Suç ve Ceza

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Suç ve Ceza
Cover of the first edition of Crime and Punishment.jpg
Suç ve Ceza'nın ilk baskısının kapağı
Yazarı Fyodor Dostoyevski
Orijinal ismi Преступленіе и наказаніе
Ülke Rusya
Özgün dili Rusça
Türü
Yayınevi Rus Habercisi (seri olarak)
Anadilinde
basım tarihi
1866; ayrı baskı 1867
OCLC 26399697

Suç ve Ceza (Rus reformu öncesi: Преступленіе и наказаніе; reform sonrası Rusça: Преступление и наказание, tr. Prestupléniye i nakazániye, IPA: [prʲɪstʊˈplʲenʲɪje ɪ nəkɐˈzanʲɪje]), Rus yazar Fyodor Dostoyevski tarafından yazılan romandır. İlk olarak 1866 yılı boyunca edebiyat dergisi Rus Habercisi'nde on iki ayda yayımlandı.[1] Daha sonra tek cilt olarak yayımlandı.  Dostoyevski'nin beş yıl süren Sibirya sürgününün dönüşü yazdığı tam uzunluktaki ikinci romanıdır. Suç ve Ceza, yazarın "olgunluk" döneminin ilk büyük romanı olarak kabul edilir.[2]

Suç ve Ceza, parası için bir tefeciyi öldürme planı tasarlayan Saint Petersburg'daki fakir bir öğrenci olan Rodion Raskolnikov'un manevi ıstırabı ve ahlaki ikilemlerine odaklanır. Öldürmeden önce, Raskolnikov parayla kendini yoksulluktan kurtarabileceğine ve büyük işler yapmaya devam edeceğine inanır fakat karışıklık, tereddüt ve şans, ahlaki olarak haklı bir öldürme planını bulanıklaştırır.

Yazım[değiştir | kaynağı değiştir]

Dostoyevski 1865 yazında Suç ve Ceza fikrini tasarladı. Yazar, alacaklılara büyük miktarda para borçluydu ve 1864 yılının başlarında vefat eden kardeşi Mihail'in ailesine yardım etmeye çalışıyordu. Ayyaşlar adıyla tasarlanan eserde "mevcut sarhoşluk sorununu, özellikle bir aile tablosu ve çocukların bu koşullarda yetiştirilmesini vs." ele almaktı. Dostoyevski, Raskolnikov'u ve suçunu, Pierre François Lacenaire olayından esinlenerek tasarladıktan sonra, bu tema, Marmeladov ailesinin öyküsünü merkeze almasına yardımcı oldu.

Dostoyevski, türünün prestijli bir yayını olan ve hem İvan Turgenyev hem de Lev Tolstoy'un çıkış yeri olan aylık edebiyat dergisi Rus Habercisi'nden yayıncı Mikhail Katkov'a hikâyesini veya novellasını (o dönemde Dostoyevski, bunu bir roman olarak düşünmüyordu[3]) teklif etti. Ancak Dostoyevski, 1860'ların başında Katkov'la aralarında olan oldukça kırıcı polemiklerini sürdürdü ve derginin sayfalarında hiç bir şey yayımlamadı. Yine de, durumundan dolayı mecbur kalan Dostoyevski, Katkov'a son çare olarak gitti ve önerilen katkı için avans talep etti.[4] 1865 yılının eylül ayında Katkov'a yazdığı bir mektupta Dostoyevski çalışmanın "bazı garip, 'tamamlanmamış' ancak havada kalan fikirlere sahip" bir genç hakkında olduğunu açıkladı[5] ve "radikalizm" ideolojisinin ahlâki ve psikolojik tehlikelerini keşfetme planına başladı.[6] 1865 yılının kasımında yazılan mektuplarda önemli bir kavramsal değişim meydana geldi: "hikâye" bir "roman" haline geldi ve bundan sonra Suç ve Ceza'ya yapılan tüm referanslar bir romana yönelikti.

