I. Velid

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
I. Velid
Emevi Halifesi
Hüküm süresi 705-715
Önce gelen Abdülmelik
Sonra gelen Süleyman bin Abdülmelik
Tam adı Ebu'l-Abbas el-Velid Bin Abdülmelik Bin Mervan
Doğum tarihi 668
Ölüm tarihi 715
Hanedan Emevi
Babası Abdülmelik

I. Velid, tam adı Ebu'l-Abbas el-Velid Bin Abdülmelik Bin Mervan (Arapça: ولید بن عبدالملک) (d. 668?-ö. 715), Emevilerin altıncı halifesi (705-715).

Halife Abdülmelik'in büyük oğluydu. Gençliğinde Bizans'a karşı düzenlenen seferlere katıldı. Babasının ölümünden sonra 705 yılında halife oldu.

Seferler ve fetihler[değiştir | kaynağı değiştir]

Hükümdarlığı sırasında hiçbir sefere komuta etmediyse de, Velid Haccac'a verdiği yetkilerle hükümdarlığı yaptığı bölgelerin gayet çok büyümesini sağladı. Haccac çok başarılı bir sefer yapabilecek yetenekli komutanları çok iyi seçebildi ve Emeviler imparatorluğu I.Velid saltanatı sırasında inanılmaz ölçülerde Orta Asya'da Maverannehir, Hindistan'da Sind, Anadolu'da Kılıkya ve Avrupa'da İberik yarımadasına büyüdü. İmmparatorluk şöyle ve şu komutanlara altında dört bir yöne gelişip yayıldı:

Bunların yanında Halife I. Velid'in kendisi Abdullah bin Zübeyr'e karşı çok başarılı sefer yapmıştır.

Orta Asya'da fetihler[değiştir | kaynağı değiştir]

704de Emevi halifesi Abdülmelik bin Mervan döneminde Kuteybe bin Müslim Merv şehri merkezli Horasan eyaleti valiliğine tayin edildi. 705de halife olan I. Velid dönemine bu şehir Kuteybe'nin Orta Asya'da yaptığı fetihlere merkez oldu.

707de Kuteybe ordusuyla Amu Derya nehrini geçip o bölgede Batı Göktürk Kağanlığının yıkılmasından sonra egemen olan Oğuzlar elindeki arazilere hücuma başladı. Fakat Oğuzlar bu orduyu hemen kuşatmayı başardılar ve Kuteybe iki ay kadar bu çemberi aşamadan ve bağlı olduğu Emevilerin Irak valisi Haccac bin Yusuf Sakafi'ye haber gönderemeden kuşatmma altında kaldı. En sonunda Kuteybe çemberi yarmayı başardı ve Beykent kalesini[1] merkez yaparak etrafındaki araziyi eline geçirdi. Fakat iki ay Kuteybe'nin idaresinden sonra Beykent ahalisi isyan ederek Arapları şehirden atmayı başarıdlar. Kuteybe yeniden gelip şehri kuşatıp eline geçirdi. Fakat bu sefer şehirde bulunan eli silah tutan her erkeğin öldürülmesine emir verip bu emri uygulattı. Kuteybe bu hücumu sonunda 708'de yeniden Ceyhun Nehri gerisine çekilerek merkezi olan Merv'e döndü. Bu seferde elde edilen ganimet o kadar büyüktü ki bu orduya dahil olan Arap askerlerinin ellerine geçen ganimet bölümü ile hepsinin kendi atlarını satın alabilecek ve bakabilecek şekilde bir servet kazandıkları bildirilir.[2]

708'de Irak valisi Haccac Kuteybe'ye yeniden Ceyhun nehrini aşarak Oğuzlara hücum etmesini emretti. Bu sefer Kuteybe akının yöneldiği bölge Buhara ve etrafı oldu. Bu hücumda akının başına geçen Kuteybe her düşman askeri kellesi getiren Arap askerine 100 dirhem altın vermeyi vaad etti.[2] Buhara Sultanı'nın Kuteybe'nin ilerleyişini durdurmak için Verdan Hüda komutasında bir orduyu üzerine gönderdi ama Kuteybe bu orduyu bozguna uğrattı ve Verdan'ın bu muharebede öldü. Hemen sonra Kuteybe ordusu Buhara'yı ele geçirdi.

