İkinci Enternasyonal

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

İkinci Enternasyonal, (1889-1916) hazırlıklarla geçen uzun yıllardan sonra sosyalist partiler ve işçi partileri tarafından uluslararası sosyalizm mücadelesini yürütmek amacıyla 1889`da kurulan organizasyon. 1876`da dağılan Birinci Enternasyonal`in görüşleri doğrultusunda, görece güçlü anarko-sendikalist hareket gene kabul edilmemiştir, 1916`ya kadar çalışmalarını sürdürmüştür.

İkinci Enternasyonal 1 Mayıs`ı işçi sınıfının uluslararası birlik, mücadele ve dayanışma günü (1889), 8 Mart`ı da dünya emekçi kadınlar günü (1910) olarak ilan etmiştir.

İkinci kongrenin yapıldığı Brüksel`de 1900 yılından sonra Uluslararası Sosyalist Büro kurulmuş ve kalıcı merkez haline gelmiştir. Belçika İşçi Partisi`nden Émile Vandervelde ve Camille Huysmans başkan ve genel sekreter olmuştur. Lenin de 1905 yılından itibaren enternasyonale üyedir.

I. Dünya Savaşı sırasında ayrı uluslardan partilerin savaşa karşı birleşik bir cephe geliştirememesi ve Jean Jaurès suikastinden birkaç gün sonra savaşın patlak vermesi İkinci Enternasyonal`in dağılmasına sebep olmuştur. 1915`teki Zimmerwald Konferansı`nda devrimci komünistler ve sosyal demokratlar arasındaki koalisyon savaş karşıtlığındaki fikir ayrılılıkları, sosyal demokratlar uluslararası karşı birlik yerine kendi ülkelerinin savaşını desteklemeye başlamıştı, sebebiyle sona ermeye başlamıştır.

Dağılan İkinci Enternasyonal`den sonra, 1919 Mart`ında Lenin ve Sovyetler Birliği tarafından Üçüncü Enternasyonal kurulmuştur.

İkinci Enternasyonal Kongreleri[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. 1889 - Paris
  2. 1891 - Brüksel
  3. 1893 - Zürih
  4. 1896 - Londra
  5. 1900 - Paris
  6. 1904 - Amsterdam
  7. 1907 - Stuttgart
  8. 1910 - Kopenhag
  9. 1912 - Basel (Olağanüstü kongre)

İkinci Enternasyonal`in önemli üyeleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Almanya:

Fransa:

Rusya:

Avusturya:

Hollanda:

Belçika:

İsviçre:

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]