Karasu Nehri

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Karasu Nehri
Karasu Nehri
Karasu Nehri
Kaynak Erzurum
Ağız Murat NehriFırat NehriŞattül ArapBasra Körfezi
Uzunluk 470 km
Havza alanı 22.000 km²

Karasu Nehri, Erzurum Dumlu Dağı'ndan doğan, Keban yakınlarında Murat nehriyle birleşerek, Fırat nehrini oluşturan akarsu. Keban barajına kadar uzunluğu 460 km'dir.

Gürcü boğazından geçen Karasu Erzurum ovasına ulaşır. Erzurum ovasını terkederken Ovacık yaylasından gelen Serçeme çayını kapar, Aşkale boğazına ulaşır. Erzincana yönelen nehir, Palandöken Dağından gelen Tuzla deresini de alır [1]. Sansa boğazını geçtikten sonra Erzincan ovasını aşar. Kemah boğazına girer, burada Çaltısuyu'nu alır. Derin ve dar boğazlardan sonra Keban barajında Murat nehri ile birleşir[2]. Karasu Erzincan topraklarından geçerken Keşiş dağarından doğan Çayırlık deresi ile güneydoğudan gelen Tuzla suyunu alır. Ovadan ayrıca Kom, Cimin, Mercan, Pahnik, Sürperen suyu ile Çardaklı dere'yi alır. Kemaliye sınırlarında ise Miran suyu ve Kadıgölü suyunu alır[3].

Murat nehri gibi Karasu nehrinin de uzanışı dağaların uzanışına paralel şekilde doğu-batı doğrultusundadır. Güneye doğru yöneldiklerinde derin boğazlar oluştururlar. Keban yakınlarında birleşerek Fırat Nehri adını alırlar[2].

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "AKARSULAR". Erzurumun Tarih ve Coğrafi Tanıtımı. 29 Mayıs 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20140529182807/http://www.erzurum.bel.tr/city_guide/city_guide.asp?cg=18&dt=1. Erişim tarihi: 3 Aralık 2014. 
  2. ^ a b "Fırat nehri". TÜRKİYE’NİN AKARSULARI VE VADİLERİ. 4 Ocak 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20150104142719/http://www.dicle.edu.tr/a/skaradogan/DOKUMAN/Turkiyenin_akarsulari_vadileri.pdf. Erişim tarihi: 3 Aralık 2014. 
  3. ^ "Coğrafi Kapsam". Erzican İl Çevre Durum Raporu. csb.gov.tr. 2011. 16 Ocak 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. http://web.archive.org/web/20140116124036/http://www.csb.gov.tr/db/ced/editordosya/erzincan_icdr2011.pdf. Erişim tarihi: 3 Aralık 2014.