Ayhan Işık

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Ayhan Işık
Genel bilgiler
Doğum adı Ayhan Işıyan
Doğum 5 Mayıs 1929(1929-05-05)
İzmir
Ölüm 16 Haziran 1979 (50 yaşında)
İstanbul
Uyruk  Türkiye
Evlilik(ler)i Gülşen Işık
Çocukları Serap Işık
Meslek(ler) Sinema oyuncusu, yapımcı, yönetmen, senarist, ses sanatçısı ve ressam.
Etkin yıllar 1951-1979

Ayhan Işık (asıl adı Ayhan Işıyan) (d. 5 Mayıs 1929, İzmir; ö. 16 Haziran 1979, İstanbul). "Taçsız Kral" lakaplı Türk sinema oyuncusu, yapımcı, yönetmen, senarist, ses sanatçısı ve ressam.

Hayatı[değiştir | kaynağı değiştir]

İlk yılları[değiştir | kaynağı değiştir]

Ayhan Işık, 1929 yılının 5 Mayıs sabahı altı çocuklu Selanik göçmeni bir ailenin son çocuğu olarak İzmir'in Konak ilçesi Karataş semtinde Mithatpaşa caddesi üzerinde iki katlı eski tarihi bir rum evinde dünyaya gelir; kendi anlatımıyla "Işıyan ailesinin tekne kazıntısı" olarak... "Çocukluk günlerim bilinen yaramazlıklar ve onların sonuçları ile geçti. Annemi, hep telaşlandırmışımdır." diye ekler Işık, 1970'lerin ikinci yarısında yazmaya başladığı ve vefatından sonra tefrika halinde yayımlanan "Hayatım" adlı hatıratlarında.

Altı yaşındayken; "...Onunla ilgili olarak şimdi çok az şey hatırlıyorum. Ama en çok da kokusunu...Bazı geceler yanıma gelip bana sarılmasını, birlikte uyumamızı. Bir defasında balık tutmaya götürmüş, dönüşte de sırtına alıp merdivenleri çıkartmıştı...Hepsi bu...Hafızamı ona dair hep zorladım. Daha fazla şey hatırlayabilmek, hatırladıklarımı hiç unutmamak için..." diyerek andığı babasını kaybeden Işık, öğreniminin bir kısmını İzmir'de bir kısmını ise abisinin üniversite tahsili için annesi ve kardeşleri ile geldikleri İstanbul'da tamamlar.

Eğitimi[değiştir | kaynağı değiştir]

İstanbul'da ilk önceleri zorlanan Işık daha sonraları kendisini çok güzel bir çevrede bulduğunu verdiği röportajların birinde şu sözlerle anlatır: "Mahir İz okul müdürü, Salah Birsel müdür muaviniydi, edebiyata Rıfat Ilgaz, beden eğitimine Vefalı Kör Galip, coğrafyaya Akbaba Celal geliyordu. Daha ne isteyebilirdim ki..." Buradaki okul arkadaşlarından bazıları senarist Safa Önal, karikatürist Ferruh Doğan ve ressam - karikatürist Semih Balcıoğlu'dur. Daha sonra girdiği Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümünde Bedri Rahmi Eyüboğlu'ndan dersler alan Işık, buradaki dönem arkadaşlarıyla ise On'lar Grubu'nda yer alır. Amacı Doğu-Batı sentezini Türk resminde yaratmak; “Halk Sanatı Kaynaklarına Eğilmek”, tekniği ise “Renkçi ve Lekeci” olan grupta dönem arkadaşlarından Fikret Otyam, Altan Erbulak, Remzi Raşa, Adnan Varınca, Nedim Günsür, Orhan Peker, Turan Erol ve liseden beri dostları olan Semih Balcıoğlu ile Ferruh Doğan'la yer alır. Verdiği röportajların birinde daha çok empresyonizm akımının etkisinde kaldığı söyleyen ve bu anlamda da en çok Claude Monet'ten etkilendiğini belirten Işık, Akademi öğrenimi sırasında bir süre Bab-ı Ali'de ressam olarak çalışır fakat 1952 senesinde Yıldız Dergisi'nin açtığı yarışmaya girmesiyle resim hayatındaki geri planına itilerek sinemaya doğru yönelişi başlar. Yarışmayı birincilikle kazanarak sinemaya geçer. Bir sene sonra, 1953 senesinde ise Güzel Sanatlar Akademisi Resim bölümü Yüksek kısmından mezun olur.

