John Hinckley Jr.

Vikipedi, özgür ansiklopedi
John Hinckley Jr.'ın FBI sabıka fotoğrafı.

John Warnock Hinckley Jr. (d. 29 Mayıs 1955), ABD'li suçlu; 30 Mart 1981'de Washington, DC'de ABD başkanı Ronald Reagan'a suikast girişiminde bulunmuştur. Reagan, Hinckley'in tabancasından çıktıktan sonra seken kurşunla göğsünden yaralandı. Saldırıda Reagan dışında, başından vurulan ve beyin zedelenmesi geçiren basın danışmanı James Brady, ömrü boyunca tekerlekli sandalye ile yaşamak zorunda kaldı.[1] Polis memuru Thomas Delahanty ve gizli servis ajanı Tim McCarthy hafif yaralar aldılar.

Yaşamı[değiştir | kaynağı değiştir]

John Warnock Hinckley Jr. 29 Mayıs 1955'te Ardmore, Oklahoma'da dünyaya geldi.[2][3] Dört yaşında varlıklı ailesiyle beraber Dallas'a taşındı. Babası John Warnock Hinckley Sr. Vanderbilt Energy Corporation'ın yönetim kurulu başkanıydı. Annesi Jo Ann Hinckley (evlilik öncesi soyadı Moore) idi.

Hinckley University Park'ta büyüdü,[4] ve Dallas County'deki Highland Park High School'a kaydoldu.[5] 1973'te Hinckley'in liseden mezuniyetinden sonra, Hinckley oil company'nin sahibi olan ailesi şirketin yeni merkezinin olduğu Evergreen, Colorado'ya taşındı.[2] 1974-80 arasında Texas Tech University'de kesintili olarak eğitim gördükten sonra 1980'de üniversiteyi bıraktı.[6] 1975'te şarkı yazarı olmak ümidiyle Los Angeles'a gitti. Çabaları başarısız olunca, şanssızlık hikâyeleriyle ailesiniden maddi yardım istedi. Aynı hikâyelerde hayali kız arkadaşı Lynn Collins'ten de bahsetti. Eylül 1976'da Evergreen'deki ailesinin yanına döndü.[7]

1970'lerin sonlarında ve 1980'lerin başlarında, silah temin etmeye ve onlarla talim yapmaya başladı. Yine bu dönemde, duygusal sorunlarıyla başa çıkabilmek için reçeteli olarak antidepresanlar ve sakinleştiriciler kullandı.[2]

Hinckley, baş karakter Travis Bickle'ın (Robert De Niro tarafından canlandırıldı) bir başkan adayına suikast düzenlemeyi denediği 1976 yapımı Taxi Driver filmine takıntılı hale geldi. Bickle karakteri, 1972'de, Alabama Valisi George Wallace'a silahlı saldırı düzenleyen Arthur Bremer'in günlüklerine dayanmaktaydı.[4] Hinckley, aynı filmde 12 yaşında bir seks işçisini canlandıran Jodie Foster'a saplantı duymaya başladı.[8] Foster Yale Üniversitesine girdiğinde, Hinckley ona yakın olmak için kısa süreliğine New Haven, Connecticut taşındı.[2] Foster ile ilişki kurma çabalarının başarısız olmasının ardından onun dikkatini çekmek için uçak kaçırma veya onun önünde intihar girişiminde bulunmayı tasarladı. Sonunda başkana suikast düzenleyerek onun dikkatini çekmeye ve tarihe geçmeye karar verdi. Hinckley, Başkan Jimmy Carter'ı eyaletten eyalete takip etti ve bir ateşli silah suçlamasıyla Nashville'de tutuklandı. Parasız olarak eve döndü. Depresyon için psikiyatrik tedavi almasına rağmen ruh sağlığı iyileşmedi. 1981'de yeni seçilen başkan Ronald Reagan'ı hedef almaya başladı. Bu amaçla John F. Kennedy suikastıyla ilgili materyal topladı.

Suikast girişimi[değiştir | kaynağı değiştir]

John Hinckley Jr. 30 Mart 1981'de, Başkan Ronald Reagan Washington, DC'deki bir otelden çıkarken tabancasını 6 kez ateşledi. Hinckley polis memuru Thomas Delahanty ve Gizli Servis ajanı Timothy McCarthy'yi hafif, basın sekreteri James Brady'yi ağır biçimde yaraladı. Hinckley, Reagan'ı doğrudan vurmasa da, bir kurşun başkanlık limuzininin yan tarafından sekip göğsüne isabet ettiğinden başkan ciddi şekilde yaralandı.[9]

Hinckley'in ateş ettiğini gören ilk kişi olan Cleveland'lı sendikacı Alfred Antenucci[10] başına vurduktan sonra onu yere doğru itti.[11] Saniyeler içinde ajan Dennis McCarthy Hinckley'in üstüne atlayarak onu Lee Harvey Oswald'ın akıbetinden korumak için üstüne kapandı.[12]:84 Başka bir Celeveland'lı sendikacı olan Frank J. McNamara, Antenucci ile birlikte Hinckley'nin başına vurmaya başladı, McNamara'nın darbeleri kanamaya neden oldu.[13] Başının sağ tarafından vuurlan Basın sekreteri Brady uzun bir nekahet dönemi geçirdi ve 2014'teki ölümüne değin vücudunun sol tarafı felç kaldı.[14]

