir.[40]

Tek bir çalışmada, Myrmica cinsinden üç karınca türünden koloniler, beslenme oturumlarını farklı zamanlarla ilişkilendirmek için eğitildi. Eğitimler birkaç gün sürdü ve her gün beslenme süresi bir önceki güne göre 20 dakika gecikti. Üç türün hepsinde, eğitimin sonunda, bireylerin çoğu beslenme noktasında beklenen doğru zamanda bulundular, bu da karıncaların koşma süresini tahmin edebildiklerini, beklenen beslenme süresini hafızasında tutabildiklerini ve tahmin edebileceklerini gösterdi.[41]

Zamansal yanılsama türleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Bir zamansal yanılsama, zaman algısında bir çarpıklıktır. Zaman algısı, zamanla ilgili çeşitli görevleri ifade eder. Örneğin:

  • zaman aralıklarını tahmin etmek, örneğin, "Birinci basamak hekiminizi en son ne zaman gördünüz?" ;
  • tahmini süre, örneğin, "Doktorun ofisinde ne kadar bekliyorsunuz?"; ve
  • olayların eşzamanlılığını değerlendirmek (örnekler için aşağıya bakınız).

Zamansal yanılsama tiplerinin kısa listesi :

  • Teleskopik etki : İnsanlar yakın zamandaki olayları gerçekte olduklarından (geriye doğru teleskop) ve uzak olayları gerçekte olduğundan daha yakın zamanda (ileri teleskop) hatırlama eğilimindedir.
  • Vierordt yasası : Daha kısa aralıklar göz ardı edilirken, daha uzun aralıklar göz ardı edilir
  • Daha fazla değişiklikle ilişkili zaman aralıkları, daha az değişiklik içeren zaman aralıklarından daha uzun olarak algılanabilir
  • Belirli bir görevin algılanan zamansal uzunluğu daha fazla motivasyonla kısaltılabilir
  • Belirli bir görevin algılanan geçici uzunluğu, parçalandığında veya kesintiye uğradığında uzayabilir
  • İşitsel uyaranlar görsel uyaranlardan daha uzun sürebilir [42][43][44][45]
  • Daha uzun uyaran yoğunluğu ile zaman süreleri daha uzun görünebilir (örneğin, işitsel ses yüksekliği veya ses yüksekliği)
  • Eşzamanlılık kararları, eşzamanlı olmayan uyaranlara tekrar tekrar maruz bırakılarak manipüle edilebilir

Kappa etkisi[değiştir | kaynağı değiştir]

Kappa etkisi veya algısal bir zaman genişleme [46], doğrulanabilir deneyi ile zamansal yanılsama şeklidir ardışık uyarıların bir dizi arasındaki zamansal süresi nedeniyle, daha uzun ya da daha kısa bir gerçek geçen süre göre daha olduğu düşünülmektedir, burada her ardışık uyaran arasında mekansal / işitsel / dokunsal ayrılma. Kappa efekti, eşit zaman alan iki parçadan oluşan bir yolculuk düşünülürken görüntülenebilir. Bu iki bölüm arasında, daha fazla mesafeyi kapsayan yolculuk, eşit miktarda zaman alsalar bile, daha az mesafeyi kapsayan yolculuktan daha uzun sürebilir.

Göz hareketleri ve "Kronostaz"[değiştir | kaynağı değiştir]

Uzay ve zaman algısı, hızlı sakkadik göz hareketleri sırasında bozulmalara uğrar [47]

Kronostaz, beyine yeni bir olay veya görev talebinin getirilmesinden sonraki ilk izlenimin zaman içinde uzandığı bir tür geçici yanılsamadır. Örneğin, bir sakkadın hemen ardından (örn. Hızlı göz hareketi ) bir hedef uyarana sabitlenirken kronostaz geçici olarak ortaya çıkar. Bu, geçici uyaranda, hedef uyaranın (yani postakadik uyaranın) algılandığı bir aşırı tahmin ortaya çıkarır. Bu etki, görünür süreleri 500 ms'ye kadar uzatabilir ve görsel sistemin algılamadan önceki olayları modellediği fikriyle tutarlıdır.[48] Bu illüzyonun en iyi bilinen versiyonu, bir kişinin saatin yönlendirilmiş dikkatini (yani, sakcade) izleyen bir analog saatin ikinci el hareketi hakkında ilk izleniminin durduğu saat yanılsaması olarak bilinir. normalden daha yavaş ikinci el hareket hızı algısı (saatin saniye ibresi başlangıçta ona baktıktan sonra geçici olarak yerinde donabilir).[49][50][51][52]