Kariyeri[değiştir | kaynağı değiştir]

İlk filminde şair, senarist ve yönetmen Orhon Murat Arıburnu ile gerçekleştirdiği çalışmanın ardından, ikinci filminde Türk Sineması'nda Geçiş Dönemi'ni bitiren ve Sinemacılar Dönemi'ne giriş yapıtı olarak kabul edilen Ömer Lütfü Akad'ın Kanun Namına filmiyle büyük ün kazanır. Yaşamının ilerleyen dönemlerinde resim çalışmalarına ara ara devam etse de sinema artık birinci önceliği haline gelmiştir. Ömer Lütfü Akad ile 1950'lerde İngiliz Kemal karakterini oynayarak İngiliz Kemal Lawrense Karşı, Katil, Öldüren Şehir, Vahşi Bir Kız Sevdim, Kardeş Kurşunu filmlerini, Atıf Yılmaz ile Şimal Yıldızı, Osman Seden ile de 1957'de Bir Avuç Toprak filmini yapan Işık 1959 yılında Hollywood’a giderek şansını bir de orada denemek ister. Fakat buradaki filmlerde çalışamaz. Bunun nedeni sorulduğunda da : Benim gibi orada 5000 kişi sıra bekliyor. Ayrıca çok da marifetleri var. Zıplayıp havada iki takla atıyorlar. Hem de ana dilleri gibi İngilizce konuşuyorlar. Bize orada ekmek yok. diyerek açıklayan Işık, 60'ların başında Vedat Türkali'nin senaryosunu yazdığı Otobüs Yolcuları filmiyle Yeşilçam'a dönüş yapar. Arkasından Akad ile son çalışması olacak olan ve Orhan Kemal'in bir romanından yine Vedat Türkali'nin senaryolaştırdığı Üç Tekerlekli Bisiklet filmini çevirir. Işık yine bu dönemlerde çevirdiği Küçük Hanım seri filmleri ile de halk tarafından oldukça beğenilir ve devam eden dönem içerisinde ' Taçsız Kral ' ünvanını kazanır.1970’ li yıllarda yeni bir moda rüzgarıyla film yıldızları peş peşe sahneye çıkmaya, plaklar doldurmaya başlar. Kendisi de bu modaya uyar ve Münir Nurettin Selçuk'tan dersler alarak Klasik Türk müziği dalında sahneye çıkar ve bir tane 45'lik plak doldurur. Birçok tarzda, yeteneğiyle göz doldurmayı başaran Işık sinemada dram , politik , romantik , komedi , macera ve diğer tarzlarda örnekler sunar. 140 kadar film çevirir. 1975’den itibaren yapımcı, yönetmen ve senarist olarak Türk sinemasına katkıda bulunan Işık bu senelerde İtalyan yapımcılarla yaptığı ve başrolünü de Klaus Kinski ile paylaştığı La Mano Che Nutre La Morte ve Le Amanti Del Mostro filmlerini yapar. Filmler İtalya'da ve Avrupa'nın bazı ülkelerinde vizyona girer fakat Türkiye'de sansüre uğrar ve türk seyircisiyle hiçbir zaman buluşamazlar.

Vefatı[değiştir | kaynağı değiştir]

13 Haziran 1979 sabaha karşı Kumburgaz'daki yazlık evinde şiddetli baş ağrısı ve kusma ile uyanan, doktor kayınbiraderinin de yazlığa uğraması ve durumunun iyi olmadığını fark etmesi ile yatırıldığı klinikte anevrizma rüptürü sonucu beyin kanaması tanısı koyulan Işık, kurtarılamaz ve üç günlük koma sürecinin sonunda 16 Haziran 1979'da yaşama veda eder. Zincirlikuyu Mezarlığı'na gömülür.

