Teberru

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Teberra On ikici Şiilik'te yaygın olan ve İslam dininin peygamberi Muhammed'in ailesi ve ailesinin soyundan gelenleri (yani Ehl-i Beyti) sevmeyenleri sevmemek, düşman olanlara düşman olmak gibi anlamlar taşıyan bir kavramdır. Sünnilik'te genel olarak peygamberin ailesini sevmeyenler hoş görülmese de, bu tip özel bir kavram yoktur. Şiâ'da ise bu kavram çok temel olmasının yanı sıra İslam'ın esaslarından görülür. İslam'ın esaslarından görülmesi tarihî olarak peygamberin ailesinin soyundan gelen âlim ve Şiî imamı olarak da sayılan Cafer es-Sadık'a dayanmaktadır.[1]

Şiîlik'te ve Alevîlik'te Ebubekir, Ömer, Osman gibi Sünnilik'te saygı gören ve hatta kutsanan bazı kişiler Ehli beyt'in haklarını gasp eden ve onlara zulmeden kişiler[kaynak belirtilmeli] olarak görülürler ve Şiî-Alevî topluluklarında nefret (teberra) ile anılırlar. Bu duygu Ali ile savaşan Aişe binti Ebubekir, Zübeyr bin Avvam, Talha bin Ubeydullah, Muaviye bin Ebu Süfyan ve Amr bin As için de geçerlidir.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Calmard, J. "Tabarruʾ (a.)." Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2008. Brill Online.