Kronostaz oluşumu, görsel alanın ötesinde işitsel ve dokunsal alanlara uzanır.[53] İşitsel alanda, işitsel uyaranları gözlemlerken kronostaz ve süre fazla tahminleri meydana gelir. Yaygın bir örnek, telefon görüşmeleri yaparken sık karşılaşılan bir durumdur. Telefonun çevir sesini dinlerken, araştırma konuları telefonu bir kulaktan diğerine hareket ettirirse, zil sesleri arasındaki süre daha uzun görünür.[54] Dokunsal alanda, kronostaz araştırma konularında nesnelere ulaştıklarında ve nesneleri kavradıklarında devam etmiştir. Yeni bir nesneyi kavradıktan sonra, denekler ellerinin bu nesneyle temas ettiği süreyi fazla tahmin ederler.[50] Diğer deneylerde, bir düğmeyle ışığı açan denekler düğmeye basmadan önce ışığı deneyimlemek için koşullandırılmıştır.

Flaş gecikme efekti[değiştir | kaynağı değiştir]

Bir deneyde, katılımcılara bilgisayar ekranında bir "x" sembolüne bakmaları ve hareketli mavi halka benzeri bir halkanın sabit "x" noktasını tekrar tekrar daire içine almaları söylendi.[55][56][57] Bazen, halkanın iç kısmıyla fiziksel olarak örtüşen bir an için beyaz bir flaş görüntülenir. Bununla birlikte, ne algılandığı sorulduğunda, katılımcılar beyaz halkanın hareketli halkanın merkezinin gerisinde kaldığını gördüler. Başka bir deyişle, iki retina görüntüsünün aslında uzamsal olarak hizalanmış olduğu gerçeğine rağmen, yanıp sönen nesnenin genellikle uzayda sürekli hareket eden bir nesneyi izlediği gözlendi - bu, flaş gecikmesi etkisi olarak adlandırılan bir olgudur.

'Hareket ekstrapolasyonu' hipotezi olarak adlandırılan ilk önerilen açıklama, görsel sistemin, nöral gecikmeleri (yani retinal görüntü ile gözlemcinin yanıp sönme algısı arasındaki gecikme süresi) hesaba katılırken hareketli nesnelerin konumunu tahmin ettiği, ancak yanıp sönen nesnelerin konumunu tahmin etmesidir . nesne). David Eagleman ve Sejnowski tarafından 'gecikme farkı' hipotezi olarak adlandırılan ikinci önerilen açıklama, görsel sistemin hareketli nesneleri parlatılmış nesnelerden daha hızlı bir şekilde işlemesidir. İlk hipotezi reddetme girişiminde bulunan David Eagleman, hareketli halkanın aniden yanıp sönen nesne kısaca göründüğü gibi diğer yöne dönme yönünü tersine çevirdiği bir deney gerçekleştirdi. İlk hipotez doğruysa, geri dönüşün hemen ardından hareketli nesnenin parlatılmış nesnenin arkasında gecikme olarak görülmesini beklerdik. Bununla birlikte, deney tam tersini ortaya çıkardı - tersine dönüşün hemen ardından, yanıp sönen nesnenin hareketli nesnenin arkasında geciktiği gözlendi. Bu deneysel sonuç 'gecikme farkı' hipotezini desteklemektedir. Son zamanlarda yapılan bir araştırma, şu anda neler olduğunu tanımlamayı amaçlayan bir çıkarım mekanizması olarak algılamaya yaklaşarak bu farklı yaklaşımları uzlaştırmaya çalışmaktadır.[58]

Oddball etkisi[değiştir | kaynağı değiştir]

İnsanlar tipik olarak özdeş olaylar akışındaki ilk ve son olayın algılanan süresini fazla tahmin ederler.[59]

Oddball etkisi, evrimsel olarak uyarlanmış bir “uyarı” işlevine hizmet edebilir ve tehdit edici durumlarda zamanın yavaşladığı raporlarıyla tutarlıdır. Etki retinada boyut olarak genişleyen, diğer bir deyişle izleyiciye "yaklaşan" veya yaklaşan görüntüler için en güçlü gibi görünmektedir [60][61][62] ve efekt, tuhaf toplar için ortadan kaldırılabilir büzülüyor veya izleyiciden çekildiği anlaşılıyor. Etki ayrıca, genişleyen uyaran akışı arasında sunulan statik bir oddball ile azaltılır veya ters çevrilir .

İlk çalışmalar, bu oddball kaynaklı "öznel zaman genişlemesinin" algılanan oddball uyaranlarını% 30-50 oranında artırdığını [60] ancak daha sonraki araştırmalarda% 10 civarında daha mütevazı bir genişleme rapor ettiğini bildirmiştir [62][63][64][65] veya daha az.[66] İzleyicinin sürenin arttığını veya azaldığını fark edip etmediğinin etkinin yönü de kullanılan uyarana bağlı gibi görünmektedir.

