İslamcılık

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

İslamcılık, Batılı güçlerin İslam dünyasına, özellikle askeri ve ekonomik alanlardaki meydan okuyuşunun hız kazandığı 18. ve 19. yüzyıl döneminde Müslüman aydınların aradığı kurtuluş çarelerinden biri olarak ortaya çıkmıştır. Cemaleddin Efgani, Reşid Rıza, Muhammed Abduh gibi yazarların eserlerinde geleneksel İslam düşüncesi ve anlayışının eleştirisiyle ilk nüvelerini göstermeye başlamıştır. 20. yüzyılda da Seyyid Kutub, Ali Şeriati gibi isimler İslam düşüncesine katkıda bulunmuşlardır.

Söz konusu yazarların eserlerinde görülmeye başlanan dindeki doğaüstü bazı ifadelerin "hurafe" ile nitelendirildiği, geleneksel dini otoritelerin eleştirildiği ve hurafelerden arınmış Kur'an'ı yeniden anlamaya ihtiyaç duyulduğu anlayışı tüm Müslüman ülkelerde yankı bulmaya başlamış dönemin, Osmanlısında da dindarlıklarıyla bilinen bir kısım âlim de bu görüşlerden etkilenmişlerdir. Bunun neticesinde Mehmet Âkif Ersoy, Mustafa Sabri Efendi, Necip Fazıl Kısakürek ve daha birçok şair, bilgin ve yazar Müslümanlar ile İslamiyet arasındaki ayırımı güçlü bir şekilde vurgulayıp dönemin İslam anlayışının İslam toplumlarını geri bıraktığı şeklinde bir yaklaşımı savunmaya devam etmişlerdir.

Kitap[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Seyyid Kutub: Yoldaki İşaretler
  • Ali Şeriati: Dine Karşı Din
  • Hamza Türkmen: Türkiye'de İslamcılık ve Özeleştiri
  • Hamza Türkmen: Türkiye'de İslamcılığın Kökleri
  • Mümtaz'er Türköne: İslamcılığın doğuşu : siyasi ideoloji olarak
  • Tarık Zafer Tunaya: İslâmcılık Akımı
  • Tanıl Bora (haz.): İslâmcılık: Modern Türkiye'de Siyasi Düşünce (Ciltli) 6
  • İsmail Kara: Türkiye'de İslâmcılık Düşüncesi
  • Türkiye'de İslamcılık düşüncesi: metinler kişiler

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]