709 kışinda ve ilkbaharında, Toharistan'da (şimdiki Afganistan Mezar-ı Şerif kenti yakınlarında olan) Belh şehrine karşı hücuma geçti. Arap ordusunun öncüleri şehri ellerine geçirdiler. Ellerine geçirdikleri şehri savunan askerlere karşı hiç acıma göstermeden hepsini astılar. Tabarı'ye göre asılanlar için "darağaçları şehirden 4 fersah (20 km) ileriye kadar iki sıra halinde oluşmaktaydı".[2] Bu vahşeti duyan Kabil Emiri Kuteybe'le savaşmadan teslim olmayı tercih etti.

Kuteybe bundan sonra kardeşi Abdurrahman ile kuzeyde Hazar Denizi ve Aral Gölü arasında bulunan Harezm üzerine büyük bir hücum tertip etti. Bütün Harezm'i ve Hiveyi eline geçirip 100.000 kişiyi köle olarak aldı ve o kadar sayıda da top kumaş dokumayı da ganimet olarak aldı. Harezm hükümdarı Cigan, "Hamcerd" adlı bir şehirin emiri olan kardeşi Hürrezat'a karşı ondan yardım istedi.[3] Kutaybe bu şehir üzerine Belh valisi olan kardeşi Abdurrahman'ı gönderdi. Abdurrahman bu şehri eline geçirdi; Hürrezat'ı öldürdü ve bu şehirden 4.000 esirle geri döndü. Kuteybe Merv'e geri dönmeden bu esirlerin hepsini de öldürttü.[2]

Bu seferden sonra doğuya yönelerek Kuteybe, önceden yapılan bir anlaşma ile kabul edilmiş olan yıllık tazminatlarını ödememiş olmaları gerekçesiyle, Sogdiana bölgesini eline geçirmeye karar verdi. Kardeşi Abdurrahman ile birlikte sefere çıkarak önce Semerkand şehrini kuşattı ve çok geçmeden şehir düştü. Kuteybe şehri halkının ilk yılda 3000 köle vermesini, sonra her yıl 10 milyon dirhem tanzimat ödemesini; bütün Zerdüştlük tapınakların kapatılıp bu tapınaklarda bulunan her türlü değerli eşyanın Araplara verilmesi şartıyla sulh olmasını kabul edeceğini bildirdi. Şehirliler bütün bu şartalara razı olup bu şartları yerine getirdiler. Kuteyba Semerkand'ı fethetiğini Irak Valisi Haccac'a bildirmek için gönderdiği habere bu ganimetin beşte birini de ona gönderdi.[2]

713'te Kuteybe Orta Asya'daki fetihlerine Fergana Vadisi'ne girerek devam etti. Fergana Vadisindeki emirlerin ordularıyla yapılan Hocent şehri civarında yapılan birkaç muharebeden sonra Fergana vadisi halkı bir yıl önce Semerkand'lıların kabul ettiği şartlarının aynı şartlarla sulh yapılmasına razı oldular.[2]

Haziran 714'te Kuteybe Fergana vadisine yeni bir sefere başlamıştı. Haccac'ın Irak'ta Vasitde olduğu haberini aldı ve seferi bırakarak Merv'e geri döndü.