Geçici kararın iptali[değiştir | kaynağı değiştir]

Çok sayıda deneysel bulgu, etkilerden önceki eylemlerin zamansal sıra kararlarının özel koşullar altında geri alınabileceğini düşündürmektedir. Deneyler, duyusal eşzamanlılık kararlarının, eşzamanlı olmayan uyaranlara tekrar tekrar maruz bırakılarak manipüle edilebileceğini göstermiştir. David Eagleman tarafından yapılan bir deneyde, deneklerde geçici motor kararlarına maruz bırakılarak geçici bir karar kararı tersine çevrildi. Deneyde, denekler çeşitli türlerde video oyunları oynamıştır. Denekler tarafından bilinmeyen deneyciler, fare hareketleri ve müteakip duyusal geri bildirim arasında sabit bir gecikme başlattı. Örneğin, bir kişi fare hareket ettikten 150 milisaniye kadar ekranda bir hareket kaydı görmeyebilir. Oyunu oynayan katılımcılar gecikmeye adapte oldular ve sanki fare hareketleri ile duyusal geribildirim arasında daha az gecikme varmış gibi hissettiler. Deneyciler gecikmeyi kaldırdıktan kısa bir süre sonra, denekler genellikle sanki komut vermeden hemen önce ekrandaki etki olduğunu hissettiler. Bu çalışma, algılanan etkilerin zamanlamasının beklentiler tarafından nasıl değiştirildiğini ve bu tür tahminlerin ne kadar çabuk değiştirilebileceğini ele almaktadır.[67] Haggard ve meslektaşları tarafından 2002 yılında yapılan bir deneyde, katılımcılar 100 milisaniyelik hafif bir gecikmeden sonra uzaktan ışık flaşını tetikleyen bir düğmeye bastılar.[68] Katılımcılar bu harekete tekrar tekrar girerek gecikmeye adapte olmuşlardı (yani, düğmeye basmak ve ışık flaşını görmek arasındaki algılanan zaman aralığında kademeli bir kısalma yaşadılar). Deneyciler daha sonra düğmeye basıldıktan hemen sonra ışık flaşını gösterdi. Yanıt olarak, denekler genellikle flaşın (efekt) düğmeye basılmadan önce meydana geldiğini düşünüyorlardı (nedeni). Buna ek olarak, deneyciler gecikmeyi hafifçe azalttığında ve düğme ile ışık flaşı arasındaki uzamsal mesafeyi kısalttıklarında, katılımcılar genellikle nedenden önce etki yaşadığını iddia etmişlerdir.

Bazı deneyler ayrıca, hızlı bir şekilde arka arkaya verilen bir çift dokunsal uyaranın geçici sıraya göre değerlendirilmesinin, elleri orta çizginin üzerinden geçerek belirgin şekilde bozulmuş (yani yanlış bildirilmiş) olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, doğuştan kör olan denekler, kolları geçtikten sonra geçici düzen kararının tersine çevrilmesinin izini göstermediler. Bu sonuçlar, doğuştan kör tarafından alınan dokunsal sinyallerin, görsel-uzamsal bir temsile atıfta bulunulmaksızın zamanında sıralandığını göstermektedir. Doğuştan kör olan deneklerin aksine, geç başlangıçlı kör deneklerin zamansal sıra kararları, kolları kör olmayan deneklerle aynı ölçüde geçerken bozulmuştur. Bu sonuçlar, dokunsal sinyaller ile görsel-uzamsal temsil arasındaki ilişkilerin bebeklik döneminde tamamlandıktan sonra korunduğunu göstermektedir. Bazı araştırma çalışmaları, deneklerin kolların arkalarından geçtiğinde dokunsal zamansal düzen kararlarında eksiklik gösterdiklerini ortaya koymuştur.[69][70][71]

Fizyolojik bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Taşikopsi[değiştir | kaynağı değiştir]

Taşikopsi, genellikle fiziksel efor, ilaç kullanımı veya travmatik bir olaydan kaynaklanan zaman algısını değiştiren nörolojik bir durumdur. Taşikopiden etkilenen biri için, bireyin algıladığı zaman uzar, olayların yavaşladığını gösterir veya hızlanan bir bulanıklıkta hareket eden nesneler büzülür.[72]