Oyuncu hakları üzerine[değiştir | kaynağı değiştir]

Ayhan Işık ile ilgili belki de en belirleyici unsurlardan olan ve bu anlamda bahsedilmeyi bir hayli hak eden bu konuya dair verdiği demeçlerin birinde şunları söyler:

''Türk sinemasının Batı ülkelerindeki çağdaş sinemacılık düzeyine çıkabilmesi için, her şeyden önce ayrıntılı bir 'Sinema Kanunu' gereklidir. Bu kanun, profesyonelce sinema yapmaya ehil sahibi kişilerin kimler olduğunu, bunların karşılıklı hakları ve yükümlülüklerini madde madde tanımlamalıdır.

Kanunla birlikte bir de 'sendika' ve 'sigorta' konusu ortaya çıkacaktır. Bunlar da mutlaka devlet eliyle çözüme kavuşturulmalıdır. Sendika üyeliği ve sigortalandırma sayesinde bütün sinema emekçilerimizin hayatları garanti altına alınacaktır. Gözlerimizi Batı ülkelerine, özellikle de ABD'ye çevirdiğimiz zaman bu konudaki birikimlerin bu yönde olduğunu görüyoruz.

1958'de Hollywood'a gittim, orada yaklaşık bir yıl boyunca bizim mesleğin ne tür kurallara bağlı olarak yürütüldüğünü gözlemledim. Dışarıda film oyuncularına emekleri karşılığında vadeli senetler vermek gibi tuhaf uygulamalar yoktur, çalışma ve dinlenme saatleri titizlikle kontrol altına alınmıştır. Sendika bütün çalışmaları denetler, piyasada hak ihlali yaratacak işlerin yapılmasına engel olur.

Eğer ki Yeşilçam'ın gelecekte genç insanları acımasızca yiyip yutan dev bir sömürü mekanizmasına dönüşmesini istemiyorsak, ne yapıp edip bir 'Sinema Kanunu' çıkartmalı, ciddi bir sendika kurmalı ve bütün personelin daha mesleğe ilk adımını atar atmaz sigortalandırılması için gereken kanunî baskıyı işverenler üzerinde kurmalıyız. Ben kendi adıma film setlerinin bu ülkede hem oyuncular, hem yönetmenler, hem de diğer teknik elemanlar için birer zulüm çekme yeri değil de profesyonel bir iş sahasına dönüşmesi için elimden her ne gelirse yapacağım. Sinemacılık asla modern bir kölelik sistemine dönüşmemelidir. Sinema bir sanat, sinemacı da bir sanatçıdır; buna yakışır muamele görmelidir.''

Işık'ın kariyeri boyunca ilke edindiği çalışma prensipleri Yerli Film Sektörü içerisinde prodüktörlere karşı kazanılmış ilk önemli olgudur. 1950'lerin başında başlayan kariyeriyle Türk Sineması'nda yer alan ve özellikle 1963'te aktör dostu Suphi Kaner'in Prodüktör Cemiyeti'nin bildirisiyle bilinçli ve organize bir şekilde işsiz bırakılmasıyla intihara sürüklenişi sonrasında, daha da katılaşıp netleşen bu prensiplerde sette çalışılacak başlangıç ve bitiş saatlerinin belli olması, pazar günü hiçbir surette çalışılmaması, sete belli saatlerde doyurucu ve kaliteli yemek getirtilmesi, sözleşmede belirtilen çalışma gün sayısında artış olduğunda oyuncuya ve teknik personele mutlaka ekstra ödeme yapılması, kalabalık ve tehlikeli setlerde doktor-ambulans bulundurulması, bir oyuncunun filminin galasına katılıp katılmamaya kendisinin karar vermesi gibi diğer temel konular da güvence altına alınmaktaydı. Bu prensipleriyle kariyerinin en başından beri prodüktörlerce tepki toplayan ve A-kalite filmlerin dışında bırakılmaya çalışılıp bu anlamda da çoğunlukla başarılı olunan Işık'a karşı yeni ve koşulsuz çalışılabilecek rakiplerin yaratılması adına özellikle 1960'lar'ın ilk yarısında dönemin ünlü dergilerinin düzenlemiş olduğu yarışmalarla sinemaya yeni isimler kazandırılır. Ne var ki 1950'ler ve 1960'ların da ilk yarısı gibi diyebileceğimiz önemli bir süreç boyunca halkın ilgisi nedeniyle prodüktörlerce ekarte edilemeyen Işık'ın, starlık sisteminde edindiği konumun da kendisine verdiği güçle oyunculuk haklarına kazandırdığı bu edinimler kendisinden sonra gelecek birçok oyuncu için de mihenk taşı olur, örnek alınarak Türk Sinemasında bu kazanımların yaygınlaşmasına öncülük eder.

