Akide (din)

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Akîde, Akâid veya İtîkâd (Arapça: عقيدة); İslam'da inanç olarak bağlanmayı gerekli kıldığına inanılan inanç esaslarının bütünü olarak bilinir. Akd aynı zamanda bağlılık ve sözleşme anlamlarına da gelir. Benzer bir ifade olan kelam ise inançla ilgili felsefi tartışmalar için kullanılmıştır.

Akaid, medreselerde İslam teolojisinin bir dalı olarak okutulmuştur. Akîde kelimesi kavram olarak Kur'an'da yer almaz. Akîde tanımı İslam İtikadi Mezhepleri tarafından, Kur'an'da bulunmayıp hadislerde geçen inanç konuları için söz konusu edilmiştir.

Sünni akaidi[değiştir | kaynağı değiştir]

Sünni akaidinde imanın 6 şartı ve 5 adet farz gibi konular işlenir. Diğer bir konu İslam eskatolojisi ile ilgili konulardır.

Örnekler
İsa'nın yeniden Dünya'ya gelecek olması, Deccal'ın çıkışı gibi Kıyamet alâmetleri, Mesih beklentisi akîde başlığı altında yer almaktadır. Bu konulara Müslümanların kutsal kitabı Kur'an'da yer verilmezken hadis kitaplarında kısmen zayıf rivâyetlerle de olsa Şer'î deliller bulunmaktadır. Burada genelde Kıyamet'le ilgili haberlerin "ya sarih ya da sahih" olduğu, yani metinlerin ya açık ya da güvenilir olduğu söylenir. Dolayısıyla bu haberleri kabul etmeyen veya onları tevil ederek mecâzî mânâlar veren âlimler bulunmaktadır.[1] Örnek olarak İsa'nın tekrar Dünya'ya gelişi gösterilebilir. Zuhruf Suresi'ndeki âyet (43:61), bazı müfessirlerce gelişine delil olarak gösterilir.[2]

Şii akaidi[değiştir | kaynağı değiştir]

Şii akaidinde 5 temel esas bulunur; Tevhid, adalet, nübüvvet, imamet ve kıyamet.

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]