Müşir

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Osmanlı Ordusu rütbeleri
Kara Hava Deniz
General ve Amiraller
Müşir Müşir Müşir
Birinci Ferik Birinci Ferik Birinci Ferik
Ferik Ferik Ferik
Mirliva Mirliva Mirliva
Subaylar
Miralay Miralay Miralay
Kaymakam Kaymakam Kaymakam
Binbaşı Binbaşı Binbaşı
Kolağası Kolağası Kolağası
Yüzbaşı Yüzbaşı Yüzbaşı
Mülâzımı sâni Mülâzımı sâni Mülâzımı sâni
Mülâzımı evvel Mülâzımı evvel Mülâzımı evvel

Müşir (Arapça: مشير), Osmanlı Devleti'nin son dönemi ve Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında kullanılan, günümüzdeki en yüksek askeri rütbe olan Mareşal'e eş değerdeki rütbe.

Tarihçesi[değiştir | kaynağı değiştir]

1826'da Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılmasının kaldırılmasının ardından bir askeri rütbe haline getirildi. Bilinen ilk müşir Ahmet Fevzi Paşa'dır (Mabeyn Müşiri yapılış tarihi 25 Haziran 1832).[1] 1833'te ise Damat Gürcü Halil Rifat Paşa ilk Tophane Müşiri oldu.

Osmanlı dönemindeki bazı tanınmış müşirler şunlardır:

Tanzimat döneminden I. Meşrutiyet'e kadar Osmanlı ordusunda Müşir sayısı 19'u aşmamış, II. Abdülhamit döneminde 24'e kadar yükselmiş, daha sonra İttihatçıların yaptığı askeri düzenlemeler ve tasfiyeler neticesinde 7'ye kadar düşürülmüştür. Birinci Dünya Savaşı'na girildiğinde Osmanlı Ordusu'nda hiç müşir bulunmuyordu.[2]

TBMM tarafından sadece iki paşa Müşir ilan edilmiştir:

Müşir rütbesi 26 Kasım 1934 tarihli 2590 sayılı Lâkap ve Unvanların Kaldırılması Hakkındaki Kanun'un üçüncü maddesi gereğince kaldırılmıştır.

Ayrıca Bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Mehmed Süreyya (1996). Akbayar, Nuri. ed. Sicill-i Osmanî. İstanbul: Kültür Bakanlığı. s. 190. ISBN 9753330391. 
  2. ^ "Müşir". İslam Ansiklopedisi. http://www.islamansiklopedisi.info/dia/ayrmetin.php?idno=320161. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2015. 
  3. ^ "İstanbul Valiliği Atatürk Kronolojisi". http://www.istanbul.gov.tr/?pid=14216. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2015. 
  4. ^ Baycan, Nusret. "Fevzi Çakmak". Atatürk Araştırma Merkezi. http://www.atam.gov.tr/dergi/sayi-16/fevzi-cakmak. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2015.