Sind'in fethi[değiştir | kaynağı değiştir]

Muhammed bin Kasım Takafi Sindi fethinde ordusu önünde
Emevi Halifesi

Muhammed bin Kasım Takafi 681 veya 685'de doğmuştu. Daha çocukken babası ölmüş ve yakın bir akrabası olan Haccac tarafından büyütülmüştü. Haccac genç Muhammed bin Kasım'ın harp sanatları öğrenmesine gayet itina göstermişti. Daha çok genç iken İran'da çıkan bir isyanı bastırmakla görvelendirilmiş ve Bin Kasım bunu çok ustalıkla başarmıştı. Bu başarısından sonra, bazı kaynaklara göre 17 diğerlerine göre 20 yaşındayken, kendine Fars eyaleti valiliği verilmiş ve (şimdi Pakistan'da bulunan) Sind ve Pencab bölgelerine hücuma geçmesi emredilmişti. Bu bölgelere daha önce "Badıl bin Tuhfa" adlı bir Arap komutan altında gönderilen bir Arap ordusu, sıcaktan, yorgunluktan ve (vitamin eksikliğinden doğan) hastalıktan dolayı, başarı kazanamadan epey bir zayiatla geri dönmüştü.

711'de Muhammed bin Kasım 6.000 kişilik Suriye Arapları ordusuyla Sind bölgesine bir akına başladı. Bu bölgeyi hızla geçip Pencap'a girip Multan şehrine kadar gitti. Haccac bu akında hiçbir şehrin kuşatmaya alınmasını ve düşmanla hiçbir muharebeye girilmemesini emretmişti. Bin Kasım devamlı olarak ordusunun ilerleyişini Haccac'a bildirmekte ve ondan emirler almaktaydı.

Bin Kasım güneye yönelip Umman Denizi kenarında (şimdiki İran ve Pakistan sınırında bulunan) Makran bölgesine yöneldi ve burayı üssü yaptı. Buradan Arap ordularından alınmış esirlerin tutulduğu Debal (şimdiki Karaçı) adlı şehre hücum etti ve şehri kuştamaya aldı. Bu sırada Basra ve Basra Körfezinden gelen ve Arap ordularına ıaşe, teçhizat ve ek güç getiren bir donanmayla buluşamadı. Ama kuşattığı Debal'ı, kullandığı gelişmiş kuşatma aletleri dolayısıyla, eline geçirmeyi başardı. Oradan valisi Budist olmakla beraber Sind üstüne yapılan ilk Arap seferinde Halife ordularıyla müteffiklik yapan Nerun'a (şimdi Sind'deki Haydarabad) gitti. Buradan Bin Kasım İndus Nehrinin sağ yakasından Sıvıştan (şimdiki "Nevabşah"'ın 76 kuzey-batısında olan "Şehvan") üzerine geçti. Burada Bin Kasım bir müddet ordugah kurup kaldı. Bölgede bulunan kabilelerin başkanlarını toplayıp onların desteğini sağladı. Süvari ordusunun askerlerinden vitaminsizlikten iskorbut hastalığı çekenlerin iyileşmesini, askerlerinin dinlenmesini ve atlarının besilenip yenilenmesini sağladı.

Buradan İndus Nehri karşı sahile geçmeyi istemekteydi. Sind'in Hindlı hükümdarı olan Raja Dahir bunu önlemeye çalıştı. 712de Bin Kasım'ın Arap ordusu İndus'un sol yakasına geçmeyi başardı. Arap ve Sind ordusu "Raor"'da (şimdiki "Nevabşah") muharebeye giriştiler. Raja Dahir bu muharebede öldü ve Sind ordusu dağılıp çekildi. Raja Dahir'in oğlu ve yeni Sind Hükümdarı Jaisaih yeni bir ordu topladı ve Brahamanabad'da (şimdiki Lahor) Bin Kasım'ın orduna direnişe geçti. Bin Kasım Brahamanabad'ı altı ay kuşatmak zorunda kaldı. Şehir içindeki direnişçiler ikiye bölünüp bir klik Bin Kasım'a destek vermeyi kabul ettikten sonra Bin Kasım ve Arap ordusu şehri eline geçirdi. Jaisiah şehirden kaçmıştı. Ama Raja Dahir'in karısı ve iki kızı Bin Kasım ve Arap ordusunu eline esir olarak geçtiler ve Bin Kasım tarafından Halife Velid'e gönderildiler.

Brahmanabad'da iken Bin Kasım, bu yeni Emevi eyaletinin organize edilip Emevi idaresinin kurulması işleri ile uğraşmaya başladı. Sind'in eski başkenti olan "Aror" üzerine yürüdü [4] Şehir hiç çarpışma olmadan Bin Kasım'a teslim oldu.

