Kral Arthur

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
15. yüzyılda Peter Vischer tarafından yapılmış anakronik bir Arthur levhası.
Kral Arthur; 15. yüzyıl

Kral Arthur, Britanya mitolojisindeki efsanevi Camelot kralı. Hikâyeleri, 5. yüzyıl sonları ya da 6. yüzyıl başları Britanya'sında geçen Arthur, Britanyalılar için savaşta ve barışta ideal kralın simgesi olmuştur. Arthur'un, Sakson istilacılara karşı Kelt asıllı Britonların koruyucusu olduğuna inanılır.

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

Arthur adına ilk kez, 6. yüzyıla tarihlenen, erken dönem Kelt halk şiirlerinde rastlanılmıştır. Kral Arthur hakkındaki ilk öykülere ise Ortaçağ'da yazılmış romanslarda rastlanır.[1]

9. yüzyıl civarına tarihlenen ve birkaç farklı derlemesi olan Galli rahip Nennius'un Historia Brittonum (Britonlar Tarihi)'nde kral olarak değil, tek eli ile 960 kişiyi öldüren bir komutan olarak geçer. Arthur efsanesi ile ilgili en önemli kaynak Monmouthlu Geoffrey'in 1136 yılında yazdığı Historia Regum Britanniae (Britanya Kralları Tarihi)dir

kral Arthurun gerçekten ingiltere kralı olup olmadıysa bilinmemektedir kimi tarihçiler buna candan inanırken kimileri ise onu bir asilzade ve dönemin güçlü bir komutanı olarak sayar her iki şekildede kaynak yetersizliği mevcutur .

Taştan sökerek aldığı kılıcı Ekskalibur, büyücüsü Merlin ve meşhur Yuvarlak Masa Şövalyeleri, aslında daha çok Arthur'u konu alan edebiyatçıların ürünleridir. Kral Arthur'un mezarının Avalon'da olduğu iddia ediliyor.

kral Arthur efsanesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Bu kılıcı taştan çıkaran kişi, tüm Britanya’nın hakimi olacaktır.” aslında bütün hikaye bu sözle ve efsanevi kılıcı daha 15 yaşındayken taştan çıkarmasıyla başlar çocuk arthur un ailesinden olan (aslinde evlatlık ) ector:babası kay:kardeşi idi ancak kılıcı çıkarsa bile ingiltere kralı olamıyacağı çünküailesinin soylu bir aileden gelmdiği öne sürülmüştü bunun üzerine ector onu evlatlık edindiğni söylemek zorunda kalmıştır o sıraların en büyük kahini(druid)'i olan merlin bu evlatlık olayını onayladı ve merlininde yardımıyla arthur tahta çıktı gerçek ailesine gelicek olursak; Babası Britanya Kralı Uther Pendragon annesi ise Cornwal Düşesi İgraineydi. Tamamen kralın soyundan geliyordu.

Arthur kral olduktan sonraki dönemler ise çok daha karanlıktır genel inanışa göre topraklarını genişletmiş ve halka kendini zamanla sevdirmiştir.Margawse evllendi irlanda seferinden sonra ancak evlilikleri tanrıları çok kızdırdı ve ikisini lanetlediler arthur un bilmediği şey Margawse'nin aslında öz kardeşi olduğudur ve merlinin bununla ilgilide bir sözü vardır Bu birleşmeden doğacak çocuk sana elleriyle ölümü getirecek arthur doğacak bütün soylu çocukları bir gemide topladı ve deniz aşırı ülkelere yolanmasını emreti bunun üzerine yalnızca bir oğlu kurtuldu kıyılarda bir adam buldu onu ve adını  Mondred yaptı. daha sonraları yeni bir yasal varis arayışına giren kral Arthur Sör Leodegrance’nin kızı Guinevere'yle evlendi bu da onu hem yuvarlak masa şövalyelerinin en büyük söz sahibi hemde imparatorluğa yeni bir veliyaht verme imkanı doğurtu kral Arthur bu sıralarda büyük roma imparatorluğna bile kafa tutcak bir hale gelmişti nitekimde zaferle sonuçlamıştı yanında ise sadık dostu lancelot vardı ancak zamanla bu yakın dost ona ihanet eidcek ve Guinevere ile Lancelot arasındaki yakınlaşma aşka dönüşecekti Arthur’un ve şövalyelerin güvenini kaybeden Lancelot’un en büyük destekçisi Gawain de artık onun düşmanıydı. Çünkü Lancelot’un gözünü bürüyen bu lanetli aşk, kraliçesini kaçırmaya çalışırken Gawain’in kardeşlerini de öldürmesine yol açmıştı.Mondred, kraliçeye ve tüm imparatorluğa sahip olacağını ve Arthur’un artık yaşamadığını söyledi herkese bunun üzerine tekrardan ingilterenin korunması için bir sefer berlik verildi ve eski dostlar telkrardan birleşti. Ancak Arthur ve Mondred çoktan savaşa başlamışlardı bile arthur sonunda oğluna son kılıç darbesini vurcakken Mondred den ölümcül bir darbe aldığı söylenir arthur sonunda son nefeslerini veriyordu.son istegi olarak ölürken, yanındaki Bedivere’den Excalibur’u alıp göle atmasını istedi. Ancak bunu başaramadı kılıç göz kamaştırıcıydı ve bunu yapamadı elleri titredi ancak 3. bir sefer denemesinde attı Arthur artık ölmüştü, yuvarlak masa şövalyeleri dağılmıştı.