Dostoyevski, hem Kumarbaz'ı hem de Suç ve Ceza'yı zamanında bitirmek için zaman ile yarışmak zorunda kaldı. Kısa süre sonra ikinci eşi olacak olan stenograf Anna Snitkina, bu görevi sırasında Dostoyevski'ye çok yardımcı oldu.[7] Suç ve Ceza'nın birinci parçası, Rus Habercisi'nin Ocak 1866 sayısında ve son parçası ise Aralık 1866 sayısında yayımlandı.[8]

Dostoyevski'nin Sovyetler Birliği'nde yayımlanan yazılarının tam baskısında editörler, yazarın Suç ve Ceza üzerine çalışırken tuttuğu defterleri, kompozisyonun çeşitli aşamalarına kabaca karşılık gelen bir sırayla yeniden kurguladı ve bastı. Bu işçilerin sayesinde şu an elde metnin ilk iki haliyle birlikte tasarlanan öykünün parçalı bir taslağı, ya da novella, mevcuttur. Bunlar Wiesbaden baskısı, Petersburg baskısı ve nihai plan olarak ayırt edilmiştir ve birinci şahıs anlatıcıdan Dostoyevski tarafından icat edilen üçüncü şahıs formunun yerli çeşitliliğine geçişleri içermektedir.[9] Wiesbaden baskısı, cinayetten sonra anlatıcının tümüyle ahlakî ve psikolojik tepkilerine yoğunlaşmaktadır. Dostoyevski'nin Katkov'a yazdığı mektubunda anlattığı öyküyle kabaca örtüşmektedir.

Dostoyevski'nin ilk versiyou neden terk ettiği, spekülasyon meselesi olmaya devam etmektedir. Joseph Frank'e göre, "Dostoyevski'nin kahramanı, ilk önce tasarlandığı sınırların ötesine geçmeye başlaması" olası bir ihtimaldır.[10] Frank, not defterlerinde Dostoyevski'nin Raskolnikov'un olay örgüsündeki hareketliliğin ilerleyeni olmasıyla karakterin yeni yönlerinin ortaya çıkmasının farkında olduğunu ve romanı bu "metamorfoz" ile uyumlu hale getirdiğini söylemiştir.[11] Böylece Dostoyevski, hikâyeyi Ayyaşlar  adlı roman için kurguladığı önceki fikriyle birleştirmeye karar verdi.[12] Suç ve Ceza'nın son versiyonu, ancak 1865 Kasım'ında Dostoyevski'nin üçüncü kişi anlatıcıyla romanını yeniden düzenlemeye karar verdiğinde ortaya çıktı.[13] Karar verdikten sonra Dostoyevski eserini sıfırdan yeniden yazmaya başladı ve ilk el yazması metinlerin bölümlerini nihai metne kolayca entegre edebildi; Frank, Dostoyevski'nin, Wrangel'e söylediği gibi, daha önce yazdığı hiçbir şeyi yakmadığını söyledi.[14]

Nihai taslak, Rus Habercisi editörleriyle yaşanan bir çatışma dışında sorunsuz bir şekilde ilerledi. Dostoyevski'nin Katkov'a teslim ettiği el yazması kaybolduğundan editörlerin asıl neye itiraz ettiği belli değil.

Konu[değiştir | kaynağı değiştir]

Eski bir hukuk öğrencisi olan Rodion Romanoviç Raskolnikov, Saint Petersburg'daki küçük, kiralık bir odada aşırı yoksulluk içinde yaşamaktadır. Kendini destekleyecek tüm girişimlerden vazgeçmiştir ve yaşlı bir tefeci olan Alyona İvanovna'yı soymak ve öldürmek için bir plân tasarlar. Plânı tasarlarken ailesinin küçük servetini israf eden sarhoş Semen Zaharoviç Marmeladov ile tanışır. Marmeladov, ona ailesini geçindirmek için fahişe olmayı seçmiş olan genç kızı Sonya'yı anlatır. Raskolnikov, annesinden Saint Petersburg'a ziyarette bulunacaklarından bahseden bir mektup alır ve mektupta ayrıca Raskolnikov'un kız kardeşi Dunya'nın mürebbiye olarak çalıştığı yerde kötü niyetli patronuyla olan sorunları de ele alınmıştır. Savunmasız durumundan kaçmak ve kardeşine yardım etme umuduyla Dunya zengin bir taliple evlenmeyi seçer. Raskolnikov, kız kardeşinin bu fedakârlığına içten içe öfkelenir ve bunu, Sonya'nın yapmak zorunda kaldığı şeyle aynı görür.