Taşikopsi ile ilişkili bazı genetik polimorfizmler şöyledir: COMT Val158Met, DRD2 / ANKK1-Taq1A ve SLC6A3 3'-UTR VNTR. Bu gen polimorfizmleri, öncelikle striatumda (DRD2 / ANKK1-Taq1A polimorfizmi) D2 dopamin reseptörlerinin ekspresyonunu etkiler.[73]

Duygusal durumların etkileri[değiştir | kaynağı değiştir]

Huşu[değiştir | kaynağı değiştir]

Araştırmalar, huşu duygusunun kişinin zaman uygunluğu algılarını genişletme yeteneğine sahip olduğunu ileri sürdü. Huşu, odaklanmadaki artışa denk gelen muazzam algısal genişlik deneyimi olarak nitelendirilebilir. Sonuç olarak, huşu yaşarken kişinin zamansal algısının yavaşlayacağı düşünülebilir.[74]

Korku[değiştir | kaynağı değiştir]

Muhtemelen ilgili tuhaf etkisi, araştırma düşündürmektedir zaman yavaşlatmak gibi görünüyor (örneğin bir trafik kazası, bir soygun, veya bir kişinin algıladığı potansiyel bir yırtıcı ya da tehlikeli olaylar sırasında bir kişi için arkadaşı, veya bir kişi) Skydives veya bungee normalde bir göz açıp kapayıncaya kadar karmaşık düşünceler yapabildikleri atlar (bkz. Dövüş ya da kaç tepkisi ). Zamansal algıda bildirilen bu yavaşlama evrimsel açıdan avantajlı olabilir, çünkü hayatta kalmamız için kritik önem taşıyan anlarda akıllıca hızlı kararlar verme yeteneğini geliştirmiş olabilir.[75] Bununla birlikte, gözlemciler genellikle bu olaylar sırasında zamanın yavaş çekimde hareket ettiğini bildirmiş olsalar da, bunun olay sırasında artan zaman çözünürlüğünün bir işlevi olup olmadığı veya bunun yerine duygusal olarak dikkat çeken bir olayın hatırlanmasıyla yaratılan bir yanılsama olup olmadığı belirsizdir.[76]

Araştırmalar, etkinin olaylarla eşzamanlı olarak meydana gelmektense, yalnızca geriye dönük değerlendirme noktasında ortaya çıktığını göstermektedir.[77] Algısal yetenekler, korkutucu bir deneyim - serbest düşüş - sırasında insanların titreyen uyaranlara duyarlılığını ölçerek test edildi. Sonuçlar, korkutucu olay meydana geldiğinden deneklerin zamansal çözünürlüğünün iyileşmediğini göstermiştir. Olaylar sadece geçmişe bakıldığında daha uzun sürüyor gibi görünüyor, çünkü korkutucu durum sırasında anılar daha yoğun bir şekilde paketlenmişti.

İnsanlar korku uyandırdığı bilinen filmlerden alıntılar, daha sonra sunulan görsel uyaranın geçen süresini fazla tahmin ederken, insanlar duygusal olarak tarafsız klipler (hava durumu tahminleri ve borsa güncellemeleri) gösterdiler veya üzüntü duygularını uyandırdıkları bilinenlerde hiçbir fark göstermedi. Korkunun amigdalada uyarılmış bir “iç saat” oranını artıran bir uyarılma durumuna neden olduğu ileri sürülmektedir. Bu, tehdit edici bir durumun tetiklediği gelişmiş bir savunma mekanizmasının sonucu olabilir.[78]

Yaşla ilgili değişiklikler[değiştir | kaynağı değiştir]

Psikologlar zamanın öznel algısının insanlarda artan yaşla birlikte hızlanma eğiliminde olduğunu bulmuşlardır. Bu genellikle insanların yaşlandıkça belirli bir zaman aralığını giderek küçümsemesine neden olur. Bu gerçek muhtemelen yaşlanan beyinde yaşla ilgili çeşitli değişikliklere bağlanabilir, örneğin yaşlılık ile dopaminerjik düzeylerde azalma; ancak, ayrıntılar hala tartışılmaktadır.[79][80][81]

Çok küçük çocuklar geçtiklerinin farkında olmadan önce tam anlamıyla "zamanda yaşarlar". Bir çocuk ilk olarak, bir olay koleksiyonunun sübjektif olarak algılayabileceği ve onun üzerinde gelişebileceği zamanın geçeceğini deneyimleyecektir. Çocuğun zaman farkındalığı, çocuğun dikkati ve kısa süreli hafıza kapasiteleri oluştuğunda gelişir - bu gelişim sürecinin prefrontal korteks ve hipokampüsün yavaş olgunlaşmasına bağlı olduğu düşünülmektedir.[7][82]

