Yafes

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Sam, Ham ve Yafet

Yafet veya Yafes (İbraniceיֶפֶת Yép̄eṯ; Yunanca: Ἰάφεθ Iápheth; Latince: Iafeth, Iapheth, Iaphethus veya Iapetus), Yaratılış Kitabı'nda Nuh'un üç oğlundan biridir. Tufan'dan sonra Ege Denizi, Anadolu ve başka yerlerdeki halkların atası olduğuna inanılır.[1]

Doğum sırası[değiştir | kaynağı değiştir]

Genellikle en genç oğul olarak kabul edilse de bazı gelenekler onu en yaşlı oğul olarak görmektedir. Tekvin 10.21’de Sam ve Yafes’in yaş farklarına atıfta bulunulsa da farklı çevirilerde bu konuda ciddi bir muğlâklık söz konusudur. KJV’de ilgili ayet şu şekilde çevrilmiştir: “Eber’in çocuklarının atası, ağabeyi Yafes’in kardeşi, Sam’in de çocukları oldu”. Ne var ki Yeni Amerikan Standart Kitâb-ı Mukaddes’inde ilgili ayet şöyledir: “Eber’in çocuklarının atası, Yafes’in ağabeyi, Sam’in de çocukları oldu.”

Bazı tarih kitaplarında Yafes'in tufandan sonra Hazar denizinin kuzeyine yerleştiği, Türk soyunun atası olduğu kaydedilmektedir.

Nuh'un ailesi içindeki yeri[değiştir | kaynağı değiştir]

Noahsworld map Version2.png

Tekvin'e göre üç temel ırk Nuh'un bu üç oğlundan meydana geldi:

  • Yafes'in Gomer, Magog, Madai, Tiras, Yavan, Tubal (Tuval), Meşeç adlı oğulları vardı. Bunlardan Gomar (Sümerler), Magog (Moğollar), Madai (Medler) âşina gelmektedir. Nuh Peygamber'in oğlu Yafes'ten geldikleri için Yafetik olarak adlandırılırlar. Yafes'in üç oğlundan (Gomar, Magog, Madai) gelenler ise; Sümer, Gog, Magog, Gur, Guz, Oğuz ve Macar ırklarıdır. Ve Togarma'nın on oğlundan çoğalarak pek çok soy ve boya ayrılmışlar, yüzlerce oymak ve aşiret halinde dünyaya yayılmışlardır.
  • Ham, Hami ırkı Afrika'yı yurt edinmiştir, Berberi, Tuareg Afrika kıtası kuzeyi tamamen Hami ırkıdır. Hami ırkı Sami ile akrabadır ama Arap değildir. Tüm Sahra'dan başka, Mısır halkı (Arapçalaşmış Hamiler ve Koptiler) Araplar'a en yakın oldukları halde Arap değillerdir, Araplaşmışlardır. Bu ırk, Nil boyunca Sudan ve Zambia'yı kateder, Etyopyalı, Cibutili, Somalili, Eritreli olmuşlardır
  • Sam, Sami ırkının atası oldu.

Soyağacı[değiştir | kaynağı değiştir]

Ataları
 
 
 
 
 
 
 
 
Âdem
 
Havva
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kabil
 
 
 
Habil
 
 
 
Şit
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Enoh
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Enoş
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
İrad
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kenan
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Mehuyael
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Mahalalel
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Metuşael
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Yared
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Adah
 
Lameh
 
 
 
Tsillah
 
 
 
Enoh
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Yaval
 
Yuval
 
Tuval-Kayin
 
Naamah
 
Metuselah
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Lameh
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Nuh
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Sam
 
Ham
 
Yafes
Nesli
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Yafes
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Gomer
 
Magog
 
Meday
 
Yavan
 
Tuval
 
Meşek
 
Tiras
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Aşkenaz
 
Rifat
 
Togarma
 
Elişa
 
Tarşiş
 
Kitim
 
Dodanim
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Nuh'un ilk torunları[değiştir | kaynağı değiştir]

Yafes'in oğullarından aşağıda verilenlerin sanılana göre[kaynak belirtilmeli];

ırklarının ve uygarlıklarının ataları oldular.

İslami gelenekte[değiştir | kaynağı değiştir]

Yafes (Arapça: يافث) Nuh'un öyküsüyle ilgili olarak Kur'an'da ismen anılmasa da dolaylı olarak atıfta bulunulan biridir. Arapça eserlerde ismi, Yafes bin Nuh (Nuh'un oğlu Yafes) diye geçmektedir.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Hunt 1990, s. 430.
  2. ^ Maktbanut Zabne/Dünya Tarihi. 30 Nisan 2021. Erişim tarihi: 30 Nisan 2021. 

Bibliyografya[değiştir | kaynağı değiştir]