Bu sefer Bin Kasım kuzeye Multan şehri üzerine yöneldi. Tam bu sırada Bin Kasım'ın eline Halife I. Velid'den gönderilen bir emir geçti ve Halife seferin durdurulmasın emretmekteydi. Bin Kasım Multan şehrini de eline geçirdikten sonra bu emre uydu. Bin Kasım burada yeniden Arapların eline geçen bölgelerin idari reorganizasyonu üzerine odaklandı. Bu reorganizasyon bir dini hoşgörü üzerine dayanmaktaydı. Budistler ve Hindular "ehl-i kitap" olmamalarına rağmen "zimmi" olarak kabul edildiler ve Emevi halifesine sadık olup çizye ödedikçe hoşgörü ile karşılanmaktaydılar. Irak'daki idareci Haccac buna itiraz etmemişti. Bin Kasım buradan Bizansla Hindistan arasında bulunan ticaretin merkezi "Saurashtra" ve "Rajastan" üzerine hücumlara hazırlanmaktaydı. Fakat tam bu sırada Haccac'dan I. Velid'in öldüğü haberi geldi.[5]

Anadolu'da ilerleyişler[değiştir | kaynağı değiştir]

Anadolu'da Halife'nin kardeşi olan Maslama komutasında Emevi orduları Bizanslılara karşı yıl be yıl askeri akın hücumları yaptı. Maslama önce önemli Bizans şehri ve kalesi Antioch (şimdiki Antakya)'yı eline geçirdi. Sonra Kilikya'nın (şimdiki Çukurova") surla çevrili şehirlerini birer birer Araplar ellerine geçirip Kilikya'dan Bizanslı orduları çıkardı.

Sonra 707 yılında Maslama orduları Kapadokya'ya doğru giriş yaptı. "Tyana"'da (şimdi Kemerhisar, Niğde) Bizans ordularını yendi. Bu akın hücumdan çok büyük ganimet ele geçtiği bildirilir.[2]

708'deki akınlar İç Anadolu'ya Bizans'ın Konstantinopolis'den sonra en büyük Anadolu şehri olan (günümüzde Bolvodin yakinlarinda olan) Amorium üzerine yapıldı. Maslama Amorium'u ele geçirip talan etti.

712'de önce Melitine (şimdiki Malatya) şehrini ele geçirdi ve kuzeye ilerleyerek Amasya şehrini vurdu. Sonra İç Anadolu'ya döndü. Beyşehir Gõlü kenarında bulunan {Mistia]] şehrini ele geçirip talan etti. Maslama ve Arap ordusu kişi Mistia şehirinde geçirdi. 713 ilkbaharında "Psidya'daki Antıoch" (şimdiki Yalvaç) şehrini eline geçirdi. Bu şehire yapılan zarar o kadar büyük oldu ki bir daha şehir hiçbir zaman eski haline gelemedi ve küçülüp bir harabeye döndü.

Sonra bu ordu Galatya Ankara yönüne döndü. Bizans Imparatoru II. Anastasios halife Velid'e Şam'a elçi gönderip uzlaşma taleplerinde bulundu. Ama müzakereler sonuçsuz kalıp barış anlaşması imzalanamadı. Arap donanması Rodos'daki üssünde denizden Konstantinopolis'e hücum etmeye hazırlanmaya başladı. Anastasios ise Konstantinopolis'de uzun sürecek bir kuşatmaya karşı koymak için tedbirler almaya başladı. Şehin surlarının zayıf olduğu görülen tarafları tamir edilip pekiştirildi. Her hane halkına üç yıl kadar bir kuşatmayı karşılamak üzere erzak ve eşya stoku yapması emiri verildi. Devlet zahire stokları ise devlet depolarını doldurup nerdeyse taşdi. Bizans donanmasının da yenileştirilmesi uğraşlarına geçildi. Tam bu sırada Velid'in ölümü haberi Konstantinopolis'e erişmekle beraber Bizans Imparatoru Emevi Arap hücumlarına karşı koymak için yaptığı uğraşları hafifletmedi.