Üzerine çok fazla kafa yorduktan sonra Raskolnikov, Alyona İvanovna'nın dairesine gidip onu baltayla öldürür. Ayrıca suç mahalinde tesadüfen bulunan Alyona'nın üvey kız kardeşi Lizaveta'yı da öldürür. Yaptıklarından sarsılmış bir hâlde olan Raskolnikov, bir avuç dolusu eşyayla küçük bir çanta çalar ve tefecinin pahalı eşyalarına dokunmaz. Raskolnikov ardından kaçar ve bir dizi tesadüf eseri sonucu görünmeden ve fark edilmeden oradan ayrılmayı başarır.

Raskolnikov  acemice işlediği cinayetten sonra ateşli bir haleti ruhiye içine bürünür ve cinayet üzerine saplantı derecesinde endişelenmeye başlar. Çalıntı eşyalarla cüzdanı bir kayanın altına saklar ve kıyafetini kandan veya herhangi bir kanıttan temizlemek için umutsuz bir şekilde çabalar. Kısaca eski arkadaşı Razumihin'i çağırmadan önceki birkaç gün ateşler içinde yanar. Ateşinin çıktığı ve düştüğü sonraki günlerde Raskolnikov, kendisini açığa çıkarmayı isteyecek şekilde davranmaya başlar. Şehirde herkesin artık haberdar olduğu ve hakkında konuştuğu tefeci cinayetinden kim bahsederse tuhaf davranışlar sergiler. Hezeyanları sırasında Raskolnikov, kendisi ve cinayetle olan bağı hakkında daha fazla dikkat çekecek şekilde Saint Petersburg'u dolaşır. Şehri dolaştığı yürüyüşlerinin birinde caddede binek arabasının ölümcü bir şekilde çiğnediği Marmeladov'u görür. Adama yardım etmek için acele eder ve yaralı adamı dairesine taşımayı başarır. Marmeladov , kendisini affetmesi için çağırdığı kızı Sonya'nın kollarında ölür. Raskolnikov, annesinin kendisine yolladığı paradan kalan son yirmi rubleyi Marmeladov'un veremli karısı Katerina İvanovna'ya verir ve bu paranın arkadaşından aldığı borcun geri ödemesi olduğunu söyler.

Bu arada Raskolnikov'un annesi Pulheriya Aleksandrovna ve kız kardeşi Avdotya Romanovna (Dunya) şehre gelmiştir. Dunya, o zamana kadar Svidrigaylov ailesi için bir mürebbiye olarak çalışmış ancak aile lideri Arkadiy İvanoviç Svidrigaylov tarafından işini bırakmaya zorlanmıştır. Svidrigaylov, Dunya'nın fiziki güzellikleri ile feminen özelliklerinden hoşlanmış ve ona zenginlik ve birlikte kaçmayı önermiştir. İncinen Dunya, Svidrigaylov ailesini terk ederek gelirini kaybeder ve mütevazı gelire sahip ve rütbeli bir adam olan Pyotr Petroviç Lujin ile tanışmıştır. Lujin, Dunya'ya evlilik teklifinde bulunmuş, annesiyle onu maddi sıkıntılardan kurtaracağını söylemiş ve teklifi çabuk ve sorgulamadan kabul etmesi şartını koşmuştur. Bu sebeple Dunya ve annesi, St. Petersburg'a hem Lujin ile görüşmek hem de Raskolnikov'un onayı almak için gelirler. Raskolnikov hezeyanlar geçirdiği bir sırada Lujin tarafından çağrılır ve kendini ahmâk, tepeden bakan ve küstâh biri olarak sunar. Raskolnikov, Lujin'i kız kardeşine uygun bir koca adayı olarak görmez ve reddeder. Kız kardeşinin de ailesine yardım etmesi için Lujin'e evet dediğini fark eder.