Lancelot'a gelirsek o ise kralının kılıcının bekçisi olarak excalibur un taşının etrafına bir kilise yaptırıp o kilisede bir papaz olarak yaşadı son nefesine kadar orayı korudu

Arthur'un etimolojisi[değiştir | kaynağı değiştir]

Arthur'un kökeni hala bir tartışma konusudur. Kimileri Latin aile ismi olan Artorius'tan türediğini söylemektedirler (fakat muhtemelen Mesapik[2][3][4] ya da Etrüsk[5][6][7] kökenli). Diğerleri Galler dilinde "ayı" anlamına gelen arth ile ur un birleşmesiyle "ayı-adam" olduğunu söylemektedirler, gerçi bu teori sağlam değildir. Eski Galler dilindeki Artgur ve Orta/Modern Galler dilindeki Arthur'un kökü, Arthur değil, bir Briton ismi olan Arto-uiros olmalı (Galler şiirlerinde Arthur ismi hep -ur hecesiyle biten kelimelerle kafiye oluşturur, -wr- ile değil. Bu da gösterir ki ikinci element [g]wr "adam" olamaz).[8][9] Belki de bunun, eski Latin Arthur mitolojisi yazılarında Arthur'un ismi Arthur ya da Arturus diye yazıldığı, hiçbir zaman Artorius diye yazılmadığıyla bir ilgisi vardır. Her halükarda bu, Arthur isminin kökeni hakkında bir şey açıklamış olmayabilir, Sembolü ve adının anlamı ayı olan Kelt tanrıçası Artio da Arthur'la bağlantılı sayılmıştır.[10]Artorius Galler dilinden alındığı zaman kendi kendine Art(h)ur olmuş olabilir; John Koch'un söylediğine göre bunun açıklaması, tarihî Artur'un şu anki Latin kaynakları (eğer Artorius denilseydi ve bir efsane olmasaydı) 6. yüzyıl'dan sonra yazılmış olması lazımdır.Başka bir ihtimal ise Arthur'un 5.yüzyılda yaşamış Britanya kralı Riothamus olmasıdır.

İlgili filmler[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "Arthur." Britannica.com
  2. ^ Marcella Chelotti, Vincenza Morizio, Marina Silvestrini, Le epigrafi romane di Canosa, Volume 1, Edipuglia srl, 1990, pg. 261, 264.
  3. ^ Ciro Santoro, "Per la nuova iscrizione messapica di Oria", La Zagaglia, A. VII, n. 27, 1965, P. 271-293.
  4. ^ Ciro Santoro, La Nuova Epigrafe Messapica "IM 4. 16, I-III" di Ostuni ed nomi in Art-, Ricerche e Studi, Volume 12, 1979, p. 45-60
  5. ^ Wilhelm Schulze, Zur Geschichte lateinischer Eigennamen (Volume 5, Issue 2 of Abhandlungen der Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen, Philologisch-Historische Klasse, Gesellschaft der Wissenschaften Göttingen Philologisch-Historische Klasse) , 2nd Edition, Weidmann, 1966, p. 72, pp. 333-338
  6. ^ Olli Salomies: Die römischen Vornamen. Studien zur römischen Namenge­bung. Hel­sinki 1987, p. 68
  7. ^ Herbig, Gust., "Falisca", Glotta, Band II, Göttingen, 1910, p. 98
  8. ^ See Higham 2002, s. 74.
  9. ^ See Higham 2002, s. 80.
  10. ^ http://www.geocities.ws/iandy27/hayvan/hayvan-07.htm