Kuzey Afrika ve İberik Yarımadası fetihleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Mısır eyaletinden bağımsız yapılan İfrikiye eyaletinin valisi olan Musa bin Nusayr güneye doğru Kuzey Afrika'nın Akdeniz kıyılarından Atlantik Okyanus'u yönünde ilerlemeye başladı ve Sicilmassa'ya (şimdi Fas'ın Tafilatet ilinin Rissanı bölgesi) kadar ilerledi. Ceuta'da bulunan Visigot askeri valisi dolayısıyla o şehri alamadı ama Tanca'yı eline geçirdi. Karışık Hristiyan, yahudi ve mahalli dinlerde olan nüfusa İslam prensiplerini uygulamaya başladı.[6].

Vizigot Krallığı Ceuta Kontu olan "Don Julian" Musa ile müteffik oldu ve onu İberik Yarımadası'na hücuma teşvik etti. Bunun nedeni açık değildir; ya Vizigot Kralı Rodrigo'nun Don Julian karısını ve kızını kandırıp Don Julian'ın namusuna dokunmasının öcünü almak ya Dön Julian'ın Rodrigo'nun krallığı gayrimeşru şekilde ele geçirdiğini düşünmesi ya da Don Julian'ın ve varislerine Ceuta hükümdarlığının ilelebet bağışlanması olduğu ortaya atılmıştır.

İspanyol kaynaklarına Dom Julian Musa'dan Berber asıllı eski kölesi olan Tarık bin Ziyad'ı bir Arap ordusu ile İberik Yarımadası'na göndermesini talep etmiştir. Yine İspanyol kaynaklarına göre "Tarif" adlı bir Arap komutan 710'de 400 kişilik bir piyade ve 100 kişilik bir süvari birliği ile İberik Yarımadası'nda Tarifa'deki sahile çıkmıştır. Fakat böyle bir adı taşıyan bir Arap komutanından Arap ve diğer Doğu Akdeniz tarihçileri hiç bahsetmektedirler. Bunun "Tarifa" adlı şehrin isminin açıklanması için sonradan ortaya atılıp yayılan hayal mahsulü bir mit olduğu da iddia edilmektedir.[7]

Elimizdeki Arapça ve diğer kaynaklara göre, 711 ilkbaharında Tarık bin Ziyad Don Julian'ın gönderdiği gemileri kullanarak çoğunluğu Berberlerden oluşan 1700 kişilik (günün Arap tarihçilerine göre 7.000 ile 12.000 arasında kişilik) bir ordu ile İberik Yarımadası'na geçmiş ve şimdi "Cebel-i Tarık" olarak kendi adını alan bir tepe altında karaya çıkmıştır. 17. tarihçilerinden Makkari'nin bildirdiğine göre Tarık ordusu karaya çıktıktan sonra orduyu boğazdan nakleden gemileri yaktırmıştır. İslam tarihinin çok iyi bilinen ve iyi eğitim görenlerin hatırlayacağı üzere karadaki ordusuna şu şekilde bir konuşma yapmıştır:

Arkanızda düşman gibi deniz, önünüzde deniz gibi düşman. Nereye kaçacaksınız? Vallahi sizin için ancak sadakat ve sabır kalmıştır. Düşmanın silahı, teçhizatı ve erzaki boldur. Sizin silah olarak ancak kılıçlarınız, erzak olarak da düşmanın elinden sahip olabileceğiniz vardır.

19-21 Temmuz 711'de Tarık'ın Arap ordusu ile Kral Rodrigo'nun Vizigot ordusu arasında birkaç gün süren bir çarpışma yapıldı. Bu muharebenin sonunda Vizigot Kralı Rodrigo öldürüldü ve Vizigot ordusu büyük bir hezimete uğrayıp dağıldı. Bu muharebenin yapıldığı mevki tam bilinmemektedir. Muharebe mevkinin adını Arap kaynakları "Vadi Bakaa" olarak; İspanyol kaynakları "Guadalete" olarak vermektediler. Bu muharebeden sonra Tarık İberik Yarımadası güneyine girerek Kurtuba, Toledo ve Sevil şehirlerini eline geçirmiştir ve çok büyük bir ganimet serveti toplamıştır.

