Neoklasisizm

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Medici Vazosu, Sankt-Peterburg 1830’lu yıllar

Neoklasisizm Antik Yunan ve Antik Roma dönemine ait tarzların yeniden canlandırılmasıyla ortaya çıkan bir akımdır. Bu akımın en önemli özelliklerinden biri önceki dönemlerdeki Barok ve Rokoko Sanatı'ndaki aşırı süslemeciliğe duyulan tepkinin ortaya konulmasıdır.

Neoklasisizm'e genel bakış[değiştir | kaynağı değiştir]

1700’li yıllarda yapılan arkeolojik kazıların bu akıma önemli etkisi olduğu kabul edilmektedir. Bu kazıların önemli olanlarından bazıları Pompei’de yer almaktadır. Ayrıca James Stuart ve Nicholas Revett’in öncülük ettikleri Atina harabelerinin rölövesinin çıkarılması da bu hususta önemli aşamalardan birisi olarak kabul edilir. Bu akım ilk olarak İtalya’nın Roma şehrinde başladı, ardından barok ve rokoko akımlarının yaygın olarak bulunduğu Almanya gibi ülkelere sıçradı.

Resim ve baskı[değiştir | kaynağı değiştir]

Horas Kardeşlerin Yemini; Jacques-Louis David; 1784; tuval üzeri yağlı boya; 3.3 x 4.27 m; Louvre[1]

Heykel[değiştir | kaynağı değiştir]

Üç güzeller heykeli; Antonio Canova; 1813–1816; mermer; yükseklik: 1.82 m; Ermitaj Müzesi (Sankt-Peterburg, Rusya)[7]

Neoklasik resim antik modellerin eksikliğinden muzdaripse, Neoklasik heykel, MÖ 500 civarında başlayan "klasik dönem" gerçek Yunan heykel örnekleri çok az olmasına rağmen, bunların fazlalığından muzdaripti; en saygın eserler çoğunlukla Roma heykel kopyalarıydı.[8] Önde gelen Neoklasik heykeltıraşların kendi zamanlarında ünü büyüktü ancak eserleri çoğunlukla portre olan ve büst şeklinde bakıcının kişiliğinin güçlü izlenimini idealizme feda etmeyen Jean-Antoine Houdon dışında, artık daha az saygı görmektedir. Uzun meslek hayatı devam ettikçe tarzı daha klasikleşti ve Rokoko cazibesinden klasik saygınlığa doğru ilerledi. Bazı Neoklasik heykeltıraşların aksine, bakıcılarının Roma elbisesi giymesi veya çıplak olmasında ısrar etmedi. Aydınlanma'nın önemli figürlerinin çoğunu canlandırdı ve George Washington heykelinin yanı sıra ile Thomas Jefferson, Ben Franklin ve yeni cumhuriyetin diğer kurucularının büstlerini yapmak için Amerika'ya gitti.[9][10]

Antonio Canova ve Danimarkalı Bertel Thorvaldsen her ikisi de Roma'dandı ve portrelerin yanı sıra birçok iddialı gerçek boyutlu figürler ve gruplar yaptılar. İkisi de Neoklasik heykelde güçlü idealleşmeyi temsil etti. Canova’da hafiflik ve zariflik Thorvaldsen de ise sertlik vardır; bu farklılık kendi Üç Güzeller grubunda belirgindir.[11] Bütün bunlar ve Flaxman, 1820’lerde hala faaliyetteydi ve Neoklasik örneklerin baskın tarz olduğu 19. yüzyılın çoğunda Romantizm heykel sanatını etkilemeyecek kadar yavaştı.

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b Fortenberry 2017, s. 276.
  2. ^ Fortenberry 2017, s. 275.
  3. ^ Morrill, Rebecca (2019). Great Women Artists (İngilizce). Phaidon. s. 413. ISBN 978-0-7148-7877-5. 
  4. ^ Morrill, Rebecca (2019). Great Women Artists (İngilizce). Phaidon. s. 211. ISBN 978-0-7148-7877-5. 
  5. ^ Morrill, Rebecca (2019). Great Women Artists (İngilizce). Phaidon. s. 419. ISBN 978-0-7148-7877-5. 
  6. ^ Kessler, Erwin (2018). Tricolor (English ve Romanian). Vellant. s. 49. ISBN 978-606-980-055-3. 
  7. ^ Fortenberry 2017, s. 278.
  8. ^ Novotny, 378
  9. ^ Novotny, 378–379
  10. ^ Chinard, Gilbert, ed., Houdon in America Arno PressNy, 1979, a reprint of a book published by Johns Hopkins University, 1930
  11. ^ Novotny, 379-384