Roman ilerledikçe Raskolnikov, cinayetten sadece psikolojik nedenlerden ötürü kendisinden şüphelenmeye başlayan Dedektif Porfiriy ile tanışır. Aynı zamanda Raskolnikov ve Sonya arasında saf bir ilişki oluşur. Sonya, bir fahişe olsa da Hristiyan erdemleriyle doludur ve bu işi yapmasının tek sebebi ailesinin yoksulluğudur. Bu arada, Razumihin ve Raskolnikov, Dunya'nın Lujin ile ilişkisini sürdürmesini engellemeyi başarır. Bu noktada vilayetten Petersburg'a Dunya'yı aramak için gelen Svidrigaylov sahnede görünür. Karısı Marfa Petrovna'nın öldüğünü ve Dunya'ya karşılıksız çok büyük miktarda para ödemeye hazır olduğunu belirtir. Dunya haberi duyunca hıyanetinden şüphelendiği Svidrigaylov'u reddeder.

Raskolnikov ve Porfiriy görüşmeye devam ettikçe Raskolnikov, suçunu açığa çıkarma dürtüsü içindedir. Porfiriy, adamın suçlu olduğundan gittikçe emin olur fakat elinde bu şüpheyi destekleyecek somut bir kanıt veya tanık yoktur. Dahası, başka bir adam sorgulama ve tutuklama altında suçu işlediğini kabul eder. Bununla birlikte, Raskolnikov'un sinirleri daha da bozulur ve asla gerçek anlamda mahkûm edilemeyeceğini bilmesine rağmen suçunu itiraf etme fikriyle sürekli mücadele eder. Destek almak için Sonya'ya gider ve suçunu ona itiraf eder. Tesadüfen, Svidrigaylov, Sonya'nın yanındaki bir odaya yerleşmiştir ve bütün itirafa kulak misafiri olur. Raskolnikov'la yüz yüze geldiği zaman Svidrigaylov, gerçeği bildiğini itiraf eder ve ihtiyaç duyması halinde bu bilgiyi onun aleyhinde kullanabileceğini öne sürer. Ayrıca kendi geçmişi hakkında konuşur ve Raskolnikov, Svidrigaylov'un birkaç cinayet işlediğine dair söylentilerin doğru olduğundan şüphelenir. Dunya ile daha sonraki bir sohbetinde Svidrigaylov, karısının ölümünde parmağının olduğuna dair söylentiyi reddeder.

Raskolnikov bu noktada tamamen kopmuştur artık. Sonya tarafından itiraf etmesi için teşvik edilir ve Svidrigaylov'un ifadesi onu potansiyel olarak mahkûm edebilir. Üstelik Porfiriy, Raskolnikov'u şüpheleriyle karşı karşıya getiririr ve itiraf ederse cezasının önemli ölçüde hafifletileceği konusunda ona güvence verir. Bu arada Svidrigaylov, Dunya'yı baştan çıkarmaya çalışır ama kızın kendisini asla sevmeyeceğini anladığında gitmesine izin verir. Daha sonra bir geceyi kargaşa içinde geçirir ve sabah kendini vurur. Aynı sabah, Raskolnikov tekrar kendisini itiraf etmeye ve vicdanını temizlemeye zorlayan Sonya'ya gider. Svidrigaylov'un intihar haberini öğrendiği karakola gider. Bir an tereddüt eder, mükemmel bir suçla tekrar kaçabileceğini düşünür ancak Sonya tarafından itiraf etmesi için ikna edilir.