Ressamlığı[değiştir | kaynağı değiştir]

Ayhan Işık "Güzel Sanatlar Akademisi"nin grafik bölümünde resim eğitimi almıştı. Akademide Semih Balcıoğlu ile sınıf arkadaşı olduğunu da bir röportajında belirten belirten Işık[1]., henüz sinemaya geçmeden önce dönemin bazı çocuk dergileri ve Türkiye Yayınevi'nin çıkarttığı çeşitli yayınlar için çizdiği karikatürler ve çizgi romanlarla profesyonel olmuştu. ABD'ye yerleşip orada otomobil tasarımları çizmeyi de düşleyen Ayhan Işık'ın 1950'lerden itibaren resimlediği ve yazdığı bir takım aşk romanları Yeni İstanbul Gazetesi'nde çizgi roman tefrikaları halinde günlerce yayımlandı. Bu resimli romanlardan biri de 1966 yılında aynı gazete tarafından derlenip albüm haline getirilerek yayımlandı. "Aşka İnanmıyorum" adlı bu çizgi roman albümünün kapağında Ayhan Işık'ın bir fotoğrafı yer almaktadır. Bu fotoğrafın aşk romanının konusuyla bir ilgisi yoktu, ama yayınevinin artık ünlü bir sinema oyuncusu olan Ayhan Işık'ın ününden yararlanmak amacıyla bu fotoğrafı kullandığı açıktır[2][3].

Türk Sineması Üzerine[değiştir | kaynağı değiştir]

Yazar, sinema eleştirmeni ve gazeteci Agah Özgüç'ün 1973 yılında kendisiyle yaptığı röportajdan bazı kısımlar:

En Sevdiği Filmi[değiştir | kaynağı değiştir]

En Sevdiği Yönetmen[değiştir | kaynağı değiştir]

En Sevdiği Filmler[değiştir | kaynağı değiştir]

Tarih Sırasıyla[değiştir | kaynağı değiştir]