Bir gün ile 11 yaş arasındaki bir çocuk, yaşamlarının yaklaşık 1 / 4.000'i, bir gün ile 55 yaşındaki bir çocuk, yaşamlarının yaklaşık 1 / 20.000'i olacaktır. Bu, rastgele, sıradan bir günün neden küçük bir çocuk için bir yetişkinden daha uzun görünebileceğini açıklamaya yardımcı olur.[83] Kısa terim, algılayıcının yaşının karekökü ile orantılı olarak daha hızlı ilerlemektedir.[84] Yani 55 yaşındaki bir çocuk 11 yaşındaki bir kişinin yaşadığı bir yıldan yaklaşık 2¼ kat daha hızlı geçiyor. Uzun süreli zaman algısı sadece bir kişinin yaşının orantılılığına dayanıyorsa, yaşamdaki şu dört dönem nicel olarak eşit görünecektir: 5-10 yaş (1x), yaşları 10-20 (2x), yaşları 20– 40 (4x), 40-80 (8x) yaş.

Genel açıklama, dış ve iç deneyimlerin çoğunun küçük çocuklar için yeni, ancak yetişkinler için tekrarlayıcı olduğudur. Çocuklar şu anda son derece meşgul olmalı (yani birçok sinirsel kaynağı veya önemli beyin gücünü), çünkü dünyadaki zihinsel modellerini asimile etmek ve davranışı düzgün bir şekilde yönetmek için sürekli olarak yeniden yapılandırmaları gerekir. Bununla birlikte, yetişkinlerin nadiren zihinsel alışkanlıkların ve dış rutinlerin dışına çıkmaları gerekebilir. Bir yetişkin sıklıkla aynı uyaranları yaşadığında, "görünmez" görünürler çünkü zaten beyin tarafından yeterince ve etkili bir şekilde haritalanmıştır. Bu fenomen nöral adaptasyon olarak bilinir. Böylece, beyin bu andan sık sık bu ayrılma dönemlerinde daha az yoğun zengin anılar kaydedecektir.[85] Sonuç olarak, öznel algı genellikle zamanın yaşla birlikte daha hızlı bir şekilde geçmesidir.

İlaçların etkileri[değiştir | kaynağı değiştir]

2007 yılında yapılan bir çalışmada, psilosibinin aralık sürelerini 2,5 saniyeden daha uzun süre çoğaltma yeteneğini önemli ölçüde bozduğu, motor hareketlerini (bilgisayar klavyesindeki musluklar) düzenli olarak oluşan tonlarla senkronize etmeyi ve dokunulduğunda istendiğinde tempoyu tutma yeteneğini önemli ölçüde azalttığı bulunmuştur. kendinden tempolu ama tutarlı bir aralıkta bir tuşa.   1955 yılında İngiliz milletvekili Christopher Mayhew, arkadaşı Dr Humphry Osmond'un rehberliğinde bir deneyde meskalin hidroklorür aldı. BBC belgeselinde Ötesinde Ötesinde, deney sırasında yarım düzine kez "onun için bitmeyen bir süre" olduğunu açıkladı.

Uyarıcılar, yüksek değerlerdir zaman aralıkları için her iki insan ve sıçan yol açabilir ise depresanlar ters bir etkiye sahip olabilir. Dopamin ve norepinefrin gibi nörotransmitterlerin beynindeki aktivite seviyesi bunun nedeni olabilir. Dopaminerjik sistemin kişinin zaman algısı ile özellikle güçlü bir bağlantısı vardır.[73] Dopamin reseptörlerini aktive eden ilaçlar kişinin zaman algısını hızlandırırken, dopamin antagonistleri kişinin zamanın yavaş geçtiğini hissetmesine neden olur.[7][86]

Esrarın zaman algısına etkisi araştırılmış, ancak şu ana kadar sonuç elde edilememiştir.[87]

Vücut ısısının etkileri[değiştir | kaynağı değiştir]

Vücut ısısı yükseldikçe zaman algısı hızlanabilir ve vücut ısısı düştükçe yavaşlayabilir. Bu özellikle stresli olaylar sırasında geçerlidir.

Klinik bozuklukların etkileri[değiştir | kaynağı değiştir]

Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu (DEHB), beyindeki dopamin düzeylerindeki anormalliklerin yanı sıra zaman algısında gözle görülür bozukluklarla bağlantılıdır.