Kendine bağlı olan bir komutan ve bir eski kölesi olan Tarık'ın bu başarılarını ve yeni kazandığı ganimet servetini çekemeyen Musa Bin Nusayr da 18.000 kişilik bir orduyla İberik Yarımadası'na geçmiştir. Musa, Tarık'a İberik Yarımadası'da daha fazla ilerleyip fetihler yapmamasını emretmiştir; ama Tarık fetihlerine devam etmiştir. Musa bin Nusayr ile Tarık bin Ziyat Talavare'de karşı karşıya geldiler. Musa, Tarık bin Ziyad'a buyruğunu dinlemediği gerekçesiyle askerin önünde büyük hakaretlerde bulundu ve hatta bazı kaynaklara göre onu kırbaçlattı. Musa bin Nusayr onu İspanya'daki Arap orduları komutanlığından attığını bildirdi ve yerine oğlu "Abdülaziz bin Musa"'yı vali ve komutan yaptı.[8]

Musa bin Nusayr Şam'a hemen döndü ve orada Tarık bin Ziyad'ın tutumunu halife I. Velid'e şikayet etti. I. Velid aynı zamanda Şam'a gelmiş olan Tarık bin Ziyad ile görüştü ve ona hak verdi. Fakat I. Velid Tarık bin Ziyad'ı tekrar İberik Yarımadası'na geri göndermedi.

Emevilerin Endülüs valisi olarak Abdülazaiz bin Musa 714-716 döneminde İspanya'da valilik yaptı ve 715'de I. Velid öldüğünde Arap orduları Akdeniz kıyılarından ilerlemekteydiler. Birçok İberik Yarımadası şehri ve kalesi çok az direniş gösterdi ve hemen Arap ordularına teslim olup yerleşkelerini Arap talanlarından kurtardılar.

I. Velid'in ölümünden bir yıl sonra tüm Katalonya Arapların eline geçmiş ve daha batı'da Pampalona alınmıştı. 718'de Arap orduları İberik Yarımadası'nın çok büyük bir kısmını ellerine geçirmişlerdi ve kuzeydeki Pireneler'i geçmeye hazırlanmaktaydılar.

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Halife I. Velid bir bina yapıcısı olarak bilinmektedir.

I. Velid'in Şam'da yaptırdığı Emeviye Camisi
I. Velid'in Kudüs'de tamamlattığı Kubbet-üs-Sahra

Şam'da Vaftizci Yahya'ya adanmış olan bazilikanın yerine, Emevî Camii olarak bilinen büyük bir cami yaptırırdı.

Kudüs'te İkinci Halife Ömer tarafından yaptırılan küçük bir mescid yerine Emevi halifesi Abdülmelik Kubbet-üs-Sahra adlı çok ünlü binayı yaptırmaya başlatmıştır ve bundan 10 yıl sonra I. Velid bunun yanında müslümanlarca kutsal sayılan Mescid-i Aksa'yı yeniden yaptırmaya başlamış ve bu iki bina da I. Velid zamanında 705'de tamamlanmıştır.

707de I. Velid, Medinedeki Mescid-i Nebevî'nin eski binasını yıktırıp onun yerine İslam Peygamberi'nin mezarını da kapsayan daha büyük bir camii yaptırmıştır. Bu caminin büyüklüğü 84 m.x100 m. olup taştan temelleri, çatısını taşıyıp destekleyen taş sütunları ve tık tahtasından yapılmış tavanı ihtiva etmekteydi. Caminin duvarları, aynı halife tarafından yaptırılan Şam'daki Büyük Emevi Camii'nin ve Kudüs'deki Kubbet-üs-Sahra'nın üzerlerinde bulunanlara benzer, mozayiklerle kaplıydı. Bunları özel Mısır'dan getirilen Kipti ve Bizanslı mozayik ustaları tarafından yapıldığı bilınmektedir. Caminin içinde kıble duvarı önünde üzerinde küçük bir kubbe bulunan bir mihrap vardır. Caminin avlusunun ortası açık olup avlunun dört yanında kapalı galeri ve avlunun dört köşesinde de dört minare bulunmaktadır.

