6 Hebe

Vikipedi, özgür ansiklopedi
6 Hebe Hebe symbol (bold).svg
6hebe.png
Avrupa Güney Rasathanesi Very Large Telescope tarafından görüntülenen Hebe
Keşif
Keşfeden Karl Ludwig Hencke
Keşif tarihi 1 Temmuz 1847
Adlandırmalar
MPC belirtmesi (6) Hebe
Adın kaynağı
Hēbē
Alternatif adlandırma
A847 NA; 1847 JB
Asteroit kuşağı
Sıfatlar Hebean
Yörünge özellikleri
Devir 26 Kasım 2005 (JD 2453700.5)
Günöte 2,914 AU (435.996 Gm)
Günberi 1,937 AU (289,705 Gm)
2,426 AU (362,851 Gm)
Dış merkezlik 0,202
3,78 a (1379,756 g)
18,93 km/s
247,947°
Eğiklik 14,751°
138,752°
Perihelyon argümanı
239,492°
Tam yörünge öğeleri[1]
2,4252710 AU
0,1584864
14,3511092°
95.303184 derece / yıl
3.77742 yıl
(1379.702 g)
Perihelyon devinimi
31,568209 yay saniye / yıl
Çıkış düğümü devinimi
−41,829042 yay saniye / yıl
Fiziksel özellikler
Boyutlar c/a = 0,75±0,04[2]
205 km × 185 km × 170 km[3][4][5]
Ortalama çap
195±3 km[2]
186 km[3]
Kütle (12,4±2,4)×1018 kg[2]
(12,7±1,3)×1018 kg[6]
Ortalama yoğunluk
3,18±0,64 g/cm3[2]
3,77±0,43 g/cm3[6]
Ekvatoral yerçekimi
~0,087 m/s2
Ekvatoral kurtulma hızı
~0,13 km/s (468 km/sa)
0,3031 g[7]
Ekvatoral dönme hızı
22,4 m/s[8]
0,268[2]
0,268[4]
Sıcaklık ~170 K
maks: ~269 K (−4°C)
S
7,5[9] ila 11,50
5,71
0,26" ila 0,065"

Hebe (küçük gezegen tanımı: 6 Hebe), bulunduğu kuşağın yaklaşık %0,5'lik kütlesine sahip olan büyük bir ana kuşak asteroitidir.

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

Hebe, Karl Ludwing Hencke tarafından 1 Temmuz 1847 tarihinde keşfedilmiştir. Gençlik tanrıçası Hebe'nin ismi, Hencke'nin isteği üzerine Carl Friedrich Gauss tarafından önerildi ve Gauss tarafından sembol olarak şarap kadehi seçildi. Hencke tarafından keşfedilen son asteroittir.[10]

Fiziksel özellikler[değiştir | kaynağı değiştir]

6 Hebe'nin kütle yoğunluğu, Ay ve Mars'ınkinden daha büyüktür. Bununla birlikte, hacim olarak ilk yirmi asteroit arasında yer almaz.

Bu yüksek kütle yoğunluğu, çarpışmalardan etkilenmeyen son derece sağlam bir cisme işaret etmektedir.

6 Hebe, Dünya'ya çarpan tüm meteorların yaklaşık %40'ını oluşturan H tipi kondrit meteorlarının ana gövdesi olabilir. Veya gövde yapısı içindeki molozlar buna işaret edebilir.

6 Hebe parlaklık bakımından Vesta, Ceres, İris ve Pallas'tan sonra en parlak beşinci asteroittir.[11]

Yörünge[değiştir | kaynağı değiştir]

5 Mart 1977'de Hebe'nin, orta derecede parlak 3. büyüklükte bir yıldız olan Kaffaljidhma'yı gizlediği, 1977 ve 2021 yılları arasında ise 14 adet yıldızı gizlediği gözlemlendi.

Olası uydu[değiştir | kaynağı değiştir]

1977 örtülmesinin bir sonucu olarak Paul D. Maley tarafından Hebe çevresinde küçük bir doğal uydu rapor edilmiştir. Bu, asteroitlerin uyduları olduğuna dair ilk modern zaman teorisidir. İlk asteroit uydusunun resmi olarak keşfi ise 17 yıl sonradır (243 Ida'nın uydusu). Hebe'nin uydusunun keşfi hiçbir zaman doğrulanamadı ve halen teori olarak kalmaktadır.[12]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "AstDyS-2 Hebe Synthetic Proper Orbital Elements". Department of Mathematics, University of Pisa, Italy. 12 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Ekim 2011. 
  2. ^ a b c d e P. Vernazza et al. (2021) VLT/SPHERE imaging survey of the largest main-belt asteroids: Final results and synthesis. Astronomy & Astrophysics 54, A56
  3. ^ a b Jim Baer (2008). "Recent Asteroid Mass Determinations". Personal Website. 2 Temmuz 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Kasım 2008. 
  4. ^ a b Supplemental IRAS Minor Planet Survey 23 Haziran 2006 tarihinde Archive.is sitesinde arşivlendi
  5. ^ J. Torppa et al. Shapes and rotational properties of thirty asteroids from photometric data 6 Kasım 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Icarus, Vol. 164, p. 346 (2003).
  6. ^ a b James Baer, Steven Chesley & Robert Matson (2011) "Astrometric masses of 26 asteroids and observations on asteroid porosity." The Astronomical Journal, Volume 141, Number 5
  7. ^ Planetary Data System Small Bodies Node, lightcurve parameters 14 Haziran 2006 tarihinde Archive.is sitesinde arşivlendi
  8. ^ Calculated based on the known parameters
  9. ^ Donald H. Menzel; Jay M. Pasachoff (1983). A Field Guide to the Stars and Planets. 2nd. Boston, MA: Houghton Mifflin. ss. 391. ISBN 0-395-34835-8. 
  10. ^ Wöchentliche Unterhaltungen für Dilettanten und Freunde der Astronomie, Geographie und Witterungskunde (Almanca). Robert Friese. 1847. 31 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Ekim 2022. 
  11. ^ "JAS: The Brightest Asteroids". web.archive.org. 11 Mayıs 2008. 10 Eylül 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Ekim 2022. 
  12. ^ "Other reports of asteroid/TNO companions". www.johnstonsarchive.net. 16 Ağustos 2002 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Ekim 2022.