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Vyvyan Evans (3 Ekim 2013). Language and Time (İngilizce). Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-04380-0. 
  2. ^ Livni (8 Ocak 2019). "Physics explains why time passes faster as you age". Quartz. Erişim tarihi: 21 Mart 2019. 
  3. ^ Duke University (21 Mart 2019). "It's spring already? Physics explains why time flies as we age - A slowdown in image processing speeds up our perception of time passing as we age". EurekAlert!. Erişim tarihi: 21 Mart 2019. 
  4. ^ William J. Friedman (1990). About Time (İngilizce). Bradford Books. ISBN 978-0-262-06133-9. 
  5. ^ "Memory for the time of past events". Psychological Bulletin. 113 (1). 1993. ss. 44–66. 
  6. ^ Falk (Jan 2013). "Do Humans Have a Biological Stopwatch?". Smithsonian Magazine. Erişim tarihi: 1 Mayıs 2014. 
  7. ^ a b c d "A stopwatch on the brain's perception of time". theguardian.com. Guardian News and Media Limited. 2 Ocak 2013. 4 Ocak 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ocak 2014. 
  8. ^ "Time and number: the privileged status of small values in the brain". Frontiers in Integrative Neuroscience (İngilizce). Cilt 5. 2011. s. 67. 
  9. ^ Sichot HaRan 288, Likutey Tefillot II, 33.
  10. ^ Likutey Moharan II, 61
  11. ^ "The evolution of brain activation during temporal processing". Nature Neuroscience. 4 (3). Mart 2001. ss. 317–23. Diğer özetUniSci: Daily University Science News (27 Şubat 2001). 
  12. ^ "Duration channels mediate human time perception". Proceedings. Biological Sciences. 279 (1729). Şubat 2012. ss. 690–8. 
  13. ^ "A neural hierarchy for illusions of time: duration adaptation precedes multisensory integration". Journal of Vision. 13 (14). Aralık 2013. s. 4. 
  14. ^ "Brain Time". Edge. Edge Foundation. 23 Haziran 2009. 21 Aralık 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  15. ^ Samuel L. Macey (1994). Encyclopedia of Time (İngilizce). Taylor & Francis. ISBN 978-0-8153-0615-3. 
  16. ^ Max Brockman (26 Mayıs 2009). What's Next? (İngilizce). Vintage. ISBN 978-0-307-38931-2. 
  17. ^ "Brain Time". Edge Foundation. 23 Haziran 2009. 5 Ağustos 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  18. ^ Cheng (1 Ocak 2017). "1.12 - Learning to Time Intervals". Second (İngilizce) (Second bas.). Academic Press. ss. 203–225. 
  19. ^ "Metabolism and Body Size Influence the Perception of Movement and Time | Accumulating Glitches | Learn Science at Scitable". www.nature.com (İngilizce). 30 Aralık 2013. 11 Aralık 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Ocak 2020. 
  20. ^ "Time passes more slowly for flies, study finds". The Guardian. 16 Eylül 2013. 31 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2020. 
  21. ^ "Metabolic rate and body size are linked with perception of temporal information". Animal Behaviour. 86 (4). Ekim 2013. ss. 685–696. 
  22. ^ "Time perception varies between animals". The University of Edinburgh (İngilizce). 2016. 31 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2020. 
  23. ^ "Temporal control of conditioned responding in goldfish". Journal of Experimental Psychology: Animal Behavior Processes. 31 (1). Ocak 2005. ss. 31–9. 
  24. ^ "Time-place learning in golden shiners (Pisces: Cyprinidae)". Behavioural Processes. 36 (3). Haziran 1996. ss. 253–62. 
  25. ^ "Time–place learning based on food but not on predation risk in a fish, the inanga (Galaxias maculatus)". Ethology. 105 (4). Nisan 1999. ss. 361–71. 
  26. ^ "Starlings' preferences for predictable and unpredictable delays to food". Animal Behaviour. 53 (6). Haziran 1997. ss. 1129–42. 
  27. ^ "Time-place learning by pigeons, Columba livia". Journal of the Experimental Analysis of Behavior. 57 (2). Mart 1992. ss. 145–58. 
  28. ^ "Time-of-day discrimination by pigeons, Columba livia". Animal Learning & Behavior. 22 (2). Haziran 1994. ss. 143–54. 
  29. ^ "Evidence of non-circadian timing in a low response-cost daily Time-Place Learning task with pigeons Columba Livia". Behavioural Processes. Cilt 168. Kasım 2019. s. 103942. 
  30. ^ "Timing light and tone signals in pigeons". Journal of Experimental Psychology: Animal Behavior Processes. 15 (1). Ocak 1989. ss. 23–35. 
  31. ^ "The effect of time left alone at home on dog welfare". Applied Animal Behaviour Science. 129 (2–4). Ocak 2011. ss. 129–35. 