Ürdün'de Velid bin Abdülmelik tarafından yaptırılan Amra Kasrı'nda dansçı kadın freski

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Şimdiki Özbekistan'da bulunan Buhara'ya yakınlarında bulunduğu bilenen fakat yeri tam olarak bilinmeyen bir kent.
  2. ^ a b c d e f g Tabari, La Chronique (Volume II, Les Omayyades), Actes-Sud, İŞBN 2742733183 (Fransızca) say.140-142.
  3. ^ Bu şehirin günümüzde nerede bulunduğu bilinmemektedir.
  4. ^ Aror şehri İndus Nehri'nin yatak değiştirmesi ile şimdi kaybolmuştur. Nehrin sol yakasında ve şimdiki "Rohri" şehrinin yakınlarında ve nehrin sağ yakasında bulunan "Şükkür" şehrinin karşısında bulunmaktaydı.
  5. ^ Berzin'in Budist-İslam ilişkileri hakkındaki yazısı (İngilizce) (Erişim:12.9.2010)
  6. ^ Jülien, Charles-André (1994) Histoire de l'Afrique du Nord (Des origines à 1830), Paris:Grande Bibliothèque Payot ISBN 2228887897 say. 358-360 (Fransızca)
  7. ^ htm İspanya'nın Araplaraca fethi (İngilizce)
  8. ^ Tabarı, La Chronique (Volume II, Les Omayyades), Actes-Sud İŞBN 2-7427-3318-3 say. 161
  • [1] Fransızca Wikipedia Al-Walid_ben_Abd_al-Malik maddesi (Fransızca) (Erişme tarihi:27.8.2009)
  • [2] İngilizce Wikipedia Al-Walid_I maddesi (İngilizce) (Erişme tarihi:27.8.2009)

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Üçok, Bahriye (1979) İslam Tarihi Emeviler- Abbasiler, Devlet Kitaplari, Ankara: Milli Eğitim Basımevi (1.Basım:1968)
  • Çağatay, Neşet (1993),Başlangıcından Abbasilere Kadar (Dinî-İçtimaî-İktisadî-Siyasî Açıdan) İslam Tarihi, Ankara:Türk Tarih Kurumu ISBN 9751605342
  • Özkuyumcu, Nadir (2007) Mısır ve Kuzey Afrikanın Müslümanlar Tarafından Fethi, Manisa:Turizm ve Kültür Bakanlığı, ISBN 978-975-17-3326-9 Websitesi [3] (Erişme tarihi:31.8.2009)
  • Muhammad ibn Jarir al-Tabari
    • Ed. Muammad Abū l-Fal Ibrāhīm) (1967-77), Taʾrīkh al-rusul wa l-mulūk Kahire:Dār al-maʿārif (Arapça).
    • Ed. Ehsan Yar-Shater Çev. David Stephan Powers, (1989-2007) The History of al-Ţabarī 40 Cilt, Albany: State University of New York Press ISBN 0-88706-563-5 (Cilt 24) (İngilizce)
    • Ed. Actes Sud/Sindbad Çev. H. Zotenberg, (1867), La Chronique: Histoire des envoyés de Dieu et des rois , Actes-Sud ISBN 2-7427-3317-5 (Fransızca)
  • Muir, William (1924), The Caliphate; Its Rise, Decline and Fall, Edinburgh, Bölüm 51. Websitesi: [4] (İngilizce) (Erişim tarihi: 30.8.2009)
  • الأمويون/بنو أمية في دم (Arapça)(Erişme tarihi:27.8.2009)
I. Velid
Resmî unvanlar
Önce gelen
Abdülmelik
Emevi Halifesi
705 - 715
Sonra gelen
Süleyman