Önemli filmleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Kronolojik sırayla tüm filmleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Yıl Film Rol
1951 Yavuz Sultan Selim ve Yeniçeri Hasan Yeniçeri Hasan
1952 İngiliz Kemal Lawrense Karşı Ahmet Esat/İngiliz Kemal
Kanun Namına Nazım Usta
1953 Kanlı Para
Katil Kemal
Vahşi Arzu
Öldüren Şehir Ali
1954 Vahşi Bir Kız Sevdim Yüzbaşı Adil
Şimal Yıldızı Teğmen Kemal
1955 Kardeş Kurşunu Orhan
1956 İntikam Alevi Ekrem
1957 Bir Avuç Toprak Ömer
1958 Beraber Ölelim
Meçhul Kahramanlar Osman
1960 Ölüm Peşimizde Burhan
Devlerin Öfkesi Rüzgar Halil
Kanlı Firar Tahir Somyürek
Yangın Var (Eski İstanbul Kabadayıları) Murat
1961 Otobüs Yolcuları Otobüs Şoförü Kemal
Avare Mustafa Avare Mustafa
Ya O Ya Ben Samim
Küçük Hanımefendi Ömer Şahinoğlu
Tatlı Günah Fikret
Aşktan da Üstün Binbaşı Kemal
Sevimli Haydut Osman
1962 Üç Tekerlekli Bisiklet Ali
Küçük Hanım Avrupa`da Ömer
Zorlu Damat Necdet/Hasan
Acı Hayat Mehmet
Allah Seviniz Dedi
Küçük Hanımın Şöförü Ömer Şahinoğlu
Çifte Nikah
Küçük Hanımın Kısmeti
Rıfat Diye Biri Rıfat
Belalı Torun Namık
1963 Bahriyeli Ahmet Bahriyeli Ahmet
Şaşkın Baba Kemal
İlk Göz Ağrısı Turgut
Şıpsevdi Suat
Küçük Beyin Kısmeti Suat
İki Kocalı Kadın
Kırık Anahtar
Helal Olsun Ali Abi Ali
Maceralar Kralı Erol
Yavaş Gel Güzelim Ayhan Kocairfanoğlu
Yaralı Aslan Ayhan
Ayşecik Canımın İçi Orhan
1964 Kral Arkadaşım Ayhan Güneş
Hızlı Yaşayanlar Orhan
Kanun Karşısında Selim
Muhteşem Serseri Naci
Öp Annemin Elini Tarık
Kadın Terzisi
Halk Çocuğu Ahmet
Katilin Kızı Ayhan
Koçum Benim
Taşralı Kız Necmi
Hızır Dede Orhan
Şahane Züğürtler Fikret Soylu / Ahmet
Kadın Berberi Erol
Şoförler Kralı Hasan
1965 Fişek Necmi Fişek Necmi
Namusum İçin Murat
Sevinç Gözyaşları Ayhan Çakmak
Sonsuz Geceler Osman
Yasak Cennet
Kadın İsterse Tüccar İrfan Ersoy
Güneşe Giden Yol Nazmi Özdemir
Kolejli Kızın Aşkı Ayhan
Tamirci Parçası Demir
Sayılı Dakikalar Tarık
Şoförün Kızı Ayhan Gürhan
1966 Allahaısmarladık İstanbul
Vur Emri Ali
Kanun Benim Orhan / Tarık
İdam Mahkumu Ahmet
İstanbul Dehşet İçinde Kemal
Siyah Otomobil Kenan
Altın Kollu Adam Murat
Katiller de Ağlar Murat
Kumarbazın İntikamı Murat Soylu
Aslan Pençesi İsmail Sönmez
Bıçaklar Fora Orhan
1967 Demir Bilek
Yalnız Adam
Küçük Hanımefendi Bülent
Büyük Kin Ömer
Krallar Ölmez Ajan Murat
Ölüm Saati Ahmet
Kızıl Tehlike
Beni Katil Ettiler Ali
Aslan Yürekli Kabadayı Kara Haydar
Gecelerin Kralı Kenan
Galatalı Mustafa Mustafa
Acı Günler Turgut
Yıkılan Gurur Bülent
1968 Erikler Çiçek Açtı Orhan
1969 Sevdiğim Adam Murat
Sabah Olmasın Ahmet / Orhan
Ayşecik Yuvanın Bekçileri Murat
Yılan Soyu Orhan
Tel Örgü Ömer
Fato Yüzbaşı Kemal
Cingöz Recai Cingöz Recai
Ayşecik Yuvanın Bekçileri Murat
Hayatımın Erkeği Ferit Akman / Sedat Çağlayan
Karlıdağ`daki Ateş Yusuf
1970 Yaşamak Kolay Değil orhan
Küçük Hanımın Şoförü
Gölgedeki Adam Ekrem
Ölünceye Kadar Nejat
Zindandan Gelen Mektup Ali
Şampiyon Nihat
Öleceksek Ölelim Akmeşeli Dinar
Dağların Kartalı Şehmuz
Çalınmış Hayat Mehmet Güler
Bütün Aşklar Tatlı Başlar Murat
1971 Şerefimle Yaşarım Murat
Herşeyim Sensin Ahmet / Feridun
Ölümden Korkmuyorum Murat
Fatoş Sokakların Meleği Murat
Sezercik Yavrum Benim Tarık
Beyoğlu Kanunu Vedat
1972 Büyük Bela Murat
Kanun Adamı Koca Kurt
Kırık Merdiven Kemal
Kader Yolcuları Ömer
Beyaz Kurt Mustafa
Oğlum
Yirmi Yıl Sonra Nazım Usta
1973 Kızın Varsa Derdin Var Adnan
Kara Haydar Kara Haydar
Ölümün Nefesi (La Mano che Nutre La Morte) Doktor İgor
1975 Haşhaş Şahin
Harakiri Tayfun
1976 Örgüt
Kana Kan Ali
1977 Yangın C. Savcısı Selçuk Ünver
1979 Ölüm Benimdir

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]