Konstantinopolis Kuşatması (717-718)

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Konstantinopolis'in İkinci Arap Kuşatması
Doğu Roma-Arap savaşları
Tarih 717 - 718 MS
Bölge Konstantinopolis, Doğu Roma İmparatorluğu (günümüzde İstanbul, Türkiye)
Sonuç Kesin Doğu Roma- Bulgar zaferi;
Doğu Roma-Arap savaşlarının gevşemesi.
Taraflar
Emeviler Bizans İmparatorluğu
Bulgar İmparatorluğu
Komutanlar
Maslama,
Amiral Süleyman
III. Leo,
Tervel
Güçler
200.000 asker,
2.560 gemi[1]
30.000 Bizanslı,
50.000 Bulgar
Kayıplar
130.000-170.000 asker,
2.555 gemi
Bilinmiyor

Konstantinopolis'in İkinci Arap Kuşatması (717-718), Arapların Doğu Roma İmparatorluğu'nun başşehri olan Konstantinopolis'u almak için karadan ve denizden girişimde bulundukları bir kuşatmaydı. Arap kara kuvvetleri Maslama tarafından yönetiliyordu,[2] Konstantinopolis'in dayanıklı ve görünen surları ve Bulgar atakları karşısında yenildiler. Deniz filoları Yunan Ateşi tarafından tahrip edildi ve arta kalanları daha sonra yurtlarına geri dönüşlerinde fırtınada battı. Kuşatma sıksık geniş çaplı çalışılmış bir savaş olan Tours Savaşı ile kıyaslansa da o savaş Müslümanların doğudan Avrupa içinde genişlemelerini yaklaşık 700 yıl durdurmuştur.

Başlangıç sahneleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Konstantinopolis Kuşatması (674-678)' den sonra Araplar şehir üzerinde kararlı ataklı bir ikinci deneme girişiminde bulundular. 80.000 kişilik bir ordu Emevi Halifesi Süleyman bin Abdülmelik'in kardeşi Mesleme tarafından yönetiliyordu. Ordu Konstantinopolis'i karadan kuşatmaak için Anadolu tarafından İstanbul Boğazı' nı karşıdan karşıya geçti. Bu sırada başlangıçta 1.800 gemilik kuvvetli deniz filosu şehrin güneyinde Marmara Denizi' nde seyrediyordu. İmparator III. Leo avantaj olarak meşhur İstanbul Surları'na sahipti ve Arap ordusu surlarda gedik açacak donanıma sahip değildi. Ayni zamanda Arap donanması Boğazın yukarılarında seyir yapamazdı, çünkü Bizans donanmasının aralıksız saldırıları vardı ve onlar çok büyük etkisi olan Yunan Ateşini kullanıyordu.

Kış ve ilkbahar[değiştir | kaynağı değiştir]

Norwich, 717/718 kışını "bir insanın hatırlayabildiği en dayanılmaz kış" olarak tanımlar. Karadaki Arap kuşatmacıların aksine, Constantinople'un gereksinimleri Karadeniz yolu ile sağlanıyordu ve kuşatmayı yapan Araplar kış dolayısıyla, açlıktan ölümler ve kıtlıkdan dolayı çok büyük zorluklara katlanıyordu. Çünkü onlar yeterli malzeme tedarikini yapmaya sahip değillerdi ve develerini, atlarını, eşeklerini ve Yunan kaynaklarına göre küçük kayaları yemeye zorlanıyorlardı ve hatta ölülerinin vücudlarını bile. Toprak donmuştu ve Araplar deniz kumandanları Amiral Süleyman dahil yüzlerce ölülerini Marmara Denizine atmaya zorlanmıştı. 400 gemilik bir Mısır filosu ve 360 gemilik bir Afrika deniz filosu taze takviyelerle İlkbahar'da Konstantinopolis'e ulaştı, fakat birbirini izleyen saldırılar şehir üzerinde onu savunanlarda gedik açmaya sebep olmuyordu. [1] Arap deniz filolarına bindirilmiş yakın zamanda köle edilmiş insanlar veya Hıristiyan zımmiler ayrıca çok miktarda askerlikten kaçmışlardı.

Sonuç[değiştir | kaynağı değiştir]

Araplar, şimdi Bizans topraklarında kolay elde edebilecekleri yerlere hücum etmeye döndüler. Amorium, Selanik'in yağmalanması ve Sicilya ve güney İtalya'nın istilası Araplara inisiyatifi yavaşta olsa tehlikesizce sürdürme şansı veriyordu ve ellerinde tuttukları ön Asya tozunu atacakları yerdi. Dört Halife birkaç yıl içinde İspanya'da ve daha sonra Girit Adası'nda zayıflatılacaktı. Bizanslı'lar sonuçta güçlerini tekrar elde edeceklerdi ve 10ncu yüzyılda ön Asya'da Arap varlığını yok edeceklerdi. 11nci yüzyılda ise Suriye ve Mezopotamya'nın çoğu feth edilecekti. Selçuk Türkleri, 11nci yüzyıl ortalarında istila ettiğinde, güç dengesi Bizanslılar lehine değişmişti.

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b M. McCormick, Origins of the European Economy: Communications and Commerce, A.D. 300-900, 412
  2. ^ Covenant Worldwide - Ancient & Medieval Church History

Referans[değiştir | kaynağı değiştir]