21 Haziran 1982'de, kendine yöneltilen 13 suçlamadan akıl sağlığının yerinde olmadığı gerekçesiyle suçsuz bulundu. Müdafi psikiyatri raporları Hinckley'nin akli dengesinin yerinde olmadığını gösterirken, savcılık raporları onun akli dengesinin yerinde olduğunu gösteriyordu.[15] 18 Ağustos 1981'de, cezaevinden psikiyatrik tedaviye gönderildi.[16] Duruşmasından kısa süre sonra, saldırıyı "Dünya tarihindeki en büyük ilan-ı aşkı" olduğunu ve Foster'ın aşkına karşılık vermemesinin yaşattığı hayal kırıklığını yazdı.[17]

Hinckley ile ilgili karar tartışmalara da neden oldu. Sonuç olarak, ABD Kongresi ve bir grup eyalet ceza davalarında cezai ehliyet yokluğununun müdafi tarafından kullanılmasına olanak veren yasaları revize etti. Karar üzerine halkın tepkisi, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki federal ceza mahkemesi yargılamalarında sanıkların akıl hastalığını değerlendirme kurallarını değiştiren 1984 Delilik Savunma Reformu Yasasına yol açtı.[2] 1985 yılında, Hinckley'in ailesi çocuklarının zihinsel durumunu ortaya koyan Breaking Points adlı kitabı yayımladı.[15]

Salıverilmesi[değiştir | kaynağı değiştir]

2016'da, 35 yıldır tutulduğu Washington D.C.'deki St. Elizabeths Hastanesi'nden 'denetimli serbestlik' ile salıverilmesine karar verildi.[18]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "Eski ABD Başkanı Reagan'ı öldürmeye çalışan saldırgan serbest bırakılıyor". BBC World. 27 Temmuz 2016. 31 Ocak 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Ocak 2021. 
  2. ^ a b c d e "John W. Hinckley Jr.: A Biography". University of Missouri–Kansas City School of Law. 14 Mart 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Eylül 2013. 
  3. ^ "John Hinckley Jr Fast Facts" 6 Haziran 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. CNN. Retrieved September 19, 2013.
  4. ^ a b Wolf, Julie. "Biography: John Hinckley Jr". The American Experience. PBS. 13 Şubat 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Eylül 2013. 
  5. ^ "John Hinckley Jr. brings infamy to Lubbock". Lubbock Avalanche-Journal. 2008. 25 Eylül 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ağustos 2013. 
  6. ^ Texas Tech University (1974). La Ventana, vol. 049 (İngilizce). hdl:2346/48660. 
  7. ^ Noe, Denise. "Taxi Driver" 17 Eylül 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. "The John Hinckley Case". Crime Library. truTV. Page 4 of 14. Retrieved September 19, 2013.
  8. ^ "Taxi Driver: Its Influence on John Hinckley Jr". University of Missouri–Kansas City School of Law. 2 Mart 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Şubat 2011. 
  9. ^ Reagan, Ronald (30 Mart 2001). "Larry King Live: Remembering the Assassination Attempt on Ronald Reagan". CNN. 19 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2008. 
  10. ^ Office of Inspection. "Reagan Assassination Attempt Interview Reports" (PDF). United States Secret Service. 21 Temmuz 2011 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mart 2011. 
  11. ^ "Alfred Antenucci (death notice)". Associated Press. 13 Mayıs 1984. 18 Mayıs 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Aralık 2010. 
  12. ^ Wilber, Del Quentin (2011). Rawhide Down: The Near Assassination of Ronald Reagan (hardcover). Macmillan. ISBN 978-0-8050-9346-9. 27 Ağustos 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Ocak 2021. 
  13. ^ "Cleveland labor leader ill after grabbing Reagan's attacker". UPI. 13 Temmuz 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  14. ^ "Jim Brady, 25 Years Later". CBS News. 21 Ocak 2006. 4 Kasım 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Ocak 2021. 
  15. ^ a b The Trial of John W. Hinckley Jr. 3 Ağustos 2002 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., by Doug Linder. 2001 Retrieved March 10, 2007.
  16. ^ "John W Hinckley Jr 18 Eylül 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.." Federal Bureau of Prisons. Retrieved on January 9, 2010.
  17. ^ Taylor, Stuart (July 9, 1982). "Hinckley Hails 'Historical' Shooting To Win Love" 11 Aralık 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. The New York Times.
  18. ^ "Eski ABD Başkanı Reagan'ı vuran suikastçi 35 yıl sonra serbest". Sputnik Türkiye. 10 Eylül 2016. Erişim tarihi: 7 Mart 2021.