Epilog kısmında Raskolnikov'un Sibirya'da sekiz yıllık esaret cezası aldığı ve Sonya'nın da onun peşinden gittiği yazılır. Dunya ile Ramuzihin evlenir ve romanın sonunda mutlu bir sona kavuşurlar. Raskhnikov'un annesi Pulheriya ise oğlunun durumuyla baş edemeyip hastalanır ve ölür. Raskolnikov'un kendisi Sibirya'da mücadele eder. Hapishanede bir süre sonra, kurtuluşunun ve ahlâki yenilenmesinin Sonya'nın sevgi dolu etkisi altında başlamasıyla olur.[15]

Karakterler[değiştir | kaynağı değiştir]

Karakter adları
Rusça
ve Latin harflerine çevrilmiş hâli
Ad, lakap Baba kökenli ad Soyad
Родиóн
Rodión
Ромáнович
Románovich
Раскóльников
Raskól'nikov
Авдо́тья
Avdótya
Рома́новна
Románovna
Раско́льникова
Raskól'nikova
Пульхери́я
Pulkhería
Алексáндровна
Aleksándrovna
Семён
Semyón
Заха́рович
Zakhárovich
Мармела́дов
Marmeládov
Со́фья, Со́ня, Со́нечка
Sófya, Sónya, Sónechka
Семёновна
Semyónovna
Мармела́дова
Marmeládova
Катери́на
Katerína
Ива́новна
Ivánovna
Дми́трий
Dmítriy
Проко́фьич
Prokófyich
Вразуми́хин, Разуми́хин
Vrazumíkhin, Razumíkhin
Праско́вья
Praskóv'ya
Па́вловна
Pávlovna
Зарницына
Zarnitsyna
Арка́дий
Arkádiy
Ива́нович
Ivánovich
Свидрига́йлов
Svidrigáilov
Ма́рфа
Márfa
Петро́вна
Petróvna
Свидрига́йлова
Svidrigáilova
Пётр
Pyótr
Петро́вич
Petróvich
Лужин
Lúzhyn
Андре́й
Andréy
Семёнович
Semyónovich
Лебезя́тников
Lebezyátnikov
Порфи́рий
Porfíriy
Петро́вич
Petróvich

Лизаве́та
Lizavéta
Ива́новна
Ivánovna

Алёна
Alyóna

Aksan işareti vurgulanmış heceyi işaretler.

Suç ve Ceza'da Dostoyevski, ana karakteri Rodion Romanoviç Raskolnikov'un kişiliğini yeni anti-radikal ideolojik temalarla birleştirmiştir. Ana konu, "ideolojik zehirlenme" sonucu yaşanan bir cinayeti içermektedir ve cinayetten kaynaklanan tüm feci ahlâki ve ruhsal sonuçları tasvir etmektedir. Raskolnikov'un psikolojisi merkeze yerleştirilir ve suçunun ardındaki fikirlerle beraber dikkatlice ele alınır; romanın diğer her özelliği, Raskolnikov'un yakalandığı acı veren ikilemi aydınlatmasıdır.[16] Başka bir bakış açısından, romanın konusu geleneksel 19. yüzyıl temasının başka bir varyasyonudur: Masum genç bir taşralı, başkentte zenginlik arayışına girer, burada bozulmaya dayanamaz ve eski tazeliğiyle saflığının tüm izlerini kaybeder. Ancak Gary Rosenshield'ın belirttiği gibi "Raskolnikov, Honoré de Balzac'ın Rastignac'ı ya da Stendhal'in Julien Sorel'i gibi yüksek topluluğun cazibesine değil de rasyonalist Petersburg'a yenilmiştir."[17]

Raskolnikov (Rodion), romanın protagonistidir ve roman öncelikle onun bakış açısına odaklanır. Raskolnikov, 23 yaşındaki bir erkek ve eski öğrenci olarak romanda "güzel, koyu gözlü ve koyu kahve saçlı, ince, yapılı, ortalamanın üzerinde son derece yakışıklı" olarak tanımlanmaktadır. Raskolnikov'un belki de en çarpıcı özelliği, onun ikili kişiliğidir. Bir yandan soğuk, kayıtsız ve antisosyal; öte yandan, şaşırtıcı derecede sıcak ve şefkatli olabilmektedir. Dürtüsel hayırseverliğin yanı sıra cinayet de işlemiştir. Dış dünya ve nihilist dünya görüşüyle kaotik etkileşimi, sosyal yabancılaşmasının sebebi veya sonucu olarak görülebilir.

