Kolağası

Osmanlı askerî rütbeleri
Subaylar
Osmanlıca: Müşîr; Osmanlıca: مشير	Mareşal
Osmanlıca: Ferîk-i evvel (Osmanlıca: Serdar); Osmanlıca: فریق أول	Orgeneral
Osmanlıca: Ferîk; Osmanlıca: فریق	Korgeneral
Osmanlıca: Mirliva; Osmanlıca: مير لوا	Tümgeneral Tuğgeneral
Osmanlıca: Miralay; Osmanlıca: میر آلای	Albay
Osmanlıca: Kaymakam; Osmanlıca: قائم مقام	Yarbay
Osmanlıca: Binbaşı; Osmanlıca: بڭباشی	Binbaşı
Osmanlıca: Kolağası; (Osmanlıca: Sağ Kolağası / Osmanlıca: Sol Kolağası); Osmanlıca: قول آغاسی	yok
Osmanlıca: Yüzbaşı; Osmanlıca: یوزباشی	Yüzbaşı
Osmanlıca: Mülâzım-ı evvel; Osmanlıca: ملازم أول	Üsteğmen
Osmanlıca: Mülâzım-ı sânî; Osmanlıca: ملازم ثانی	Teğmen
Erbaşlar
Osmanlıca: Takımbaşı; Osmanlıca: تقيم باشى	Gedikli subay (lağvedildi)
Osmanlıca: Başçavuş; Osmanlıca: باشچاوش	Başçavuş
Osmanlıca: Başçavuş muavini; Osmanlıca: باشچاوش معاوني	Üstçavuş
Osmanlıca: Çavuş; Osmanlıca: چاوش	Çavuş
Osmanlıca: Onbaşı; Osmanlıca: اونباشی	Onbaşı
Erler
Osmanlıca: Nefer; Osmanlıca: نفر	Er

Kolağası, Osmanlı Devleti'nin son dönemi ve Mısır Krallığı tarafından kullanılmış, binbaşı ile yüzbaşı arasındaki rütbe.

Osmanlı İmparatorluğu

1826'da kaldırılan Yeniçeri Ocağı'nın yerine kurulan Asakir-i Mansure-i Muhammediye ordusunda bir alay, 8'i sağ, 8'i de sol olmak üzere 16 kola ayrıldı. Kol komutanlarına da (sağ ve sol) kolağası rütbesi verildi. 1828'deki ikinci düzenlemede alaylar üçer bölük üçer tabura ayrılınca, kolağası da tabur komutanı binbaşının yardımcısı oldu. Kolağalı rütbe işareti, üniformanın kollarına dikilen üçer şerit olarak belirlendi. Sol kolağasının şeritlerinden alttaki ikisi sarı, üstteki beyaz; sağ kolağasınınki iki sarı arasında bir beyazdı. Sağ kolağalığı, sol kolağalığından daha kıdemli bir rütbe sayılıyordu. Buna göre yüzbaşılıktan sol kolağalığına, sonra da sağ kolağalığına terfi edilirdi. 1862'de orduda rütbeler yeniden belirlenirken kolağalığının da yüzbaşılıkla binbaşılık arasında tek rütbe olması öngörüldü.