Ehli Beyt

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Arapça
أهل البيت‎
Çevriyazı
Ahl-e Bayt (Ahl al-Bayt)
Anlamı
ev ahalisi.

Ehli Beyt (Arapça: أهل البيت), bir İslam dini terimi. Ev halkı anlamına gelen Ehli Beyt sözcüğü İslam peygamberi Muhammed'in ev ahalisini tanımlamak için kullanılır.

Anlam ve statü[değiştir | kaynağı değiştir]

Ehli Beyt deki, ehl ile ahali aynı köktendir. Kişiler demektir. Beyt ise ev demektir. Yani ev ahalisi manasına gelir. İslam peygamberi Muhammed'in ev ahalisi için kullanılan bir terimdir. Ehli Beyt deyimi Kuran'da da geçer.

Ehli beyt'ten olmak İslam toplumunda özel bir statü ve seçkinlik anlamına geldiği gibi Şii İslam toplumunda kendilerine özel bir gelir tahsis edilmiştir.

Anlayış farkları[değiştir | kaynağı değiştir]

Sünniler ehli beyti genel olarak peygamberin hanımları, çocukları ve torunlarından oluşan, saygı duyulan bir topluluk olarak ele alırlar. Şiilikte ise bu toplum halifelik, yönetim hakları, görüşlerinin eleştirilemezliği, masum oluşları, dünya ve ahiretteki statüleri ve yer yer insanüstü özellikler barındıran mistik yönleriyle bir üst katman şeklinde değerlendirilirler.

Sünnilik ile şiilik arasında bir anlayış farkı da bu kavramın kapsamı ile ilgilidir. sünnilikte kesin hatlarla çerçevesi çizilmeyen bu kavram şiilere göre Ali, Fatıma Zehra, Hasan ve Hüseyin'[1] ve onların soyundan gelen 12 imamları kapsar. 12 İmam:

  1. Ali bin Ebu Talib (Ebu Talip Oğlu Ali)
  2. Hasan bin Ali (Şerifan) (Ali Oğlu Hasan)
  3. Hüseyin bin Ali (Seyyidan) (Ali Oğlu Hüseyin)
  4. Zeynel Abidin (Hüseyin Oğlu Zeynel)
  5. Muhammed el-Bakır (Ali Oğlu Muhammed)
  6. Cafer-i Sadık (Muhammed oğlu Cafer)
  7. Musa-i Kazım (Cafer Oğlu Musa)
  8. Ali Rıza (Musa Oğlu Ali)
  9. Muhammed Taki (Ali Oğlu Muhammed)
  10. Ali Naki (Muhammed oğlu Ali)
  11. Hasan-ul Askeri (Ali Oğlu Hasan)
  12. Muhammed Mehdi (Hasan oğlu Muhammed)

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ ed-dürrül-mensur”, 6-cı cilt, say. 7; “Mustedrek”, Hakim, 3-cü cilt, say. 172; “Mecmeüz-zavaid”, 9-cü cilt, say. 168; “Keşşaf”, 4-cü cilt, 219