Adına ("Suç ve Ceza") rağmen roman, Raskolnikov'un iç mücadelesinde olduğu gibi suç ve resmî cezasıyla pek ilgilenmez (kitap, cezasının vicdanından daha çok kanundan kaynaklandığını gösterir). Raskolnikov, [kendisinin Napolyon olduğu "Suç Üzerine" adlı makalesine/tezine dayanarak] sonuçların üstesinden gelmek için yeterli entelektüel ve duygusal titizliğe sahip olduğu fikriyle cinayeti işler fakat duyduğu suçluluk duygusu, kısa bir sürede onu ruhsal ve bedensel hastalık noktasına getirir. İtiraf etmeye karar vermesi ve toplumdan yabancılaşmaya son vermesiyle sadece epilog kısmında resmî olarak cezasını idrak eder.

Sofya Semyonovna Marmeladova -çoğunlukla Sonya ya da Soneçka olarak anılır- Raskolnikov'un romanın başında bir tavernada buluştuğu Semyon Zahariç Marmeladov adında bir sarhoşun kızıdır. Ailesine yardım etmek için fuhuşa mecbur kalmış olmasına rağmen sıklıkla fedekâr, utangaç ve hatta masum olarak karakterize edilir. Aynı zamanda, Raskolnikov'un suçunu itiraf ettiği ilk kişi olduğu gibi aynı utanç ve yabancılaşma duygularına sahiptir ve kurbanlardan biriyle (Lizaveta) ile arkadaş olmasına rağmen Raskolnikov'u destekler. Roman boyunca Sonya, Raskolnikov için önemli bir ahlâki güç ve iyileşme kaynağıdır. Ailesi için fahişelik yapmaya mecbur olmasından ötürü bazı eleştirmenler tarafından Mecdelli Meryem ile kıyaslanmasına yol açmıştır.

Avdotya Romanovna Raskolnikova, Raskolnikov'un baskın ve sempatik ablası, kısaca Dunya ya da Duneçka olarak çağrılır. Başlangıçta zengin ve kendini beğenmiş olan Lujin'le evlenmeyi ve aileyi mali yıkımdan kurtarmayı planlar. Düşündüğü zamanlarda odanın içinde volta atma alışkanlığı vardır. Kendisini şantaj yoluyla geri kazanmayı amaçlayan Svidrigaylov tarafından Saint Petersburg'a dek takip edilir. Her iki adamı da reddederek Raskolnikov'un sadık dostu Razumihin'i tercih eder.

Pulheriya Aleksandrovna Raskolnikova, Raskolnikov'un naif, umutlu ve sevgi dolu annesidir. Raskolnikov'un cezasını müteakip, (aklen ve bedenen) hasta düşer ve sonunda ölür.

Dmitriy Prokofiç Vrazumihin ya da sıklıkla anıldığı adıyla Razumihin, Raskolnikov'un sadık arkadaşı ve aynı zamanda eski bir hukuk öğrencisidir. Razumihin'in Dostoyevski'nin anti-radikal tematiklerine katkısı bakımından, inanç ve akıl arasındaki yaygın tematik çatışmanın uzlaştığı bir şeyi temsil etmesi amaçlanmıştır.

Porfiriy Petroviç, Sonya ile birlikte Raskolnikov'u itiraf etmeye yönelten Lizaveta ve Alyona İvanovna'nın cinayetlerini çözmekle sorumlu Soruşturma Dairesi başkanı. Ancak Sonya'nın aksine, Porfiriy bunu psikolojik oyunlarla yapar. Delil yetersizliğine rağmen, kendisiyle yaptığı birkaç konuşmayı takiben Raskolnikov'un katil olduğundan emin olur ancak ona gönüllü olarak itiraf etme şansı verir.