  32. ^ "From minutes to days-The ability of sows (Sus scrofa) to estimate time intervals". Behavioural Processes. Cilt 142. Eylül 2017. ss. 146–155. 
  33. ^ "Temporal generalization". Journal of Experimental Psychology: Animal Behavior Processes. 8 (2). Nisan 1982. ss. 165–86. 
  34. ^ "Rats use an ordinal timer in a daily time-place learning task". Journal of Experimental Psychology: Animal Behavior Processes. 23 (2). Nisan 1997. ss. 232–47. 
  35. ^ "Discrimination of circadian phase in intact and suprachiasmatic nuclei-ablated rats". Brain Research. 739 (1–2). Kasım 1996. ss. 12–8. 
  36. ^ "Why search time to find a food-storer bee accurately indicates the relative rates of nectar collecting and nectar processing in honey bee colonies". Animal Behaviour. 47 (2). Şubat 1994. ss. 311–6. 
  37. ^ Thomas D Seeley (1995). The Wisdom of the Hive (İngilizce). teNeues. ISBN 978-0674953765. 
  38. ^ "General anesthetics effects on circadian temporal structure: an update". Chronobiology International. 25 (6). Kasım 2008. ss. 835–50. 
  39. ^ "General anesthesia alters time perception by phase shifting the circadian clock". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 109 (18). Mayıs 2012. ss. 7061–6. 
  40. ^ "Interval timing by an invertebrate, the bumble bee Bombus impatiens". Current Biology. 16 (16). Ağustos 2006. ss. 1636–40. 
  41. ^ "Ants Can Expect the Time of an Event on Basis of Previous Experiences". International Scholarly Research Notices. Cilt 2016. 2016. s. 9473128. 
  42. ^ "When do auditory/visual differences in duration judgements occur?". Quarterly Journal of Experimental Psychology. 59 (10). Ekim 2006. ss. 1709–24. 
  43. ^ "Studies of auditory-visual differences in human time judgment. 1. Sounds are judged longer than lights". Perceptual and Motor Skills. 39 (1). Ağustos 1974. ss. 63–82. 
  44. ^ . ISBN 978-0-8493-1109-3.  Eksik ya da boş |başlık= (yardım)
  45. ^ "Why "sounds are judged longer than lights": application of a model of the internal clock in humans" (PDF). The Quarterly Journal of Experimental Psychology. B, Comparative and Physiological Psychology. 51 (2). Mayıs 1998. ss. 97–120. 21 Nisan 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. 
  46. ^ Goldreich (28 Mart 2007). "A Bayesian Perceptual Model Replicates the Cutaneous Rabbit and Other Tactile Spatiotemporal Illusions". PLoS ONE. 2 (3). ss. e333. 
  47. ^ Cicchini G, Binda P and Morrone M (2009). A model for the distortions of space and time perception during saccadic movement. Front. Syst. Neurosci. Conference Abstract: Computational and systems neuroscience 2009. DOI:10.3389/conf.neuro.06.2009.03.349
  48. ^ "Spatial consequences of bridging the saccadic gap". Vision Research. 46 (4). Şubat 2006. ss. 545–55. 
  49. ^ "Spatio-temporal topography of saccadic overestimation of time". Vision Research. Cilt 83. Mayıs 2013. ss. 56–65. 
  50. ^ a b "Manual chronostasis: tactile perception precedes physical contact". Current Biology. 13 (13). Temmuz 2003. ss. 1134–9. 
  51. ^ "Consistent chronostasis effects across saccade categories imply a subcortical efferent trigger". Journal of Cognitive Neuroscience. 16 (5). Haziran 2004. ss. 839–47. 
  52. ^ "The mystery of the stopped clock illusion". BBC - Future - Health -. 27 Ağustos 2012. 20 Ocak 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Aralık 2012. 
  53. ^ Romi Nijhawan; Beena Khurana (25 Mart 2010). Space and Time in Perception and Action (İngilizce). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-86318-6. 
  54. ^ "Auditory chronostasis: hanging on the telephone". Current Biology. 12 (20). Ekim 2002. ss. 1779–81. 
  55. ^ "When Life Flashes Before Your Eyes: A 15-Story Drop to Study the Brain's Internal Timewarp". Popular Science. Bonnier Corporation. 12 Nisan 2010. 11 Ekim 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  56. ^ "Flash-Lag Effect". Eagleman Laboratory for Perception and Action. 2007. 1 Ağustos 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  57. ^ "Flash-lag effect: differential latency, not postdiction" (PDF). Science. 290 (5494). Kasım 2000. ss. 1051a–1051. 8 Ağustos 2014 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. 
  58. ^ "The flash-lag effect as a motion-based predictive shift". PLoS Computational Biology. 13 (1). Ocak 2017. ss. e1005068. 
