Teberru
 |
|
İslâm’ın şartları
Dinî metinler
Önemli kişiler
Tarih
Zaman ve Mekan
|
Teberra veya Teberru özellikle On ikici Şiilik'te yaygın olan ve İslam dininin peygamberi Muhammed'in ailesi ve ailesinin soyundan gelenleri (yani Ehl-i Beyti) sevmeyenleri sevmemek, düşman olanlara düşman olmak gibi anlamlar taşıyan bir kavramdır. Sünnilik'te genel olarak peygamberin ailesini sevmeyenler hoş görülmese de, bu tip özel bir kavram yoktur. Şiâ'da ise bu kavram çok temel olmasının yanı sıra İslam'ın esaslarından görülür. İslam'ın esaslarından görülmesi tarihî olarak peygamberin ailesinin soyundan gelen âlim ve Şiî imamı Cafer es-Sadık'a dayanmaktadır.[1]
Şiîlik'te ve Alevîlik'te Ebubekir, Ömer, Osman gibi Sünnilik'te saygı gören ve hatta kutsanan bazı kişiler Ehli beyt'in haklarını gasp eden ve onlara zulmeden kişiler olarak görülürler ve Şiî-Alevî topluluklarında nefret (teberra) ile anılırlar. Bu duygu Ali ile savaşan Aişe binti Ebubekir, Zübeyr bin Avvam, Talha bin Ubeydullah, Muaviye bin Ebu Süfyan ve Amr bin As için de geçerlidir.
Kaynakça [değiştir]
- ^ Calmard, J. "Tabarruʾ (a.)." Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2008. Brill Online.
 |
İslam ile ilgili bu madde bir taslaktır. Madde içeriğini genişleterek Vikipedi'ye katkıda bulunabilirsiniz. |
