StG 44

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
StG 44
Sturmgewehr 44.jpg
Çeşidi Piyade tüfeği
Uyruğu Nazi Almanyası Nazi Almanyası
Hizmet geçmişi
Kullanıldığı savaşlar II. Dünya Savaşı
Üretim tarihi
Tasarlandığı tarih 1942
Üretici Heckler&Koch
Üretildiği tarih 1942-1945
Üretim adedi 425.977
Özellikler
Ağırlık 5.22 kg
Uzunluk 940 mm
Namlu uzunluğu 418 mm

Mühimmat 7.92x33
Kalibre 7.92x33 mm
Atış hızı 500 - 600 dk/mermi
Etkili menzil 300 m

StG 44 (Almanca açılımı: Sturmgewehr 44, Türkçe: Saldırıtüfeği 44), II. Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası tarafından 1942 yılında tasarlanıp aynı yıl hizmete girmiştir. Son versiyonu olan MP44'ün 1944 yılında tasarlanması nedeni ile "44" kısaltmasıyla anılan dünyanın ilk modern saldırı tüfeğidir. StG 44'ün MP43 ve MP44 gibi versiyonları vardır. Bu versiyonlar orijinal StG 44'ün aynısıdır, aralarındaki tek fark üzerlerinde yapılan küçük değişikliklerdir. Aslında 1943 yılında tam olarak kullanıma hazır olmuştur, fakat 1942 yılında ilk üretildiği zamanlardan itibaren kullanıma sunulmuştur.

Silah; Nazi Almanyası'nın II. Dünya Savaşı'nda MP40 ve Kar 98k gibi silahların yerini alması için üretilmiş fakat malzeme kıtlığı ve müttefik devletlerin sürekli bombardımanı nedeniyle üretimi sınırlı kalmıştır.

Ünlü Sovyet silahı AK-47 (Aвтомат Калашникова образца 1947) bu silahtan esinlenerek üretilmiştir. 7.62 mm mermi kullanılarak kesintisiz dakikada 600 mermi atabilmektedir. [1]

Uzunluğu 93 cm, ağırlığı 5 kg'dır.Tam otomatik ve yarı otomatik kullanılablmektedir.

Açıklama[değiştir | kaynağı değiştir]

StG 44, tüfek-hafif ve ağır makinalı silahların bir kombinasyonu olarak tasarlanmış ve öyle uygulanarak başarılı olunmuştur. Fişek yatağı için standart mavzer(mauser) tüfeğinin kartuşlarından daha kısa olan 7.92x33mm Kurz (Almanca "Kısa") kartuşu tercih edilmiştir. Alman araştırmacıların elde ettiği sonuçlar doğrultusunda mavzer kurşunları otomatik tüfeklerde tüfeği fazla geri teptirmektedir. Bu durum atış sırasında tüfeğin kontrolünü güçleştirmektedir. Aslında StG44, zamanındaki piyade tüfeklerine göre biraz güçsüz kalmıştır. Aslında bu ayarlanmış bir sonuçtur. Alman araştırmacılar genelde çatışmaların 200-300 metre gibi bir aralıkta olduğunu hesaplayarak ona göre tasarlamışlardır. Bu aralık tüm güçte çalışan tüfeğe çok da ihtiyaç gerektirmeyen bir mesafe aralığıdır. Yani tam güçte çalışmadan bu aralıkta yeterli etkiyi verecek silah mükemmel olacaktır.

Öte yandan Nazilerin batı cephesinde çarpıştıkları Amerikan ve İngiliz piyadeleri seri silah olarak umumiyetle thompson makinalı tabanca kullanmaktaydılar. Ancak amerikan thompson ve ingiliz Sten'i StG 44'e göre alt kademede kalmaktadır. StG 44'ün esas rakipleri M1918 Browning ve Bren LMG. Almanların bu güçlü silahla dahi müttefikleri batı cephesinde durduramamaları ise tabiidir ki Alman hava kuvvetlerinin çökertilmesinden kaynaklanmaktadır. Çünkü müttefik birlikleri alman siperlerini bombardımana tutuyor, ardından çok fazla sayıda askerle almanlara saldırıyorlardı. Neticede Alman mühendislerinin dahi icatlarından biri sayılan bu tüfek kullanıldığı orduya tek başına başarı getirememiş, belki savaşın uzamasına sebep olmuştur.

Gereksinim Nedeni[değiştir | kaynağı değiştir]

Sürgülü tüfek Kar 98k ve yarı-otomatik Gewehr 43 ile yakın saldırıda hafif otomatik MP40 ve versiyonlarını kullanan Alman ordusu özellikle komünist Ruslar karşısında biraz zayıf kalmışlardır. Genelde sürgülü tüfek Mosin Nagant'ın yanında yarı-otomatik tüfek Tokarev STV38 ve varyasyonlarıyla donanmış Kızıl Ordu aynı zamanda çok fazla tam otomatik PPSh-41 adlı, şarjöründe 71 mermiyle dakikada 900 atış yapabilen silahları taşıyan çok fazla birliği de barındırıyordu. 1943'te çalışmaya başlayan Alman tasarımcılar bu otomatik silah üstünlüğünü Almanlar'ın lehine geçirmek için Mkb 42, ardından MP43, MP44 ve StG44ü tasarlamışlardır. Böylece saldırı tüfek sınıfının ilk örneği yaratılmıştır.

Versiyonları[değiştir | kaynağı değiştir]

StG 44'ün ardından Alman tasarımcılar sürekli daha iyisini üretmeye çalışmışlardır. Mauser silah üretim şirketi silindir bekletmeli bir sistemle çalışan Sturmgewehr 45 tüfeğini geliştirmiştir. Silindir bekletme sistemi MG 42 adlı ağır otomatik tüfeğinin sistemi olan silindir geri çekmeli sistemden geliştirilmiştir. Bu sistem daha sonra geliştirilerek Heckler&Koch silah şirketi tarafından kullanılarak Türkiye'nin hala kullandığı G3 saldırı tüfeği ve şu an kullandığı MP5 hafif otomatik silahı üretilmiştir.

Savaşın sonlarına doğru çok ağır bir şekilde kaybederek küçülen Naziler son çare olarak ucuz üretimi sağlanabilen bir silah olan Volksgewehr tüfeklerini üretmeye başlamışlardır. Bu tüfekler aynı mermi kalibresine sahiptiler. Bunlardan en bilineni Volksturmgewehr 1-5 (VG 1-5) adlı silahtır. Silahın çalışma sistemi aynen Heckler&Koch şirketinin PSP, P7 tabancalarında görülebilir.

II. Dünya Savaşı Sonrası[değiştir | kaynağı değiştir]

Dünyanın ilk saldırı tüfeği olarak kabul edilen Sturmgewehr 44 bütün silah şirketlerini etkileyerek tasarıma itmiştir. Sovyetler Birliği hemen saldırı tüfeği konseptini benimseyerek üretime geçmiştir. Mikhail Kalashnikov'un dünyaca ünlü AK-47 tüfeği MP44 üzerinden tasarlanmıştır. Tasarımı ve ölçüleri yakın olan AK-47, aslında mekanik olarak farklıdır. Ardından ABD MP44 üzerinden M16'yı geliştirmiştir. M16 ve ardından gelişmiş modeli M4 hafifliği ve kullanabilirliği sayesinde ABD ordusunun elinden düşüremediği vazgeçilmez tüfeği haline gelmiştir. Türkiye de bu tüfekleri kullanmaktadır.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ http://tr.wikipedia.org/wiki/AK-47

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]