George Santayana

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
George Santayana
Doğumu Jorge Agustín Nicolás Ruiz de Santayana y Borrás
16 Aralık 1863(1863-12-16)
Madrid, İspanya
Ölümü 26 Eylül 1952 (88 yaşında)
Roma, İtalya
Çağı 20. yüzyıl felsefesi
Okulu Pragmatizm, Naturalizm
İlgi alanları Din felsefesi, Epistemoloji, Siyaset felsefesi, Metafizik
Önemli fikirleri Lukretiyan Materyalizm
Şüphecilik
Doğal Aristokrasi
Varlık alanları

George Santayana (16 Aralık 1863 – 26 Eylül 1941), İspanyol asıllı ABD'li filozof,şair ve yazar. [1]

Hayatı[değiştir | kaynağı değiştir]

George Santayana 16 Aralık 1863'te Madrid'de dünyaya geldi. 9 yaşındayken ailesiyle birlikte Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti.

1886 yılında Harvard Üniversitesi'nden mezun olan Santayana,[2] bunun ardından eğitim hayatına iki yıl süresince Berlin'de devam etti.[3] ABD'ye döndükten sonra Harvard Üniversitesi'nde akademisyen olarak görev yapan Santayana'nın öğrencileri arasında T. S. Eliot, Robert Frost, Gertrude Stein gibi alanlarında ün yapmış isimlerde bulunmaktadır. [4]

Felsefi eserlerinin yanı sıra ömrü boyunca yazdığı ve daha sonraları yayınlanan mektupları ve özdeyişleriyle hatırlanan Santayana 1952 yılında, 88 yaşındayken hayata gözlerini yummuştur.

Felsefesi ve Fikirleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Santayana'ya göre "öz alanı" zihnin kesin bilgilerinin dünyasıydı. Özler, bir varlığı ya da gerçekliği olan, ama kendi başına var olmayan tümellerdi. Renkler, tatlar ve kokuların yanı sıra düşünce ve düşünsel nesneler de bunlar arasındaydı. "Madde alanı" ise doğal nesneler dünyasıydı; bu dünyanın var olduğu sayı, varoluşla ilgili bütün savlar gibi içgüdüsel inanca dayanıyordu. Santayana'nın tüm felsefesinin ağırlığını oluşturan Doğalcılık, maddenin öteki alanlardan önce geldiğini vurgulamasında kendini gösteriyordu.

Maddeci ve şüpheci bir kişi olan Santayana, ahlâk anlayışını Aristoteles’in ahlâk anlayışına dayamıştır.Santayana'ya göre her idealin doğal bir temeli vardır.

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

  • 1896. The Sense of Beauty.
  • 1900. Interpretations of Poetry and Religion.
  • 1905–1906. The Life of Reason: Or, The Phases of Human Progress
  • 1910. Three Philosophical Poets: Lucretius, Dante, and Goethe.
  • 1913. Winds of Doctrine: Studies in Contemporary Opinion.
  • 1915. Egotism in German Philosophy.
  • 1920. Character and Opinion in the United States: With Reminiscences of William James and Josiah Royce and Academic Life in America.
  • 1920. Little Essays.
  • 1922. Soliloquies in England and Later Soliloquies.
  • 1923. Scepticism and Animal Faith: Introduction to a System of Philosophy.
  • 1927. Platonism and the Spiritual Life.
  • 1927–40. The Realms of Being
  • 1931. The Genteel Tradition at Bay.
  • 1935. The Last Puritan: A Memoir in the Form of a Novel.
  • 1936. Obiter Scripta: Lectures, Essays and Reviews
  • 1946. The Idea of Christ in the Gospels; or, God in Man: A Critical Essay.
  • 1948. Dialogues in Limbo, With Three New Dialogues.
  • 1951. Dominations and Powers: Reflections on Liberty, Society, and Government.

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ George Santayana, "Apologia Pro Mente Sua," in P. A. Schilpp, The Philosophy of George Santayana, (1940), 603.
  2. ^ Who Belongs To Phi Beta Kappa, ’Phi Beta Kappa website’’, accessed Oct 4, 2009
  3. ^ "SANTAYANA, George". Who's Who, 59: p. 1555. 1907. http://books.google.com/books?id=yEcuAAAAYAAJ&pg=PA1555. 
  4. ^ Şablon:Acad