Arkadiy İvanoviç Svidrigaylov, şehvetli, ahlâksız ve zengin eski işveren ve Dunya'nın şu anki takipçisi. Raskolnikov'un Sonya'ya olan itiraflarına kulak misafiri olur ve bu bilgiyi hem Dunya'ya hem de Raskolnikov'a eziyet etmek için kullanır ancak polise bilgi vermez. Görünürdeki kötü niyetine rağmen Svidrigaylov'un cömertlik ve merhamete sahip olduğu görülür. Dunya ona asla onu sevemeyeceğini söylerken (onu vurmaya teşebbüs ettikten sonra) gitmesine izin verir. Sonya'ya, (ebeveynlerinin ölümünden sonra) Marmeladov çocuklarının yetimhaneye girmeleri için mali düzenlemeler yaptığını söyler ve ona üç bin ruble vererek Raskolnikov'u Sibirya'ya kadar takip etmesini sağlar.

Romandaki diğer karakterler:

  • Praskovya Pavlovna Zarnitsına: Paşenka da denen Raskolnikov'un ev sahibi. Utangaç ve emekli olan Praskovya Pavlovna, olayların gidişatında belirgin bir şekilde görülmemektedir.
  • Marfa Petrovna Svidrigaylova: Arkady Svidrigaylov'un öldürülmüş olduğundan şüphelenilen ve onu hayalet olarak ziyaret ettiğini iddia ettiği ölen karısı.
  • Katerina İvanovna Marmeladova: Semyon Marmeladov'un veremli ve hırçın ikinci eşi ve Sonya'nın üvey annesi.
  • Semyon Zahariç Marmeladov: Sonya'nın sarhoş babası.
  • Pyotr Petroviç Lujin: Romanın başında Raskolnikov'un kız kardeşi Dunya ile uğraşan iyi durumda olan bir avukat. Yedinci dereceden bir devlet memuru ve Marfa Petrovna‘nın uzaktan akrabası.
  • Andrey Semyoniç Lebezyatnikov: Lujin'in ütopik sosyalist ve feminist oda arkadaşı
  • Alyona İvanovna: Para biriktiren ve  müşterilerine karşı acımasız olan kuşkucu eski tefeci/rehinci. Raskolnikov'un yöneldiği hedeftir ve onu kitabın başında öldürür.
  • Lizaveta İvanovna: Alyona'nın özürlü, masum ve itaatkar kızkardeşi. Raskolnikov'un Alyona'yı öldürmesinden hemen sonra yürürken Raskolnikov, tarafından öldürülür. Lizaveta, Sonya'nın bir arkadaşıydı.
  • Zosimov (Зосимов): Razumihin’in bir arkadaşı ve Raskolnikov’a bakan bir doktor.
  • Nastasya Petrovna: Ev sahibi kadının aşçısı ve tek hizmetçisi; geveze köylü bir kadın.
  • Nikodim Fomiç: Karakol komiseri.
  • İlya Petroviç Poroh: Bir polis memuru ve Fomiç'in yardımcısı.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

Özel
  1. ^ University of Minnesota – Study notes for Crime and Punishment – (retrieved on 1 May 2006)
  2. ^ Frank (1995), 96
  3. ^ Frank, 170
    * Peace (2005), 8
    * Simmons (2007), 131
  4. ^ Frank (1994), 168
  5. ^ Miller (2007), 58
    * Peace (2008), 8
  6. ^ Frank (1994), 179
  7. ^ Frank (1995), 39
    * Peace (2005), 8
  8. ^ Simmons (2007), 131
  9. ^ Dostoevsky initially considered four first-person plans: a memoir written by Raskolnikov, his confession recorded eight days after the murder, his diary begun five days after the murder, and a mixed form in which the first half was in the form of a memoir, and the second half in the form of a diary (Rosenshield [1973], 399).
  10. ^ Frank (1994), 174
  11. ^ Frank (1994), 177
  12. ^ Frank (1994), 175
  13. ^ Frank (1994), 179–180, 182
  14. ^ Frank (1994), 170, 179–180, 184
    * Frank(1995), 93
    * Miller (2007), 58–59
  15. ^ Peace (2005), 8–9 Don't cheat
  16. ^ Frank (1995), 97
  17. ^ Rosenshield (1978), 76. See also Fanger (2006), 21
Metin
  • Dostoevsky, Fyodor (1866). Crime and Punishment. İngilizceye çeviren: Constance Garnett.
Genel

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Eleştiriler

Çevrimiçi metin

Haritalar

Görüşler