  59. ^ "Duration illusions in a train of visual stimuli". Perception. 24 (10). 1995. ss. 1177–87. 
  60. ^ a b "Attention and the subjective expansion of time". Perception & Psychophysics. 66 (7). Ekim 2004. ss. 1171–89. 
  61. ^ "Subjective time dilation: spatially local, object-based, or a global visual experience?". Journal of Vision. 9 (2). Şubat 2009. ss. 4.1–11. 
  62. ^ a b "Distortions of subjective time perception within and across senses". PLOS ONE. 3 (1). Ocak 2008. ss. e1437. 
  63. ^ "Perceived duration of expected and unexpected stimuli". Psychological Research. 70 (2). Mart 2006. ss. 77–87. 
  64. ^ "Asymmetric cross-modal effects in time perception". Acta Psychologica. 130 (3). Mart 2009. ss. 225–34. 
  65. ^ "Does the asymmetry effect inflate the temporal expansion of odd stimuli?". Psychological Research. 74 (1). Ocak 2010. ss. 90–8. 
  66. ^ "Perceived time is spatial frequency dependent". Vision Research. 51 (11). Haziran 2011. ss. 1232–8. 
  67. ^ "Motor-sensory recalibration leads to an illusory reversal of action and sensation" (PDF). Neuron. 51 (5). Eylül 2006. ss. 651–9. 28 Eylül 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. 
  68. ^ "Human time perception and its illusions". Current Opinion in Neurobiology. 18 (2). Nisan 2008. ss. 131–6. 
  69. ^ "Reversal of subjective temporal order due to arm crossing" (PDF). Nature Neuroscience. 4 (7). Temmuz 2001. ss. 759–65. 2 Nisan 2015 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. 
  70. ^ "The temporal order judgement of tactile and nociceptive stimuli is impaired by crossing the hands over the body midline" (PDF). Pain. 154 (2). Şubat 2013. ss. 242–7. 28 Eylül 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. 
  71. ^ "Neural correlates of tactile temporal-order judgment in humans: an fMRI study". Cerebral Cortex. 23 (8). Ağustos 2013. ss. 1952–64. 
  72. ^ Amato (7 Haziran 2018). "When Bad Things Happen in Slow Motion". Nautilus (science magazine). Erişim tarihi: 7 Haziran 2018. 
  73. ^ a b "The dopaminergic system dynamic in the time perception: a review of the evidence". The International Journal of Neuroscience. 128 (3). Mart 2018. ss. 262–282. 
  74. ^ "Awe expands people's perception of time, alters decision making, and enhances well-being" (PDF). Psychological Science. 23 (10). Ekim 2012. ss. 1130–6. 
  75. ^ Geoghagen (2 Ağustos 2007). "Turn back the clock". BBC News Magazine. 
  76. ^ Why top sport stars might have 'more time' on the ball by Jonathan Amos Science correspondent, BBC News
  77. ^ "Does time really slow down during a frightening event?". PLOS ONE. 2 (12). Aralık 2007. ss. e1295. 
  78. ^ "Emotion and time perception: effects of film-induced mood". Frontiers in Integrative Neuroscience. Cilt 5. 2011. s. 33. 
  79. ^ "Age-related changes in midbrain dopaminergic regulation of the human reward system". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 105 (39). Eylül 2008. ss. 15106–11. 
  80. ^ "The correlative triad among aging, dopamine, and cognition: current status and future prospects". Neuroscience and Biobehavioral Reviews. 30 (6). 2006. ss. 791–807. 
  81. ^ "Neuropharmacology of timing and time perception" (PDF). Brain Research. Cognitive Brain Research. 3 (3–4). Haziran 1996. ss. 227–42. 29 Ekim 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. 
  82. ^ "Experience and the developing prefrontal cortex". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. Cilt 109 Suppl 2. Ekim 2012. ss. 17186–93. 
  83. ^ "Look how time flies . ." New Scientist. 25 Aralık 1999. 14 Haziran 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Ekim 2009. 
  84. ^ Jo DiLonardo (6 Şubat 1994). "Time Does Fly As We Grow Older". Chicago Tribune. 25 Nisan 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  85. ^ "The science of time perception: stop it slipping away by doing new things". The Buffer Blog. 2 Temmuz 2013. 16 Ağustos 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  86. ^ "Is there a common dopaminergic basis of time perception and reaction time?". Neuropsychobiology. 21 (1). 1989. ss. 37–42. 
  87. ^ "The effect of cannabis on perception of time: a critical review". Current Pharmaceutical Design. 18 (32). Ocak 2012. ss. 4915–22. 

Konuyla ilgili yayınlar[değiştir | kaynağı değiştir]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]